အခန်း (၁၈၅-၁၈၆)
Vol. 19 Ch. 185-186
အခန်း (၁၈၅) - ကူယွဲ့၏ မှတ်တမ်းများ
ယနေ့ညသည် တာဟဲစျေးမြို့တော်၏ သမိုင်းတစ်လျှောက် အရှည်လျားဆုံးသော ညတစ်ည ဖြစ်ပေသည်။
ထောင်နှင့်ချီသော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ များသည် မိမိအလိုအလျောက်ဖြစ်စေ၊ အတင်းအကျပ်ဖြစ်စေ ဤတိုက်ပွဲကြီးထဲတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ကြရသည်။
ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့သမျှ တစ်ညတည်းနှင့် အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသူ မည်မျှရှိမည်ကို မည်သူမှမသိနိုင်သလို၊ ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းခရီးအတွက် လိုအပ်သော အထောက်အပံ့ကောင်းများ ရရှိကာ အောင်မြင်မှုခြေလှမ်းသစ် လှမ်းနိုင်ခဲ့သော ကံကောင်းသူ မည်မျှရှိမည်ကိုလည်း မခန့်မှန်းနိုင်ပေ။
လော့ချန် သိလိုက်သည်မှာ တိုက်ပွဲအရှိန်အဟုန် ငြိမ်သက်သွားပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် အရုဏ်ဦးအလင်း ပေါ်လာချိန်၌ သူ၏ခြေရင်းတွင် အလောင်းများစွာ စီတန်းနေခြင်းပင်။
အချို့မှာ ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် မဖြစ်သေးသဖြင့် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြားနိုင်သော်လည်း၊ အချို့မှာမူ ဖိုရှန်းဂိုဏ်း၏ တံဆိပ်သာ မပါလျှင် မည်သူမှန်း သိနိုင်တော့မည်မဟုတ်ပေ။ အဆိုးဆုံးမှာကား မှော်အတတ်နှင့် မှော်လက်နက်များ၏ ဒဏ်ကြောင့် အရိုးပင် ရှာမရတော့ဘဲ ပြာဖြစ်သွားကြသူများ ဖြစ်သည်။
မျက်နှာဖြူဖျော့နေသော ကူချိုင်ယီ၊ တဟွတ်ဟွတ် ချောင်းဆိုးနေသော အဘွားယွမ်၊ လက်ပြတ်နေသော ချင်လျန်ချန်း၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ရှိနေသည့် မုရုံချင်းလျန်နှင့် ကျန်ရှိနေသော ကျင့်ကြံသူ ၂၀ ကျော်တို့၏ အကြည့်မှာ လော့ချန်ထံတွင်သာ ရှိနေသည်။
လော့ချန် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး အလောင်းတစ်ခုကို ဖုံးအုပ်ထားသော အဖြူရောင်ပိတ်စကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးနေသော မျက်နှာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ထိုသူမှာ လူတိုင်းနှင့် ရင်းနှီးသောသူဖြစ်ပြီး သူ၏ အသံမှာ လေထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်ဟုပင် ထင်ရလောက်သည်။ ထိုသူ၏ မျက်ဝန်းထဲမှ ထိတ်လန့်မှုနှင့် မကျေနပ်ချက်များမှာကား တစ်ညတာ ကုန်ဆုံးသွားသည့်တိုင်အောင် ကျန်ရစ်နေဆဲပင်။
“အကြီးအကဲ စီကုန်း.... အေးချမ်းစွာ အနားယူပါတော့....”
လော့ချန် လက်လှမ်းလိုက်ပြီး စီကုန်းရှို့ကျား၏ မျက်လုံးများကို ညင်သာစွာ ပိတ်ပေးလိုက်သည်။ သူ ပြန်အထမှာပင် ကျိုးယွမ်လီက အစီရင်ခံရန် ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။
“မနေ့ညက တိုက်ပွဲမှာ ဆေးဖော်ဆောင် က ၃၁ ယောက်၊ ဆေးဝါးဆောင်က ၄၃ ယောက် ဆုံးရှုံးခဲ့ပါတယ်”
“ချီသန့်စင်အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဆုံးရှုံးခဲ့တယ်.... အဲဒါ အကြီးအကဲ စီကုန်းရှို့ကျားပါ၊ သူ့ကို ဖူကျန်း သတ်လိုက်တာပါ"
“အဆင့် ၈ ကျင့်ကြံသူ ၅ ယောက် တိုက်ပွဲမှာ ကျဆုံးခဲ့ပြီး၊ လျိုချန်းနဲ့ ကျွန်တော်ပဲ အသက်ရှင် ကျန်ရစ်ပါတယ်”
“အဆင့် ၇ တွေကတော့....”
