အခန်း (၃၃-၃၄)

အခန်း ၃၃

ယဲ့ယွဲ့ထန်မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရင်ဘတ်များ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေကာ ပန်းရောင်လက်သီးလေးများကို ဆုပ်ထားပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများပြောနေသည့် နှာဘူးကောင်ကို ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းပစ်လိုက်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။

မည်သည့် ဆေးအဆိပ်မျိုးက ထိုသို့သောနည်းလမ်းဖြင့် ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်မည်မထင်ပေ။ သူ၏ရမ္မက်ကို ဖြည့်ဆည်းရန် အခွင့်ကောင်းယူနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့ရာတွင် သူမသည် ကျင့်ကြံမှုအားလုံး ဆုံးရှုံးထားပြီး သေမျိုးတစ်ဦးနှင့် မခြားနားပေ။ ချန်လဲ့တွင် ဝိညာဉ်အမြစ် မရှိသော်ငြား ယောက်ျားတစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ရှိပြီး သူ၏ခွန်အားမှာ သူမထက် များစွာ သာလွန်နေလေ၏။ ထို့ကြောင့် အတိတ်ကကဲ့သို့ အေးစက်သော မျက်နှာဖြင့် သူ့အား တိုက်ရိုက် ကြိမ်းမောင်း မောင်းထုတ်ရန် သူမ မတတ်နိုင်တော့ချေ။

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားပြီး နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ စိတ်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေရကြောင်း ချန်လဲ့ သဘောပေါက်သွားရာ ချက်ချင်းပင် အခြေအနေကို အသုံးချကာ ညင်သာစွာ ချော့မော့လိုက်လေသည်။

"လိမ္မာပါတယ် ယွဲ့ထန်ရယ် ကျင့်ကြံဖို့အတွက် အရှက်ကွဲတာကို စောစောစီးစီး ဆေးကြောနိုင်ဖို့အတွက်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ... ငါကတိပေးပါတယ် ခဏလေးနဲ့ ပြီးသွားမှာပါ..."

သူစကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူ၏လက်က သူမ၏ ပခုံးပေါ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ကိုယ်လုံးလေး တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် မှိတ်လိုက်ကာ ရှည်လျားသော မျက်တောင်က ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး သွားကြိတ်လျက် စကားလုံးအနည်းငယ်ကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။

"ထွက်... သွား..."

"အခုစပြီ..."

ချန်လဲ့က ရယ်မောကာ သူမကို ပွေ့ချီပြီး အတွင်းခန်းဆီသို့ လျှောက်သွား၏။ ယဲ့ယွဲ့ထန်မှာ ဟန်ပြအဖြစ် အကြိမ်အနည်းငယ် ရုန်းကန်လိုက်သော်ငြား ထို့နောက် နှုတ်ခမ်းကိုကိုက်ကာ ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်နှာကို တစ်ဖက်သို့လှည့်ထားရာ နားရွက်များမှာ နီရဲနေတော့သည်။

ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်တွင် လရောင်မှာ မှုန်ဝါးနေပြီး အခန်းထဲတွင်တော့ ဖယောင်းတိုင်အရိပ်များ လှုပ်ခတ်နေ၏။

ထိုနေ့မှစ၍ ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ရေနည်းစနစ် များအပေါ် နားလည်သဘောပေါက်နိုင်စွမ်းမှာ တကယ်ပင် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာခဲ့သည်။

အခြေခံ ရေစုဖွဲ့ခြင်းနှင့် မြူခိုးထိန်းချုပ်ခြင်းပင်ဖြစ်စေ ပိုမိုရှုပ်ထွေးသော ရေမြှားများနှင့် ရေစီးကြောင်းဒိုင်းလွှားများပင်ဖြစ်စေ သူမသည် သင်ကြားပေးလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တတ်မြောက်သွားပြီး အနည်းငယ် လေ့ကျင့်လိုက်ရုံဖြင့် ချောမွေ့စွာ အသုံးပြုနိုင်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် သုံးစွဲမှု နည်းပါးစေလျက် စွမ်းအားကိုမူ တိုးမြင့်စေလေ၏။

အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော တိုးတက်မှုက သူမ၏ဆရာ တောင်ထိပ်သခင်မ သစ်တောဝါး ၏ အာရုံစိုက်မှုကို မကြာမီ ရရှိသွားလေ၏။

