အခန်း (၄၃၀-၄၃၂)

အခန်း (၄၃၀)- တပည့်များကို အနှံ့အပြား စုဆောင်းခြင်း၊ ခေါင်းလောင်းသံ မြည်ဟည်းခြင်းနှင့် မင်းသမီးနှစ်ပါး ဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ခြင်း

~ယဲ့ဖုန်း ဘာတွေ စဉ်းစားနေသည်ကို လျန်ဝမ်ဖန်း တစ်ယောက် မသိရှာပေ။ သူမသည် သူ့ဘေးသို့ အတင်းတိုးကပ်လာကာ တခစ်ခစ် ရယ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အပြုအမူများတွင် နတ်ဆိုးနိုင်ငံ၏ မင်းသမီးတစ်ပါးတွင် ရှိသင့်ရှိထိုက်သော ဣန္ဒြေနှင့် ကျက်သရေများ လုံးဝ ကင်းမဲ့နေ၏။

“ရှောင်ဖန်း... နင့်အပြုအမူတွေကို ဆင်ခြင်စမ်းပါဦး...”

ပထမမင်းသမီး လျန်ဝမ်ရိုက အနားသို့ တိုးကပ်ကာ တီးတိုး သတိပေးလိုက်ရသည်။

“အစ်မကြီးရယ်... ထားလိုက်ပါတော့... ဒီမှာက သူစိမ်းတွေမှ မရှိတာပဲ... ပြီးတော့ ရှောင်ဖန်းရဲ့ စရိုက်ကလည်း တော်တော်လေးကို လွတ်လပ်လွန်းတာဆိုတော့... ဒီတစ်သက်တော့ ပြင်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး ထင်တယ်...”

ဒုတိယမင်းသမီး လျန်ဝမ်ယွိက အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းခါယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ညီမငယ်၏ စရိုက်ကို ကောင်းကောင်း သိရှိထားသည် မဟုတ်ပါလား။

‘ဒုတိယမင်းသမီး ပြောတာ မှန်တယ်...’

ယဲ့ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ အပြည့်အဝ ထောက်ခံလိုက်သော်လည်း အပြင်သို့ ထုတ်မပြောဘဲ နေလိုက်၏။

တတိယမင်းသမီး လျန်ဝမ်ဖန်းသည် တကယ့်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေတတ်သော စရိုက်ရှိသော်လည်း၊ သူမသည် ဘုရင့်မျိုးနွယ် ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ လူပုံအလယ်တွင်မူ ဘုရင့်မိသားစု၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို မထိခိုက်စေရန် ဣန္ဒြေကို အတင်း ထိန်းထားရခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း လူနည်းသည့် အခါတွင်မူ သူမသည် မိမိကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။ ဒါက သူမ၏ မွေးရာပါ စရိုက်ပင် ဖြစ်ချေ၏။

ထိုသို့ တွေးမိပြီးနောက် ယဲ့ဖုန်းက ပြောလိုက်သည်။

“ကဲ... ဒါဆိုရင် နန်းမြို့တော်ဆီကို အရင်သွားကြတာပေါ့... ကျွန်တော့်ရဲ့ မြူခိုးဂိုဏ်းကို ဝင်ချင်တဲ့သူ ရှိ၊ မရှိ သွားကြည့်ကြတာပေါ့...”

ဤနေရာမှာ တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်း ဒေသ နှင့် မိုင်ပေါင်း သောင်းချီ ဝေးကွာလှ၏။

ခြောက်သွေ့လှသော ရှေးဟောင်း နတ်ဆိုး စစ်မြေပြင် က ပိုင်းခြားထားသဖြင့် သတင်းစကားများမှာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် မရောက်ရှိနိုင်ပေ။ ဘုရင့်မိသားစုမှလွဲ၍ တာ့လျန် နတ်ဆိုးနိုင်ငံ တစ်ခုလုံးတွင် မြူခိုးဂိုဏ်း အကြောင်း သိရှိသူမှာ လူတစ်ထောင်ပင် ပြည့်မည် မဟုတ်ချေ။

“ဆရာ... ကျွန်မပဲ လမ်းပြမယ်လေ.....”

လျန်ဝမ်ဖန်းက ရှေ့ဆုံးမှ ဦးဆောင်ကာ ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။

“ဟင်း... သူကတော့ ကယ်လို့တောင် ရမှာ မဟုတ်တော့ဘူး...”

ပထမမင်းသမီးနှင့် ဒုတိယမင်းသမီးတို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ခေါင်းခါလိုက်ကြကုန်၏။

သူတို့နှစ်ဦးမှာမူ တကယ့် မင်းသမီးများပမာ ကျက်သရေ ရှိလှ၏။ အရပ်ရှည်ပြီး လှပသည့်အပြင် တည်ငြိမ်အေးဆေးကြ၏။ စကားပြောဆိုရာတွင်လည်း အဆင့်အတန်းရှိပြီး အရာရာကို ချင့်ချိန်တတ်ကြ၏။ ၎င်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော တတိယမင်းသမီး လျန်ဝမ်ဖန်း မှာမူ အမြဲတမ်း တဇွတ်ထိုး လုပ်တတ်သော တောသူမလေး တစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

သို့သော်လည်း လျန်ဝမ်ဖန်းမှာ လက်ရှိတွင် အထွတ်အထိပ်အဆင့် နှင်းယုန် သွေးကြောကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူ ဖြစ်ပါသည်။ သူမသည် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် အထွတ်အထိပ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေသူ ဖြစ်ရာ သူမ၏ အနာဂတ်မှာ အတိုင်းအဆမရှိ တောက်ပနေသည် မဟုတ်ပါလား။

“ဝှစ်.....”

လူအုပ်ကြီးမှာ အရိုးစုမိစ္ဆာကြီးကို စီးနင်းကာ မိုင်ပေါင်း ရာချီ ဝေးကွာသော နန်းမြို့တော်ဆီသို့ ဦးတည် ထွက်ခွာခဲ့ကြ၏။

“ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း... လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ ပညာရှင်ကြီး ရောက်လာပြီဟေ့.....”

“ဒီ မြင့်မြတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်က ဘယ်သူများပါလိမ့်...”

“ငါလည်း သိချင်လိုက်တာဟာ...”

တာ့လျန် နန်းမြို့တော်ရှိ လူသားနှင့် နတ်ဆိုး ကျင့်ကြံသူများသည် ကောင်းကင်ယံတွင် ပျံသန်းနေသော ဧရာမ အရိုးစုမိစ္ဆာကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း၊ ယဲ့ဖုန်းကို အားကျလေးစားသော မျက်ဝန်းများဖြင့် မမှိတ်မသုန် ကြည့်နေကြ၏။

ယဲ့ဖုန်းက အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီကို ခြေတစ်ချက်တည်းနှင့် နင်းခြေဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့သည်ကို မိုင်ပေါင်း ရာချီ ဝေးကွာသော နေရာမှပင် လူတိုင်း တပ်အပ် မြင်တွေ့ခဲ့ကြရသည် မဟုတ်ပါလား။

ယခုအခါ ယဲ့ဖုန်း ရောက်ရှိလာသဖြင့် နန်းမြို့တော် တစ်ခုလုံးမှာ လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်သွားရ၏။ မရေမတွက်နိုင်သော လူအုပ်ကြီးမှာ ယဲ့ဖုန်း၏ ရုပ်ရည်နှင့် အရှိန်အဝါကို တစ်ချက်လောက် မြင်တွေ့နိုင်ရန်အတွက် အလုအယက် ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။

“ဟိုမှာ ကြည့်ပါဦး... ကျက်သရေရှိလှတဲ့ မင်းသမီး သုံးပါးလည်း ပါလာတယ်ဟ...”

“ဘယ်မင်းသမီးပဲ ဖြစ်ဖြစ်... အားလုံးက တည်ငြိမ်ပြီး လှပလွန်းတာပဲ... တစ်ယောက်ယောက်ကိုသာ လက်ထပ်ခွင့် ရမယ်ဆိုရင်တော့ ဘဝပေါင်းများစွာ ကုသိုလ်ထူးတာပဲဗျာ...”

“ဟေ့လူ... အခုက နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးဗျ... အိပ်မက်ယောင်မနေနဲ့ဦး...”

လူအုပ်ကြီးမှာ စုရုံးရောက်ရှိလာကြပြီး တစီစီနှင့် စကားပြောနေကြ၏။

ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ဖုန်းသည် အရိုးစုမိစ္ဆာကြီးကို လေထဲတွင် ရပ်တန့်စေလိုက်ပြီး၊ ကျီဇီလင်း၊ မြေကြွက်ကလေး နှင့် အခြားသော တပည့်များ၊ ဝိညာဉ်သားရဲ များနှင့်အတူ နန်းမြို့တော်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ဤနေရာမှာ တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ ထိပ်ပိုင်းကို ညှိထားသဖြင့် ပြန့်ပြူးနေသော ဧရာမ ရင်ပြင်ကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်ချေ၏။

“ကျွန်တော်က လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် နိုင်ငံတော် ရဲ့ တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်း ဒေသ က မြူခိုးဂိုဏ်း ဂိုဏ်းချုပ် ယဲ့ဖုန်း ဖြစ်တယ်... ဒီနေ့ တာ့လျန် နန်းမြို့တော် ဆီကို တပည့်သစ်တွေ စုဆောင်းဖို့ လာခဲ့တာပဲ..ပါရမီကို အဓိက မထားဘူး...ကျွန်တော်နဲ့ ကံပါ၊ မပါ ဆိုတာကိုပဲ ကြည့်မှာပါ...”

