အခန်း (၃၁-၃၂)

Book 4 Chapter 31 to 40

Chapter 31

သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော်လည်း အလွန် "ကြည်လင်" ကာ ပေါ့ပါးနေသော ခံစားချက်အပြင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားရှိ ရေစိတ်ဝိညာဉ်ချီများနှင့် တစ်ခါမှမကြုံဖူးသော ရင်းနှီးသည့် ပဲ့တင်ရိုက်ခတ်မှုကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ယဲ့ယွဲထန်သည် ချန်လဲ့၏ အဓိပ္ပာယ်နှင့် ဆေးလုံး၏ ကောင်းကင်ကို အာခံနိုင်သော သဘာဝကို ချက်ချင်း နားလည်သွားလေ၏။ အနှိုင်းမဲ့အဆင့် ရေဝိညာဉ်အမြစ် ဤသည်မှာ အတိတ်က သူမ တွေးတောရန်ပင် မဝံ့ရဲခဲ့သော ပါရမီတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အလင်းရောင်တစ်ခု လင်းလက်လာလေ၏။ သူမသည် သူမ၏ အားနည်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို အားယူကာ လေးနက်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူတိုနှစ်ဦးသည် အလယ်ဗဟို ရင်ပြင်သို့ ချက်ချင်း အပြေးအလွှား သွားခဲ့ကြသည်။ ရင်ပြင်တွင် လူပင်လယ်ကြီးဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ပခုံးချင်းယှဉ်ကာ ထောင်ပေါင်းရာချီ ရှိနိုင်ပေ၏။ အရပ်ရှစ်မျက်နှာမှ လူငယ် ယောက်ျားလေးများနှင့် မိန်းကလေးများအပြင် အသက်အနည်းငယ် ပိုကြီးသော လေလွင့်ကျင့်ကြံသူများသည်လည်း နဂါးတံခါးကို တစ်ဟုန်ထိုး ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန် မျှော်လင့်လျက် စိတ်အားထက်သန်သော မျက်လုံးများ ရှိနေကြပေ၏။ ရင်ပြင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ကြီးမားသော "စိတ်ဝိညာဉ်စမ်းသပ်ခြင်းကျောက်တုံးများ" တန်းစီကာ ရပ်တည်နေပြီး ဖူတူတောင်မှ ကျင့်ကြံသူများသည် အစီအစဉ်တကျ ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် ဝိညာဉ်အမြစ်များကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု စမ်းသပ်ရန် တာဝန်ယူထားကြသည်။

ရွေးချယ်ရေး လုပ်ငန်းစဉ် တစ်ခုလုံးသည် ရက်အတော်ကြာ ကြာမြင့်ခဲ့၏။ ဆေးလုံးကို သောက်သုံးပြီးနောက် အားနည်းနေမှုကြောင့် ခြောက်ရက်မြောက်နေ့မှသာ ယဲ့ယွဲထန်၏ အလှည့်သို ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။ သူမသည် အေးစက်နေသော စိတ်ဝိညာဉ်စမ်းသပ်ခြင်းကျောက်တုံးပေါ်သို့ လက်ကို တင်လိုက်ရာ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်...

'ဝုန်း'

စိတ်ဝိညာဉ်စမ်းသပ်ခြင်းကျောက်တုံးသည် ရုတ်တရက် တောက်ပလာပြီး စူးရှသော အပြာရောင် အလင်းတန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာလေ၏။ ထိုတောက်ပမှုမှာ အလွန် ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် အပြာရောင် နေမင်းငယ်လေး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို ဖြစ်ကာ ရင်ပြင်ရှိ လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို ချက်ချင်း ဆွဲဆောင်သွားသည်။ ပတ်ပတ်လည်ရှိ အခြားသော စိတ်ဝိညာဉ်စမ်းသပ်ခြင်းကျောက်တုံးများ၏ မှေးမှိန်သော အလင်းရောင်ကို လုံးဝ ဖုံးကွယ်သွားစေ၏။

"အနှိုင်းမဲ့အဆင့် ရေဝိညာဉ်အမြစ်..."

