အခန်း (၄၇၃-၄၇၄)

အခန်း (၄၇၃) - ခေါင်းတလားအဖုံးပေါ်က လက်သည်းရာများ ၊ ထူးဆန်းသောမျက်လုံး ၊သွေးစွန်းသောအလောင်းကောင် ၊ ကလဲ့စားချေခြင်း

ယခုအခါ လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာအတွင်းရှိ နံရံများမှာ စောစောက ပြောခဲ့သော ကျောက်ခေါင်းတလားအဖုံး၏ အတွင်းဘက်နှင့် အလွန်တူလှသည်။

ပရမ်းပတာဖြစ်နေသော ဤလက်သည်းရာများက ပေးစွမ်းသည့် ခံစားချက်မှာ တစ်ထပ်တည်းကျနေပြီး၊ ကျန်းဝေ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုများ ချက်ချင်း ပြန်လည်နိုးထလာတော့သည်။

"ကျန်းဝေ... မင်း ဘာဖြစ်လို့လဲ"

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

ကျန်းဝေက ခေါင်းခါယမ်းကာ အားယူ၍ ပြန်ဖြေသည်။

"ကျုပ်... ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အတိတ်က အကြောင်းအရာတချို့ကို သတိရသွားလို့ပါ"

"ဘယ်လို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းလဲ"

လီယန်ချူက ဆိုသည်။

"အားလုံးလည်း ကြောက်သွားအောင် ပြောပြပါဦး"

"..." ကျန်းဝေ

"..." အားလုံး

လီယန်ချူ၏ အတင်းမေးမြန်းမှုကြောင့် ကျန်းဝေသည် ဂူဗိမာန်ထဲတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော မေ့ပစ်ချင်စရာကောင်းသည့် အမှတ်တရကို ပြောပြလိုက်တော့သည်။

ရှူးးး

အားလုံးမှာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်မိကာ မျက်နှာများ ဖြူလျော်ကုန်ကြသည်။

ဒီလျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာကြီးက တကယ့်ကို ဧရာမ ခေါင်းတလားကြီးတစ်ခုများလား

အရင်တုန်းက လူတချို့ကို ဒီထဲမှာ အရှင်လတ်လတ် ပိတ်လှောင်ပြီး အသက်ရှူကျပ် သေစေခဲ့တာလား

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အတွေးမှာ လူတိုင်း၏ ဦးနှောက်ထဲသို့ မဖိတ်ခေါ်ဘဲ ရောက်ရှိလာတော့သည်။

သူတို့သည် လီယန်ချူကို မနေနိုင်ဘဲ လှမ်းကြည့်လိုက်မိကြသည်။

ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အကြောင်းကို ကျန်းဝေ တစ်ယောက်တည်းပဲ ခံစားရုံရှိတာကို၊ အခုတော့ အားလုံးကို ပြောပြလိုက်လို့ အကုန်လုံး ကြောက်နေကြပြီလေ။

သို့သော် ကျန်းဝေမှာမူ ယခုမှ ပို၍ နေသာထိုင်သာ ရှိသွားကာ လီယန်ချူကို ကျေးဇူးတင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။

အင်း... စိတ်ထဲမှာ အကြာကြီး ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ ဒီအမှတ်တရကို ထုတ်ပြောလိုက်ရတော့မှပဲ တကယ်ကို ပေါ့ပါးသွားတော့တယ်။

ဤသည်မှာ လူသားတို့၏ ဝမ်းသာဝမ်းနည်း ခံစားချက်ချင်း မတူညီနိုင်ပုံပင်။

လီယန်ချူကမူ ထိုအချိန်တွင် အခြားတစ်ချက်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။

ထို ရှစ်ထောင့်မျှော်စင် သည် မျိုးနွယ်စု စည်ပင်ဖို့နှင့် ဖုန်းရွှေပြုပြင်ဖို့အတွက်လား ဒါမှမဟုတ်... တစ်စုံတစ်ခုကို နှိမ်နင်းချုပ်နှောင် ထားဖို့အတွက်လား။

အကယ်၍ ထိုအတွေးအတိုင်းဆိုလျှင် ထိုစဉ်က တာအိုဆရာသည် မိစ္ဆာပစ္စည်းတစ်ခုကို နှိမ်နင်းရန်အတွက် ဤဘိုးဘွားရိပ်သာနှင့် ရှစ်မြှောင့်ဗိသုကာကို တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