သစ်တောဝါး ကိုယ်တိုင်မှာလည်း ရေနည်းစနစ်များ၏ ဆရာတစ်ဆူ ဖြစ်၏။ သူမ၏ ချစ်လှစွာသော တပည့် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းသည် အနှိုင်းမဲ့အဆင့် ရေဝိညာဉ်အမြစ်၏ အလားအလာနှင့် ကာလကြာရှည် စုဆောင်းထားမှုတို့ ပေါင်းစပ်သွားခြင်းဖြစ်မည်ဟုသာ ထင်မြင်မိကာ သူမကို ပို၍ပင် ချစ်ခင်လာပြီး သူမ၏ ဆက်ခံသူအဖြစ် သတ်မှတ်ကာ သိသမျှအားလုံးကို သင်ကြားပေးပြီး အရင်းအမြစ်များကိုလည်း နှမြောတွန့်တိုခြင်း မရှိချေ။

ချင်းရှီးတောင်ထိပ် တွင် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ အဆင့်အတန်းမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာပြီး မျိုးဆက်သစ်များကြားတွင် ရေပန်းစားသော ကြယ်ပွင့်သစ်တစ်ဦး အလျင်အမြန် ဖြစ်လာကာ စီနီယာအစ်ကိုများနှင့် စီနီယာအစ်မများစွာကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ သီးသန့် ဆေးရောင်းသမားကောင်လေး အနေဖြင့် ချန်လဲ့၏ နေ့ရက်များသည်လည်း သဘာဝကျကျ သက်တောင့်သက်သာ ရှိလာခဲ့သည်။ ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ လက်ချောင်းများကြားမှ ယိုစိမ့်ကျလာသော အရင်းအမြစ်များသည်ပင် သူ့အတွက် စမ်းသပ်မှုများတွင် ဖြုန်းတီးပစ်ရန် လုံလောက်နေပေ၏။

စီနီယာအစ်မယဲ့ အား အသေးအဖွဲကိစ္စများ ကူညီလုပ်ပေးသည် ဟူသော အမည်ခံဖြင့် သူသည် ချင်းရှီးတောင်ထိပ် နှင့် ပင်မတောင်ထိပ်ရှိ အစေခံရပ်ကွက်တွင်ပင် လူသိများသော မျက်နှာတစ်ခု ဖြစ်လာ၏။

ဤနေ့တွင် သူသည် ပင်မတောင်ထိပ်၏ အစေခံတပည့်များ နားနေသည့် ခန်းမဆောင်တစ်ခုအနီး လှည့်လည်သွားလာနေစဉ် ရိုင်းစိုင်းသော ဆွေးနွေးမှုအချို့ကို ကြားလိုက်ရလေ၏။

" ချင်းရှီးတောင်ထိပ် က အဲဒီ စီနီယာအစ်မယဲ့ က တကယ်မိုက်တာကွာ... အဲဒီကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် အဲဒီရုပ်ရည်မျိုး..."

"အရသာခံခွင့်ရမယ်ဆိုရင် ငါ့သက်တမ်း ဆယ်နှစ်လျော့သွားပါစေ ဆန္ဒရှိတယ်..."

"အဲဒီ ချန်လဲ့ ဆိုတဲ့ကောင်လေးလေ... ပိန်ခြောက်ခြောက်မျောက်တစ်ကောင်လိုပဲ နတ်သမီးယဲ့ က သူ့ကို သဘောကျပါ့မလား..."

ချန်လဲ့၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးကျသွား၏။ သူ့အား ပိန်ခြောက်ခြောက်မျောက်ဟု ခေါ်နေကြခြင်းပင်။ သူ့အား နှာဘူးဟု ပြောနေကြခြင်းဖြစ်ကာ သူက ယခု ချင်းရှီးတောင်ထိပ် တစ်ခုလုံး အံ့ဩသွားလောက်အောင်ပင် ချောမောနေပြီဖြစ်၏။ သူ့မိန်းမကိုပင် စိတ်ကူးယဉ်ရဲကြသေးသည်လား။

သူက ခန်းမဆောင်တိုင်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်ကျောက်လိုက်ရာ အတွင်းရှိ ညစ်ညမ်းသောစကားများကို နှောင့်ယှက်လိုက်လေသည်။

"ဘယ်ကောင်လဲဟ..."

ဝဖြိုးသော အစေခံတပည့်တစ်ဦးက ကျိန်ဆဲကာ နောက်သို့လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ချန်လဲ့ကို မြင်သောအခါ သူ၏မျက်နှာတွင် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အမူအရာ ပေါ်လာ၏။

"အိုး ဆေးရောင်းသမားကောင်လေး ချန် ပါလား... နတ်သမီးယဲ့ အားနေလား..."

ချန်လဲ့က မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး သူ့နှာခေါင်းကို လက်ညှိုးထိုးကာ ဆဲရေးလိုက်သည်။

"ခုနက ဘယ်လိပ်မြေးက ချီးတွေပန်းနေတာလဲ... စီနီယာအစ်မယဲ့ က မင်းတို့ အတင်းပြောလို့ရတဲ့သူများ မှတ်နေလား... နောက်တစ်ခါ ပါးစပ်ဖွာရဲရင် မင်းတို့လျှာကို ဆွဲထုတ်ပစ်မယ်..."