စမ်းသပ်မှုကို တာဝန်ယူထားသော ဖူတူတောင်မှ တပည့်တစ်ဦးက အော်ဟစ်လိုက်ရာ သူ၏အသံမှာ အက်ကွဲသွားလေ၏။

ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးသည် ချက်ချင်း ဆူညံသွားပေရာ မရေမတွက်နိုင်သော မနာလိုမှု၊ ငြူစူမှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှု အကြည့်များအားလုံး ယဲ့ယွဲထန်အပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေ၏။

ထိုစဉ် ကောင်းကင်မှ အလင်းတန်းတစ်ခု ကျဆင်းလာ၏။ ရေပြာရောင် ကျင့်ကြံသူဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လွင့်ပျံနေသော ဝတ်ရုံ၊ ကျက်သရေရှိသော အငွေ့အသက်များနှင့် အလွန် လှပသော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိသည့် နတ်သမီးတစ်ပါးသည် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ရှေ့သို့ ဆင်းသက်လာပေ၏။ သူမ၏ လှပသော မျက်လုံးများသည် တောက်ပမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး သူမ၏လေသံတွင် ဖုံးကွယ်ထားခြင်းမရှိသော ဝမ်းမြောက်မှုများ ပါဝင်နေလေသည်။

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ဒီလောက် သန့်စင်တဲ့ အနှိုင်းမဲ့အဆင့် ရေဝိညာဉ်အမြစ် ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားဘူး... ကောင်မလေး... ငါက ဖူတူတောင် ချင်းရှီးတောင်ထိပ်ရဲ့ တောင်ထိပ်သခင် သစ်တောဝါးပဲ... မင်း ငါ့ဂိုဏ်းကို ဝင်ပြီး ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တပည့် ဖြစ်ဖို့ ဆန္ဒရှိလား..."

ကိုယ်ပိုင်တပည့်… ထို့ပြင် တောင်ထိပ်သခင်တစ်ဦး၏ ကိုယ်ပိုင်တပည့် ဖြစ်ပေသည်။ ဤဆက်ဆံရေးသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းပင် ဖြစ်လေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲမှ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို ဖိနှိပ်ထားကာ ဘေးရှိ ချန်လဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သစ်တောဝါးအား ကျက်သရေရှိစွာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

"တပည့်က ဆန္ဒရှိပါတယ်... သို့ပေမယ့်... တပည့်မှာ လွန်ကဲတဲ့ တောင်းဆိုမှုတစ်ခု ရှိပါတယ်... တပည့်မှာ အချိန်အကြာကြီး အစေခံခဲ့ပြီး တော်တော်လေး အရည်အချင်းရှိတဲ့ ဆေးရောင်းသမားကောင်လေး တစ်ယောက် ရှိပါတယ်... တပည့်ရဲ့ ဘေးမှာ ဆက်ပြီး အစေခံဖို့ သူ့ကို တောင်ပေါ် ခေါ်သွားခွင့်ပြုဖို့ ဆရာ့ကို တောင်းဆိုပါတယ်..."

သစ်တောဝါးသည် စိတ်အခြေအနေ အလွန်ကောင်းနေပေ၏။ သူမသည် ချန်လဲ့ ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဂရုမစိုက်စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။

"ခွင့်ပြုတယ်... သာမန် ဆေးရောင်းသမားကောင်လေး တစ်ယောက်က အရေးမကြီးပါဘူး... မင်း နောက်ပိုင်းလုပ်ရမယ့် အခြားစမ်းသပ်မှုတွေမှာ ပါဝင်ဖို့ မလိုတော့ဘူး... ငါနဲ့အတူ တောင်ပေါ်ကိုသာ လိုက်ခဲ့တော့..."

ထိုသို့ဖြင့် သူမ၏ အနှိုင်းမဲ့အဆင့် ရေဝိညာဉ်အမြစ်ကို အားကိုးကာ ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် မည်သည့် စာမေးပွဲမျှ ဖြေဆိုရန် မလိုဘဲ ချင်းရှီးတောင်ထိပ် သခင်၏ ကိုယ်ပိုင်တပည့် ဖြစ်လာခဲ့ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လူများထံမှ မနာလိုမှုများနှင့် အာမေဍိတ်သံများကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။

ချန်လဲ့သည် နောက်မှလိုက်ပါလာရင်း မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ တွေးတောလိုက်မိလေ၏။

"ကျင့်ကြံခြင်းလောကက... တကယ်ကို အကာအကွယ်မဲ့ လက်တွေ့ကျတာပဲ... ပါရမီရှိရင် ကြက် ဒါမှမဟုတ် ခွေးတောင်မှ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်လှမ်းနိုင်တယ်... ပါရမီမရှိရင်တော့ မင်းက ဘာမှမဟုတ်တော့ဘူး..."

"မင်း ဒီနေရာမှာ မပြီးပြတ်သေးတဲ့ လောကီကိစ္စတွေ ရှိသေးလား..."

"ငါ့ကို နောက်ဆွဲနေမယ့်အရာ ဘာမှမရှိပါဘူး..."

"ကောင်းပြီ..."