လျူမိသားစု တစ်မျိုးနွယ်လုံး၏ အသက်နှင့် ဘိုးဘွားများ၏ ကုသိုလ်ကံ ကို အသုံးချပြီး ထိုမိစ္ဆာကို ဖိနှိပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်မည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ရှစ်ထောင့်မျှော်စင် ပြိုကျသွားသည့်အခါ ချုပ်နှောင်ခံထားရသော မိစ္ဆာထွက်လာပြီး လျူမိသားစု တစ်စုလုံးကို သတ်ဖြတ်ပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် စဉ်းစားဆင်ခြင်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။

ဤယူဆချက်မှာ ထိုတာအိုဆရာသည် လူကောင်းဖြစ်သည်ဟူသော အချက်ပေါ်တွင် အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ တကယ်တမ်း ကြည့်လျှင်လည်း ထိုတာအိုဆရာမှာ အကြံအစည်တစ်ခုခု ရှိပုံရသဖြင့် လူကောင်းဟုတော့ အပြည့်အဝ ဆို၍မရပေ။

ကရက်

ကျိုးပဲ့သံတစ်ချက်ကြောင့် လီယန်ချူ၏ အတွေးစများ ပြတ်တောက်သွားသည်။

"လူရှိနေတာလား "

လီယန်ချူသည် ထိုအသံနောက်သို့ ချက်ချင်း လိုက်မသွားဘဲ အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တန်ခိုးအလင်းများ လက်ခနဲဖြစ်သွားကာ တစ်စုံတစ်ရာ သဲလွန်စရှိမလားဟု စူးစိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်ရှင် သုံးလေးကားလောက် ကြည့်ဖူးသည့်... အင်း... အတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝလှသည်။

ဤကဲ့သို့ အချိန်မျိုးတွင် သူသာ အဖွဲ့ထဲက ခွဲထွက်သွားပါက ကျန်ခဲ့သူများ သေချာပေါက် ဒုက္ခရောက်ပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ဇာတ်လိုက်မဟုတ်ပါက အသံကြားရာသို့ သွားကြည့်သူမှာ အရင်ဆုံး သေရတတ်သည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုအချိန်တွင် မဆင်မခြင် မလှုပ်ရှားခြင်းက အကောင်းဆုံးပင်။

အားလုံးမှာ သူ့နောက်သို့ လိုက်လာကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် သူတို့၏ လုံခြုံရေးအတွက် သူ၌ တာဝန်ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။

အဓိကမှာ လူကို ကယ်လာခဲ့ပြီးမှ သရဲက ထပ်သတ်သွားမည်ဆိုလျှင် အားလုံးက အလကား ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ စိတ်အေးအေးထားကြ၊ သရဲနဲ့တွေ့ရင် သူ့ကို ပညာပေးလိုက်ရုံပဲ၊ ဘယ်သူမှ မထိတ်လန့်ကြနဲ့"

လီယန်ချူသည် နားလည်ရအလွယ်ဆုံး စကားလုံးများဖြင့် လူတိုင်းကို အားပေးလိုက်သည်။

သူ့စကားက အကျိုးသက်ရောက်မှု အတော်လေး ကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။

စကားလုံးများမှာ အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းသလို ရှိသော်လည်း လူတိုင်းကို ဖော်ပြမရနိုင်သော လုံခြုံမှုမျိုး ပေးစွမ်းနိုင်သည်။

အထူးသဖြင့် ကျန်းဝေ၊ ကျိချင်းဘုန်းကြီးနှင့် လျူကျွင်းတို့ သုံးဦးမှာ လီယန်ချူ၏ သရဲသတ်သည့် နည်းလမ်းများကို မြင်ဖူးထားကြသူများ ဖြစ်သဖြင့် ပို၍ ယုံကြည်ကြသည်။

သူတို့တစ်စုမှာ အတွင်းဘက်သို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်လာကြစဉ်...

ချက်ချင်းပင်

လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာရှိ အခန်းတံခါးတစ်ခု၏ နောက်ကွယ်မှ မျက်လုံးတစ်စုံသည် လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသွားတော့သည်။

ထိုမျက်လုံးတစ်စုံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ထုံထိုင်းနေကာ မည်သည့်အရာကိုမျှ အာရုံစိုက်မထားသော်လည်း...