ဝဖြိုးသော အစေခံတပည့်မှာ မျက်နှာနီရဲသွားသည်အထိ အဆဲခံလိုက်ရလေ၏။ သူတို့က အစေခံရပ်ကွက်တွင် အနိုင်ကျင့်ဗိုလ်ကျနေကျဖြစ်ရာ မိန်းမစရိတ်စားနေသော ဆေးရောင်းသမားကောင်လေး တစ်ဦး၏ ရန်စမှုကို မည်သို့ သည်းခံနိုင်မည်နည်း။ အထူးသဖြင့် တစ်ဖက်လူက မိန်းမတစ်ယောက်ကို အားကိုးနေသည်ဖြစ်ရာ ပို၍ပင် သည်းမခံနိုင်ချေ။

"ကျစ်... မင်းကိုယ်တိုင် အသေခံချင်နေတာပဲ..."

ဝဖြိုးသော အစေခံတပည့်က လက်မောင်းကိုပင့်တင်ကာ ချန်လဲ့၏ ကော်လာကိုဆွဲပြီး ထိုးချလိုက်၏။ ချန်လဲ့မှာ ထိတ်လန့်မသွားဘဲ စိတ်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာသွား၏။ အချက်အလက်ကို စမ်းသပ်ရန် အချိန်ကိုက်ပင်ဖြစ်သည်။

【 ကောင်းကျိုး - လူတွေကို အရမ်းနာကျင်အောင် ရိုက်နှက်နိုင်သည် 】【 ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး - သို့ရာတွင် မည်သည့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာမျှ မရစေပါ 】

ရန်ဖြစ်သည်ဆိုသည်မှာ အရှိန်အဝါပင်ဖြစ်၏။ သူတို့အား ငိုအောင်လုပ်နိုင်လျှင် နိုင်ခြင်းပင်ဖြစ်၏။ လက်သီးလာနေသည်ကို မြင်သောအခါ ချန်လဲ့က ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုဘဲ ရုတ်တရက် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ သူ၏နဖူးဖြင့် တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆောင့်တိုက်လိုက်လေသည်။

"အား..."

ဝက်သတ်နေသကဲ့သို့ စူးရှသောအော်သံကြီး ခန်းမဆောင်အတွင်း ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ ဝဖြိုးသော အစေခံတပည့်သည် သူ၏ နှာခေါင်းရိုးကို သံတူဖြင့် ထုခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်နှင့် နှပ်ချေးများ ရောယှက်ကာ ကျဆင်းလာပြီး မျက်လုံးရှေ့တွင် ရွှေရောင်ကြယ်ပွင့်များ ဖြာထွက်သွားသည်။ နာကျင်မှုက အတိတ်ကထက် များစွာ သာလွန်နေပေ၏။

သူ မျက်နှာကိုအုပ်ထားချိန် အခွင့်ကောင်းယူကာ ချန်လဲ့က ခြေထောက်ကိုမြှောက်ပြီး သူ၏ ခြေသလုံးကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန်ချလိုက်၏။

"ဂျွတ်..."

"အား... ငါ့ခြေထောက်..."

ဝဖြိုးသော အစေခံတပည့်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး နာကျင်စွာ လူးလှိမ့်တုန်ယင်နေတော့၏။ အခြား အစေခံတပည့် နှစ်ဦးမှာ မှင်သက်သွားကြ၏။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း တတိယအဆင့် ခန္ဓာကိုယ်ရှိသော စီနီယာအစ်ကိုဝမ် မှာ သေမျိုးတစ်ယောက်၏ ခေါင်းတိုက်မှုကြောင့် လဲကျသွားသည်ကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေကြ၏။ ထို့ပြင် ဤမျှလောက်ပင် နာကျင်နေရသည်ကို အံ့သြနေကြ၏။

"မင်းတို့အလှည့်ပဲ..."

ချန်လဲ့က ရက်စက်စွာ ခုန်အုပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်သီးများနှင့် ခြေထောက်များက ဂျိုင်းချိုင့်များ၊ နံရိုးပျော့များနှင့် ခြေချောင်းများကဲ့သို့ နာကျင်လွယ်သော နေရာများကို တိုက်ခိုက်လေသည်။

ခန်းမဆောင်အတွင်း ရုတ်တရက် တစ္ဆေငိုသံများနှင့် ဝံပုလွေအူသံများ ပြည့်နှက်သွားတော့သည်။ အစေခံတပည့် နှစ်ဦးသည် ချန်လဲ့၏ လက်သီးများမှာ သံပူရိုက်နှိပ်သည့်တံဆိပ်များကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး သူ၏ခြေထောက်များမှာ သံတုတ်များကဲ့သို့ဖြစ်ကာ ရိုက်ချက်တိုင်းက အရိုးခြင်ဆီအထိ နာကျင်စေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤခွေးကောင်က တကယ်ပင် သေမျိုး ဟုတ်မှဟုတ်ပါလေစဟု သံသယဝင်လာကြ၏။

