အခန်း (၃၉-၄၀)

အခန်း ၃၉

ကောတန်သည် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ခိုးဝင်လာခဲ့မှန်း မသိချေ။

၎င်းသည် နောက်ခြေထောက်များဖြင့် မတ်တတ်ရပ်ကာ ကျိုးပဲ့နေသော မောင်းတစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး 'ချွမ်... ချွမ်...' ဟု တီးခတ်ရင်း အသံကုန် အော်ဟစ်နေခဲ့၏။

"မရီးက လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းရှိတယ်... မရီးက ပြိုင်ဘက်ကင်းပဲ... အဲ့ဒီ ဖားပြုတ်ကို ချလိုက်... အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော့်ရဲ့ တီးခတ်မှုက ဘယ်လိုလဲ..."

ချန်လဲ့က "...ပါးစပ်ပိတ်ထား... တိုက်ပွဲကို သေချာအာရုံစိုက်ကြည့်စမ်း..."

မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင် သခင်မ လင်းကျူ၏ မျက်လုံးများထဲ၌ ကျေနပ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

တာအိုသခင်ယွန်တန်သည်လည်း အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "တောင်ထိပ်သခင်မလင်း... ခင်ဗျားရဲ့ တပည့်က မဆိုးဘူးပဲ..." ဟု ပြောလိုက်၏။

ဝမ်တောက်စံအိမ်မှ လေ့လာသူများ၏ အမူအယာများသာလျှင် ကြည့်မကောင်း ဖြစ်နေကြပေသည်။

ကျန်းခွမ်သည် လုံးလုံးလျားလျား ဒေါသထွက်နေပြီး အမှန်တကယ်ပင် အမျက်ထွက်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အချိန်အတော်ကြာ တိုက်ခိုက်နေသော်လည်း အောင်မြင်မှု မရရှိဘဲ အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဖိနှိပ်ရိုက်နှက်မှုကို ခံနေရသဖြင့် မောက်မာထောင်လွှားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးနေသော သူက ဤအရာကို မည်သို့ သည်းခံနိုင်မည်နည်း။

အထူးသဖြင့် စင်အောက်ရှိ ကျိန်ဆဲခံရမည့် ထိုဆေးရောင်းသမားကောင်လေးက ခုန်ပေါက်ကာ ရိုင်းစိုင်းသော စကားများကို ပြောဆိုနေခြင်းကြောင့် ပို၍ပင် ဒေါသထွက်လာခဲ့၏။

"ဒါက မင်း ငါ့ကို လုပ်ဖို့ တွန်းအားပေးတာပဲ..." ကျန်းခွမ်၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက်မှုနှင့် ကောက်ကျစ်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ရုတ်တရက် လှည့်စားလိုက်ပြီး အကွာအဝေး အနည်းငယ် ဆုတ်ခွာလိုက်ကာ ညာဘက်လက်ဖြင့် ဓားလက်ညှိုးဟန်ဖြင့် တိုက်ခိုက်မည့်ဟန် ပြုလုပ်လိုက်ပြီး ဘယ်ဘက်လက်ကိုမူ အင်္ကျီလက်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် နှိုက်လိုက်ကာ သူ အချိန်ကြာမြင့်စွာ ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော အဆောင်လက်ဖွဲ့တစ်ခုကို ချေမွလိုက်လေ၏။

ထိုအဆောင်လက်ဖွဲ့သည် လက်ချောင်းတစ်ချောင်းစာသာ ထူထဲသော်လည်း ထိတ်လန့်စေလောက်သော ဖျက်ဆီးခြင်း အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် မယုံနိုင်လောက်အောင် အမည်းရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

၎င်းသည် သူ၏ ကောင်းကင်လောင်ကျွမ်းခြင်း လက်ချောင်း စွမ်းအားထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ရောနှောသွားပြီး ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ဒန်တျန်ဆီသို့ ယုတ်မာစွာ ပစ်လွှတ်လိုက်လေ၏။