“ထွက်ပြေးသွားတဲ့ လူအနည်းငယ်ကို ဖယ်ရင် ဆေးဆောင်နှစ်ခုပေါင်းမှ ၃၆ ယောက်ပဲ ကျန်ပါတော့တယ်”
သေဆုံးသူ အရေအတွက်ကြောင့် လူတိုင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။ တက်ကြွလှုပ်ရှားနေခဲ့သော အသက်ပေါင်းများစွာမှာ ယခုမူ အေးစက်သော ကိန်းဂဏန်းများအဖြစ်သာ ကျန်ရစ်တော့သဖြင့် လက်ခံရန် ခက်ခဲလှပေသည်။
လော့ချန် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တာကျန်းဂိုဏ်း၏ အကျအဆုံးကို မေးလိုက်သည်။
“အလောင်း ၄၇ လောင်း တွေ့ရပါတယ်၊ ချီသန့်စင် အလယ်အလတ်အဆင့်တွေ များပါတယ်၊ အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူ ၁၀ ယောက်ကျော် ပါပါတယ်၊ အများစုက ခေါင်းဆောင်လော့နဲ့ တွမ်ဖုန်းတို့ လက်ချက်ကြောင့် သေတာပါ”
“အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူ ၃ ယောက် သေပါတယ်.... ကောင်းထင်ယွမ်၊ လန်ထျန်းယွမ်နဲ့ ရှန်းရှုတို့ပါ”
ကျင့်ကြံသူ တစ်ရာကျော်၏ အသက်၊ အဆင့် ၉ ကျင့်ကြံသူ လေးဦး၏ သေဆုံးမှုတို့ဖြင့် ဤတိုက်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ လော့ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စဉ်းစားလိုက်သည်။
“တခြားခန်းမဆောင်တွေရဲ့ အခြေအနေကော ဘယ်လိုလဲ"
ကျိုးယွမ်လီက သက်ပြင်းချကာ ဆိုသည်။
“အဲဒါတော့ ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူး၊ အသံလွှင့်ကျောက်စိမ်းက ဂိုဏ်းချုပ်မီနဲ့ပဲ ဆက်သွယ်လို့ရတာ၊ သူကလည်း....”
သူ ဆက်မပြောတော့သော်လည်း ဆိုလိုရင်းကိုမူ လူတိုင်း ခန့်မှန်းနိုင်ကြသည်။
မီရှုဟွာ မရှိတော့ပေ။
အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးဖြစ်သော ဝမ်၊ ကျိုး နှင့် မြောင် တို့၏ စကားများအရ မီရှုဟွာ သေဆုံးသွားပြီမှာ သေချာသလောက်ပင်။ ကျိုးယွမ်လီနှင့် လျိုချန်းတို့တွင် ရှိနေသော ထိန်းချုပ်မှုများ ပြေလျော့သွားခြင်းကလည်း ဤသည်ကို အတည်ပြုပေးနေသည်။
“ခေါင်းဆောင်လော့.... ကျွန်တော်တို့ အခု ဘာဆက်လုပ်ကြမလဲ”
ကျိုးယွမ်လီ မေးလိုက်သည်။
လော့ချန် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျိုးယွမ်လီသာမက အခြားသူများကလည်း သူ့အား မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
မနေ့ည တိုက်ပွဲတွင် လော့ချန် ပြသခဲ့သော ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် အစွမ်းမှာ အားလုံးကို ယုံကြည်မှု ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ကျောက်စိမ်းအိုးဂိုဏ်းမှ တာဝန်ခံ မြောင် နှင့် သူ လျှို့ဝှက် စကားပြောခဲ့ခြင်းကြောင့် သူတို့သည် လော့ချန်အား အားကိုးရာအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။
လော့ချန်သည် တာဝန်ခံမြောင်နှင့် ပြောခဲ့သော စကားများကို ပြန်လည် စဉ်းစားကာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို ရှိုက်လိုက်ပြီး လူအုပ်ကို ကြည့်ကာ ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားတို့ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် လောလောဆယ် ကျွန်တော့်နောက်ကို လိုက်နိုင်ပါတယ်။ မနေ့ညက တိုက်ပွဲကရတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကျွန်တော် မျှမျှတတ ခွဲဝေပေးမယ်”
“ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာကတော့ နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ်လောက် တာဟဲစျေးမြို့တော်ရဲ့ အပြောင်းအလဲကို စောင့်ကြည့်ရဦးမယ်၊ ကျွန်တော် ခင်ဗျားတို့ကို ဘာကတိမှ မပေးနိုင်ဘူး”
“တာဝန်ခံ မြောင် ပြောသလိုပဲ.... အသက်က ကံကြမ္မာအပေါ်မှာ မူတည်ပေမဲ့ အနာဂတ်ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်တိုင်အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်၊ အနာဂတ်က ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ရွေးချယ်မှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်တာမို့ ဘာဆက်လုပ်မလဲဆိုတာ ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ခင်ဗျားတို့ သေချာ စဉ်းစားကြည့်ပါ”