ယဲ့ဖုန်း၏ အသံမှာ ရင်ပြင် တစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

သူ့အသံ ဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နေရာတစ်ခုလုံးမှာ ဂယက်ထသွားတော့၏။

ကံတရားကိုပဲ ကြည့်မယ် တဲ့လား။

မြူခိုးဂိုဏ်းရဲ့ တပည့်လက်ခံတဲ့ စံနှုန်းကတော့ တကယ့်ကို ထူးခြားတာပဲဗျာ။

လူအများအပြားမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တိုးတိုးတိတ်တိတ် ပြောဆိုနေကြသည်။

မြူခိုးဂိုဏ်း ၏ အမည်နာမ ပြန့်နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ၊ ဂိုဏ်းဂုဏ်သတင်းတန်ဖိုးများမှာလည်း ပြန်လည် မြင့်တက်လာနေကြောင်း ယဲ့ဖုန်း သတိပြုမိလိုက်၏။

သို့သော်လည်း လက်ရှိရှိနေသော ဂုဏ်သတင်းတန်ဖိုး (၁၀) သန်းကျော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်မည်ဆိုပါက ယခု တိုးတက်မှုမှာ ပြောပလောက်အောင် မရှိလှပေ။

‘ဂုဏ်သတင်းတန်ဖိုး သန်းတစ်ရာ ကျော်ဖို့ ဆိုတာကတော့ တကယ့်ကို ခက်ခဲတဲ့ အတားအဆီး တစ်ခုပဲ...’ ယဲ့ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ ညည်းညူလိုက်မိသည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် ရင်ပြင်ပေါ်၌ လူအုပ်ကြီးမှာ ရှည်လျားစွာ တန်းစီလိုက်ကြ၏။

“ဂိုဏ်းချုပ်...ကျုပ် မြူခိုးဂိုဏ်းကို ဝင်ချင်ပါတယ်...”

ဝက်နတ်ဆိုး တစ်ကောင်မှာ သူ၏ ဝါကျင့်ကျင့် သွားကြီးများကို ပေါ်သည်အထိ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်မကောင်းပါဘူး... ခင်ဗျား နဲ့ ကျွန်တော်တို့ မြူခိုးဂိုဏ်း က ကံမပါဘူးဗျ...”

ယဲ့ဖုန်းသည် ထိုဝက်နတ်ဆိုး၏ ပြင်းထန်လှသော ခံတွင်းနံ့ကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် ကိုယ်ကို အနည်းငယ် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရင်း ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

“အီး... ဟီး... ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ က ကျုပ်လို ဝက်အိုကြီးကို အထင်သေးတာပဲဗျာ.....”

ဝက်နတ်ဆိုးမှာ မျက်နှာကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ‘တဘုန်းဘုန်း’ မြည်အောင် အော်ဟစ်ငိုယိုရင်း ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

‘ဒါကတော့... ပြောစရာတောင် မရှိတော့ဘူး..’ ယဲ့ဖုန်း မျက်လုံးလှန်လိုက်မိ၏။

တကယ်တော့ ခုနက သူ ငြင်းလိုက်သည်မှာ ဝက်မကြီး တစ်ကောင် ဖြစ်၏။ ယဲ့ဖုန်းမှာ မျက်နှာခွဲခြားရာတွင် အားနည်းလှသဖြင့်၊ အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသော ဝက်နတ်ဆိုးများ၏ ကျား၊ မ ကိုမူ သူ ခွဲခြားနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။

အလုပ်ပိုမို မြန်ဆန်စေရန်အတွက် ယဲ့ဖုန်းသည် ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း (၁၀) လုံးကို နေရာမှာတင် သွန်းလုပ်လိုက်ပြီး၊ ဘေးရှိ တပည့်ငါးဦးနှင့် မြေကြွက်ကလေး အပါအဝင် အခြားသော ဝိညာဉ်သားရဲ များကို ဝေပေးလိုက်သည်။

“ဒီခေါင်းလောင်းလေးက တော်တော်လှတာပဲနော်... ပြီးတော့ ကိုင်ထားရင်လည်း အဆက်မပြတ် မြည်နေတာပဲ...”

ပထမမင်းသမီး လျန်ဝမ်ရိုက ကြည်လင်သာယာသော အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည့် ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း လေးကို ကိုင်ကာ ဆော့ကစားရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်... အသံလေးက နားထဲမှာ တော်တော်လေး သာယာတာပဲရှင်...”

ဒုတိယမင်းသမီး လျန်ဝမ်ယွိသည်လည်း ခေါင်းလောင်းလေးကို ကိုင်ကာ လက်က မချနိုင်အောင် ဖြစ်နေရှာသည်။

ယဲ့ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ရှင်းပြလိုက်၏။

“အကယ်၍ ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း ကို ကိုင်ထားတဲ့အချိန်မှာ အသံက အဆက်မပြတ် မြည်နေမယ်ဆိုရင်... အဲဒီလူဟာ ငါတို့ မြူခိုးဂိုဏ်းနဲ့ ကံပါတဲ့သူ ဖြစ်ပြီး ဂိုဏ်းဝင်ဖို့ အရည်အချင်း ရှိတယ်လို့ အဓိပ္ပာယ်ရတယ်လေ...”

“တကယ်လားဟင်.....”

ပထမမင်းသမီးနှင့် ဒုတိယမင်းသမီးတို့၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားကြ၏။

သူမတို့သည် မြူခိုးဂိုဏ်းကို အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ဝင်စားနေကြခြင်း ဖြစ်၏။

ယခုအခါ ခေါင်းလောင်းသံ မြည်နေသည်ဆိုပါက ညီအစ်မ နှစ်ဦးစလုံးမှာ မြူခိုးဂိုဏ်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် အရည်အချင်း ပြည့်မီနေပြီဟု ဆိုလိုသည် မဟုတ်ပါလား။

‘စနစ်... လျန်ဝမ်ရို နဲ့ လျန်ဝမ်ယွိ တို့ကလည်း တပည့်သစ် လက်ခံတဲ့ စံနှုန်းတွေနဲ့ ကိုက်ညီလား...’ ယဲ့ဖုန်းက စိတ်ထဲမှ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ကိုက်ညီပါတယ် ခင်ဗျာ...” စနစ်က အကြောင်းပြန်လာခဲ့၏။

ယဲ့ဖုန်းက မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

“မင်းသမီး နှစ်ပါးရဲ့ အသက်က ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဟင်...”

ပထမမင်းသမီးက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနှင့် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်မ အခုမှ အသက်နှစ်ဆယ် ပြည့်တာပါရှင်...”

ဒုတိယမင်းသမီးမှာမူ မသိမသာ.. သူမ၏ ရင်သားကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း ခြေဖျားကိုပင် မမြင်ရသဖြင့်၊ ခြင်ကောင် သံလောက်သာရှိသော အသံတီးတိုးဖြင့် ပြန်ပြောရှာသည်။

“ဒီမှာ လူတွေ အများကြီး ရှိနေတာလေ... အရွယ်အစား အကြောင်း ပြောဖို့ သင့်တော်ပါ့မလားရှင်...”

ယဲ့ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ တွန့်ချိုးသွားရတော့သည်။

“ငါ မေးတာက အသက်ကို ပြောတာပါ... အင်း... ဒါဆိုရင် ပထမမင်းသမီးက နှစ်ဆယ်ဆိုတော့၊ ဒုတိယမင်းသမီးက တစ်ဆယ့်ကိုးနှစ်၊ တတိယမင်းသမီးက တစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်ပေါ့... ဒါဆို တစ်နှစ်တစ်ယောက် မွေးခဲ့တာလား...”

ယဲ့ဖုန်းက သူ၏ သံသယကို ထုတ်ဖော် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ မင်းတို့က အသက်နှစ်ဆယ်ပဲ ရှိသေးတာကို... အနည်းဆုံး အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် တွေ ဖြစ်နေကြပြီဆိုတော့... ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်က နည်းနည်းတော့ မြန်လွန်းမနေဘူးလား...”

သူ့စကားကို ကြားတော့၊ တည်ငြိမ်ပြီး လှပသော ပထမမင်းသမီးက ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့်အုပ်ကာ ခပ်ဖွဖွ ရယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့ မသိသေးတာက... ကျွန်မတို့ နှင်းယုန် မျိုးနွယ်စု မှာ အမွေအနှစ် သွေးအိုင်ဆိုတာ ရှိပါတယ်ရှင်... ကျွန်မတို့ရဲ့ တစ်သက်တာမှာ အဲဒီ သွေးအိုင် ကို အားကိုးပြီးတော့ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် မြှင့်တင်နိုင်တာလေ... အဲဒါကြောင့်ပဲ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက ဒီလောက်အထိ မြန်ဆန်နေရတာပါရှင်...”