ဤအရာမှာ ရွှေအမြုတေနယ်ပယ် အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ တိုက်ကွက်တစ်ချက် စွမ်းအား ပါဝင်နေသော 'ဒန်တျန်ဖောက်ထွင်းပြီး နတ်ဘုရားသတ်ဖြတ်ခြင်း အဆောင်လက်ဖွဲ့' ဖြစ်နေသည်မှာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလှပေသည်။

အလွန်အမင်း ယုတ်မာလှပေသည်။

"သတိထား..." ချန်လဲ့၏ နတ်ဘုရားစိတ်အာရုံမှာ အားနည်းနေသော်လည်း အန္တရာယ်အတွက် ရှင်းပြ၍မရသော အလိုအလျောက် သိမြင်နိုင်စွမ်း ရှိနေသဖြင့် ပထမဆုံး အခိုက်အတန့်မှာပင် သူ သတိပေး အော်ဟစ်လိုက်၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည်လည်း အလွန်အမင်း သိမ်မွေ့သော်လည်း သေစေနိုင်သော လှိုင်းအပြောင်းအလဲကို အာရုံခံမိလိုက်သော်လည်း သူမ၏ စွမ်းအင်ဟောင်းများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး စွမ်းအင်သစ်များ မမွေးဖွားသေးချေ။ သူမ၏ ဓားအဟုန်မှာ ကုန်ဆုံးသွားပြီးဖြစ်ကာ ထိုယုတ်မာသော အလင်းတန်း၏ ထိမှန်မှုကို ခံရတော့မည့်အလား ဖြစ်နေ၏။

ဤအရေးကြီးသော အခိုက်အတန့်တွင်... "မင်း ဘယ်လိုရဲတင်းရတာလဲ..." မိုးကြိုးကဲ့သို့ အေးစက်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခု ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

ရေပြာရောင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် နေရာပြောင်းရွှေ့လာသည့်အလား ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့၏။ ၎င်းမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ချင်းရှီးတောင်ထိပ် သခင်မလင်းကျူပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေပြီး သူမ၏ လက်ချောင်းကို မြှောက်လိုက်သည်။

အဆုံးစွန်အထိ စုစည်းထားသော ရေခဲပြာရောင် ဓားအရှိန်အဝါသည် နောက်မှရောက်လာသော်လည်း အရင်တိုက်ခိုက်လိုက်ပြီး ထိုအမည်းရောင် အလင်းတန်းကို တိကျစွာ ထိမှန်သွားခဲ့၏။

"ဘန်း..." တိုးညှင်းသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

အမည်းရောင် အလင်းတန်းသည် နေရောင်နှင့် တွေ့သော ရေခဲနှင့် နှင်းများကဲ့သို့ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လင်းကျူ၏ ဓားအရှိန်အဝါမှာလည်း လေဟာနယ်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

သို့သော် တိုက်မိမှုမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော သိမ်မွေ့သည့် စွမ်းအားအပြောင်းအလဲကြောင့် ယဲ့ယွဲ့ထန်မှာ အနီးတွင် ရှိနေသော်လည်း သူမ၏ အဝတ်အစားများ လွင့်ခါသွားခဲ့ရသည်။

လင်းကျူသည် ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ရှေ့တွင် ကာကွယ်ရပ်တည်ပေးထားပြီး မျက်နှာအနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသော ကျန်းခွမ်ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

"တူတော်ကျန်း... ယှဉ်ပြိုင်တဲ့ပွဲမှာ မင်းက ရွှေအမြုတေ အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို သုံးပြီး ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်တယ်ပေါ့လေ... ဒါက မင်းတို့ ဝမ်တောက်စံအိမ်ရဲ့ အပြုအမူလား... ဒါက 'နတ်သမီးယဲ့' အပေါ်ထားတဲ့ မင်းရဲ့ 'ရိုးသားမှု' လား..."