နိမိတ်မကောင်းသော အငွေ့အသက်များ လွှမ်းနေသည်။

လောကကြီးရှိ မကောင်းမှု အားလုံးကို စုစည်းထားသည့်အလား ခံစားရသည်။

ဒိုင်း

လီယန်ချူ၏ နားထဲတွင် ပြင်းထန်သော အသံကြီးကို ကြားလိုက်ရသည်။

ဤအသံကို သူတစ်ဦးတည်းသာ ကြားနိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် အပ်ထောင်ပေါင်းများစွာက သူ၏ ဝိညာဉ် ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ထိုးစိုက်လိုက်သည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ထိုခံစားချက်မှာ ခဏမျှသာ ဖြစ်ပြီး သူသည် ဘေးလွှဲ အတတ် ကို သုံး၍ ထိုနာကျင်မှုကို အခြားအရာတစ်ခုသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးနေတာလား ငါ့ရှေ့ကို ထွက်ခဲ့စမ်း "

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

ယခုအခါ သူ၌ မိုးကြိုးအဆောင် မရှိသဖြင့် သူ၏ ဝိညာဉ်ထဲရှိ ပြင်းထန်သော ယန်စွမ်းအင် ကို ထုတ်မသုံးနိုင်သေးပေ။

ယခုအခါ သရဲအသေးအဖွဲလေးတစ်ကောင်က သူ့ကို အမှောင်ထဲက ချောင်းမြောင်းပြီး ဤမျှ ယုတ်မာလှသော အတတ်ဖြင့် တိုက်ခိုက်ဝံ့နေသည်မှာ မယုံနိုင်စရာပင်

လီယန်ချူ အနည်းငယ် အထိနာသွားသော်လည်း နောက်သို့ မဆုတ်ခဲ့ပေ။

ယင်းအစား သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပေါ်လာကာ

ဝိညာဉ်ဖမ်းစားခြင်း အတတ်ကို တိုက်ရိုက် သုံးလိုက်ပြီး တံခါးနောက်က မျက်လုံးပိုင်ရှင်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်တော့သည်။

သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုမှာ သူ့လက်ထဲသို့ ပါလာတော့သည်။

၎င်းမှာ ထိုမျက်လုံးများ၏ ပိုင်ရှင်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးတွင် အရေပြား လုံးဝမရှိတော့ဘဲ၊ တစ်စုံတစ်ဦးက အရေပြားကို အရှင်လတ်လတ် ခွာယူထားသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ယခုတိုင် သွေးများမှာ တစက်စက် ကျနေဆဲဖြစ်သလို၊ အချို့နေရာများတွင်မူ သွေးခဲများကြောင့် ညိုမည်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဤကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သွေးစွန်းသောအလောင်းကောင် ပေါ်လာသည့်အခါ

အားလုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြပြီး လီယန်ချူ၏ နောက်ကွယ်သို့ မနေနိုင်ဘဲ ပြေးကပ်လိုက်ကြတော့သည်။

"ဘယ်က မိစ္ဆာမို့လို့ ငါ့ကို အမှောင်ထဲက ချောင်းကြည့်ဝံ့ရတာလဲ "

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ ထပ်မံ၍ ဟိန်းထွက်သွားသည်။

အဖြူအမည်း ရောယှက်နေသော ထိုက်ကျိ ရုပ်ပုံလွှာတစ်ခုမှာ သူ၏ ဦးခေါင်းအထက်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်ထွက်လာသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာလည်း အနက်ရောင်နှင့် အဖြူရောင်သာရှိသော မင်ဆေးပန်းချီကားတစ်ချပ်အလား ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

မင်ဆေးရောင် အငွေ့တန်းတစ်ခု ပစ်လွှတ်လိုက်သည့်အခါ.....

ဒိုင်း

ထိုရုပ်ပျက်ဆင်းပျက်နှင့် ထူးဆန်းသော အလောင်းကောင်မှာ ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားတော့သည်။

ဝိညာဉ်လည်း ချုပ်ငြိမ်းကာ အရိုးပင် မကျန်တော့ပေ

လီယန်ချူသည် သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအား ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ အေးစက်တည်ငြိမ်နေဆဲပင်

ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသော်လည်း အားလုံးကမူ လီယန်ချူကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်နေကြသည်။

စောစောက ထိုအလောင်းကောင် ပေါ်လာစဉ်က သူတို့၏ သွေးများပင် ခဲမတတ် အေးစက်သွားခဲ့ရသည်။

ထိုထုံထိုင်းနေသော မျက်လုံးများထဲက ကြီးမားလှသော မကောင်းမှုနှင့် ရန်ငြိုးများမှာ တကယ့်ကို ခြောက်ခြားစရာပင်။