“သြော်... သွေးအိုင် ကြောင့်ကိုး.....”

လုံထျန်းရှင်းက စိတ်ဝင်တစား ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“ကျွန်တော် နဂါးမျိုးနွယ် သွေးကြော နိုးထလာတုန်းကလည်း... ကျွန်တော်တို့ နဂါးမျိုးနွယ်စု ရဲ့ သွေးအိုင် ထဲကို ဝင်ပြီးတော့ အသွင်ပြောင်းခဲ့ရတာဗျ...”

“ဒါဆို စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ကလည်း သွေးမျိုးဆက် ကျင့်ကြံသူ ပေါ့လေ...”

တတိယမင်းသမီး လျန်ဝမ်ဖန်းက အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

ဤ ‘စီနီယာ အစ်ကိုကြီး’ ဟူသော အခေါ်အဝေါ်ကြောင့် လုံထျန်းရှင်းမှာ အနည်းငယ် ရှက်သွားရသည်။

အသက်အရွယ်အရဆိုလျှင် သူက လျန်ဝမ်ဖန်း ထက် အသက်အနည်းငယ် ပိုငယ်သော်လည်း၊ မြူခိုးဂိုဏ်း တွင်မူ ဂိုဏ်းသို့ အရင်ဝင်ရောက်သူကသာ စီနီယာ ဖြစ်သဖြင့် သူက စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်နေရသည်လေ။

“အပိုစကားတွေကို ခဏ ထားလိုက်ကြစို့... ပထမမင်းသမီး နဲ့ ဒုတိယမင်းသမီး... မင်းတို့ ငါ့ရဲ့ မြူခိုးဂိုဏ်းကို ဝင်ချင်ကြလား...” ယဲ့ဖုန်းက လျန်ဝမ်ရို နှင့် လျန်ဝမ်ယွိ တို့ကို လှမ်းကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ဒါပေါ့ရှင်... ကျွန်မတို့ ဝင်ချင်ပါတယ်...” မင်းသမီး နှစ်ပါးစလုံးက တညီတညွတ်တည်း ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်ကြကုန်၏။

ယဲ့ဖုန်း ကဲ့သို့သော ခန့်ညားထည်ဝါပြီး အစွမ်းထက်လှသည့် မဟာတန်ခိုးရှင် တစ်ဦးက ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်နေသည်ဆိုပါက၊ မြူခိုးဂိုဏ်း မှာ သူတို့အတွက် ပညာသင်ကြားရန် ပထမဆုံး ရွေးချယ်စရာ ဖြစ်နေသည်မှာ အသေအချာပင်။

“သိပ်ကောင်းတာပေါ့.....” ယဲ့ဖုန်း ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

သူသည် ဂိုဏ်းဝင်မှတ်တမ်း ကို အမြန်ထုတ်ယူကာ မင်းသမီးနှစ်ပါး၏ အချက်အလက်များကို မှတ်တမ်းတင်လိုက်၏။

“တီ..တီ... အမွေခံတပည့် ‘လျန်ဝမ်ရို’ ကို လက်ခံရရှိပါပြီ... အဆင့်မြင့် နှင်းယုန် သွေးကြော၊ အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ်...”

“တီ..တီ... အမွေခံတပည့် ‘လျန်ဝမ်ယွိ’ ကို လက်ခံရရှိပါပြီ... အဆင့်မြင့် နှင်းယုန် သွေးကြော၊ အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ်...”

ယဲ့ဖုန်း ပြုံးလိုက်မိ၏။

ဂိုဏ်းတွင် အဆင့်မြင့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် အဆင့်ရှိသော တပည့်နှစ်ဦး ထပ်မံ တိုးလာသဖြင့်၊ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ ကြံ့ခိုင်မှုမှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရပြီး၊ မူလနတ်ဘုရား အဆင့် သို့ ဝင်ရောက်ရန်မှာလည်း ပိုမို နီးကပ်လာခဲ့၏။

“ကဲ... ကံပါသူတွေကို ဆက်ပြီး စမ်းသပ်ကြစို့...” ယဲ့ဖုန်းက တပည့်များကို ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း များဖြင့် ဆက်လက် စစ်ဆေးခိုင်းလိုက်သည်။

ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားမှာ လာရောက် ကြည့်ရှုနေကြ၏။

နတ်ဆိုးက (၇၀) ရာခိုင်နှုန်း နှင့် လူသားက (၃၀) ရာခိုင်နှုန်းခန့် ရှိနေကြပြီး၊ ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးမှာ ငါးသေတ္တာဘူးပမာ လူများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

သူတို့သည် အဖွဲ့ (၁၀) ဖွဲ့ခွဲကာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း ကို အဆက်မပြတ် လာရောက် ထိတွေ့နေကြ၏။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်တော့ ကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

၎င်းတို့ အားလုံးမှာ ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း ကို မြည်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်၏။ ဆိုလိုသည်မှာ ယဲ့ဖုန်း ပြောသော “ကံပါသူများ” ပင် ဖြစ်ပါသည်။

“ဒီခရီးစဉ်မှာ သတ်မှတ်ချက်နဲ့ ကိုက်ညီတဲ့ ဂျူနီယာ ညီငယ်၊ ညီမငယ်တွေ အများကြီး တွေ့ရတာ တကယ့်ကို မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ဝမ်းသာစရာပဲနော်...” ကျီဇီလင်းက ပြောလိုက်၏။

“ဒါပေမဲ့ ဒီလူကတော့ ဂျူနီယာ ညီငယ်၊ ညီမငယ် တစ်ယောက်နဲ့ မတူဘူးနော်...”

ဝမ်ဖင်းအန်းက သူ၏ အမည်းရောင် အိုးကြီးကို ထမ်းလျက်၊ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသော မုတ်ဆိတ်ဗရပွ နှင့် ဝံပုလွေ တစ်ကောင်နှင့်ပင် တူသော လူသန်ကြီး တစ်ယောက်ကို လက်ညှိုးညွှန်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဂိုဏ်းချုပ် ယဲ့ဖုန်းက အသက်နှစ်ဆယ် ကျော်လျှင် ဂိုဏ်းသားအဖြစ် လက်မခံဘူးဟု ပြောခဲ့သည်ကို သူ မှတ်မိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

သူ့ရှေ့က လူကတော့ အနည်းဆုံး အသက် ရာနဲ့ချီ နေလောက်ပြီလေ။

“ကံကြမ္မာ ခရမ်းရွှေ ခေါင်းလောင်း မြည်တယ်ဆိုတာ... ငါတို့ မြူခိုးဂိုဏ်းနဲ့ တစ်နည်းမဟုတ် တစ်နည်း ပတ်သက်မှု ရှိနေလို့ပဲ... ဒါပေမဲ့ သူတို့က တပည့် ဖြစ်မလား၊ ကြီးကြပ်သူ၊ အကြီးအကဲ၊ ခန်းမသခင်၊ ဂိုဏ်းစောင့် ဒါမှမဟုတ် ဂိုဏ်းစောင့် ဝိညာဉ်သားရဲ ဖြစ်မလား ဆိုတာကတော့ မသေချာဘူးလေ...”

ထိုသို့ ယဲ့ဖုန်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် မုတ်ဆိတ်ဗရပွနှင့် သန်မာလှသော လူကြီးက ဖွင့်ဟပြောဆိုလာ၏။

“ဂိုဏ်းချုပ်... ကျုပ်က အနည်းဆုံးတော့ အဆင့်နိမ့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် တစ်ယောက်ပဲလေ... ကျုပ်လည်း အနည်းဆုံးတော့ ကြီးကြပ်သူ တစ်ယောက်လောက် ဖြစ်သင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား...”

သူသည် နှစ်ပေါင်း သုံးရာကျော်အောင် အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံလာခဲ့သော ဝက်ဝံနတ်ဆိုး တစ်ကောင်ပင် ဖြစ်ချေ၏။

ယဲ့ဖုန်း ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်သွားပြီးနောက် ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

“ဟင့်အင်း... ခင်ဗျားက ဂိုဏ်းစောင့် ဝိညာဉ်သားရဲ ပဲ ဖြစ်လို့ရမယ်ဗျ...”

၎င်းမှာ သူ စနစ်နှင့် တိုင်ပင်ပြီးနောက် ရရှိလာသော ရလဒ်ပင် ဖြစ်ချေ၏။

“ဖက်တီး” ဟုပင် တင်စားနိုင်လောက်သည့် ထို ဝက်ဝံလူကြီးမှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်၊ စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ယဲ့... မြူခိုးဂိုဏ်း ရဲ့ နတ်ဆိုးသားရဲဆောင် မှာ နေစရာနဲ့ စားစရာရော ပေးလားဟင်...”