ဤစကားများကို ပြောလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် စင်မြင့်တစ်ခုလုံး ပွက်လောရိုက်သွားတော့သည်။

"ဘာ... ရွှေအမြုတေ အဆောင်လက်ဖွဲ့လား..."

"ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်တာလား... အရမ်းကို ယုတ်မာတာပဲ..."

"မနိုင်လို့ ညစ်ပတ်တာလား..."

ကျန်းခွမ်၏ မျက်နှာမှာ စိမ်းလိုက် ဖြူလိုက် ဖြစ်သွား၏။ လင်းကျူက ဤမျှ လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့သလို သူမက အဆောင်လက်ဖွဲ့၏ မူလအစကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သိရှိသွားပြီး လူပုံလယ်တွင် သူ့ကို ဖွင့်ချလိမ့်မည်ဟု ပို၍ပင် မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

သူသည် တည်ငြိမ်ရန် အတင်းအကျပ် ကြိုးစားလိုက်ပြီး ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တောင်ထိပ်သခင်မလင်း... ခင်ဗျားစကားက မှားနေပြီ... ပွဲမစခင်က အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေ မသုံးရဘူးဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းတစ်ခုခု ရှိခဲ့လို့လား... ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာမှာ တိုက်ခိုက်တဲ့အခါ လူတိုင်းက ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်နဲ့ အားကိုးကြတာပဲ... အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေကလည်း စွမ်းအားရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပါပဲ... အကယ်၍ အပြင်မှာ အစွမ်းထက်တဲ့ ရန်သူ ဒါမှမဟုတ် သားရဲတစ်ကောင်ကောင်နဲ့ ကြုံတွေ့ရရင် အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေ မသုံးဖို့ သူတို့နဲ့ သဘောတူညီချက် လုပ်ရဦးမှာလား..."

၎င်းမှာ အနည်းငယ် ယုတ္တိတန်ပုံပေါ်သော်လည်း တပည့်အချင်းချင်း ယှဉ်ပြိုင်သည့်ပွဲတွင် အသုံးပြုသည့်အခါ... အထူးသဖြင့် ယခင်က သူသည် လူကြီးလူကောင်းဆန်ဆန် ပြုမူခဲ့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ၎င်းမှာ အလွန်အမင်း ဟန်ဆောင်ကောင်းပြီး ယုတ္တိမတန်သကဲ့သို့ ထင်ရပေသည်။

လင်းကျူက လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

"အပြောကတော့ချောတာပဲ... ဒါက ဂိုဏ်းရဲ့ ယှဉ်ပြိုင်တဲ့ပွဲ... သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲ မဟုတ်ဘူး... ရွယ်တူတစ်ယောက်ကို ချုံခိုတိုက်ခိုက်ဖို့ ကိုယ့်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နယ်ပယ်ထက် အများကြီး ကျော်လွန်နေတဲ့ အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို သုံးတာက စည်းမျဉ်းချိုးဖောက်တာပဲ... မင်း ဒီပွဲမှာ ရှုံးနိမ့်သွားပြီလို့ ငါ ကြေညာတယ်..."

"ဒါကို ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး..." ကျန်းခွမ်သည် လည်ပင်းကို မတ်ထားကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"အကယ်၍ တားမြစ်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းမရှိဘူးဆိုရင် ဒါက ခွင့်ပြုထားတာပဲ... ဖူတူတောင်က အကြွေးကို ငြင်းချင်နေတာလား..."

သူသည် ဆင်ခြေကင်းမဲ့စွာ ဆက်လက် ပြုမူလိုသေး၏။

ဤအချိန်တွင် တာအိုသခင်ယွန်တန်၏ အသံသည် တည်ငြိမ်စွာ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း မေးခွန်းထုတ်စရာ မလိုသော ခန့်ညားမှုများ ပါဝင်နေပေသည်။

"တူတော်ကျန်း... မင်း အသာစီးရနေတုန်း ရပ်လိုက်တော့... တောင်ထိပ်သခင်မလင်းရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က ယုတ္တိတန်ပြီး တရားမျှတတယ်... ဂိုဏ်းရဲ့ စင်မြင့်ပေါ်မှာ သူ့သားက ရွှေအမြုတေ အဆောင်လက်ဖွဲ့ကို သုံးပြီး ချုံခိုတိုက်ခိုက်တဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဆွေးနွေးဖို့ ဝမ်တောက်စံအိမ် သခင်ကြီးကို ငါ ဖိတ်ကြားစေချင်နေတာလား..."