သစ်တောဝါးသည် သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို ခါယမ်းလိုက်ရာ ညင်သာသော ခွန်အားတစ်ခုက ယဲ့ယွဲ့ထန်နှင့် ချန်လဲ့တို့ကို ပင့်မသွားပြီး နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ဝူယိုမြို့မှ ထွက်ခွာသွားပြီး ဖူတူတောင်ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းသွားလေ၏။ သူတို့၏အောက်တွင် ပြည့်နှက်နေသော လှိုင်းထနေသည့် လူအုပ်ကြီး ရှိနေပေ၏။ ကောင်းကင်မှ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်သောအခါ သူတို့သည် ပုရွက်ဆိတ်များနှင့် အမှန်တကယ် တူနေလေသည်။

အချိန်အတော်ကြာ ပျံသန်းပြီးနောက် ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းသည် ရုတ်တရက် ပွင့်လင်းလာလေ၏။ ကျယ်ပြောလှသော တောင်တန်းကြီးတစ်ခု မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး တောင်ထွတ်များသည် အလှတရားတွင် ယှဉ်ပြိုင်နေကြကာ တိမ်များနှင့် မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေပေသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော မဏ္ဍပ်များနှင့် မျှော်စင်များကို တောင်တစ်လျှောက် တည်ဆောက်ထားပြီး လွင့်ပျံနေသော ခေါင်မိုးစွန်းများနှင့် ခုံးကျနေသော ခေါင်မိုးများသည် စိတ်ဝိညာဉ်အလင်းများဖြင့် တောက်ပနေလေ၏။ တောင်များကြားတွင် အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိသော ရေကန်များသည် ကြယ်များကဲ့သို့ ပြန့်ကျဲနေပြီး မြှုပ်နှံထားသော နီလာများကဲ့သို့ မြူများ ရစ်ဝဲကာ တောင်၏ အရောင်များကို ရောင်ပြန်ဟပ်နေသဖြင့် လှပပြီး ခမ်းနားထည်ဝါလှပေသည်။

အထိတ်လန့်ဆုံးမှာ အလယ်ဗဟိုရှိ အဓိကတောင်ထွတ်ဖြစ်ပြီး တိမ်များထဲသို့ ထိုးတက်နေကာ ထိပ်ကို လုံးဝ မမြင်ရချေ။ မရေမတွက်နိုင်သော ကျင့်ကြံခြင်းလိုဏ်ဂူများနှင့် နန်းတော်များကို တောင်ကိုယ်ထည်ပေါ်တွင် ထွင်းထုထားပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ကြိုးကြာများနှင့် ကျက်သရေရှိသော တိမ်များ ဝန်းရံထားကာ ခမ်းနားကြီးကျယ်သော အငွေ့အသက်များ ရှိနေပေ၏။ သေမျိုးတစ်ဦးသည် ၎င်းတို့၏ တစ်သက်တာလုံး ထိုတောင်ထွတ်သို့ ဘယ်သောအခါမျှ တက်ရောက်နိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ချန်လဲ့ သံသယမဝင်ခဲ့ချေ။

ဤသည်မှာ ကြီးမားသော ကျင့်ကြံရေးဂိုဏ်းကြီးတစ်ခု၏ စစ်မှန်သော အငွေ့အသက်ပင်။ ချင်းယွင်ဂိုဏ်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍မရနိုင်လောက်အောင် ကွာခြားလှပေ၏။

သစ်တောဝါးသည် သူတို့နှစ်ဦးကို လှပသော မြင်ကွင်းနှင့် အထူးသဖြင့် ထူထပ်သော ရေစိတ်ဝိညာဉ်ချီများ ရှိသည့် တောင်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သော ချင်းရှီးတောင်ထိပ်သို့ တိုက်ရိုက် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ တောင်ထိပ်ပေါ်ရှိ တပည့်များသည် သစ်တောဝါးကို မြင်သောအခါ "တောင်ထိပ်သခင်" ဟု ခေါ်ဆိုကာ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်ကြပေ၏။ ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ခါးရှိ ကိုယ်ပိုင်တပည့် တိုကင်ကို မြင်သောအခါ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် ကျင့်ကြံမှု လုံးဝ မရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း သူတို့၏ သဘောထားများသည် ပိုမို နှိမ့်ချလာပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

"မင်းမှာ အရည်အချင်း မရှိတဲ့အခါ တစ်ကမ္ဘာလုံးက အခက်အခဲတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီးတော့... မင်းမှာ အရည်အချင်း ရှိလာတဲ့အခါမှာတော့ တစ်ကမ္ဘာလုံးက ကြင်နာမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတော့တာပဲ..."