ယဲ့ဖုန်း ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်ချပါဗျာ... အားလုံး အခမဲ့ ပေးသလို... အပြင်ထွက်ပြီး လည်ပတ်ခွင့်လည်း ပေးပါတယ်...”

ဝက်ဝံလူကြီး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်တော့၏။

“ကျုပ်တို့ ဝက်ဝံမျိုးနွယ်စု ဆိုတာ... နေစရာနဲ့ စားစရာ မပေးရင် ဘယ်သူ့အောက်မှာမှ အညံ့မခံဘူးဗျ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ကျုပ် မြူခိုးဂိုဏ်း ကို ဝင်ပြီးတော့ ဂိုဏ်းစောင့် ဝိညာဉ်သားရဲ ဖြစ်ဖို့ သဘောတူပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်... ကျုပ်ရဲ့ အစားအသောက်တွေကိုတော့ နည်းနည်းလေး ဂရုစိုက်ပေးဦးနော်... သြော်... ကျုပ်က အစပ်ကြိုက်တယ်ဗျ...”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ တစ်ပြင်လုံးမှာ တိတ်ဆိတ်သွားလေတော့၏။

အခန်း (၄၃၁)- စွမ်းအားများ တိုးတက်လာခြင်း၊ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ အသိုက်အမြုံနှင့် ယုန်လိမ္မာတွင် တွင်းသုံးတွင်း ရှိသည်

~ဝက်ဝံနတ်ဆိုးသည် လေးနက်သောလေသံဖြင့် ပြောဆိုနေသော်လည်း ထွက်ပေါ်လာသည့် စကားလုံးများမှာမူ တုန်တုန်ယင်ယင်နှင့် အားကိုးရာမဲ့သည့်ဟန် ပေါက်နေသည်။

ဤမျှလောက် ကြီးမားသော ကွာခြားချက်ကြောင့် ဘေးမှ ကြည့်နေသူများမှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြရပြီး စကားပင် မပြောနိုင်တော့ချေ။

ဤလူသန်ကြီးမှာ အစားတစ်လုပ်အတွက်နှင့် မြူခိုးဂိုဏ်း၏ ဝိညာဉ်သားရဲ ဖြစ်ရန် သဘောတူလိုက်သည်မှာ တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းလှ၏။

“နတ်ဆိုးသားရဲဆောင် ဆီကို ကြိုဆိုပါတယ်ဗျာ”

နျူတာ့လီက အနားသို့ တိုးကပ်လာပြီး ၎င်း၏ ခွာဖြင့် ဝက်ဝံနတ်ဆိုး၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးနွား... အစ်ကိုကြီးကလည်း နတ်ဆိုးသားရဲဆောင် ကပဲလားဟင်”

ဝက်ဝံနတ်ဆိုး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီးနောက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အစ်ကိုကြီးက... တာ့လျန် နတ်ဆိုးနိုင်ငံ အနောက်ဘက် တောင်တန်းက နွားစိမ်း နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် မဟုတ်လား”

“ဟုတ်ပါတယ်... ငါပဲလေ”

နျူတာ့လီက ရိုးသားစွာ ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“ဘာလဲ... မင်းက နွားစိမ်း နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် ကိုပဲ သိပြီးတော့ ငါ ရူးသွပ်ဆင်ကြီး ကိုကျတော့ မသိဘူးလား”

လေးလံလှသော ဆင်ကြီးမှာ ခေါင်းကို မော့ကာ အနားသို့ လျှောက်လာသည်။

“အာ... အစ်ကိုကြီးက ရူးသွပ်ဆင်ကြီး နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် ပါလား”

ဝက်ဝံနတ်ဆိုးက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

“ဒါဆိုရင် ငါ့ကိုကော ဘယ်လိုလဲ”

အာဏာရှင် ကြေးခေါင်း မျောက်ဝံသည် ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်လာပြီး ဝက်ဝံနတ်ဆိုး၏ ပုခုံးပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။

“အနောက်ဘက် နယ်မြေမှာ နတ်ဆိုးဘုရင် ဖြစ်ဖို့ အလားအလာ အရှိဆုံးလို့ နာမည်ကြီးတဲ့ အာဏာရှင် ကြေးခေါင်း မျောက်ဝံ လည်း မြူခိုးဂိုဏ်း ကို ဝင်သွားပြီပေါ့လေ”

အခြားသော ကျင့်ကြံသူများမှာလည်း အံ့အားသင့်ကုန်ကြရ၏။

ယခုအချိန်အထိ သူတို့၏ အာရုံများမှာ ယဲ့ဖုန်းနှင့် မင်းသမီး သုံးပါးဆီသို့သာ ရောက်ရှိနေသဖြင့် ကျန်သူများကို သတိမမူမိခဲ့ကြခြင်းပင်။

ယခုမှသာ တာ့လျန် နတ်ဆိုးနိုင်ငံ အနောက်ဘက် နယ်စပ်တွင် ကျော်ကြားလှသော နွားစိမ်း နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ်၊ ရူးသွပ်ဆင်ကြီး နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် နှင့် အာဏာရှင် ကြေးခေါင်း မျောက်ဝံ တို့မှာ မြူခိုးဂိုဏ်း သို့ ဝင်ရောက်ပြီး ဂိုဏ်းစောင့် ဝိညာဉ်သားရဲ များ ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သတိပြုမိသွားကြတော့သည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် နတ်ဆိုးသားရဲ အတော်များများမှာ နတ်ဆိုးသားရဲဆောင် ၏ အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်ရသည်မှာ တော်တော်လေး ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်ဟု တွေးတောမိလိုက်ကြ၏။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နေစရိတ်၊ စားစရိတ် ငြိမ်းသည် မဟုတ်ပါလား။

“ကဲ... နောက်တစ်ခုကတော့ လူအင်အား ခွဲဝေတာကို စကြတာပေါ့”

ယဲ့ဖုန်းက အချင်းချင်း မိတ်ဆက်နေကြသော နတ်ဆိုးများကို ကြားဖြတ် ပြောလိုက်၏။

“အားလုံး တန်းစီလိုက်ကြစမ်း... ငါက တစ်ယောက်ချင်းစီကို စာရင်းသွင်းပေးမယ်... ပြီးမှ မင်းတို့က မြူခိုးဂိုဏ်း ရဲ့ တရားဝင် အဖွဲ့ဝင်တွေ ဖြစ်လာမှာပဲ”

သူသည် စားပွဲတစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ကလောင်တံဖြင့် စားပွဲတင်ခုံကို ခပ်ဖွဖွ တောက်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ”

နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်နှင့် လူသားမျိုးနွယ် ကျင့်ကြံသူ ရာပေါင်းများစွာမှာ တန်းစီလိုက်ကြပြီး၊ ဝက်ဝံနတ်ဆိုးမှ စတင်ကာ သူတို့၏ အချက်အလက်များကို ပြောပြကြလေတော့သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်တော့်အမည်က ရှုံတာချန်း ပါ... အလယ်အလတ်အဆင့် ရူးသွပ်ဝက်ဝံ သွေးကြော ရှိပါတယ်... အဆင့်နိမ့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် အထွတ်အထိပ် ပါခင်ဗျာ”

“ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်တော်က မာဆန်ပု ပါ... အဆင့်နိမ့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် ပါဗျ”

“ဂိုဏ်းချုပ်... ကျွန်တော်က မုန့်ဇီ ပါ... ချီကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် (၅) ရှိပြီး အလယ်အလတ်အဆင့် အရိုးပါရမီ ရှိပါတယ်ခင်ဗျာ”

ဤသို့ဖြင့် ကံပါသူ ရာပေါင်းများစွာမှာ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး မိတ်ဆက်လိုက်ကြ၏။

ယဲ့ဖုန်းသည် သူတို့၏ အသက်အရွယ်နှင့် ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အပေါ် မူတည်၍ တပည့်၊ ကြီးကြပ်သူ သို့မဟုတ် ဂိုဏ်းစောင့် ဝိညာဉ်သားရဲ များအဖြစ် သေသေချာချာ ခွဲဝေ သတ်မှတ်ပေးလိုက်သည်။ လောလောဆယ်တွင်မူ ယဲ့ဖုန်းအနေဖြင့် အဆင့်မြင့် ပညာရှင်များမှလွဲ၍ အကြီးအကဲသစ်များ ခန့်အပ်ရန် အစီအစဉ် မရှိသေးပေ။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် စာရင်းသွင်းခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်များ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့၏။ ယခုတစ်ခေါက်တွင် ဓာတ်ကြီးငါးပါး စုစည်းခြင်း အဆင့်ရှိသော ကြီးကြပ်သူသစ် (၂၀) ဦး၊ စာရင်းသွင်းထားသော တပည့် (၃၀၀) ဦး နှင့် နတ်ဆိုးဗိုလ်ချုပ် အဆင့်ရှိသော ဝိညာဉ်သားရဲ (၃၆) ကောင်တို့ကို ရရှိလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

သူတို့အားလုံး စာရင်းသွင်းပြီးစီးသွားသည့် ခဏ၌၊ ယဲ့ဖုန်းသည် မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားများမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်လာကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်ရာ အကြည့်များမှာ စူးရှသွား၏။