ခဏအကြာတွင် အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အစေခံတပည့် သုံးဦးစလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ရိုက်ချခံလိုက်ရပြီး ဖူးရောင်ကာ ဒဏ်ရာများဖြင့် ထွက်ပြေးကြကာ ချန်လဲ့ကို ကြည့်ရာတွင် သူတို့မျက်လုံးများ၌ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေလေ၏။

"ထွက်သွားကြ... မင်းတို့ နောက်တစ်ခါ အတင်းပြောရင် တွေ့တဲ့အချိန်တိုင်း ရိုက်ပစ်မယ်..."

ချန်လဲ့က သွားဖြဲပြလိုက်ပြီး သူ၏ အရှိန်အဝါကို ထိန်းသိမ်းရန် ကြိုးစားနေ၏။

"ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့ ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော်တို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ ဆရာလဲ့..."

သုံးယောက်လုံး ကမန်းကတန်း ထွက်ပြေးသွားကြသည်။ ချန်လဲ့က သွေးစွန်းနေသော တံတွေးတစ်လုပ်ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး နာကျင်နေသော လက်သီးများနှင့် နဖူးကို ပွတ်သပ်ကာ စိတ်ထဲတွင် ကျေနပ်သွား၏။ လန်းဆန်းလှပေသည် လူမိုက်ဟန်ဆောင်ရသည့် ခံစားချက်က အလွန်ပင် လန်းဆန်းလွန်းလှ၏။ လူယုတ်မာများကို နှိမ်နင်းရန် လူယုတ်မာ များသာ လိုအပ်ပေသည်။

တိုက်ပွဲအပြီးတွင် ချင်းရှီးတောင်ထိပ် မှ နတ်သမီးယဲ့ ၏ လက်အောက်ရှိ ရန်ဖြစ်အလွန်ကောင်းသော ဆေးရောင်းသမားကောင်လေး ဟူသော သတင်းမှာ အဆင့်နိမ့် အစေခံတပည့်များကြားတွင် ပျံ့နှံ့သွားလေသည်။

ချန်လဲ့က အခွင့်အရေးကို အရယူကာ အနိုင်ကျင့်ခံရသော သို့မဟုတ် ဉာဏ်နီဉာဏ်နက်များသော အစေခံတပည့် အနည်းငယ်ကို သိမ်းသွင်းပြီး အဖွဲ့ငယ်လေးတစ်ခု ဖွဲ့စည်းလိုက်လေသည်။ သူက အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မတော်သော်ငြား ကောက်ကျစ်သောအကြံဉာဏ်များမှာမူ အများအပြားရှိပေ၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ကျားရေကိုခြုံကာ သူက အစေခံရပ်ကွက်ရှိ သူ၏တပည့်များကို ခေါ်ဆောင်ပြီး အကာအကွယ်ပေးခ ကောက်ခံခြင်း၊ လောင်းကစားရန် စုဝေးခြင်း နှင့် အစအနများ ပြန်လည်ရောင်းချခြင်း ကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို လုပ်ဆောင်လေသည်။ အမြတ်အစွန်းနည်းပါးသော်ငြား သူတို့မှာ လွတ်လပ်ပျော်ရွှင်နေကြပြီး မည်သူကမျှ သူတို့အား ရန်မစရဲချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ တိုက်ရိုက်တပည့်တစ်ဦး ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိသည်ဟု သံသယရှိရပြီး အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ရန်ဖြစ်တတ်သော ရက်စက်သည့် လူတစ်ယောက်ကို မည်သူက ရန်စချင်မည်နည်း။

အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားကာ ချန်လဲ့မှာ စားလောက်သောက်လောက်ရှိပြီး တပည့်များလည်းရှိကာ တစ်ခါတစ်ရံ နတ်သမီးယဲ့နှင့် နီးနီးကပ်ကပ်နေခွင့် ရသော ဤနေ့ရက်များကို ကျေနပ်နေသည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ကျင့်ကြံလေ၏။ သူမ၏ အနှိုင်းမဲ့အဆင့် ရေဝိညာဉ်အမြစ် နှင့် ထူးဆန်းသောအာနိသင်များရှိသော်ငြား အဓိကအချက်များကို မကြာခဏ ထိမှန်စေသော ချန်လဲ့၏ ဆေးလုံးများကို အားကိုးကာ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ တစ်ဟုန်ထိုး တက်လာပြီး အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုကို အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် သို့ တကယ်ပင် ပြန်လည်‌ ရောက်ရှိနိုင်ခဲ့လေပြီဖြစ်သည်။