ထိုစကားများ ပြောပြီးနောက် လော့ချန် နှုတ်ဆိတ်သွားသည်။ သူ ဘာကတိမှ မပေးသလို ဘေးကင်းလုံခြုံမှုကိုလည်း အာမမခံခဲ့ပေ။
အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများမှာ ဘာပြောရမှန်း မသိဘဲ ဖြစ်သွားကြသည်။ လော့ချန်နောက် လိုက်လျှင် အခြေအနေ ပိုကောင်းလာမည်လော။ သူ၏ ဆေးဖော်အတတ်မှာ ထူးချွန်သော်လည်း ချီသန့်စင် အဆင့် ၈ တွင်သာ ရှိသေးသဖြင့် မီရှုဟွာလောက် လုံခြုံမှုမပေးနိုင်ဟု ထင်ကြသည်။ သို့သော် သူတို့အားလုံးမှာ လော့ချန်အား အားကိုးချင်နေကြဆဲပင်။
လော့ချန်သည် တိုက်ပွဲမှ ရရှိသော ပစ္စည်းများကို စစ်ဆေးရန် ကျောက်တုံးအိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။
တွမ်ဖုန်းကမူ မြေပြင်ပေါ် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ရင်း မှော်ရတနာပုံကြီးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မွှေနှောက်နေသည်။
“လော့ချန်.... ဒီမှာ အကောင်းအတိုင်း ကျန်သေးတဲ့ အဆင့်မြင့် မှော်လက်နက် ၂၅ ခု ပါတယ်၊ အဆင့်လတ်နဲ့ အဆင့်နိမ့်တွေလည်း အများကြီးပဲ”
“ပျက်စီးသွားတဲ့ အရာတွေကလည်း အလကား မဖြစ်ပါဘူး၊ တချို့ကို ပြန်ပြင်လို့ရသလို တချို့ကိုတော့ အရည်ကျိုပြီး အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေ ပြန်ထုတ်လို့ရတယ်”
“ငါတို့တော့ ရွှေအိုးကြီး ကောက်ရတာပဲ”
တွမ်ဖုန်း ဤမျှ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်မှာ တွေ့ရခဲသည်။ မနေ့ည တိုက်ပွဲတွင်ပင် သူ ဤမျှ မပြုံးခဲ့ပေ။
လော့ချန်ကမူ ဘေးတွင် ထိုင်နေရင်း ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။ မနေ့ည တိုက်ပွဲမှာ လွယ်ကူသလို ထင်ရသော်လည်း အမှန်စင်စစ် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အပေါ် ဒဏ်အတော်ပိခဲ့သည်။
မီးတောက်လှံ၊ လေးရောင်ခြယ်ဆေးအိုး၊ ဝိညာဉ်ဖျက်သံမှို၊ စိမ်းမြရတနာဓားများ သုံးခဲ့ရုံမက ကျောက်စိမ်းစေ့ တစ်သောင်းကျော်ကိုပါ ဖောက်ခွဲခဲ့ရသည်။ တိုက်ကွက်တိုင်း၏ ချီစွမ်းအင် သုံးစွဲမှုမှာ အလွန်ပင် များပြားခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ကောင်းထင်ယွမ်နှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က ချီစွမ်းအားကို အတင်းအကျပ် သုံးခဲ့ရသဖြင့် ယခုထိ ဦးနှောက်ထဲတွင် အနည်းငယ် နာကျင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“လော့ချန်.... အဆင်ပြေရဲ့လား"
တွမ်ဖုန်းမှာ လော့ချန် ပင်ပန်းနေမှန်း သတိထားမိသွားသည်။
လော့ချန် ခေါင်းညိတ်ကာ စိတ်ကို ပြန်စုစည်းလိုက်ပြီး ရှေ့ရှိ မှော်ရတနာပုံကြီးနှင့် သိုလှောင်အိတ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပစ္စည်းများမှာ တောင်ပုံကြီးလို ဖြစ်နေသည်။
ချီသန့်စင်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အတွက် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့် ရောက်သည်အထိ ကျင့်ကြံနိုင်လောက်သည့် ပမာဏပင်။
သို့သော် လော့ချန် ဤပစ္စည်းများကို ယူ၍ ထွက်မပြေးနိုင်ပေ။ သတ္တိမရှိသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ လမ်းပိတ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အနောက်ဘက်တွင် သားရဲများ ပြည့်နှက်နေသည့် တောရိုင်းကြီး၊ အရှေ့ဘက်တွင် ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်း ထိန်းချုပ်ထားသည့် နယ်မြေကြီး။ ထိုမျှသာမက တာဝန်ခံ မြောင်မှာ ထိုဂိုဏ်းမှ တပည့် ဖြစ်နေသည်။
မနေ့ည တာဝန်ခံမြောင် ပြောခဲ့သော စကားများနှင့် ပေးခဲ့သော ကတိများအရ လော့ချန်တွင် ထွက်ပြေးရန် အစီအစဉ် မရှိပေ။ ဤနေရာတွင် နေခြင်းက အခြားနေရာတွင် တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူ သွားလုပ်နေခြင်းထက် ပိုသာသည်။
သူနှင့် ရင်းနှီးပြီးဖြစ်သော နယ်မြေဖြစ်သလို သူငယ်ချင်းများလည်း ရှိသည်။ ထိုမျှသာမက အင်အားကြီး ကျောထောက်နောက်ခံများလည်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