ယခုအခါ သူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ တရားဝင် ရောက်ရှိသွားခဲ့၏။ နောက်ထပ် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် သူသည် မဟာရိုသေလေးစားရသူတစ်ပိုင်း ဖြစ်လာပေတော့မည်။

“မဆိုးဘူးပဲ”

ယဲ့ဖုန်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ လက်ရှိတွင် ဂိုဏ်းဝင်တပည့် အရေအတွက်မှာ (၄၀၀) ကျော်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ တိုးတက်မှုမှာ အတော်လေး မြန်ဆန်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။

ယဲ့ဖုန်းသည် ဂိုဏ်းဝင်မှတ်တမ်း ကို ပိတ်ကာ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူသည် သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေကြသော အပြင်စည်း တာဝန်ခံများ၊ စာရင်းသွင်းထားသော တပည့်များ နှင့် ဂိုဏ်းစောင့် ဝိညာဉ်သားရဲ များကို ကျေနပ်အားရစွာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

“ကဲ... အခုတော့ ဂိုဏ်းချုပ် ဖြစ်တဲ့ ငါက အားလုံးကို ဧည့်ခံမယ်... ကြိုက်တာကို စားကြ”

စကားဆုံးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဝိညာဉ်သားရဲ အားလုံးမှာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။ ရှုံတာချန်း က တံတွေးများကို သုတ်ကာ တခွီးခွီး ရယ်လိုက်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်က စကားတည်တာပဲဗျာ... ဒီနေ့တော့ လမ်းတစ်လမ်းလုံးမှာ ရှိတဲ့ အစားအစာတွေကို စားပစ်မှ ကျေနပ်တော့မယ်”

“ဒါဆိုရင် ငါက လမ်းနှစ်လမ်းစာ စားမယ်ဟေ့”

နျူတာ့လီကလည်း အော်လိုက်၏။

“ငါကတော့ လမ်းသုံးလမ်းစာလောက် စားရင်လည်း များမယ် မထင်ပါဘူးနော်”

ဟု ရူးသွပ်ဆင်ကြီးကလည်း စပ်စုလိုက်သည်။

အင်…

ယဲ့ဖုန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များမှာ တွန့်ချိုးသွားရတော့သည်။

သူ ရုတ်တရက် နောင်တရမိသွား၏။

ဒီ ဝိညာဉ်သားရဲ တွေက ဘာလို့ တစ်ကောင်ချင်းစီက အစားအသောက် ဒီလောက်တောင် မက်နေကြရတာလဲ။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားရင်တော့ မြူခိုးဂိုဏ်းကြီး အစားအသောက် ကျွေးရလွန်းလို့ ဒေဝါလီ ခံရတော့မှာပဲ။

‘မဟုတ်သေးဘူး... ငါ ငွေတွေ ထပ်ရှာမှ ဖြစ်တော့မယ်’

ယဲ့ဖုန်းသည် ရှဲ့ကျားရန် ကို သတိရသွားမိ၏။

သူမအား သူ ပိုင်ဆိုင်ထားသော နတ်ဆိုးသားရဲ အလောင်းများကို ပေးအပ်လိုက်မည်ဆိုလျှင်တော့ သေချာပေါက် ငွေအမြောက်အမြား ရရှိပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ၎င်းအတွက် အချိန်တစ်ခုတော့ ပေးရဦးမည် ဖြစ်သည်။

ယဲ့ဖုန်းသည် သူ့ဘေးရှိ ပထမမင်းသမီး လျန်ဝမ်ရို ကို လှမ်းကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။

“ပထမမင်းသမီး... အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီ ရဲ့ ဂူက ဘယ်မှာ ရှိလဲ”

၎င်းမှာ တကယ့် နတ်ဆိုးဧကရာဇ် တစ်ပါး ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ၊ သူမ၏ ဂူအတွင်း၌ အဖိုးတန် ရတနာများစွာ ရှိနေမည်မှာ အသေအချာပင်။

အကယ်၍သာ ထိုရတနာတွေကို ရလိုက်မယ်ဆိုရင်တော့...။ ထိုသို့ တွေးမိသည်နှင့် ယဲ့ဖုန်းမှာ စိတ်မရှည်နိုင်တော့ဘဲ သူ၏ အပြုံးမှာလည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ရက်စက်ယုတ်မာသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်ထွက်လာ၏။

ပထမမင်းသမီးက ခေါင်းခါယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီ က ရှေးဟောင်း နတ်ဆိုး စစ်မြေပြင် မှာ နာမည်ကျော်ခဲ့တာပါရှင်... သူမမှာ အတည်တကျ နေထိုင်တဲ့ ဂူ မရှိဘူးလို့ ကြားဖူးပါတယ်... အကယ်၍ ရှိခဲ့ရင်တောင်မှ ဘယ်မှာလဲဆိုတာ ကျွန်မတို့ သိမှာ မဟုတ်ပါဘူးရှင်”

“ဒါကတော့ ခက်သွားပြီ”

ယဲ့ဖုန်း အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားရသည်။ သို့သော်လည်း မကြာမီမှာပင် သူသည် ငွေဖြူရောင် နတ်ဆိုးအမြုတေ ကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး၊ လေဓာတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တစ်မျှင်ကို အသုံးပြုကာ ချိတ်ဆက်မှု ရှိနေသော နေရာအချို့ကို လိုက်လံ စုံစမ်းလိုက်၏။

“ဘုန်း”

ယဲ့ဖုန်းသည် အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ပါဝင်သော အိတ်တစ်အိတ်ကို ချပေးလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဇီလင်း... မင်းတို့ အရင်စားထားကြဦး... ငါကတော့ အရေးကြီးကိစ္စလေးတစ်ခု သွားလုပ်ဦးမယ်”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် သူသည် ခြေရာလက်ရာမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့၏။

---

ယဲ့ဖုန်းသည် သူ အာရုံရရှိရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း သူ၏ ပစ်မှတ်ဆီသို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။ မိုင်ပေါင်း သောင်းချီ ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်တွင်တော့ သူသည် သာယာလှပသော တောင်တန်းကြီးများ၏ အထက်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့၏။ မြူခိုးများကို ခွဲခြမ်းလိုက်ပြီးနောက် ဆိတ်ငြိမ်လှသော ဂူတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် နတ်ဆိုးငယ် အနည်းငယ်သာ စောင့်ကြပ်နေခြင်း ဖြစ်၏။ သူစိမ်းတစ်ယောက် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့က ချက်ချင်းပင် တိုက်ခိုက်လာကြလေသည်။

ယဲ့ဖုန်းသည် ပြင်းထန်သော အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ၊ ထိုနတ်ဆိုးငယ်များမှာ နေရာမှာတင် အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားကြ၏။ လူသူမရှိသော နယ်မြေတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နေသည့်နှယ်၊ သူသည် ဂူ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီးနောက်၊ မရေမတွက်နိုင်သော သိုလှောင်လက်စွပ်များနှင့် အဖိုးတန် ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

“ဟင်းလင်းပြင်ကျောက်တုံးတွေ... ဟင်းလင်းပြင်တည်ငြိမ်ပုလဲတွေ... ဒါတွေအားလုံးက နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါ တွေ သွန်းလုပ်ဖို့အတွက် လိုအပ်တဲ့ ကုန်ကြမ်းတွေပဲ”

ယဲ့ဖုန်း ရယ်လိုက်မိသည်။ သူသည် ထိုနေရာရှိ ပစ္စည်းအားလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက်၊ လမ်းညွှန်မှုများအတိုင်း နောက်ထပ် ဂူတစ်ခုဆီသို့ ဦးတည်လိုက်ပြန်သည်။

‘ယုန်လိမ္မာတွင် တွင်းသုံးတွင်းရှိသည် လို့ ပြောကြတယ်... ဒီ အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီ မှာလည်း ဂူတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲ... အကယ်၍သာ သူမရဲ့ နတ်ဆိုးအမြုတေ နဲ့ လေဓာတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုသာ မရှိခဲ့ရင်... မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်တောင်မှ သူ့ရဲ့ ဂူတွေ အားလုံးကို ရှာတွေ့ဖို့ မလွယ်ဘူး’

ယဲ့ဖုန်းသည် သူ၏ ခရီးကို ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းနေလိုက်၏။ အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီ ၏ ဂူများမှာ အလွန်ပင် လျှို့ဝှက်လွန်းလှသည်။ သို့သော်လည်း ယဲ့ဖုန်း အတွက်မူ ၎င်းမှာ စိန်ခေါ်မှုတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပေ။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် နေ့တစ်ဝက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့၏။ ယခုအခါ ညဉ့်နက်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့၏။

‘အခု နောက်ဆုံး ဂူတစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်... အရင် ဂူတွေကို ကြည့်ရတာ... ဒီ နောက်ဆုံး တစ်ခုကတော့ ပင်မဂူ ဖြစ်ရမယ်’