မူလက လီတာအိုဆရာသည် သူတို့ကို ဘေးကင်းအောင် ခေါ်ထုတ်သွားနိုင်မလားဟု တွေးနေခဲ့သော်လည်း၊ ယခုတော့ ထိုလီတာအိုဆရာမှာ စိတ်တိုလွယ်သူ ဖြစ်ပုံရကာ တန်ခိုးကြီးလှသော အတတ်ဖြင့် ထိုသွေးစွန်းသောအလောင်းကောင်ကို တစ်ချက်တည်းနှင့် မှုန့်မှုန့်ညက်ညက် ချေမှုန်းပစ်လိုက်ပြီ မဟုတ်ပါလား။

"ဒီနေရာက တကယ့်ကို မိစ္ဆာဆန်လွန်းတယ်၊ ဆက်ပြီး ရှာဖွေမယ်ဆိုရင် လူသေနိုင်တယ်၊ မင်းတို့ ဘယ်လိုတွေးလဲ "

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

အားလုံး ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

လျူကျွင်းက အရင်ဆုံး စကားစလိုက်သည်။

"တာအိုဆရာ... ကျနော်တို့အားလုံးကို တာအိုဆရာပဲ ကယ်တင်ထားတာပါ။ ဆရာသာမရှိရင် ကျနော်တို့ ဒီနေရာမှာ သေနေတာ ကြာပါပြီ။ ဆရာ ဘယ်လိုပဲ လုပ်ချင်လုပ်ချင်၊ ကျနော်တို့ ဆရာ့စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်"

လီယန်ချူက လူတိုင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ဆိုသည်။

"စောစောက အကောင်က ငါ့ကိုတောင် ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တယ်။ အကယ်၍ သူက ငါ့ကို မတိုက်ခိုက်ဘဲ မင်းတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာတင် သေသွားနိုင်တယ်။ ဒီဘိုးဘွားရိပ်သာထဲက မိစ္ဆာတွေက အမြဲတမ်း ငါ့ကိုပဲ အရင်တိုက်ခိုက်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူမှ အာမမခံနိုင်ဘူး"

သူလည်း အနည်းငယ် ခေါင်းခဲသွားမိသည်။

ယခုအချိန်တွင် ဤသူများအားလုံးမှာ သာမန်လူများသာ ဖြစ်ကြရာ၊ စောစောက အရေပြားမရှိသော အလောင်းကောင်၏ ဆန်းကြယ်သော တိုက်ခိုက်မှုကို မဆိုထားနှင့်၊ သာမန်သရဲလေးတစ်ကောင်ကိုပင် သူတို့ ရင်မဆိုင်နိုင်ကြပေ။

ဤကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် လူသေဖို့မှာ အလွန်လွယ်ကူလှသည်။

လီယန်ချူ၏ စကားကြောင့် လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ ဖြူလျော်လာကြသည်။

"အရင်ဆုံး အပြင်ကို ပြန်ထွက်ကြရအောင်၊ ပြီးမှ နည်းလမ်းထပ်စဉ်းစားမယ်၊ ဒီနေရာမှာ ဆက်နေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး"

ဟု လီယန်ချူက ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ထိုမြို့ကလေးထဲတွင် ပိတ်မိနေရုံနှင့် ချက်ချင်း သေမည်မဟုတ်သော်လည်း၊ ဤဘိုးဘွားရိပ်သာကိုသာ ဇွတ်ဆက်ပြီး ရှာဖွေနေမည်ဆိုပါက သူခေါ်လာသော လူများထဲမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်နိုင်မည့်သူ အနည်းငယ်သာ ရှိပေလိမ့်မည်။

လီယန်ချူသည် မြို့ကလေး၏ အခြားနေရာများကို အရင်သွားရောက် ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အနည်းဆုံးတော့ အန္တရာယ်က ဒီလောက်အထိ မကြီးနိုင်ပေ။

အဲဒီကနေမှ လူတိုင်းအတွက် ကာကွယ်ဖို့ အဆောင်လက်နက် တချို့ကို ရှာပေးနိုင်မလား ကြည့်ရမည်။

ထိုသို့ဆိုလျှင် သာမန်ဖုတ်ကောင် သို့မဟုတ် သရဲလေးများနှင့် တွေ့လျှင်တောင် သူတို့ဘာသာ ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိသွားပေလိမ့်မည်။

အခန်း (၄၇၄) - အဆင့်တက်နေသော သရဲကြီး ၊အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ချေမှုန်းခြင်း ၊ အလကားရလိုက်သော ပစ္စည်းများ ၊ ဘေးဒုက္ခကို တဖက်သို့ လွှဲပြောင်းခြင်း

လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်များ ရှုပ်ထွေးနေကြပြီး တစ်ဦးချင်းစီ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာလည်း ကွဲပြားနေသည်။

လျူကျွင်းကလွဲလျှင် ကျန်ရှိသူများမှာ ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာမှာ အလွန်ပင် ထူးဆန်းလွန်းလှသည်။

၎င်းတို့အား ဤဆန်းကြယ်သော မြို့ကလေးထဲသို့ ဆွဲခေါ်လာပြီး ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများနှင့် အဆောင်လက်နက်များအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားစေခဲ့သည်။

သူတို့သည်လည်း အချိန်မရွေး ဤနေရာ၌ သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

ယခင်က ရှိခဲ့ဖူးသော အတွေ့အကြုံများသည် သာမန်မိန်းကလေးဖြစ်သည့် လျူကျွင်းထက် အနည်းငယ်သာ ပိုကောင်းရုံရှိပြီး၊ ၎င်းတို့အတွက် ကြီးမားသော အာမခံချက်မျိုး မပေးနိုင်ပေ။

အလွန်အမင်း ထူးကဲသော စွမ်းအားများ ပိုင်ဆိုင်ထားသူများသည် ထိုစွမ်းအားများ ဆုံးရှုံးသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည့်အခါ သာမန်လူများထက် ပို၍ ကောင်းမွန်စွာ တုံ့ပြန်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။

လီယန်ချူသည် ထိုလျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာမှ ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် ရိပ်သာအတွင်း၌ ရုတ်တရက် ယင်လေ များ တိုက်ခတ်လာပြီး နားထဲတွင် တစ်စုံတစ်ဦးက တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောနေသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် ထိုကဲ့သို့ ထူးဆန်းမိစ္ဆာဆန်သော နေရာမျိုးသည် ကိုယ်လာချင်တိုင်းလာ၊ သွားချင်တိုင်းသွား၍ ရသော နေရာမျိုးမဟုတ်ပေ။

တံခါးများ အလိုအလျောက်ပိတ်သွားခြင်း သို့မဟုတ် သရဲတံတိုင်းခတ်ခြင်း တို့မှာ အခြေခံ လုပ်ဆောင်ချက်များသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဘာကြောင့်မှန်းမသိ၊ ဤဆန်းကြယ်လှသော လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာမှာ အလွန်နိမိတ်မကောင်းသည့် နေရာဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူတို့တစ်စုကို အလွယ်တကူ ထွက်ခွာခွင့် ပေးလိုက်လေသည်။

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ နိမိတ်ရှစ်ပါး ကို ချိတ်ဆက်ထားသော ရှစ်မြှောင့်ဗိသုကာ အတွင်းမှ လေးလံသော သက်ပြင်းချသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ထိုအသံမှာ အပြင်ဘက်သို့ လုံးဝ မရောက်ရှိနိုင်ပေ။

ဝေဝါးနေသော အမည်းရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် ရှေ့ဘက်သို့ နှမြောတသစွာ ကြည့်နေရင်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သက်ပြင်းချကာ စိတ်အေးသွားဟန် ရှိသည်။

"ဒီတာအိုဆရာက ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ သွေးစွန်းသောအလောင်းကောင်ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားအောင် လုပ်နိုင်တယ်ပေါ့"

"မဖြစ်ဘူး... သူ ထွက်သွားတာကလည်း ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ၊ သူ့ကို ဆွဲမထားတာ အကောင်းဆုံးပဲ"

ထိုအမည်းရောင်အရိပ်သည် သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း လူသားတို့၏ သွေးသားများကို တပ်မက်စွာ ကြည့်ကာ မသိမသာ တံတွေးမျိုချလိုက်မိသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်တစ်ခု ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပေါ်နေသည်။

အကယ်၍ သူသာ လက်ဦးအောင် လှုပ်ရှားလိုက်ပါက သာမန်လူအချို့ကို သတ်နိုင်ကောင်း သတ်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာက သူ့ကို သေချာပေါက် ရှာဖွေပြီး သတ်ပစ်လိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားနေရသည်။

ထိုအတွေးမှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် စောစောက ထိုလူတစ်စု ထွက်ခွာသွားချိန်တွင် သူ ဘာမှမလုပ်ဝံ့ဘဲ ငြိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ကိစ္စရပ်များမှာ လီယန်ချူ ထင်သလောက်တော့ မလွယ်ကူခဲ့ပေ။