တွမ်ဖုန်း သူ့အား ပြန်ခေါ်လိုက်မှ လော့ချန် စိတ်ကူးယဉ်နေရာမှ နိုးလာသည်။ သူ ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဆိုသည်။
“အဆင့်မြင့် မှော်လက်နက်တွေနဲ့ သိုလှောင်အိတ်တွေကို အရင် စုထားလိုက်ပါ၊ ကျန်တာတွေကိုတော့ ဒေါ်လေး မုရုံချင်းလျန်နဲ့ ကျိုးယွမ်လီတို့ကို ခွဲခိုင်းလိုက်ပါ၊ ပြီးတော့ ပစ္စည်းတချို့ကို သီးသန့်ဖယ်ထားဦး၊ ကျွန်တော့်မှာ အရေးကြီးတဲ့ အစီအစဉ် ရှိတယ်”
ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ယိုင်တိယိုင်တိုင်နှင့် သူ၏ အခန်းထဲ ပြန်ဝင်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် အစီအရင်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ် လှဲချလိုက်တော့သည်။ တွမ်ဖုန်းကမူ အပြင်မှ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေခဲ့သည်။
မကြာခင်မှာပင် မုရုံချင်းလျန်တို့ ရောက်လာကြသည်။ လော့ချန်၏ အခန်းအား ကာကွယ်ထားသည့် အပြာရောင် အစီအရင်ကို ကြည့်ရင်း လူတိုင်း ကိုယ့်အတွေးနဲ့ကိုယ် ရှိနေကြသည်။
လော့ချန် တစ်ညလုံး နှစ်ခြိုက်စွာ အိပ်ပျော်သွားသည်။ အပြင်တွင် မိတ်ဆွေများ စောင့်နေသလို အစီအရင်လည်း ရှိနေသောကြောင့် သူ စိတ်အေးလက်အေး အနားယူနိုင်ခဲ့သည်။
အချိန်အတော်ကြာ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် လော့ချန် နိုးလာခဲ့သည်။ သူ့ တစ်ကိုယ်လုံး လန်းဆန်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်အား စစ်ဆေးလိုက်သည့်အခါ သူ့ရဲ့ စိတ်မှာ ယခင်ထက် ပို၍ ကြည်လင်၊ ထက်မြက်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။
“ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အခြေခံက ပိုခိုင်မာသွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် စိတ်စွမ်းအား ပိုတိုးလာတာလား”
ချီသန့်စင် အဆင့် ၈ တွင် ရှိနေသဖြင့် အတိအကျ မပြောနိုင်သေးသော်လည်း သူ စိတ်ကျေနပ်မိသည်။ ထို့နောက် သိုလှောင်အိတ် နှစ်အိတ်ကို သူ ထုတ်လိုက်သည်။ တစ်အိတ်မှာ ကောင်းထင်ယွမ်၏ အိတ်ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်အိတ်မှာ ရှန်းရှု၏ အိတ်ဖြစ်သည်။
ရှန်းရှု၏ အိတ်ထဲတွင်မူ ဘာမှ သိပ်မရှိပေ။ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၅ တုံးနှင့် ကတ်ကြေးအမည်းကြီး တစ်လက်သာ ပါလာသည်။
“ဒီကောင် တော်တော် မွဲတာပဲ၊ ထွက်ပြေးနေရလို့ ပစ္စည်းတွေ ကုန်နေတာ ဖြစ်မယ်”
လော့ချန်သည် ကောင်းထင်ယွမ်၏ သိုလှောင်အိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအထဲတွင် ကျောက်စိမ်းပြားများ၊ မှော်လက်နက်များ၊ ဆေးလုံးများနှင့် စာအုပ်အချို့ကို တွေ့ရသည်။ သူ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကောက်ယူကြည့်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ ကူယွဲ့၏ မှတ်တမ်းများ ဖြစ်နေသည်။
“ကူယွဲ့၏ မှတ်တမ်းများ”
“ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းလား၊ ကူယွဲ့ ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ"
လော့ချန် စာအုပ်ကို လှန်လှော ဖတ်ကြည့်လိုက်တယ်။
ထိုစာအုပ်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းနှစ်ရာခန့်က ကူယွဲ့ ဟုခေါ်သော တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအကြောင်း ရေးသားထားသည်။ ထိုသူသည် ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းခရီးတွင် အလွန်ပင် ခက်ခဲရုန်းကန်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သည်။
အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ချီစွမ်းအင်မှာ မပြည့်စုံခဲ့ပေ။ သို့သော် သူ လက်မလျှော့ဘဲ ထူးဆန်းသော လမ်းစဉ်တစ်ခုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။
“စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင်ခြင်း လမ်းစဉ်”
လော့ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆက်ဖတ်လိုက်သည်။ စာအုပ်၏ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာတွင် ကူယွဲ့ ရူးသွပ်စွာ ရေးသားထားသည်မှာ ....