ယဲ့ဖုန်းသည် တောင်တန်းများကို ဖြတ်ကျော် ပျံသန်းရင်း ရှေးဟောင်း နတ်ဆိုး စစ်မြေပြင် ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီ ၏ နောက်ဆုံးနှင့် အရေးအကြီးဆုံး ပင်မဂူမှာ ဖုံးကွယ်နေခြင်း ဖြစ်၏။

*

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက် ယဲ့ဖုန်းသည် ရှေးဟောင်း နတ်ဆိုး စစ်မြေပြင် ၏ တောင်ဘက် အစွန်းဆုံး နေရာသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ဤနယ်မြေသည် တောင်ဘက်တွင် ခြောက်သွေ့သဲကန္တာရပြင်ကြီး နှင့် ထိစပ်နေပြီး၊ အနောက်ဘက်တွင် တောင်ပိုင်းမြစ်ဝှမ်း ဒေသ ၊ အရှေ့ဘက်တွင်မူ တာ့လျန် နတ်ဆိုးနိုင်ငံ တို့နှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသဖြင့် လူသူမနီးသော လူသူမဲ့ နယ်မြေ တစ်ခုဟု ဆိုနိုင်၏။

ကောင်းကင်ယံမှ ငုံ့ကြည့်လိုက်လျှင်မူ ထိုမြေမျက်နှာသွင်ပြင်မှာ မိုင်ပေါင်း ရာချီ ကျယ်ဝန်းသော ဥက္ကာခဲ ကျရောက်ရာ ချိုင့်ဝှမ်းကြီး တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

“ဝှစ်”

ထူထပ်လှသော မိစ္ဆာချီများ ပြည့်နှက်နေသည့် လေပြင်းတစ်ချက်မှာ ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ရောက်ရှိလာပြီး၊ မမြင်နိုင်သော ဓားချက်များပမာ ယဲ့ဖုန်းဆီသို့ ဦးတည် တိုက်ခိုက်လာလေတော့၏။ သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်း အရှိန်အဝါ ကို အသုံးပြုကာ ထို မိစ္ဆာချီများ အားလုံးကို ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး၊ ချက်ချင်းပင် သန့်စင်ကာ မိမိကိုယ်ပိုင် စွမ်းအားများအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်သည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင်မူ ယဲ့ဖုန်းသည် အလောင်းကောင်များစွာကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

၎င်းတို့မှာ ဥက္ကာခဲ ကျရောက်သည့် ခဏ၌ ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ စွမ်းအားနှင့် အပူဒဏ်ကြောင့် နေရာမှာတင် သေဆုံးသွားခဲ့ကြရသည့် အစွမ်းထက် နတ်ဆိုးသားရဲများ ပင် ဖြစ်ချေသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် ရှိသော နတ်ဆိုးဘုရင် များ ဖြစ်ကြပေလိမ့်မည်။

အခန်း (၄၃၂)- ဥက္ကာခဲ ချိုင့်ဝှမ်းအောက်ရှိ လျှို့ဝှက်ချက်နှင့် ကြယ်တာရာ နန်းတော်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်း

~ယဲ့ဖုန်းသည် အနီးကပ် အကဲခတ်ကြည့်ရာမှ

တစ်ဆင့် သဲလွန်စအချို့ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွား၏။

‘ဒီနတ်ဆိုးသားရဲတွေရဲ့ အရိုးစုတွေက တစ်နေရာမဟုတ် တစ်နေရာမှာ အစိတ်အပိုင်းတွေ လိုနေတာပဲ။ အကယ်၍ ဒါတွေကိုသာ အကုန်ပြန်ဆက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ဆယ်မီတာလောက်မြင့်တဲ့ လူရိုးစုတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ဒါက အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီ ရဲ့ မူလကိုယ်ထည်ပဲ မဟုတ်လား။’

ယဲ့ဖုန်းသည် ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေတော့သည်။

အမှန်စင်စစ် အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီ ဆိုသည်မှာ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်များနှင့် နတ်ဆိုးဘုရင် အဆင့်ရှိ ပညာရှင်များစွာ၏ အရိုးအနှစ်သာရများကို ပေါင်းစပ်ဖန်တီးထားသည့် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါတစ်ကောင်သာ ဖြစ်ချေ၏။

သို့သော်လည်း ယဲ့ဖုန်းသည် အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီ၏ ဇာစ်မြစ်ကို စိတ်မဝင်စားပေ။

သူ ပို၍ အလေးထားသည်မှာ သူမ၏ ပင်မဂူ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိသနည်း ဆိုသည်ပင် ဖြစ်သည်။

ဂူကို မရှာတွေ့လျှင် ရတနာများကို မည်သို့ ရရှိနိုင်ပါမည်နည်း။

‘ဟင်... ဒီမှာပဲ...’

မကြာမီမှာပင် ယဲ့ဖုန်းသည် ဥက္ကာခဲ ကျရောက်ရာ ချိုင့်ဝှမ်းကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် မာကျောသော ပုံဆောင်ခဲတစ်ခုကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

၎င်းမှာ ဥက္ကာခဲကျရောက်စဉ်က ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အလွန်မြင့်မားသည့် အပူချိန်ကြောင့် အရည်ပျော်ပြီး ပြန်လည်ခဲသွားသည့် အရာဖြစ်ပုံရကာ၊ လက်နက်သွန်းလုပ်ရန်အတွက် အလွန်အဖိုးတန်သော ကုန်ကြမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်၏။

ထိုပုံဆောင်ခဲကို ကောက်ယူလိုက်သည့်အခါ၊ သူ့လက်ထဲရှိ ငွေဖြူရောင် နတ်ဆိုးအမြုတေမှာ တစ်စုံတစ်ခု၏ ဆွဲဆောင်မှုကို ခံရသလို တုန်ခါလာသည်ကို ယဲ့ဖုန်း တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝှစ်...

ငွေဖြူရောင် နတ်ဆိုးအမြုတေမှာ မြေအောက်သို့ တရှိန်ထိုး ငုပ်လျှိုးဝင်ရောက်သွားတော့၏။

ယဲ့ဖုန်းသည် မထိတ်လန့်သွားပေ။

တည်ငြိမ်စွာဖြင့် လေဓာတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တစ်မျှင်ကို အသုံးပြု၍ မိမိကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံလိုက်ပြီးနောက်၊ နတ်ဆိုးအမြုတေ၏ နောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါလျက် မြေအောက်သို့ ဆင်းသက်သွားသည်။

မြေအောက် မိုင်ပေါင်း ဒါဇင်ချီသော နေရာတွင်မူ၊

ထိုနေရာ၌ ဧရာမ ဟောင်းလောင်းဖြစ်နေသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေ၏။

လက်သီးဆုပ်အရွယ် ဥက္ကာခဲလေးများစွာမှာ ကောင်းကင်ယံထက်တွင် တဖျပ်ဖျပ် လက်နေကြပြီး ကြယ်တာရာပင်လယ်ကြီးလို ဖြစ်ပေါ်နေကြ၏။ ၎င်းတို့သည် လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော သုံးထပ်အရိုးနန်းတော်ကြီးတစ်ခုကို ဗဟိုပြု၍ လှည့်ပတ်နေကြခြင်းပင်။

“မင်း ဘယ်သူလဲ...”

“အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီ ရော ဘယ်မှာလဲ...”

နန်းတော်အတွင်းမှနေ၍ အံ့သြတကြီး မေးမြန်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီ လား... ငါ့ခြေထောက်အောက်မှာ ပြားသွားပြီလေ...” ယဲ့ဖုန်းက အေးဆေးစွာပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။

“မင်းက ဒီနန်းတော်ကနေ မွေးဖွားလာတဲ့ ဝိညာဉ်လား... ရှာတွေ့ပြီ...”

ယဲ့ဖုန်းသည် ဝုန်းခနဲ ခုန်တက်လိုက်ပြီး လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော ငွေဖြူရောင် နတ်ဆိုးအမြုတေကို ဖမ်းယူကာ စနစ်ဟင်းလင်းပြင် အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူသည် အကာအကွယ် အမြှေးပါးကို အတင်းအဓမ္မ ရိုက်ခွဲလိုက်ပြီး နန်းတော်၏ ခန်းမဆောင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်၏။ ပလ္လင်၏ ဘေးတွင်မူ မရေမတွက်နိုင်သော အရိုးစလေးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် ထူးဆန်းသော အပင်တစ်ပင် ပေါက်ရောက်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။

၎င်းသည် နန်းတော်၏ အောက်ခြေတွင် အမြစ်တွယ်နေပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင်မူ အဖိုးတန် ရတနာပုံကြီးများ ရှိနေ၏။

ထိုအပင်ထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ပို၍ ရှေးကျလှ၏။

သို့သော်လည်း စွမ်းအားမှာမူ မမြင့်မားလှဘဲ ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသော ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသလိုသာ ခံစားရသည်။

“မင်း... မင်းက သူ့ကို တကယ်ပဲ သတ်လိုက်တာလား...”