သူတို့ လမ်းမပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါတွင်ပင် နားထဲ၌ ကောင်းကင်ပြိုမတတ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက်တွင်တော့ ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း ဆိုသည့် ပေါက်ကွဲသံကြီးများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားထွားကျိုင်းလှသော မိစ္ဆာကောင်ကြီး တစ်ကောင်သည် လမ်းမပေါ်တွင် သောင်းကျန်းနေသည်။

သူ၏ အငွေ့အသက်မှာ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းကြုတ်လှသည်။

လမ်းမပေါ်ရှိ အိမ်ရာများကို သူက တရစပ် တွန်းလှဲဖြိုဖျက်နေပြီး၊ အိမ်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော သရဲများကို ဖမ်းထုတ်ကာ အရှင်လတ်လတ် ဆွဲဖြဲစားသောက်နေသည်။

သူ၏ အငွေ့အသက်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပို၍ ပို၍ အစွမ်းထက်လာသည်။

စောစောက ကုလားကာ တည်းခိုခန်း ထဲတွင် ရှိစဉ်က သူ၏ ကိုယ်ဟန်မှာ ထွားကျိုင်းရုံမျှသာ ရှိသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင်မူ ဧရာမ လူသားကြီး တစ်ဦးဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။

အမြင့်မှာ သုံးမီတာ နီးပါး ရှိနေပြီး သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့် ပါးစပ်ကြီး တစ်ခု ရှိနေကာ ထိသမျှအရာအားလုံးကို တပ်မက်စွာ ဝါးမြိုနေလေသည်။

ထိုကြောက်မက်ဖွယ် သရဲကြီးမှာ အိမ်ရာများကို ဖျက်ဆီးနေရုံသာမက လူကိုလည်း လိုက်ရှာနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပါးလွှာသော ပိတ်စများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ကိုယ်ဟန်လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးမှာ ထိတ်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေရ၏။

သူမမှာ စောစောက အခန်းနံပါတ် (၅) ထဲတွင် ရှိနေခဲ့သော အခန်းဖော်များထဲမှ တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

ဒိုင်း ဒိုင်း

ထိုသရဲကြီးသည် အိမ်တစ်လုံးကို တွန်းဖြိုလိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာဖြူလျော်နေသော ကာမသရဲ တစ်ကောင်ကို လက်ဖြင့် အသာအယာ ဖမ်းယူလိုက်သည်။

ရင်ဘတ်ပေါ်က ပါးစပ်ကြီးသည် ထိုကာမသရဲ၏ ခေါင်းကို တိုက်ရိုက် ကိုက်ဖြတ်ပစ်လိုက်ရာ၊ သွေးသားများကို ကရက်ကရက်နှင့် ဝါးစားနေသော အသံမှာ လူကို ကြက်သီးထစေသည်။

ဤကဲ့သို့ ပြုလုပ်နေခြင်းမှာ ထိုသရဲကြီး၏ လှုပ်ရှားမှုကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေပေ။

သူသည် ပါးလွှာသော အဝတ်အစား ဝတ်ဆင်ထားသည့် အမျိုးသမီးကို မရပ်မနား ဆက်လက် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အလွန်လှပလှရာ သူမ ခုန်ပေါက်ပြေးလွှားနေသည်မှာ လူကို မျက်စိကျိန်းစေသည်။

အခြားအချိန်မျိုးတွင် ဆိုပါက မည်သည့်အမျိုးသားကိုမဆို သွေးပူလာစေပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစေနိုင်သော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေမျိုးတွင်မူ အားလုံးမှာ ထိတ်လန့်မှုကိုသာ ခံစားနေရသည်။

"ဒီအမျိုးသမီး တစ်ယောက်ပဲ ကျန်တော့တာလား၊ ကျန်တဲ့သူတွေအားလုံးကို ဒီသရဲကြီး စားပစ်လိုက်ပြီ ထင်တယ် "

ကြောက်မက်ဖွယ် အတွေးတစ်ခုသည် လူတိုင်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပေါ်လာသည်။

ဤမိစ္ဆာကောင်၏ အဆင့်တက်နှုန်း နှင့် ရင်ဘတ်ပေါ်က ပါးစပ်ကြီး၏ ကြမ်းကြုတ်မှုကို ကြည့်လျှင် ၎င်းမှာ ဖြစ်နိုင်ချေ အလွန်များလှသည်။