အခန်း ၃၄

ထိုအမြန်နှုန်းက ချင်းရှီးတောင်ထိပ် အား ထပ်မံ အံ့ဩသွားစေပြီး သူမကို ဖူတူတောင် ၏ နှစ်တစ်ရာအတွင်း ပါရမီရှင်တစ်ဦးအဖြစ် ချီးကျူးခံရကာ သူမ၏ အဆင့်အတန်းမှာလည်း ပိုမို ခိုင်မာလာလေသည်။

အရင်းအမြစ်များ ပိုမိုရရှိလာသည်နှင့်အမျှ ချန်လဲ့သည် ဆေးဖော်စပ်ခြင်းစနစ် အပေါ် ပို၍ စွဲလမ်းလာလေ၏။

ဤနေ့တွင် သူသည် အခန်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းကာ သူပိုင်ဆိုင်သော တစ်ခုတည်းသော အရည်အသွေးမြင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို အခြားရှုပ်ထွေးသော အရန်ပစ္စည်းအချို့နှင့် ရောနှော၍ အစွမ်းထက်သည့် တစ်စုံတစ်ရာကို ဖော်စပ်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

ပုံရိပ်ယောင် ဆေးမီးဖို သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေ၏။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ အလင်းရောင်မှာ နွေးထွေးသောအလင်းလုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ ထူးခြားစွာ ညင်သာပြီး တည်ငြိမ်နေ၏။ အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ရိုးရှင်းပြီး သိသာထင်ရှားမှုမရှိသော ဆေးလုံးတစ်လုံးအဖြစ်သို့ ခဲယဉ်းစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

【 ဆေးလုံးအမည် - အမည်မသိ 】

【 အာနိသင် - ထာဝရအသက် 】

ချန်လဲ့ - "..."

သူသည် ရိုးရှင်းသော စကားလုံး နှစ်လုံးဖြစ်သည့် 【 ထာဝရအသက် 】 ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ကော်လံမှာလည်း လွတ်နေရာ၊ သူ၏ ဦးနှောက်မှာ အသက်ဆယ်ကြိမ်ရှူစာခန့် ရပ်တန့်သွား၏။

ထာဝရ... အသက်...

ဤမျှ ရိုးရှင်းနေသည်ကို မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်ရ၏။ တိုက်ရိုက်ကြီးပင်ဖြစ်နေသည်။

ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးကလည်း လုံးဝမရှိပေ။

မိမိအား နောက်ပြောင်နေခြင်းဖြစ်မည်ဟု တွေးလိုက်မိ၏။

ဤခံစားချက်က ငရဲအဆင့် ခက်ခဲသော ကစားပွဲ တစ်ခုကို ကစားနေသကဲ့သို့ပင် မိမိက အဆင့်တက်ရန်နှင့် ပစ္စည်းများရရှိရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားပြီး နောက်ဆုံး အဆုံးသတ်ရန်သူကြီး ကို စိန်ခေါ်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်၌ လမ်းဘေးမှ ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ အဆင့်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်သည့်အတွက် ဂုဏ်ယူပါသည် ဟု ရေးထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။ တကယ့်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိလှပေ။

ကျင့်ကြံခြင်းလောကထဲမှ ဘီလီယံနှင့်ချီသော ကျင့်ကြံသူများ သည် မိမိတို့၏ အသက်ရှင်သန်ရေးအတွက် ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်ပြီး ရုန်းကန်နေကြခြင်းမှာ အဘယ်အရာကို ရှာဖွေနေကြခြင်းဖြစ်မည်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။ သံသရာ ကို ကျော်လွန်ပြီး ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းကို ရရှိရန်ပင် ဖြစ်ပေ၏။

ယခု စနစ် နှင့် လိမ်လည်လှည့်ဖြားမှုများကို အားကိုးနေသော ဆေးရောင်းသမားကောင်လေး ချန်လဲ့ ဖြစ်သည့် သူက အန္တိမအိပ်မက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖော်စပ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဆေးတစ်လုံးတည်းဖြင့် တန်း၍ ဘွဲ့ရသွားခြင်းဖြစ်ရာ အဘယ်အရာကို ကျင့်ကြံစရာ လိုတော့မည်ကို တွေးမိလေသည်။ ကြီးမားသော အဓိပ္ပာယ်မဲ့မှုနှင့် လစ်ဟာမှု ခံစားချက်တစ်ခုက သူ့အား လွှမ်းခြုံသွားလေ၏။

စနစ် က တကယ်တော့ မည်သည့်အရာဖြစ်မည်ကို သူစဉ်းစားနေမိသည်။ မည်သို့သော ထာဝရအသက် မျိုးကို ပေးအပ်သည်ကို သူ နားမလည်နိုင်အောင်ဖြစ်ရ၏။ တန်ဖိုးက အဘယ်နည်းဆိုသည်ကိုလည်း တွေးမိကာ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး မရှိ ဆိုသည်က အထူးဆန်းဆုံး အပိုင်းပင်ဖြစ်နေတော့သည်။