ထိုထူးဆန်းသော အရိုးပင်ကြီးမှာ တုန်ခါသွားရ၏။

၎င်းမှာ သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးပြီး မွေးမြူခဲ့သော အားကိုးရဆုံးသော လက်ရုံးဖြစ်ပြီး၊ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်မှာလည်း အဆင့်နိမ့် နတ်ဆိုးဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသဖြင့် အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးမားသူ ဖြစ်သည် မဟုတ်ပါလား။

သို့ပါသော်လည်း ဤမျှလောက် အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်မှာ သူ့ရှေ့ရှိ လူငယ်လေး၏ ခြေထောက်အောက်တွင် မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ကြေသွားခဲ့ရသည်ဆိုသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မယုံနိုင်စရာ ဖြစ်နေရရှာသည်။

“ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့...”

ယဲ့ဖုန်း၏ လက်ဝါးချက်အောက်တွင် အသက်ပျောက်သွားမှာကို ကြောက်လန့်သဖြင့် ထိုအရိုးပင်ကြီးမှာ အသဲအသန် အသက်တောင်းတော့သည်။ “ကျွန်တော့်အသက်ကို ချမ်းသာပေးမယ်ဆိုရင်... ဂိုဏ်းချုပ် သိချင်တဲ့ သတင်းမှန်သမျှကို အကုန်ပြောပြပါ့မယ်...”

“ဟင်...”

ယဲ့ဖုန်း ခေတ္တမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသည်။

သူက ခြိမ်းတောင် မခြိမ်းခြောက်ရသေးပါဘဲနှင့် တစ်ဖက်လူက အညံ့ခံနေပြီ မဟုတ်ပါလား။

တကယ့်ကို အသက်ရှင်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေတဲ့ ကောင်ပဲ။

ယဲ့ဖုန်း.. ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်မှာကို ကာကွယ်တဲ့ အနေနဲ့... မင်းကို အရင်ဆုံး ဖိချေပစ်ဖို့ ငါ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီ...”

ဤထူးဆန်းသော အပင်မှာ အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီနှင့် တစ်သျှူးတည်း ဖြစ်နေသဖြင့် သေချာပေါက် ကောင်းမွန်သော အရာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ၎င်းအား သတ်ပစ်ခြင်းကသာ အကောင်းဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ယဲ့ဖုန်း လက်ကို မြှောက်လိုက်သည့်အခါ၊ သူရဲကောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအား များ ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ရွှေရောင် လက်ဝါးပုံရိပ်ကြီးတစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ရိုက်ချလိုက်သည်။ ၎င်း၏ ဘုန်းတန်ခိုးမှာ မြင့်မားလှသော တောင်ကြီးတစ်လုံးပမာ လေးလံလှ၏။

အက်ကွဲသံများနှင့်အတူ၊ ထိုအရိုးပင်ကြီးမှာ အစိပ်စိပ်အမွှာမွှာ ကြေမွသွားခဲ့၏။

သို့သော်လည်း လေထဲတွင် ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ လူသားမျက်နှာကြီး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

“ငါ အကြာကြီး စုစည်းခဲ့ရတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို မင်းက ဖျက်ဆီးပစ်ရဲတယ်ပေါ့... သေစမ်း.. ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပဲ ငါ သိမ်းပိုက်တော့မယ်.....”

ထို ထိတ်လန့်ဖွယ် လူသားမျက်နှာကြီးမှာ မီးတောက်များဖြင့် လောင်မြိုက်လျက် ယဲ့ဖုန်းဆီသို့ တရှိန်ထိုး ပြေးဝင်လာလေတော့သည်။

ယဲ့ဖုန်းက လက်ညှိုးဖြင့် ခပ်ဖွဖွ တောက်လိုက်၏။

လေဓာတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တစ်မျှင်မှာ ဝဲပျံထွက်သွားပြီး မီးလုံးကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ၊ ထိုထူးဆန်းသော လူသားမျက်နှာကြီးအား ပြာဖြစ်သွားသည်အထိ လောင်ကျွမ်းပစ်လိုက်သည်။

“အား.....”

နန်းတော်အတွင်း၌ စူးရှလှသော အော်ဟစ်သံကြီး တစ်ချက် ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့၏။

ထို့နောက်တွင်တော့ ယဲ့ဖုန်းသည် ထိုလူသားမျက်နှာကြီး ပျောက်ကွယ်သွားချိန်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ပုံရိပ်များစွာကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

၎င်းမှာ ထိုလူသားမျက်နှာကြီး၏ ဘဝနောက်ဆုံးပိုင်း အတွေ့အကြုံများပင် ဖြစ်ချေသည်။

၎င်းသည် ကောင်းကင်ပြင်ပမှ ဆင်းသက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ မူလက မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ရှိသော နတ်ဆိုးဧကရာဇ် တစ်ပါး ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း အစွမ်းထက်သော ရန်သူတစ်ဦး၏ ဒဏ်ရာပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရသဖြင့် ဥက္ကာခဲတစ်ခုကို စီးနင်းကာ ရှန်ကျိုး တိုက်ကြီး ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

ထိုနေ့က ဤနယ်မြေအတွင်း၌ နတ်ဆိုးဧကရာဇ် နှစ်ပါး၊ ဧကရာဇ်တစ်ပိုင်း အဆင့်ရှိသူ အချို့နှင့် နတ်ဆိုးဘုရင် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာတို့သည် ရတနာ တစ်ခုအတွက် အသည်းအသန် တိုက်ခိုက်နေကြစဉ် ဖြစ်၏။

ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားများ လွှမ်းခြုံထားသော ဥက္ကာခဲကြီးမှာ တရှိန်ထိုး ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ရာ၊ ချိုင့်ဝှမ်းကြီး၏ အပေါ်ယံတွင် အရိုးစုပုံကြီးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။

ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မျက်နှာကြီးမှာ ထိုအရိုးစုပုံကြီးကို တွေ့ရှိသွားခဲ့ခြင်းပင်။ ပြီးနောက်၊ သူ၏ မျိုးနွယ်စုဝင်များသာ တတ်မြောက်သည့် “ဖန်ဆင်းရှင် နတ်ဘုရား စွမ်းရည်” ကို အသုံးပြုကာ ထိုအရိုးများ၏ အနှစ်သာရကို ထုတ်ယူ၍ အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီကို ဖန်တီးခဲ့ပြီး သူမအား တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကြီးထွားလာစေရန် ပျိုးထောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။

နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီသည် ထိုမျက်နှာကြီး၏ အမိန့်များကို နာခံလျက် ပုန်းအောင်းနေခဲ့သည်။ မိမိကိုယ်ကို လေ့ကျင့်ရန်အတွက် တစ်ခါတစ်ရံမှသာ အစွမ်းထက်သော ပညာရှင်များကို သတ်ဖြတ်လေ့ ရှိခဲ့ခြင်းပင်။

မကြာသေးမီကမှ ထိုမျက်နှာကြီးသည် ရှေးဟောင်း နတ်ဆိုး စစ်မြေပြင် ရှိ ဝိညာဉ်ဝါးမြို မျိုးနွယ်စု က တည်ဆောက်ထားသော နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အမှတ်အသား ပျက်စီးသွားသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။

ထိုအခါမှသာ မိမိအတွက် အခွင့်အရေး ရောက်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ထိုမျက်နှာကြီး သိရှိသွားခဲ့၏။

သူသည် အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီအား တာ့လျန် ဧကရီကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူမ၏ နေရာကို သိမ်းပိုက်ရန်နှင့် တာ့လျန် နန်းတော် နှင့် တာ့လျန် နတ်ဆိုးနိုင်ငံ တစ်ခုလုံးကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်းပင်။

အောင်မြင်သွားသည်နှင့် သူသည်လည်း အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည် မွေးဖွားနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။

‘သြော်... ဒါဆိုရင် ငါက ဝိညာဉ်ဝါးမြို မျိုးနွယ်စု ရဲ့ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အမှတ်အသားနဲ့ လက်ရှစ်ဖက် မိစ္ဆာနတ်ဘုရား ရုပ်တုကို ဖျက်ဆီးလိုက်လို့ ဒီကိစ္စတွေ ဖြစ်လာတာပေါ့လေ...’

‘ဒါကို ကြည့်ရင်လည်း ဒီမျက်နှာကြီးက ဝိညာဉ်ဝါးမြို မျိုးနွယ်စု ကို ကြောက်နေတာ သိသာတယ်... တစ်ဖက်လူ ရှိနေသရွေ့ သူ မလှုပ်ရဲခဲ့ဘူးလေ...’

‘ကြည့်ရတာ ဟိုအပြင်ကမ္ဘာမှာလည်း ဝိညာဉ်ဝါးမြို မျိုးနွယ်စု က တကယ့်ကို အထင်သေးလို့ မရတဲ့ အင်အားစုကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပုံ ရတယ်...’