“အောင်မြင်ပြီ၊ ငါ အောင်မြင်ပြီ၊ ဝိညာဉ်ပေါင်း ၉၉၉ ခုကို ဖမ်းယူပြီး ငါ့ဝိညာဉ်နဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တာ နောက်ဆုံးတော့ ငါ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်သွားပြီ၊ ဟားဟားဟား....”
လော့ချန် ဤစာကို ဖတ်ပြီးနောက် ရင်ထဲတွင် တုန်လှုပ်သွားသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် ခန္ဓာကိုယ်၊ ချီစွမ်းအင်နှင့် စိတ်ဓာတ်ဟူသော တံခါးသုံးချပ်ကို ဖြတ်ကျော်ရသည်။
သို့သော် ဤ ဝိညာဉ်လမ်းစဉ်ဖြင့် အခြေတည်ခြင်းမှာ ထိုအရာများ မလိုအပ်ဘဲ အခြားကျင့်ကြံသူများ၏ ဝိညာဉ်များကို စုပ်ယူကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အားဖြည့်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ဒါက မိစ္ဆာကျင့်စဉ်ပဲ"
လော့ချန် တွေးလိုက်မိသည်။ ကောင်းထင်ယွမ်၏ မျက်လုံးများ စိမ်းဖန့်ဖန့် ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်းမှာ ဤကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
လော့ချန် ကျန်သည့် စာအုပ်များအား အသည်းအသန် မွှေနှောက် ရှာဖွေလေသည်။ သို့သော် သူ မည်မျှပင် ရှာဖွေပါစေ ထိုကျင့်စဉ်အား ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။
“တိုက်ပွဲတုန်းက ပျက်စီးသွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကောင်းထင်ယွမ်က ယူမလာခဲ့တာလား....”
လော့ချန် စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ပစ္စည်းများ သိမ်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် သူ၏ လက်မှာ မည်းနက်နေသည့် သစ်သားတံဆိပ်တစ်ခုအား ထိမိသွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများ တောက်ပလာပြီး ထိုတံဆိပ်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်တော့သည်။
လော့ချန်နှင့် သူ၏စွန့်စားခန်းများ
အခန်း (၁၈၆) - ဒါ တကယ့်ကို ရတနာပုံကြီးပဲ
“လော့ချန်.... ဒါတွေက ငါတို့သိမ်းဆည်းရမိတဲ့ ပစ္စည်းစာရင်းတွေပဲ၊ တစ်ချက်လောက်.... ကြည့်လိုက်ပါဦး” ဟု မုရုံချင်းလျန်က ပြောလိုက်သည်။
တစ်စုံတစ်ယောက်က တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချလိုက်သည့် အသံကို လော့ချန် အထင်အရှား ကြားလိုက်ရသည်။ သူ မုရုံချင်းလျန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူမ၏ မျက်လုံးများ ရီဝေနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ စာရင်းမှတ်တမ်းကို ကမ်းပေးနေသော သူမ၏ လက်များမှာလည်း တုန်ရီနေသည်။
လော့ချန် ဝေခွဲမရဖြစ်သွားပြီး စာရင်းကို အမှတ်မထင် လှမ်းယူလိုက်သည်။ သို့သော် ပထမဆုံး မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဂဏန်းကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင် သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိလိုက်ဘဲ တံတွေး မျိုချလိုက်မိတော့သည်။
“အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၂၇၀၀၀ နဲ့ အဆင့်လတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၉၈ တုံး”
လော့ချန် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အသံထွက်ဖတ်လိုက်မိသည်။
သူ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး “တွက်ချက်တာ မှားနေတာလား” ဟုသာ မေးလိုက်မိသည်။
မုရုံချင်းလျန်က ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါယမ်းပြသည်။
“လုံးဝ မမှားပါဘူး၊ ငါတို့ သုံးခေါက်တောင် ပြန်စစ်ထားတာ”
လော့ချန် မှင်သက်နေဆဲမှာပင် သူမ ဆက်ပြောပြသည်။
“ဒီလောက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပမာဏများတာက တကယ်တော့ ဖြစ်သင့်ပါတယ်၊ တိုက်ပွဲမှာ နှစ်ဖက်စလုံးက လူပေါင်း ၁၃၀ ကျော် သေဆုံးခဲ့တာလေ၊ အဲ့ဒီထဲမှာ ၃၀ က ချီသန့်စင်အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူတွေ”