ပေါ့ပါးသော ဆေးလုံးကို ကိုင်ထားရင်း တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ လေးလံနေကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ကိုယ်တိုင် စားချင်နေမိကာ မည်သူက ထာဝရအသက်ကို လိုချင်သောဆန္ဒ မရှိဘဲ နေမည်နည်း။

သို့ရာတွင် နောက်တစ်စက္ကန့်၌ သူ တုန်လှုပ်သွားလေ၏။ ထာဝရအသက်က ကျိန်စာတစ်ရပ် ဖြစ်နေလျှင် ဒုက္ခပင် စဉ်းစားပြီးနောက် သူ သွားကြိတ်လိုက်သည်။

"ယဲ့ယွဲ့ထန် ကို အဆိပ်စမ်းသပ်ခိုင်းရမယ်... သူမက ဂိုဏ်းရဲ့ ရတနာပဲ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားရင်တောင် သူမကို ကယ်တင်ဖို့ အကောင်ကြီးကြီးတွေ ရှိတယ်... တကယ်လို့ ဘာမှမဖြစ်ဘူးဆိုရင်... ငါ နောက်မှ ထပ်ဖော်စပ်မယ်..."

မည်သည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမျှ မရှိချေ။

သူသည် တိတ်ဆိတ်သောအခန်းထဲတွင် ကျင့်ကြံမှုကို ခိုင်မာစေရန် လုပ်ဆောင်နေသော ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို ရှာတွေ့သွားပြီး ဆေးလုံးကို ကမ်းပေးကာ သူ၏လေသံမှာ ရှားရှားပါးပါး လေးနက်နေသည်။

"ပစ္စည်းသစ်... အာနိသင်က... ထူးခြားနိုင်တယ်... စားလိုက်ပါ..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်က သံသယဖြင့် ယူလိုက်သည်။ သူမ၏ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ် အလယ်အလတ်အဆင့် ကျင့်ကြံမှုနှင့် ဗဟုသုတများဖြင့်ပင် ဤဆေးလုံးကို လုံးဝ ထိုးထွင်းမမြင်နိုင်ပေ။ ဝိညာဉ်ချီ လည်း မရှိ၊ ဆေးရနံ့လည်း မရှိဘဲ ရွှံ့ တစ်ခုနှင့်သာ တူနေ၏။ သူမ ချန်လဲ့ကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

ချန်လဲ့က သူ၏နှုတ်ခမ်းကို မဝေမခွဲနိုင်စွာ သပ်လိုက်သည်။

"တိတိကျကျပြောရရင်... ငါလည်း သေချာမပြောနိုင်ဘူး... အဲဒါက မင်းကို... အလွန်အမင်း အသက်ရှည်စေနိုင်တယ် ထင်ပါတယ်..."

ထာဝရအသက် ကို ရှင်းပြရန် တကယ်ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ သက်တမ်းတိုးစေသော ဆေးလုံးများ ရှိသော်ငြား ၎င်းတို့အားလုံးမှာ အဖိုးတန်ပြီး ဖော်စပ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။ ချန်လဲ့ ထံမှ တစ်လုံးကမူ အလွန် ထူးဆန်းလွန်းနေပေ၏။

တစ်ဖန်ပြန်တွေးကြည့်လျှင် သူ၏ ဆေးလုံးအာနိသင်များတွင် ထူးဆန်းသော ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးများ ရှိသော်ငြား သူ တစ်ခါမျှ မလိမ်ညာခဲ့ပေ။ သူမသည် ကျင့်ကြံမှု တစ်ဟုန်ထိုး တက်နေပြီး သက်တမ်းမှာလည်း ပေါများနေချိန်ဖြစ်ရာ ဤအရာအတွက် ကြီးမားသော ဆန္ဒမရှိသော်ငြား အကယ်၍ တကယ်သာ မှန်ကန်ခဲ့လျှင်ဟု တွေးလိုက်မိသည်။

သူမ ထပ်မမေးတော့ဘဲ ချန်လဲ့၏ ထူးဆန်းသော ဆေးဖော်စပ်ခြင်း အပေါ် ရှုပ်ထွေးသော ယုံကြည်မှုဖြင့် ဆေးလုံးကို မျိုချလိုက်လေသည်။ ဆေးလုံးသည် သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး အရသာမရှိ အရည်မပျော်ဘဲ သက်မဲ့အရာတစ်ခုကဲ့သို့ အစာအိမ်ထဲသို့ လျှောဆင်းသွား၏။