ယဲ့ဖုန်းသည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ထိုမျက်နှာကြီး၏ မှတ်ဉာဏ်ပုံရိပ်များကို ဖျောက်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ လေထဲတွင် ပုံဆောင်ခဲတစ်ခု လွင့်မျောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူက လက်လှမ်းပြီး ထိတွေ့လိုက်သည့်အခါ၊ သတင်းအချက်အလက် စီးကြောင်း တစ်ခုမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စာလုံးရေ သုံးထောင်ခန့် ရှိသော သိုင်းကျမ်း တစ်ခုအဖြစ် စုစည်းသွားလေတော့သည်။

ရေးသားထားသည်မှာ…

“ဖန်ဆင်းရှင် နတ်ဘုရား စွမ်းရည်... အရာရာကို အခြေခံအဖြစ် အသုံးပြုကာ လုံးဝ အသစ်စက်စက် ဖြစ်သော သတ္တဝါများကို ဖန်တီးနိုင်သည်။ ဖန်တီးသူသည် အကြွင်းမဲ့ ထိန်းချုပ်ပိုင်ခွင့် ရှိပြီး၊ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့် မြင့်မားပါက လူတစ်ယောက်တည်းဖြင့်ပင် အစွမ်းထက်သော စစ်တပ်ကြီးတစ်ခုကို စီမံခန့်ခွဲနိုင်သည်...”

ယဲ့ဖုန်းက ဤနတ်ဘုရား စွမ်းရည်၏ မိတ်ဆက်ကို အကြမ်းဖျင်း ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။

နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ ၎င်းမှာ နဝမအဆင့် မန္တန်များကို ကျော်လွန်သော နတ်ဘုရား စွမ်းရည် တစ်ခု ဖြစ်နေသဖြင့်၊ လောလောဆယ်တွင် မြူခိုးဂိုဏ်းမှ မည်သူမျှ ကျင့်ကြံနိုင်ဦးမည် မဟုတ်ပေ။

ယဲ့ဖုန်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး နန်းတော်အတွင်းရှိ ရတနာပုံများကြားတွင် ရှာဖွေလေတော့သည်။

“ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပုံဆောင်ခဲတွေ... လွင့်ပျံကြယ်တာရာ ပုလဲတွေ...”

ဤရတနာများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယဲ့ဖုန်းမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားရ၏။

အရိုးစုမိစ္ဆာ ဧကရီ၏ ဂူအချို့ကို တိုက်ခိုက်သိမ်းပိုက်ပြီးနောက်တွင်တော့၊ သူသည် နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း ဝင်္ကပါ ကို သွန်းလုပ်ရန်အတွက် လိုအပ်သော ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းများ အားလုံးကို နောက်ဆုံး၌ စုဆောင်းနိုင်ခဲ့လေပြီ။

ထို့အပြင် နန်းတော်အတွင်း၌ နတ်ဆိုးအမြုတေ အမြောက်အမြားကိုလည်း တွေ့ရှိလိုက်ရသေး၏။

မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ရှိသော နတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ နတ်ဆိုးအမြုတေ (၂) ခု။

ဝိညာဉ်ပင်လယ်အဆင့် ရှိသော နတ်ဆိုးဘုရင်၏ နတ်ဆိုးအမြုတေ (၂၅) ခု။

အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၅) တုံး။

၎င်းတို့အပြင် အမျိုးမျိုးသော ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ရတနာများစွာလည်း ပါရှိနေသေးသည်။

နတ်ဆိုးဧကရာဇ် တစ်ပါး၏ ကြွယ်ဝမှုမှာ အမှန်တကယ်ပင် မမျှော်လင့်ထားသော ဝမ်းသာစရာတစ်ခုပင် ဖြစ်ပါ၏။

“ဒီတစ်ခေါက် ခရီးစဉ်ကတော့ အကျိုးအမြတ် တကယ့်ကို ကြီးတာပဲ.....”

ယဲ့ဖုန်းသည် ရတနာများ အားလုံးကို စနစ်ဟင်းလင်းပြင် အတွင်းသို့ သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက်၊ နန်းတော်အတွင်း ဆက်လက် လှည့်လည်ကြည့်ရှုသော်လည်း၊ ထိုမျက်နှာကြီး၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲ၌ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်များ လုယူခဲ့ကြသော ရတနာကိုမူ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

“မဟုတ်ဘူး... ဒီနန်းတော်ကြီးကိုယ်တိုင်က ရတနာ ဖြစ်နေတာဟ.....”

ယဲ့ဖုန်းသည် လေထဲတွင် ပျံဝဲနေရင်း လွင့်မျောနေသော နန်းတော်ကြီးနှင့် ၎င်းကို လှည့်ပတ်နေသော ကြယ်ပွင့်ကလေးများကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် စနစ်က ရှင်းပြလာ၏။

“ဒါက ‘ကြယ်တာရာ နန်းတော်’ လို့ အမည်ရတဲ့ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ရတနာ ပဲ ဖြစ်ပါတယ်... အကယ်၍ ဂိုဏ်းချုပ် အနေနဲ့ ကြယ်တာရာ နန်းတော် ကို သန့်စင်နိုင်မယ်ဆိုရင်... မူလနတ်ဘုရား အဆင့် ပညာရှင်တွေကိုတောင် ပိတ်လှောင်ထားနိုင်တဲ့ ကြယ်တာရာ ဝင်္ကပါ တစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်မှာပါ...”

ယဲ့ဖုန်း၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ “စနစ်... ဒါကို သန့်စင်ဖို့ နည်းလမ်း ရှိလားဟင်...”

သူသည် ကြယ်တာရာ နန်းတော် ကို မည်သို့ သန့်စင်ရမည်ကို မသိရှိသေးပေ။

“ဂိုဏ်းချုပ် အနေနဲ့ လေဝိညာဉ် ပုလဲလုံး ကို သုံးပြီး သန့်စင်ဖို့ ကြိုးစားကြည့်နိုင်ပါတယ်...” စနစ်က တိုတိုလေး အကြံပြုလိုက်ပြီးနောက် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ယဲ့ဖုန်းသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး လေဝိညာဉ် ပုလဲလုံး ကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ၊ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ရတနာ ၏ စွမ်းအားများကို အဆက်မပြတ် ထုတ်လွှတ်၍ ကြယ်တာရာ နန်းတော် နှင့် ချိတ်ဆက်လိုက်သည်။

“ဝီ…”

နန်းတော်တစ်ခုလုံးမှာ အသက်ဝင်လာသလို အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသော်လည်း၊ ၎င်းအား သန့်စင်ရန်အတွက်မူ မလုံလောက်သေးပေ။

ယဲ့ဖုန်းသည် လေဓာတ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် (၃) မျှင်ကို အသုံးပြုလိုက်ပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကြယ်တာရာ နန်းတော် ၏ ကာကွယ်ရေးကို ဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏ အနှစ်သာရ ဗဟိုချက်တွင် မိမိ၏ သွေးအမှတ်အသားကို ထားရှိနိုင်ခဲ့သည်။

“ထစမ်း.....”

ယဲ့ဖုန်းသည် နန်းတော်ကြီး၏ အထက်တွင် ရပ်လျက်၊ ဟင်းလင်းပြင် သံလိုက်အိမ်မြှောင် ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။

မိမိနှင့် ကြယ်တာရာ နန်းတော် တစ်ခုလုံးကို ဥက္ကာခဲ ချိုင့်ဝှမ်းကြီး၏ အထက်သို့ နေရာရွှေ့ပြောင်းလိုက်၏။

သူသည် ကြယ်တာရာ နန်းတော် ၏ ထိပ်တွင် ရပ်လျက်၊ ထို ခန်းမဆောင်ကြီးအား တာ့လျန် နန်းတော် ရှိရာဘက်သို့ ဦးတည် ပျံသန်းစေလိုက်သည်။

နန်းတော်ကြီးအား မိုင်တစ်ရာကျော် ကျယ်ဝန်းသော ကြယ်တာရာ ပတ်လမ်းကြောင်းကြီး တစ်ခုက ကာကွယ်ထားသည်။ အဝေးမှ ကြည့်လျှင်မူ ဂလက်ဆီကြီးတစ်ခု၏ အထက်တွင် နန်းတော်ကြီးတစ်ခု လွင့်မျောနေသလိုပင် အလွန်ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှ၏။

မြေပြင်ပေါ်တွင်မူ၊ နတ်ဆိုးမျိုးနွယ်မှ အစွမ်းထက် ပညာရှင်များနှင့် ကျင့်ကြံသူ အများအပြားမှာ မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကြယ်တာရာ နန်းတော် ပေါ်တွင် ရပ်နေသော ယဲ့ဖုန်းကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့် ခဏ၌၊ ကောင်းကင်ဘုံမှ နတ်မင်း တစ်ပါး လူ့ပြည်သို့ ဆင်းသက်လာသည်နှင့်ပင် တူနေသဖြင့် အားလုံးက ဒူးထောက်ကာ ဂါရဝပြုလိုက်ကြလေတော့သည်။

“နတ်ဘုရားကြီး ကြွလာပြီဟေ့.....”

လူအုပ်ကြီးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်ကြလေတော့၏။