“ပြီးတော့ ဒီကျောက်တုံးတွေထဲက သုံးထောင်က လန်ထျန်းယွမ်ရဲ့ သိုလှောင်အိတ်ထဲက ရတာ၊ ရှောင်တွမ် သူ့သဘောနဲ့သူ လာအပ်တာပါ၊ ဒါတွေကို ဘယ်လို ခွဲဝေမလဲဆိုတာကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်”
လော့ချန်၏ မျက်နှာမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားသည်။ သူ့ဘဝတွင် ဤမျှများပြားသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ပမာဏကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။
အမှန်အတိုင်းဆိုရလျှင် တစ်သောင်းကျော်တန်ဖိုးရှိသော အရောင်းအဝယ်မျိုးကို သူ သုံးကြိမ်သာ ကြုံဖူးသည်။ တစ်ကြိမ်မှာ ကျောက်စိမ်းအိုးဓားဂိုဏ်း၏ လေလံပွဲတွင်ဖြစ်ပြီး ကျန်နှစ်ကြိမ်မှာ သူဖော်စပ်သော ကျောက်စိမ်းအမြုတေဆေးလုံးများနှင့် ပတ်သက်၍ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုစဉ်ကလည်း သူအမှန်တကယ် ရရှိသည့် အမြတ်မှာ တစ်ထောင် သို့မဟုတ် နှစ်ထောင်ခန့်သာ ရှိခဲ့သည်။
ယခုမူ သူသည် ဤပစ္စည်းပုံကြီးကို ခွဲဝေပေးရမည့်သူ ဖြစ်နေချေပြီ။
မုရုံချင်းလျန်၏ အသံကြောင့် သူ သတိ ပြန်ဝင်လာသည်။
“ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေအပြင် မှော်ရတနာတွေ၊ မှော်စာရွက်တွေ၊ ဆေးလုံးတွေ၊ ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေ၊ ကျင့်စဉ်စာအုပ်တွေနဲ့ တခြား ထူးထူးဆန်းဆန်း ပစ္စည်းတွေလည်း အများကြီးပဲ၊ လော့ချန်.... မင်း ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ ခွဲဝေမှုနဲ့ ပတ်သက်ရင် ငါတို့အားလုံးက မင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်းပဲ လိုက်နာမှာပါ”
သူမ စကားဆုံးသည်နှင့် လူအုပ်ကြီးအတွင်း တိတ်ဆိတ်မှုက ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
ဤသည်မှာ အလွန်ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင်။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် တိုက်ပွဲမှရသော ပစ္စည်းများအား ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးချင်းစီကသာ ပိုင်ဆိုင်လေ့ရှိသည်။ ယခုကဲ့သို့ ပစ္စည်းအားလုံးကို တစ်နေရာတည်းတွင် စုပုံထားခြင်းမှာ ရှားပါးလှသည်။ သို့သော် မနေ့ည တိုက်ပွဲမှာ သာမန်တိုက်ပွဲမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပေ။
အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူ အများအပြား သေဆုံးခဲ့ရပြီး အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူများမှာ ဆယ်ယောက်လျှင် တစ်ယောက်ပင် မကျန်လောက်အောင် ပြုန်းတီးသွားခဲ့သည်။ အတွေ့အကြုံရှိသော အဆင့်လတ်ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်သာ မြေအနေအထားကို အသုံးချ၍ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့ကြသည်။
ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲ၏ အဓိက အောင်ပွဲခံသူများမှာ လော့ချန်နှင့် သူ၏ ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများသာ ဖြစ်သည်။ သူတို့ထဲတွင် စီကုန်းရှို့ကျားမှာ သေဆုံးခဲ့ပြီး၊ အဘွားယွမ်မှာလည်း မင်လုံယွီကို တိုက်ခိုက်သည်မှအပ အခြားနေရာတွင် သိပ်မပါဝင်နိုင်ခဲ့ပေ။
တိုက်ပွဲမြေပြင်တစ်ခုလုံးကို လော့ချန်နှင့် တွမ်ဖုန်းတို့ကသာ ဦးဆောင်ထိန်းကျောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
တိုက်ပွဲပြီးဆုံးချိန်တွင် ရရှိလာသော ပစ္စည်းပုံကြီးမှာ အဓိကအားဖြင့် ထိုနှစ်ဦးနှင့်သာ သက်ဆိုင်နေတော့သည်။
ထို့ကြောင့် ပစ္စည်းခွဲဝေရေးမှာ အရေးတကြီး ကိစ္စရပ် ဖြစ်လာသည်။ ထို့ပြင် လော့ချန်သည် တိုက်ပွဲအပြီးတွင် တာဝန်ခံ မြောင်နှင့် သီးသန့်ဆွေးနွေးရန် ဆေးဖော်ဆောင်ထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ သူ မရှိခိုက်တွင် တွမ်ဖုန်း၊ မုရုံချင်းလျန်နှင့် ကျိုးယွမ်လီတို့က ပစ္စည်းအားလုံးကို စုစည်းကာ လော့ချန်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းရန် သဘောတူခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