ကျန်းခွမ်သည် ချက်ချင်းပင် စကားမပြောနိုင်တော့ချေ။ အကယ်၍ ဤကိစ္စသာ သူ၏ ဖခင်ထံသို့ ရောက်သွားပါက သေချာပေါက် ကြည့်ကောင်းမည် မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ဖူတူတောင်မှ ဤမြေခွေးအိုကြီးများသည် ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို လောင်းကြေးတစ်ခုအနေဖြင့် အမှန်တကယ် အသုံးပြုရန် အစကတည်းက ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း လုံးလုံးလျားလျား မရှိကြောင်းကိုလည်း သူ သဘောပေါက်သွားခဲ့၏။ သူတို့သည် ပါရမီရှင် တပည့်တစ်ဦးကို လက်လွှတ်ရန် ဆန္ဒမရှိဘဲ တာအိုရှာဖွေခြင်း ဓားကို မက်မောနေကြသဖြင့် သူ အမှားလုပ်မိမည့်အချိန်ကိုသာ စောင့်ဆိုင်းကာ တွင်းတစ်ခုကို တူးထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ အကြံအစည်များမှာ ဤပါးနပ်သော လူများ၏ ရှေ့တွင် လုံလောက်မှု မရှိခဲ့ချေ။

ကြီးမားသော နာကြည်းမှုနှင့် ဒေါသလှိုင်းတံပိုးတစ်ခုသည် သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော်လည်း သူသည် သွေးများနှင့်အတူ မျိုချရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပြာနှမ်းသွားပြီး ယဲ့ယွဲ့ထန်နှင့် ချန်လဲ့တို့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ သွားကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်... တကယ့်ကို ကောင်းတဲ့ ဖူတူတောင်ပဲ... ငါ ကျန်းက ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေကို မှတ်ထားမယ်..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် စင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

နှစ်ဖက်စလုံးသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် ထင်မြင်ချက်များကို ကိုင်စွဲထားကြပြီး အခြေအနေမှာ အကျပ်အတည်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင် အကြီးအကဲ တစ်ဦးထံမှ အသံပို့လွှတ်ချက်ကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် တာအိုသခင်ယွန်တန်သည် တည်ငြိမ်စွာ စကားပြောလိုက်ပြီး နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်လိုက်၏။

"အဆောင်လက်ဖွဲ့တွေကို ခွင့်ပြုထားတယ်ဆိုပေမဲ့ ဒီအဆောင်လက်ဖွဲ့ရဲ့ စွမ်းအားက ယှဉ်ပြိုင်တဲ့ပွဲရဲ့ အတိုင်းအတာထက် ကျော်လွန်နေတယ်... ဒါက လူတစ်ယောက်ရဲ့ တာအိုအုတ်မြစ်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာဖြစ်ပြီး အဲ့ဒီလို ရည်ရွယ်ချက်က အပြစ်ပေးခံရဖို့ ထိုက်တန်တယ်... ဒီပွဲကို သရေပွဲအဖြစ် ကြေညာတယ်... ဒါပေမဲ့ တူတော်ကျန်းက စည်းမျဉ်းတွေကို အရင်ချိုးဖောက်ခဲ့တဲ့အတွက် တာအိုရှာဖွေခြင်း ဓားနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ သဘောတူညီချက်က ပျက်ပြယ်သွားပြီ..."