ချန်လဲ့သည် စာကြောင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နောက်တစ်ကြိမ် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သဘောပေါက်သွားလေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို ရေကန်ဘေးတွင် တည်ဆောက်ထားသော အဖြူရောင် နံရံများနှင့် အပြာရောင် အုတ်ကြွပ်များရှိသည့် သီးသန့်ဝန်းတစ်ခုသို့ တာဝန်ချထားပေးခဲ့သည်။ တိတ်ဆိတ်သော ဝန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး အတွင်းတွင် ရိုးရှင်းကာ ကျက်သရေရှိသော ပရိဘောဂများ ရှိပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ချီများမှာ ဝူယိုမြို့ရှိ ယိုယွင်းနေသော အိမ်ငယ်လေးထက် များစွာ ပို၍ ပေါများနေသည်။

အခြေချပြီးနောက် ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် အကျိုးဆောင်မှု စစ်ဆေးရေး ခန်းမဆောင်သို့ သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်တပည့်တိုကင်ကို အားကိုးကာ ရက်ရောသော ဝင်ခွင့်ပစ္စည်းများကို ရရှိခဲ့လေသည်။ အသစ်စက်စက် တပည့်ဝတ်စုံ၊ တန်ဖိုးကြီးမားသော "အစာရှောင်ဆေးလုံး" တစ်ပုလင်း၊ အဆင့်နိမ့် စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အချို့နှင့် အရည်အသွေး အတော်လေး မြင့်မားသော အဆင့်(၁) နှင့် အဆင့်(၂) ရေဂုဏ်သတ္တိ စိတ်ဝိညာဉ်အပင် အတော်များများ ပါဝင်ပေသည်။

ချန်လဲ့သည် စိတ်ဝိညာဉ်အပင်များကို ယူကာ သူ့အတွက် သတ်မှတ်ပေးထားသော ဘေးခန်းထဲသို့ စိတ်မရှည်စွာ ဝင်ရောက်သွားပြီး ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို ထပ်မံ စတင်လိုက်သည်။

[ထည့်သွင်းထားသော ပစ္စည်းများကို တွေ့ရှိပါသည် - ရေခဲမြက် (အဆင့် ၂ အလယ်အလတ်) x ၃၊ နှင်းရည်ပန်း (အဆင့် ၂ အနိမ့်) x ၂၊ အေးစက်ရေကန်ကြာစေ့ (အဆင့် ၁ အမြင့်) x ၁]

[ပစ္စည်းအရည်အသွေး - သာမန်]

[ဆေးဖော်စပ်ခြင်းကို စတင်မည်လား]

[ဖော်စပ်မည့် ဆေးလုံးအရေအတွက်ကို ရွေးချယ်ပါ (၁-၉၉၉၉)]

ချန်လဲ့သည် သူ၏လက်များကို ပွတ်သပ်ကာ [၁] ကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။ ပုံရိပ်ယောင် ဆေးမီးဖိုသည် ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်နေပြီး ၎င်း၏ အလင်းရောင်မှာ တည်ငြိမ်နေ၏။ မကြာမီတွင် ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးကာ မှေးမှိန်သော ရနံ့တစ်ခုကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် ဝိုင်းစက်နေသော ဆေးလုံးတစ်လုံး ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

[ဆေးလုံးအမည် - အမည်မရှိ]

[ကောင်းကျိုး - ရေနည်းစနစ်များအပေါ် ကျွမ်းကျင်မှု]

[ဆိုးကျိုး - မီးနည်းစနစ်များကို သင်ယူ၍ မရနိုင်ပါ]

"အံ့ဩစရာပဲ... အိပ်ငိုက်နေတုန်း ခေါင်းအုံး ပေါ်လာသလိုပဲ..."

ချန်လဲ့က အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ပျက်စီးနေသော စနစ်၏ အချက်အလက်များနှင့် ထည့်သွင်းလိုက်သော ပစ္စည်းများအကြားတွင် ဆက်စပ်မှုအချို့ ရှိနေသည်ဟု သူ မသဲမကွဲ ခံစားလိုက်ရပေ၏။ ဤဆေးလုံးဖြစ်ပေါ်ခြင်း အချက်အလက်များသည် ဆေးဘက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် ဆက်စပ်မှုအချို့ ရှိနေပုံရလေသည်။ ဆေးဘက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိများ ကိုက်ညီမှုမရှိပါက အချက်အလက်များသည် ကျပန်း ခုန်ပေါက်နေမည်ဖြစ်ပြီး အာနိသင်များမှာလည်း ဒေါသထွက်ဖွယ် ဖြစ်လာပေမည်။ ဆေးဘက်ဝင် ဂုဏ်သတ္တိများကို သင့်လျော်စွာ ယှဉ်တွဲထားပါက ထွက်ပေါ်လာသော အချက်အလက်များသည် ဆေးလုံး မူလဖြစ်လာမည့် အကွာအဝေးအတွင်းတွင်သာ ရှိနေမည် ဖြစ်၏။