စောစောက ဆန်းကြယ်တည်းခိုခန်းအတွင်းက ပြင်းထန်သော သတ်ဖြတ်ပွဲတွင် နောက်ဆုံး အနိုင်ရရှိသူမှာ ထိုသရဲကြီး ဖြစ်ဟန်တူသည်။

ထိုသရဲကြီးမှာလည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် အဆင့်တက်သွားခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိနေသည့် ကိုယ်ဟန်လှပသော အမျိုးသမီးကိုသာ စားရန် ကျန်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"စီနီယာ ချောင်ချောင်... ကျုပ်တို့ မြန်မြန် ထွက်ပြေးကြရအောင် ဒီမိစ္ဆာက တကယ့်ကို ကြမ်းကြုတ်လှသလို အဆင့်လည်း တက်နေတာ။ ခဏနေရင် ဘာတွေဖြစ်လာဦးမလဲ မသိဘူး"

ကျန်းဝေက အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့၊ ဒီနေရာကနေ ထွက်မယ်"

လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အနည်းငယ် တောက်ပနေပြီး ဤကြောက်မက်ဖွယ် သရဲကြီးအပေါ် စိတ်ဝင်စားနေပုံရသည်။

ဒီကောင်က သရဲတွေကို စားရတာ ဒီလောက်တောင် ကြိုက်တာလား။

သူတို့ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထွက်ခွာသွားကြသော်လည်း၊ ထိုပါးလွှာသော အဝတ်ကို ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးမှာ လီယန်ချူတို့တစ်စု ရှိရာဘက်သို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်ပြေးလာတော့သည်။

ဤသရဲမမှာ အလွန်ပါးနပ်လှသည်။

သူမသည် ဘေးဒုက္ခကို သူတစ်ပါးဆီသို့ လွှဲပြောင်းပေးပြီး ထိုသရဲကြီးအား ဤလူသားများကို စားခိုင်းစေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဖာသည်မ"

ကျန်းဝေက ဆဲလိုက်မိသည်။

ဒီသရဲမက တကယ့်ကို လူမဆန်တာပဲ

လီယန်ချူကမူ အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ကစားချင်တာပေါ့လေ၊ ကောင်းပြီလေ။

သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လျှပ်ခနဲ ပေါ်လာပြီး၊ ထိုအမျိုးသမီးသရဲဆီသို့ လက်ညှိုးဖြင့် လှမ်း၍ ညွှန်လိုက်သည်။

"ရပ်"

သူသည် ချုပ်နှောင်ခြင်း အတတ် ကို တိုက်ရိုက် အသုံးပြုလိုက်ရာ ထိုသရဲမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်သွားပြီး တောင့်တင်းသွားကာ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။

လီယန်ချူသည် ဆက်လက်၍ ဝိညာဉ်ဖမ်းစားခြင်း အတတ်ကို သုံးကာ ထိုသရဲမကို ဖမ်းဆီးလိုက်ပြီး၊ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် သရဲကြီး၏ ရှေ့တွင် တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းပြလိုက်ကာ လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပစ်ထည့်လိုက်တော့သည်။

သူ၏ ခန့်မှန်းချက်အရ ထိုသရဲကြီးသည် လူသားများထက် သရဲများကို စားရသည်ကို ပို၍ နှစ်သက်ပုံရသည်။

သို့မဟုတ်လျှင်လည်း ထိုသရဲကြီးမှာ သရဲများကို စားခြင်းဖြင့်သာ အဆင့်တက်နိုင်သူ ဖြစ်ရမည်။

မှန်ပေသည်

သူ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ မမှားခဲ့ပေ။

ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ပါးစပ်ကြီး ပါရှိသော ထိုသရဲကြီးသည် သရဲမ ပြောင်းလဲသွားသော အနက်ရောင် အငွေ့တန်းနောက်သို့ မျက်တောင်မခတ်တမ်း လိုက်ပါသွားရင်း လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာထဲသို့ အတင်း ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။

ရှစ်မြှောင့်ဗိသုကာအတွင်းရှိ ထိုအမည်းရောင်အရိပ်သည် မျက်လုံးကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို မြင်လိုက်ပုံရသည်။

"မအေဘေး ယီးပဲ"

သူ ဆဲလိုက်မိသည်။

ဒီလူငယ်တာအိုဆရာက တကယ့်ကို ယုတ်မာလွန်းတာပဲ။

ထိုသရဲကြီးသည် လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာထဲသို့ လိုက်ဝင်သွားရာ၊ ဘိုးဘွားရိပ်သာ၏ တံခါးကြီးမှာ သူ၏ ဝင်တိုက်မှုကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပွင့်ထွက်ပျက်စီးသွားတော့သည်။