ဤရလဒ်သည် နှစ်ဖက်စလုံးကို တန်းတူညီမျှ အပြစ်ပေးပုံရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ၎င်းမှာ ဖူတူတောင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းထားပြီး ကျန်းခွမ်၏ မျှော်လင့်ချက်များကို အဆုံးသတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်းခွမ်သည် ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေသော်လည်း ပြဿနာများ ထပ်မံဖန်တီးခြင်းက သူ့အတွက်သာ ဆိုးကျိုးဖြစ်စေမည်ကို သိသဖြင့် ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ သူ၏ အင်္ကျီလက်များကို ခါပြီး စင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းသွားခဲ့ရကာ သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ဖူတူတောင်မှ လူတိုင်းကို အကြိမ်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကျိန်ဆဲနေခဲ့၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန် စင်မြင့်ပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားခြင်းမှစ၍ ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲ၊ ကျန်းခွမ်၏ ကောက်ကျစ်မှု၊ လင်းကျူ၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုနှင့် နောက်ဆုံး သရေပွဲ ကြေညာခြင်းအထိ ဤအပြောင်းအလဲများ အားလုံးမှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကွင်းပြင်၏ အစွန်အဖျားတွင် ချန်လဲ့သည် အစပိုင်း၌ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ပျော်ရွှင်စွာ ရေတွက်နေခဲ့သော်လည်း ယဲ့ယွဲ့ထန် စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်သွားချိန်တွင် သူ အေးခဲသွားခဲ့၏။ တိုက်ပွဲ ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏ စိတ်နှလုံးမှာ လည်ချောင်းထဲသို့ ရောက်လုမတတ် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး အထူးသဖြင့် ကျန်းခွမ်၏ ယုတ်မာသော အဆောင်လက်ဖွဲ့ဖြင့် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်မှုကို မြင်တွေ့လိုက်ရချိန်တွင် သူ ထခုန်ပြီး ကျိန်ဆဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကံကောင်းစွာဖြင့် လင်းကျူက အချိန်မီ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခဲ့ပေသည်။

နောက်ဆုံး ရလဒ်ကို ကြေညာလိုက်ချိန်တွင် ချန်လဲ့သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခုကို ချလိုက်သော်လည်း ထို့နောက် ရှင်းပြ၍မရသော ဒေါသမီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။ သေလိုက်ပါတော့... ကျန်း လို့ ခေါ်တဲ့ မြေးကောင်က ငါ့ရဲ့ အမျိုးသမီးကို ကြံစည်ရဲရုံသာမက ဒီလို ယုတ်မာတဲ့ နည်းလမ်းတွေကိုပါ သုံးရဲတယ်ပေါ့လေ... သူသည် စင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းသွားသော ကျန်းခွမ်၏ နောက်ကျောကို စူးရှသော မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေပြီး ဤခွေးမသားကို မည်သို့ ကောင်းစွာ 'ဧည့်ခံ' ရမည်ကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွက်ချက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကောတန်သည် သူ၏ ဘောင်းဘီခြေထောက်ကို ကုတ်ကာ တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"အစ်ကိုကြီး... မရီးက စွမ်းအင်တွေ အများကြီး ကုန်သွားပုံရတယ်... သူမရဲ့ မျက်နှာက သိပ်မကောင်းဘူး..."

ဤစကားကို ကြားသောအခါ ချန်လဲ့သည် ကျန်းခွမ်အပေါ် ထားရှိသော သူ၏ ဒေါသကို ချက်ချင်း ဖိနှိပ်လိုက်ပြီး ကောတန်ကို 'ဆိုင်သိမ်း' ရန် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ ကြေးဝါမီးဖိုအဖုံးပေါ်တွင် ယိမ်းထိုးနေသော်လည်း လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားကာ ယဲ့ယွဲ့ထန်ထံသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ သူ၏ 'ရွှေ့ပြောင်းနိုင်သော ငွေထုတ် စက်' နှင့် 'ချစ်သူလေး' တို့ အန္တရာယ်ကင်းကြောင်းကို အရင်ဆုံး အတည်ပြုရမည် ဖြစ်၏။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ဒဏ်ရာမရရှိခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အစွမ်းကုန် ပေါက်ကွဲမှုအပြီးတွင် ဝိညာဉ်ချီများ များစွာ ကုန်ခမ်းသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ဖြူဖျော့နေခဲ့သည်။ သူမ စင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ချန်လဲ့သည် သူမကို တွဲကူရန် အခွင့်အရေး ယူလိုက်ပြီး ရှားရှားပါးပါး တည်ကြည်လေးနက်မှုဖြင့် မေးမြန်းလိုက်၏။