ခန့်မှန်းချက်ကို အတည်ပြုရန်အတွက် ချန်လဲ့သည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်း ဗဟုသုတများကို ဆက်လက် လေ့လာခဲ့ပြီး စမ်းသပ်ကာ မှန်ကန်စေရန်အတွက် မြောက်မြားစွာသော စိတ်ဝိညာဉ်ဆေးမြစ်များ အရေးတကြီး လိုအပ်နေခဲ့သည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်က သူမ၏ စကားပြောစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ ချန်လဲ့ကို ဖျောင်းဖျခဲ့သော နေ့မှစ၍ မကြာသေးမီက သူမသည် ထိုအေးစက်သော နတ်သမီးအသွင်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး သူမ ဘာတွေးနေသည်ကို သူ မသိခဲ့ချေ။

မကြာသေးမီက သူ၏ ဆိုးကျိုးအချိန် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် တန်ဖိုးကြီး ဆေးလုံးတစ်လုံး ရှိနေသဖြင့် သူမ အလျှော့မပေးမည်ကို ဘာကြောင့် စိုးရိမ်နေရမည်နည်း။ ချန်လဲ့၏ စိတ်နှလုံးသည် မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် တောက်လောင်နေလေတော့၏။

အခန်း ၃၂

ဖူတူတောင်၊ ချင်းရှီးတောင်ထိပ်။

လရောင်သည် သန့်စင်သော ရေဝိညာဉ်ချီကြောင့် မှုန်ဝါးသွားပြီး ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ သီးသန့်ခြံဝင်းရှိ ကျောက်ပြားပြာများပေါ်သို့ မှိန်ဖျော့ဖျော့ ကျဆင်းနေ၏။

အရှေ့ဘက်ဆောင်တွင် ချန်လဲ့သည် ပုံရိပ်ယောင် စနစ်ထဲမှ ရေရောင်အလင်းတန်းများ ဖြာထွက်နေသော ဖော်စပ်ပြီးကာစ ဆေးလုံးကို ကြည့်ကာ ပါးစပ်နားရွက်ချိတ်မတတ် ပြုံးနေလေ၏။

【 ဆေးလုံးအမည် - အမည်မသိ 】

【 ကောင်းကျိုး - ရေနည်းစနစ် နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်း အလွန်တိုးတက်လာမည် (အစဉ်အမြဲ သက်ရောက်မှု) 】

【 ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး - မီးနည်းစနစ် ပါရမီ လုံးဝ ပိတ်ဆို့သွားမည် (ထာဝရ) 】

"ဟီးဟီးဟီး..."

ချန်လဲ့သည် လက်ကိုပွတ်သပ်လိုက်ရာ သူ၏ရယ်သံမှာ ဆေးအကြွင်းအကျန်များ ပုံနေသော အခန်းထဲတွင် အလွန်ထူးခြားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ရေနည်းစနစ် သီးသန့်ဆေးလုံး... ဒီအချက်အလက်က ငါ့ရဲ့ ယွဲ့ထန်အတွက် သီးသန့်ဖန်တီးပေးထားသလိုပဲ... ဘယ်သူက မီးနည်းစနစ်တွေကို လိုအပ်လို့လဲ... မီးနဲ့ကစားရင် အိပ်ရာထဲ ရှူးပေါက်ချလိမ့်မယ်... သူတို့က ရေဓာတ်အလှလေး ဖြစ်ဖို့ပဲ အာရုံစိုက်ရမယ်..."

ထာဝရ ပိတ်ဆို့သွားမည် ဆိုသည့်အပိုင်းကို သူ ပြတ်ပြတ်သားသား လျစ်လျူရှုလိုက်လေ၏။ လောလောဆယ် အသုံးဝင်နေသည်ကသာ အရေးကြီးပေသည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အနှိုင်းမဲ့အဆင့် ရေဝိညာဉ်အမြစ် နိုးထလာပြီး တောင်ထိပ်သခင်မ သစ်တောဝါး၏ တိုက်ရိုက်တပည့် ဖြစ်လာကတည်းက ချန်လဲ့၏ နေ့ရက်များသည်လည်း ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ သူရရှိသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များသည် ဆေးဆရာများ၏ မျက်စိထဲတွင် အဖိုးမတန်သေးသော်ငြား သူ၏ သောက်ကျိုးနည်း စနစ်အတွက်မူ ရှားပါးသော ကုန်ကြမ်းကောင်း များ ဖြစ်နေပြီဖြစ်၏။