ဒိုင်း ဆိုသည့် အသံကြီးနှင့်အတူ ဖုန်မှုန့်များ ဝေစာသွားတော့သည်။

ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း ဒိုင်း

လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာ အတွင်းမှနေ၍ ပြင်းထန်သော အသံကြီးများ စဉ်ဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်လာကာ နားကွဲမတတ်ပင်။

"လီတာအိုဆရာ... ကျုပ်တို့ ဆက်ပြီး ဘာလုပ်ကြမလဲ"

ကျိချင်းဘုန်းကြီးက မေးသည်။

"မလောနဲ့ဦး၊ ကျည်ဆန်လေး ခဏလောက် ပျံပါစေဦး (စောင့်ကြည့်ရအောင်)"

သူသည် လူများကို ဦးဆောင်ကာ စွန့်ပစ်ထားသော အိမ်ရာများအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီး အသုံးဝင်မည့် အဆောင်လက်နက် များကို ရှာဖွေတော့သည်။

အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် နှင့် ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ်တို့ကို အသုံးပြု၍ ရှာဖွေရာတွင် ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းအချို့ကို တကယ်ပင် ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

မိစ္ဆာနှိမ်နင်းနိုင်သော မက်မွန်သားဓား တစ်လက်၊ သံချေးတက်နေသော ခေါင်းတလားသံမှို နှစ်ချောင်း၊ ထို့ပြင် ထိုက်ဆွေအဆောင် တစ်ခုနှင့် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေးအဆောင် နှစ်ခုတို့ကို ရရှိခဲ့သည်။

ဤသည်တို့မှာ ယခင်က အိမ်ရာများထဲတွင် ရှိနေခဲ့သော အဆောင်လက်နက်များ ဖြစ်ကြသည်။

မူလက ထိုအိမ်များတွင် ရှိနေခဲ့သော သရဲများမှာ သရဲကြီး၏ စားသောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ လီယန်ချူတို့မှာ ထိုပစ္စည်းများကို အလွယ်တကူ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့နောက်တွင်လည်း သူတို့သည် လီယန်ချူ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ဆက်လက် ရှာဖွေကြရာ ဗုဒ္ဓဘာသာဆိုင်ရာ အဆောင်လက်နက် အချို့ကိုလည်း ထပ်မံ တွေ့ရှိခဲ့ပြန်သည်။

ဤမျှ ပစ္စည်းများ များပြားနေရခြင်းမှာ ပစ္စည်းများ ပေါများနေ၍ မဟုတ်ဘဲ စောစောက သရဲကြီး၏ ဖျက်ဆီးနှုန်းမှာ မြန်ဆန်လွန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အိမ်များကို ဖြိုဖျက်ပြီး သရဲများကို စားသောက်သည့် လုပ်ဆောင်ချက်မှာ အဟန့်အတားမရှိ ချောမွေ့လွန်းလှသဖြင့် အချိန်ကုန်သက်သာစေရုံသာမက၊ ထိုသရဲမနောက်သို့လည်း အမှီလိုက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံဆိုးသည်မှာ သရဲများမှာ စစ်တလင်းကို ရှင်းလင်းရမည် သို့မဟုတ် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းရမည်ကို မသိကြခြင်းပင်။

ယခုအခါတွင်တော့ သူကိုယ်တိုင်ပင် လီယန်ချူ၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် လျူမိသားစုဘိုးဘွားရိပ်သာထဲသို့ ရောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရရှိသမျှ စစ်ပစ္စည်း အားလုံးမှာ လီယန်ချူ ဦးဆောင်သော ထိုအဖွဲ့လေး၏ လက်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

လီယန်ချူသည် ထိုအဆောင်လက်နက်များကို သူ၏ နောက်ကွယ်မှ လူများအား ကိုယ်လုံကိုယ်ရံအဖြစ် ခွဲဝေပေးလိုက်သည်။

ယခုအခါတွင်တော့ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားများ ဆုံးရှုံးသွားပြီး သာမန်လူ ဖြစ်သွားခဲ့ကြသော ကျင့်ကြံသူများသည် အခြေခံ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို ပြန်လည် ရရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

လျူကျွင်းပင်လျှင် မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရေး အဆောင်တစ်ခုကို ရရှိခဲ့လေသည်။