"ယွဲ့ထန်... အဆင်ပြေရဲ့လား..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ စစ်မှန်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူမ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အနည်းငယ် နွေးထွေးသွားသော်လည်း သူမ၏ အမူအယာမှာ အေးစက်ပြီး ကင်းကွာနေဆဲဖြစ်ကာ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ယမ်းလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး..."

သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ အနည်းငယ် ရင်းနှီးသော အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်မှုသည် အနီးအနားတွင် ရှိနေပြီး ဒေါသများကို မျိုသိပ်ထားကာ ပေါက်ကွဲရန် နေရာမရှိဖြစ်နေသော ကျန်းခွမ်အတွက် အလွန်အမင်း မျက်စိစပါးမွှေး စူးစရာ ဖြစ်နေခဲ့၏။ လူပုံလယ်တွင် အရှက်ခွဲခံရသဖြင့် သူသည် ဒေါသကြောင့် ပွက်ပွက်ဆူနေပြီဖြစ်ကာ ထွက်ပေါက်တစ်ခုကို ချက်ချင်း ရှာတွေ့သွားပြီး ချန်လဲ့ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ... နတ်သမီးယဲ့အနားကို ချဉ်းကပ်ဖို့ မင်း ဘယ်လိုရဲရတာလဲ..."

အခန်း ၄၀

ချန်လဲ့သည် ပြဿနာရှာရန် အကြောင်းပြချက် မရှိဖြစ်နေ၍ စိတ်ပူနေခဲ့ရာ ကျန်းခွမ်က သူ့ဘာသာသူ အသေလာခံသည်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ အမှိုက်စကားပြောသည့် စနစ်ကို ချက်ချင်းဖွင့်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးထောက်ကာ ကျိန်ဆဲလိုက်၏။

"ငါက နတ်သမီးယဲ့ရဲ့ လက်အောက်က ဆေးရောင်းသမားကောင်လေး ချန်လဲ့ကွ... မင်းက ဘာကောင်လဲ... စင်မြင့်ပေါ်မှာ မနိုင်လို့ လှည့်စားမှုတွေကို သုံးတဲ့ ယုတ်မာတဲ့ လူဆိုးကောင်... ပြီးတော့ မင်းက ဒီမှာ ဟောင်ရဲသေးတယ်ပေါ့လေ... မင်းက အမေတော့ ရှိပြီး ဆုံးမမယ့် အဖေမရှိတဲ့ လေလွင့်ခွေး တစ်ကောင်ပါပဲ... မင်းက ဒီမှာ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လို ဟောင်ဖို့ပဲ ထိုက်တန်တယ်... နှလုံးသားမရှိဘဲ ရိုင်းစိုင်းလိုက်တာ....."

လမ်းဘေးမှ ရန်တွေ့တတ်သော မိန်းမတစ်ဦးနှင့် ခေတ်သစ် အင်တာနက်ပေါ်မှ ပြဿနာရှာသူတို့၏ အနှစ်သာရများကို ပေါင်းစပ်ထားသည့် ဤကျိန်ဆဲမှု ပုံစံသည် ဆန်းသစ်သော ဝေါဟာရများနှင့် လှည့်စားတတ်သော ရှုထောင့်များကို အသုံးပြုထားပြီး ကြီးမားသော သေစေနိုင်စွမ်းရှိကာ ကျန်းခွမ်ကို မှင်တက်သွားစေခဲ့၏။ ကျန်းခွမ်သည် ဤကဲ့သို့သော စော်ကားမှုမျိုးကို မည်သည့်အချိန်က ခံခဲ့ရဖူးသနည်း။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

"မင်း... မင်း အောက်တန်းစား ကျေးကျွန်... မင်းက သေချင်နေတာလား..."