အမှန်စင်စစ် လော့ချန်နှင့် မုရုံချင်းလျန်တို့မှာ ဆေးဖော်ဆောင်နှင့် ဆေးဝါးဆောင်တို့၏ အမည်ခံ ခေါင်းဆောင်များလည်း ဖြစ်ကြသည်။
လော့ချန်သည် စာရင်းစာမျက်နှာများကို လျင်မြန်စွာ လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။ ရှေ့ဆုံးမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အရေအတွက်ကြောင့် မှင်သက်သွားရသော်လည်း ကျန်ရှိသော အရင်းအမြစ်များက သူ့အား ပို၍ပင် အာခေါင်ခြောက်သွားစေသည်။
ဒါ တကယ့်ကို ရတနာပုံကြီးပဲ....။
အကယ်၍ ဤပစ္စည်းအားလုံးကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်မည် ဆိုပါက စုစုပေါင်းတန်ဖိုးမှာ တစ်သိန်းနီးပါးအထိ ရှိသွားနိုင်သည်။
လူသတ် ပစ္စည်းလုခြင်းမှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ အချမ်းသာဆုံး နည်းလမ်းပင် ဖြစ်နေလေသလော။ မည်သည့် ဆေးဆရာ၊ မည်သည့် လက်မှုပညာရှင်မျှ ဤမျှ များပြားသည့် ဓနဥစ္စာများအား တစ်ညတည်း ရှာနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် ဤသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။
ဆေးဖော်ဆောင်နှင့် ဆေးဝါးဆောင်မှ ကျဆုံးသူများမှာ များစွာ ချမ်းသာသူများ မဟုတ်ကြသော်လည်း၊ အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူ တစ်ဒါဇင်ကျော်နှင့် အကြီးအကဲ စီကုန်းရှို့ကျားတို့မှာ အသင့်အတင့် ချမ်းသာသူများ ဖြစ်ကြသည်။
သို့သော် ဓနဥစ္စာများမှာ တာကျန်းဂိုဏ်းသားများထံမှ ရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့မှာ အဆင့်လတ်နှင့် အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်ကြပြီး ထိပ်သီးကျင့်ကြံသူ ၅ ဦးက ဦးဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ တာကျန်းဂိုဏ်း၏ အကောင်းဆုံး အထူးတပ်ဖွဲ့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူတို့ထဲမှ ထက်ဝက်ကျော်မှာ လခြမ်းတောင်ကြားတွင် ကျဆုံးခဲ့ရသည်။ တိုက်ပွဲအတွင်း ပစ္စည်းအချို့ ပျက်စီးသွားသော်လည်း ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းထားခဲ့သော ဘဝစုဆောင်းမှုများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
အမှန်တကယ် တန်ဖိုး တွက်ချက်ရာတွင် ထိုမျှ မလွယ်ကူလှပေ။
တန်ဖိုးအရှိဆုံးမှာ မှော်လက်နက်များ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ပတ်ရစ် ပစ္စည်းများမှာ တန်ဖိုး အလွန်ကျဆင်းလေ့ရှိသည်။ စာရင်းအရ တစ်သိန်းနီးပါး ရှိသော်လည်း တန်ဖိုးလျှော့တွက်ခြင်းနှင့် ရောင်းချရန် အချိန်ယူရခြင်းတို့ကို ထည့်တွက်လျှင် သောင်းဂဏန်းအချို့ လျော့နည်းသွားနိုင်သည်။
သို့တိုင်အောင် ဤသည်မှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် များပြားသည့် ပမာဏ ဖြစ်နေဆဲပင်။
လော့ချန် သက်ပြင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်ပြီး စာရင်းမှ မျက်နှာခွာလိုက်သည်။
သူ့ရှေ့တွင် မုရုံချင်းလျန်မှာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည့် အမူအရာဖြင့် ရပ်နေသည်။ သူမအား ကြည့်ပြီး လော့ချန် စိတ်ကို ပြန်စုစည်းလိုက်သည်။
သူ အတွေးများကို ဖယ်ရှားကာ မေးလိုက်သည်။
“ဒေါ်လေး.... အဆင်ပြေရဲ့လားဗျ”
လော့ချန်၏ စိုးရိမ်မှုကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ရှေ့ရှိ ရတနာပုံကြီးကိုပင် မေ့လျော့သွားပြီး မုရုံချင်းလျန်၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားရသည်။
“ငါ အဆင်ပြေပါတယ်၊ မနေ့က တိုက်ပွဲမှာ ဘာဒဏ်ရာမှ မရခဲ့ဘူး၊ လန်ထျန်းယွမ်က အစွမ်းထက်ပေမဲ့ မင်းက ချိုင်ယီနဲ့ ကျိုးယွမ်လီတို့ကို လွှတ်ပြီး ကူခိုင်းလိုက်လို့ ငါ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့တာပါ”