စမ်းသပ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူသည် လျှို့ဝှက်ချက်လေးတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားလေ၏။

ထည့်သွင်းလိုက်သော ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ၏ သဘာဝဓာတ်များသည် ဆေးလုံး၏ အာနိသင်လမ်းကြောင်းအပေါ် အမှန်တကယ် လွှမ်းမိုးမှုရှိနေပုံရသည်။ ဖော်စပ်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်က နံရံကို ခေါင်းနှင့်ဆောင့်ချင်လောက်အောင် ကျပန်းဖြစ်နေသေးသော်ငြား အနည်းဆုံးတော့ ယခင်က ပုပ်ဟောင်းနေသော အရွက်များကို သုံးခဲ့သကဲ့သို့ ကောင်းကင်ဘုံ၏ စိတ်ခံစားချက်အပေါ် လုံးလုံးလျားလျား မူတည်မနေတော့ချေ။

ဆေးဘက်ဝင်အပင်များ၏ အရည်အသွေး တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ဖော်စပ်ထားသော ဆေးလုံးများ၏ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများသည်လည်း များစွာ ယဉ်ကျေး လာခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ အသုံးပြုသူသည် ခွေးကဲ့သို့ အသံထွက်ဟောင်မည် သို့မဟုတ် တစ်လအတွင်း ပုံမှန် မစင်မစွန့်နိုင်ပါ ကဲ့သို့သော လူကို ပြိုလဲသွားစေသည့် ရွေးချယ်စရာများ မရှိတော့ချေ။ ဤအချက်က ချန်လဲ့၏ သတ္တိကို ထပ်မံကြီးထွားလာစေ၏။

"ယွဲ့ထန်... ယွဲ့ထန်... မြန်မြန်လာ အစ်ကို မင်းအတွက် ပစ္စည်းကောင်းတစ်ခု ထပ်ရလာပြန်ပြီ..."

အသစ်စက်စက် ရေနည်းစနစ် သီးသန့်ဆေးလုံး ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ချန်လဲ့သည် အဓိကအခန်း၏ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် သွားလိုက်ပြီး အသံကိုနှိမ့်ကာ ကလေးချော့သည့် လေသံဖြင့် ခေါ်လိုက်လေသည်။

အခန်းထဲတွင် ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် တရားထိုင်ခုံပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ သူမ၏ တာအိုအုတ်မြစ်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန်အတွက် ချီစွမ်းအင်ကို ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ သွယ်တန်းရန် ကြိုးစားနေ၏။ ကျင့်ကြံမှုအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားသောကြောင့် သူမသည် ယခုအချိန်တွင် သေမျိုးတစ်ဦးနှင့် မခြားနားတော့သော်ငြား ထိုအေးစက်ပြီး ခပ်တည်တည်နေတတ်သော စိတ်နေသဘောထားကတော့ ပို၍ပင် တည်ငြိမ်လာသည်။

အသံကြားသော် သူမ၏ ရှည်လျားသော မျက်တောင်များ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မည်သည့် လှိုင်းဂယက်မျှ မရှိသလို မည်သည့် ခံစားချက်ကိုမျှလည်း မတွေ့ရပေ။

"ဘာကိစ္စလဲ..."

သူမ၏ အသံမှာ ပေါ့ပါးနေဆဲဖြစ်သော်ငြား အတိတ်ကဲ့သို့ ရေခဲတမျှ စူးရှမှုမျိုး မရှိတော့ဘဲ ဖော်ပြရခက်သော ရှုပ်ထွေးသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေ၏။

ချန်လဲ့က ဆေးအဆိပ်ကို ဖြေရှင်းရန် ဟူသော အမည်ခံဖြင့် သူမအား တစ်ပိုင်းတစ်စ အကျပ်ကိုင်ခဲ့ကတည်းက သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ ဆက်ဆံရေးမှာ သိမ်မွေ့သော အခြေအနေတစ်ခုသို့ ကျဆင်းသွားခဲ့သည်။ သူမအနေဖြင့် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာရန်နှင့် အတိတ်ကထက်ပင် သာလွန်လာစေရန် သူ၏ဆေးလုံးများကို လိုအပ်သော်ငြား ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် လက်ခံလိုက်ရသည်ဟူသော ခံစားချက်က သူမ၏ နှလုံးသားအောက်ခြေတွင် စူးဝင်နေသော ဆူးတစ်ချောင်းနှင့် တူနေ၏။