ချန်လဲ့က သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ဆက်လက် ပြုလုပ်ခဲ့၏။

"မင်းကသာ သေချင်နေတာ... မင်းရဲ့ ဝမ်တောက်စံအိမ်ကို အခုချက်ချင်း ပြန်သွားစမ်း... တစ်ကယ်လို့မင်း နတ်သမီးယဲ့ကို ထပ်ပြီး နှောင့်ယှက်ရဲရင် ယုံယုံမယုံယုံ ဒီသခင်လေးက မင်းကို ကိုက်သတ်ဖို့ ငါ့ခွေးကို လွှတ်လိုက်မယ်..."

စကားလုံးတိုက်ပွဲကြားတွင် ညပ်ပါသွားသော အပြစ်ကင်းသည့် ဘေးမှ ကြည့်နေသူ ကောတန်သည် အဝေးမှနေ၍ တွေးလိုက်မိသည်။

"…"

(သူသည် တိကျသော အကြောင်းအရာကို နားမလည်နိုင်သော်လည်း အစ်ကိုကြီးက ကြွားလုံးထုတ်ပြီး ခွေးဖြစ်သူ သူ့အား ပြဿနာထဲသို့ ထပ်မံ ဆွဲသွင်းနေပြန်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏)။

ကျန်းခွမ်သည် အလွန်အမင်း မွန်းကြပ်သွားပြီး သတိလစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားကာ သွားကြိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းတယ်... ကောင်းတယ်... ချန်လဲ့ ဟုတ်လား... ဒီသခင်လေးက မင်းကို မှတ်ထားမယ်... မင်း တစ်သက်လုံး ဖူတူတောင်ကနေ ထွက်မလာတာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ်..."

ချန်လဲ့က လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

"စိတ်ချပါ... မင်းရဲ့ အဖေဖြစ်တဲ့ ငါက အပြင်ထွက်တဲ့အခါ မင်းကို စောင့်နေမှာပါ... ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ အပျော်တမ်း စွမ်းရည်တွေနဲ့ဆိုရင် နောက်တစ်ခါ ငါတို့ တွေ့ကြရင် မင်းက ငါ့ခွေးကိုတောင် နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး... ထွက်သွားစမ်း..."

ကျန်းခွမ်သည် လုံးလုံးလျားလျား ဒေါသပေါက်ကွဲသွားတော့၏။ ဤကဲ့သို့သော ရိုင်းစိုင်းသူနှင့် ငြင်းခုံနေခြင်းက သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အဆင့်အတန်းကို နှိမ့်ချနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ချန်လဲ့နှင့် ယဲ့ယွဲ့ထန်တို့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ 'မင်းတို့ စောင့်ကြည့်နေလိုက်' ဟု ချန်ရစ်ထားခဲ့ပြီးနောက် နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာခြင်းဟူသော အခြေခံ ယဉ်ကျေးမှုကိုပင် မေ့လျော့ကာ ပြာနှမ်းနေသော မျက်နှာဖြင့် သူ၏ နောက်လိုက်များ ဝန်းရံလျက် အမြန်ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။

ဤမုန်တိုင်းသည် ယာယီ ငြိမ်သက်သွားခဲ့၏။ လင်းကျူသည် ချန်လဲ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ လူငယ်သည် ရယ်စရာကောင်းအောင် ပြုမူပြီး ထိန်းချုပ်မှုမရှိဘဲ စကားပြောဆိုတတ်သည်ဟု သူမ ခံစားရသော်လည်း သူ၏ သခင်ကို ကာကွယ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်မှာ စစ်မှန်သဖြင့် သူမ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်၏။ မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင် တာအိုသခင်ယွန်တန်သည်လည်း ရယ်မောကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူ၏ အနီးရှိ လူများကို ပြောလိုက်သည်။

"ဒီဆေးရောင်းသမား ကောင်လေးက မယုံနိုင်လောက်အောင် ရဲရင့်တဲ့ သဘာဝရှိတာ သေချာတယ်..."