လော့ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရင်း “မိန်းကလေးချိုင်ယီကော” ဟု မေးလိုက်သည်။
“သူက အဘွားယွမ်ဆီမှာ ဆေးကုသမှု ခံယူနေတယ်၊ မင်း မသိသေးတာက အဘွားယွမ်က ဝိညာဉ်ဆေးပင် ကျွမ်းကျင်သူတင်မကဘူး၊ ဆေးပညာမှာလည်း တကယ့်ကို ထူးချွန်တဲ့သူပဲ” ဟု မုရုံချင်းလျန်က ပြန်ဖြေသည်။
လော့ချန် အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ အဘွားယွမ်က မနေ့က မင်လုံယွီနဲ့ တိုက်ခဲ့တာလေ၊ သူရော ဘယ်လိုနေသေးလဲ"
“မင်လုံယွီက ငါတို့ထင်သလောက် အနိုင်ယူရ ခက်တဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး၊ အစီအရင်ပညာရှင်တွေက ပြင်ဆင်ချိန် ရမှသာ ကြောက်ဖို့ကောင်းတာ၊ လခြမ်းတောင်ကြားက ဆေးဝါးဆောင်ရဲ့ နေရာလေ၊ အဘွားယွမ်က အစကတည်းက အသာစီး ရထားတာ”
အဘွားယွမ်သည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့် တောင်ကြားထဲသို့ ဆင်းကာ မင်လုံယွီကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ပုံကို လော့ချန် ပြန်သတိရလိုက်သည်။
ထိုအခါမှ လော့ချန် နားလည်သွားတော့သည်။ စဉ်းစားကြည့်လျှင် နှလုံးစားကျား ဟန်တန်ပင် မင်လုံယွီလက်တွင် အလွယ်တကူ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ဖူးသည်။ မနေ့ကလည်း မြေကာကွယ်ရေး အစီအရင်ကို အင်အားသုံး ဖောက်ထွက်ခဲ့ခြင်းကြောင့် မင်လုံယွီမှာ အနိုင်မရနိုင်သူကဲ့သို့ ထင်မှတ်ခဲ့ရသည်။
သို့သော် လက်တွေ့တွင်မူ အစီအရင်ပညာရှင်များသည် အားအကောင်းဆုံး ကျင့်ကြံသူများ မဟုတ်ကြပေ။ သူတို့သည် မြေအနေအထားနှင့် ပြင်ဆင်မှုအပေါ်တွင်သာ များစွာ အမှီပြုကြရသည်။ ဤအချက်ကြောင့်ပင် ဆေးဝါးဆောင်မှ ဝါရင့် ချီသန့်စင်အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူဖြစ်သော အဘွားယွမ်က များစွာ အသာစီး ရနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုသို့သာ မဟုတ်ပါက အဘွားယွမ်အနေဖြင့် မင်လုံယွီအား ယှဉ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
မင်လုံယွီ၏ လက်ထဲမှ အစီအရင်ဗန်းမှာ ဓာတ်ကြီးငါးပါး၏ အပြန်အလှန် ထိန်းကျောင်းမှုများကို ဖော်ဆောင်နိုင်ပြီး အဆင့်အတန်းလည်း အလွန် မြင့်မားနိုင်သည်။
ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် အကြီးအကဲ စီကုန်းရှို့ကျားမှာမူ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးခဲ့သဖြင့် လခြမ်းတောင်ကြား၏ မြေအနေအထား အသာစီးကို စွန့်လွှတ်လိုက်မိသည်။ သူသည် အပြင်ဘက်သို့ ပြေးထွက်သွားခဲ့သဖြင့် ဖူကျန်း၏ အကြမ်းပတမ်း တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် သေဆုံးခဲ့ရသည်။
မနေ့က လော့ချန်တို့ မြင်ခဲ့ရသည်မှာ သူ့၏ ကြောက်လန့်နေသော မျက်နှာသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ အဖြူရောင်အဝတ်စအောက်တွင်မူ စီကုန်းရှို့ကျား၏ ရင်ဘတ်အောက်ပိုင်းတစ်ခုလုံးမှာ စိစိညက်ညက် ကြေမွနေခဲ့သည်။
လော့ချန် စာရင်းကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း နောက်ထပ်လူတစ်ဦးကို စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
“ဦးလေးချင်ကော၊ သူ သွေးတွေနဲ့ ပြန်ရောက်လာတာ တွေ့လိုက်ရတယ်၊ တော်တော် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပုံစံပဲ”
ချင်လျန်ချန်းအကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် မုရုံချင်းလျန်၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် မှောင်ကျသွားတော့သည်။
လော့ချန်မှာ လူကဲခတ် တော်သူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ဤသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူ၏ ရင်ထဲဝယ် ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားရတော့သည်။