အထူးသဖြင့် ဤခွေးကောင်က ရတနာတစ်ခုကို ဆက်သလိုက်တိုင်း သူမကပင် အမြတ်ကြီးစားသွားသကဲ့သို့ မောက်မာသောအမူအရာ လုပ်ပြနေခြင်းက တကယ်ပင် ရွံစရာကောင်းလှသည်။

ချန်လဲ့ကမူ သူမရင်တွင်းမှ အက်ကွဲကြောင်းများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ရေပြာရောင် ဆေးလုံးကို ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ရော့ ပစ္စည်းသစ်... ရေလှိုင်းပြာဉာဏ်အလင်းပွင့်ဆေးလုံး... မင်းရဲ့ အနာဂတ် ရေနည်းစနစ် ကျင့်ကြံမှုတွေက ရေထဲကငါးလို သွက်လက်နေစေရမယ်လို့ ငါအာမခံတယ်... တောင်ထိပ်သခင်မ သစ်တောဝါးကိုယ်တိုင်တောင် မင်းကို နှစ်တစ်သောင်းမှာ တစ်ခါသာတွေ့ရမယ့် ရေဓာတ်ပါရမီရှင်လို့ အာမေဍိတ်သံ ထွက်လာလိမ့်မယ်..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်က ဆေးလုံးကိုယူလိုက်၏။ အထိအတွေ့က အနည်းငယ် အေးစက်နေပြီး သန့်စင်သော ရေဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက အတွင်းတွင် လှိုင်းထနေ၏။ သူမ ခေတ္တမျှ သေချာစစ်ဆေးကြည့်ပြီး အဆိပ်မရှိကြောင်း အတည်ပြုလိုက်သော်ငြား ဆေးစွမ်းအင် ဖွဲ့စည်းပုံမှာ ကြားတောင်မကြားဖူးဘဲ ထူးဆန်းနေဆဲဖြစ်၏။ သူမက မျက်လုံးများကို ပင့်ကာ စူးရှစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

"တန်ဖိုးက..."

"အာ... ပြောပလောက်တဲ့ တန်ဖိုး မဟုတ်ပါဘူး..."

ချန်လဲ့၏ မျက်လုံးများက ကယောင်ကတမ်းဖြစ်သွားပြီး ရယ်ကျဲကျဲ လုပ်လိုက်သည်။

"နောက်ကျရင် မင်းက ကြမ်းတမ်းတဲ့ မီးနည်းစနစ်တွေမှာ နည်းနည်းလေး နှေးကွေးသွားနိုင်တယ် ဆိုတာလောက်ပါပဲ... အန္တရာယ် မရှိပါဘူး... ထိပ်တန်းအဆင့် ရေဝိညာဉ်အမြစ်ပဲ... ရေနဲ့ကစားဖို့ပဲ အာရုံစိုက်တာက လမ်းမှန်ပဲ..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်က သူ့အား စူးစူးရဲရဲကြည့်ကာ ထိုမျက်နှာပေါ်မှ အပြစ်အနာအဆာကို ရှာဖွေချင်နေသည်။ သို့ရာတွင် ချန်လဲ့၏ မျက်နှာပြောင်တိုက်နိုင်စွမ်းမှာ မြို့ရိုးတစ်ခုကဲ့သို့ ထူထဲနေပြီး အရာအားလုံးက သူမကောင်းဖို့အတွက်ချည်းသာဖြစ်သည်ဟူသော ရိုးသားသည့် ဟန်ပန်ကို ကြိုးစားလုပ်ပြနေ၏။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ စွမ်းအားကို လိုလားမှုက ဤလူလိမ်အပေါ် မယုံကြည်မှုကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့၏။ သူမ ဘာမျှထပ်မပြောတော့ဘဲ ဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်လေသည်။

ဆေးလုံး အရည်ပျော်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အေးမြပြီး နက်နဲသော သိမြင်နားလည်မှု တစ်ခုသည် ဒီရေလှိုင်းများကဲ့သို့ သူမ၏ အသိစိတ်ပင်လယ်ထဲသို့ အဟုန်ပြင်းစွာ ဝင်ရောက်လာသည်။ ယခင် ရေအရင်းအမြစ်နည်းစနစ် တွင် နားလည်ရခက်သော အချက်များသည် ယခုအခါ မိမိလက်ဝါးပြင်ပေါ်ရှိ လမ်းကြောင်းများကို ဖတ်ရသကဲ့သို့ ရှင်းလင်းပြတ်သားနေပြီဖြစ်၏။

ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် အသစ်ဖြစ်တည်လာသော အားနည်းသည့် ချီအာရုံခံစားမှုနှင့် ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကြားရှိ ရေဝိညာဉ်ချီကို စုပ်ယူထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းသည် ချက်ချင်းပင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်သွားသည်။

သူမက မသိစိတ်မှ လက်ချောင်းများကို ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ညွှန်ပြလိုက်ပြီး မှတ်ဉာဏ်ထဲမှ ရှုပ်ထွေးသော ရေနည်းစနစ်အသေးစား နှင်းရည်စုဖွဲ့ခြင်းနည်းစနစ် ကို အသုံးပြုလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ လေထုလှိုင်းများ တုန်ခါသွားပြီး ရေငွေ့များ လျင်မြန်စွာ စုဝေးလာ၏။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် ၎င်းသည် ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းသော ရေစက်တစ်ခုအဖြစ် စုဖွဲ့သွားကာ သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်တွင် ကျောက်ဆောင်တစ်ခုကဲ့သို့ တည်ငြိမ်စွာ ဝဲပျံနေသည်။ သူမ၏ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် တွင် အသုံးပြုခဲ့စဉ်ကထက်ပင် ပိုမိုပြီးပြည့်စုံနေသေး၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အေးစက်သော မျက်လုံးအောက်ခြေတွင် တုန်လှုပ်မှုနှင့် ဝမ်းသာမှုကို နောက်ဆုံးတွင် ထိန်းချုပ်၍ မရတော့ချေ။

ဤမျှလောက် နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်း တိုးတက်လာမှုနှင့်အတူ မဟာတာအိုကို မအောင်မြင်နိုင်မည်ကို ပူပန်နေရန် မလိုတော့ပေ။

ချန်လဲ့က ပြုံးရွှင်စွာ ကြည့်နေပြီး အနားသို့ တိုးကပ်ကာ အသံကိုနှိမ့်လျက် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

"ဘယ်လိုလဲ... အာနိသင်က ထူးကဲတယ် မဟုတ်လား... ဟီးဟီးဟီး... ယွဲ့ထန် ကြည့်စမ်း မင်း ဆေးလုံးကို စားပြီး အာနိသင်ကိုလည်း အတည်ပြုပြီးပြီ... အခု... ဆေးအဆိပ်ကို ဖြေရှင်းဖို့ အချိန်ရောက်ပြီ မဟုတ်လား..."

သူ၏ မျက်လုံးများက သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဂဏာမငြိမ်စွာ လှည့်လည်နေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ချက်ချင်း အေးစက်သွားပြီး လက်ချောင်းထိပ်ရှိ ရေစက်မှာ ဖောက် ခနဲ မြည်ကာ မြူခိုးများအဖြစ် ကွဲထွက်သွား၏။ သူမ ရုတ်တရက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများက ဓားများကဲ့သို့ စူးရှနေသည်။

"ချန်လဲ့... အခွင့်အရေးရတုန်း အလွန်အကျွံ မလုပ်နဲ့..."

"ဒါက ဘယ်လိုလုပ် အလွန်အကျွံ လုပ်တာဖြစ်ရမှာလဲ..."

ချန်လဲ့က မိမိတွင် ခက်ခဲသော ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိသည်ဆိုသော မျက်နှာထားဖြင့် ညည်းညူလိုက်၏။

"ယွဲ့ထန် မင်း မေ့သွားပြီလား... ဒီဆေးလုံးက ကြမ်းတမ်းပြီး သူ့မှာ ဆေးအဆိပ်ပါလာတယ်လေ... ဆေးစွမ်းအင်ကို အပြည့်အဝ ဖြေရှင်းနိုင်ဖို့ ယင်နဲ့ယန် သဟဇာတချီ လိုအပ်တယ်... မဟုတ်ရင် အဲဒါက မရီဒါန်း ထဲမှာ စုပုံလာပြီး အကောင်းဆုံးဆိုရင်တောင် ထိခိုက်မှုဖြစ်စေနိုင်သလို အဆိုးဆုံးဆိုရင် နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းတွေ နောက်ပြန်ဆုတ်သွားလိမ့်မယ်... အဲဒါဆိုရင် ကောင်းကင်ဘုံကပေးတဲ့ ရတနာကို ဖြုန်းတီးပစ်ရာ မရောက်ဘူးလား... ငါက မင်းကို ကျင့်ကြံဖို့ ကူညီပေးနေတာပါ..."

သူသည် ယခုအခါ ကောက်ကျစ်သော ယုတ္တိကို အလွန်သွက်လက်စွာ ပြောဆိုတတ်နေပြီဖြစ်ရာ သူ့ကိုယ်သူပင် ယုံကြည်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။