ထို့နောက် ဘာမျှ ဖြစ်မလာချေ။

ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တိုးလာခြင်းမရှိ ခန္ဓာကိုယ် ပြောင်းလဲသွားခြင်းမရှိ လုံးဝ မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိပေ။ ယဲ့ယွဲ့ထန်က သံသယဖြင့် မိမိကိုယ်တွင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ အရာအားလုံးက ပုံမှန်အတိုင်းပင်ဖြစ်နေသည်။ သူမ ချန်လဲ့ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

ချန်လဲ့မှာ စိုးရိမ်နေသည်။

"ဘယ်လိုခံစားရလဲ... နေလို့မကောင်းဘူးလား... ဒါမှမဟုတ်... အရမ်း သက်တောင့်သက်သာ ရှိလား..."

ယဲ့ယွဲ့ထန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဘာခံစားချက်မှ မရှိဘူး..."

"အာ... ရပါတယ်..."

ချန်လဲ့က ခေါင်းကုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ ကျရှုံးသွားခြင်းဖြစ်မည်လား သို့မဟုတ် ငုပ်လျှိုးနေသော အရှိန်အဝါ သာဖြစ်မည်ကို သူစဉ်းစားနေမိသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အချင်းချင်း ကြည့်နေစဉ် ဆေးလုံးမှာ အစွမ်းမပြသည့် အရာဖြစ်နိုင်ကြောင်း နှစ်ဦးစလုံး ခံစားနေရလေသည်။

ဖူတူတောင် ကောင်းကင်ဘုံ ကိုးထပ် အထက်တွင် ရုတ်တရက် အပြောင်းအလဲတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။ မူလက ကြည်လင်နေပြီး ပျံသန်းနေသော မင်္ဂလာကြိုးကြာငှက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ကောင်းကင်ယံသည် မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မရှိဘဲ အဆုံးအစမဲ့သော အမှောင်ထုကြီး၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။

၎င်းသည် ညရောက်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ကြီးကို ချက်ချင်းလွှမ်းခြုံလိုက်သော ဧရာမကန့်လန့်ကာကြီးကဲ့သို့ ရုတ်တရက်ဆန်ပြီး ရင်တုန်လောက်ဖွယ် သန့်စင်သော အမှောင်ထုဖြစ်သည်။ နေရောင်ခြည် တိမ်တိုက်များ အလင်းရောင် အားလုံး ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရလေသည်။ ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသည်မှာ ဤ သဘာဝလွန်ဖြစ်စဉ် ကြီးက တိတ်ဆိတ်နေခြင်းပင်ဖြစ်၏။ လေတိုက်ခတ်သံ မရှိဘဲ ထူထပ်သော တိမ်မည်းကြီးများသည် လေထဲမှ ကျဆင်းလာရာ ဖိနှိပ်မှုပြင်းထန်ပြီး အသက်ရှူကြပ်စေသည်။ တိမ်တိုက်များထဲတွင် အနက်ရောင် ရွှေရောင်နှင့် သွေးနီရောင် မိုးကြိုးများက နဂါးများကဲ့သို့ တွားသွားပြီး ရောယှက်နေကာ ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးမည့် ဖိအားများ ထုတ်လွှတ်နေသော်ငြား သေမတတ် တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သည်။

တစ်ကမ္ဘာလုံးသည် အလွန်အမင်း ကြက်သီးထဖွယ် တိတ်ဆိတ်မှုထဲသို့ ကျဆင်းသွားတော့၏။

ဖူတူတောင် ၏ ပင်မတောင်ထိပ်တွင် သတိပေးခေါင်းလောင်းသံ မြည်ဟည်းသွားကာ ရေတွက်၍မရနိုင်သော အစွမ်းထက် နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံ များက ကောင်းကင်ကို လွှမ်းခြုံရှာဖွေလိုက်ကြပြီး တုန်လှုပ်ကာ လေးနက်သွားကြလေသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ..."

"ကောင်းကင်ကပ်ဘေး လား... ဘယ်လို ကောင်းကင်ကပ်ဘေး မျိုးက ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းနေရတာလဲ..."

"တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ မိုးကြိုး... အရောင်သုံးရောင် ရောယှက်နေတာ... ကြားတောင် မကြားဖူးဘူး..."

"တောင်စောင့် မဟာကာကွယ်ရေးဝင်္ကပါကြီး ကို ဖွင့်လိုက်စမ်း..."

တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံနေသော ဂိုဏ်းချုပ် မှာ အတင်းအကျပ် ထွက်လာရပြီး တောင်ထိပ်သခင်များနှင့် အကြီးအကဲများနှင်အတူ ရင်ပြင်တွင် စုဝေးကာ ကြောက်မက်ဖွယ် ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရသကဲ့သို့ မြို့ပေါ်သို့ ဖိဆင်းလာသော တိမ်မည်းများကို လေးနက်သော မျက်နှာများဖြင့် ကြည့်နေကြလေသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် သူတို့ ကြုံတွေ့ဖူးသမျှ မည်သည့် ကောင်းကင်ကပ်ဘေး ထက်မဆို များစွာ သာလွန်နေလေ၏။ ကမ္ဘာကြီး၏ ဆန္ဒက ဒေါသထွက်နေပြီး တည်ရှိမှုကို ဆန့်ကျင်နေသော တစ်စုံတစ်ရာကို ဖျက်ဆီးပစ်ချင်နေသကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်ကျိုးကုန်းမြေ ၏ နေရာအနှံ့အပြားတွင် ရှေးဟောင်း တည်ရှိမှုအချို့က ၎င်းကို နှလုံးသားထဲမှ ခံစားလိုက်ရလေသည်။ အလယ်ပိုင်းဒေသ ရှိ အထီးကျန် တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းအဘိုးအိုတစ်ဦး မျက်လုံးဖွင့်လာပြီး လေဟာနယ် ကို ဖြတ်ကျော်ကြည့်ရှုကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မိုးကောင်းကင်တာအို က ဒေါသထွက်နေတယ်... တိတ်ဆိတ်တဲ့ မိုးကြိုး... အများလက်ခံထားတဲ့ အသိတရားတွေကို ဆန့်ကျင်ပြီး စကြဝဠာကို တုန်လှုပ်စေမယ့် အရာတစ်ခု ကမ္ဘာပေါ်မှာ ပေါ်လာပြီပဲ..."

မြောက်ပိုင်းဒေသ ရှိ ရေခဲဂူထဲတွင် အပြာရောင် ရေခဲမျက်လုံးများ လင်းလက်လာပြီး...

အနောက်ပိုင်းဒေသ ရှိ ရှေးဟောင်းဗိမာန်တွင် သစ်သား ခေါက်သံ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွား၏...

ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ထိပ်တန်းအလွှာတွင် လှိုင်းဂယက်များ အနည်းငယ် ပျံ့နှံ့သွားလေ၏။

သို့ရာတွင် မုန်တိုင်း၏ မြစ်ဖျားခံရာဖြစ်သော ချန်လဲ့နှင့် ယဲ့ယွဲ့ထန် တို့ကမူ သူတို့ခေါင်းပေါ်ရှိ ကမ္ဘာပျက်မည့် မြင်ကွင်းအကြောင်း ဘာမျှမသိကြချေ။ တစ်ယောက်က ဆေးလုံး အာနိသင်မရှိဟု သံသယဝင်နေပြီး အခြားတစ်ယောက်က အသုံးမကျသော ဆေးလုံးအကြောင်း စဉ်းစားနေလေသည်။

ကမ္ဘာကြီးကို လွှမ်းခြုံထားသော တိမ်မည်းများသည် ၎င်းတို့ရောက်လာစဉ်ကကဲ့သို့ပင် ရုတ်တရက် မည်သည့်သတိပေးချက်မျှမရှိဘဲ စတင်ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ... အသက်ရှူကြိမ်အနည်းငယ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားကာ နေရောင်ခြည် ပြန်ပေါ်လာပြီး ပြာလဲ့နေသော ကောင်းကင်ကြီးမှာ ဆေးကြောထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ အိပ်မက်ဆိုးကြီး တစ်ခါမျှ မဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဖူတူတောင် ပေါ်ရှိ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ကျင့်ကြံသူများ တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်ကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြပြီး ကြီးမားသော ပဟေဠိကြီးတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့တော့၏။

"ကောင်းကင်ဘေးဒဏ် က... ပျောက်ကွယ်သွားတာလား..."

"ဘာလို့ ရောက်လာတာလဲ... ဘာလို့ ပျောက်သွားတာလဲ..."

"တကယ်တော့ ဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

ဖူတူတောင် ၏ အကြီးတန်း စီမံခန့်ခွဲသူများက အရေးပေါ် စုံစမ်းစစ်ဆေးခဲ့သော်ငြား မည်သည့်သဲလွန်စမျှ မတွေ့ခဲ့ရချေ။ ချန်လဲ့က အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံများနှင့် ခေါင်းလောင်းမြည်သံများကို ကြားသဖြင့် ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်ကိုကြည့်ရန် ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဤမြင်ကွင်းကို လွတ်သွားသည့်အတွက် နောင်တရသွားကာ ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"သူတို့တွေ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ..."

ယဲ့ယွဲ့ထန် လည်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ခေတ္တမျှ စစ်ဆေးကြည့်ပြီး ဘာမျှမတွေ့ရသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ပြန်လည် ကျင့်ကြံနေလေသည်။

သူမ၏ အစာအိမ်ထဲရှိ ဆေးလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်လေ၏။