၎င်းမှာ ချီးကျူးခြင်းလော သို့မဟုတ် ဝေဖန်ခြင်းလော ဆိုသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မသိရချေ။

ထိုအချိန်တွင် ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို အားကျနေကြသော အနီးအနားရှိ အမျိုးသားတပည့်များသည် ချန်လဲ့နှင့် ယဲ့ယွဲ့ထန်တို့ ဤမျှ 'ရင်းနှီး' နေကြသည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အချဉ်ပေါက်မှုများ ပွက်ပွက်ဆူလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။ ချန်လဲ့အပေါ် ထားရှိသော သူတို့၏ အကြည့်များတွင် မနာလိုမှုများ၊ ငြူစူမှုများနှင့် မုန်းတီးမှုများအပြင် နက်ရှိုင်းသော မယုံကြည်နိုင်မှုများလည်း ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ တောသားပုံစံ ပေါက်နေသော ဤဆေးရောင်းသမားကောင်လေးတွင် မည်သည့် အရည်အချင်းများ ရှိနေသနည်း။ ၎င်းမှာ ရေခဲကြာပန်းတစ်ပွင့်က... အာ... အဲ့ဒီအရာထဲမှာ စိုက်ထားသလို ဖြစ်နေတာပဲ... လက်မခံနိုင်ဘူး...

ဆူညံမှုအပြီးတွင် ဂိုဏ်း၏ ယှဉ်ပြိုင်ပွဲ လေထုမှာ အနည်းငယ် သိမ်မွေ့သွားသော်လည်း ဆက်လက် ကျင်းပနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ချန်လဲ့နှင့် ယဲ့ယွဲ့ထန်တို့မှာ ဆက်လက်ကြည့်ရှုရန် စိတ်မပါတော့သဖြင့် ကွင်းပြင်မှ စောစီးစွာ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

ချင်းရှီးတောင်ထိပ်ရှိ ခြံဝင်းငယ်လေးသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူတို့သည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီး ပြင်ပကမ္ဘာမှ အရာအားလုံးနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်ကြသည်။ ချန်လဲ့သည် ယနေ့ သူ၏ သူရဲကောင်းဆန်သော စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကြွားဝါချင်ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ မျက်နှာမှာ မကောင်းသေးသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ချန်လဲ့၏ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်နှင့် သူမကို မကာကွယ်နိုင်ခဲ့ခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော နာကြည်းမှု ခံစားချက်တို့မှာ ချက်ချင်းပင် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ယဲ့ယွဲ့ထန်ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရုတ်တရက် ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး သူမကို နမ်းရန် ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်ရာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများတွင် အနည်းငယ် ကြမ်းတမ်းမှုနှင့် လက်မခံလိုသည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေပေသည်။

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး အနည်းငယ် ရုန်းကန်လိုက်၏။

"မင်း ဘာထပ်လုပ်နေပြန်တာလဲ..."

ချန်လဲ့သည် မှန်ကန်ပြီး ယုံကြည်ချက် ရှိနေခဲ့၏။

"မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို စစ်ဆေးဖို့ ကူညီပေးနေတာလေ... အဲ့ဒီမြေးကောင်ရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ လှည့်ကွက်တွေကြောင့် မင်း ထိခိုက်ဒဏ်ရာ ရခဲ့လား ဆိုတာကို ကြည့်ဖို့လေ..."

ယဲ့ယွဲ့ထန် စကားမပြောနိုင်တော့ချေ။

"...ငါ အဆင်ပြေပါတယ်..."

ချန်လဲ့သည် အလျှော့မပေးခဲ့ချေ။

"မရဘူး... သေချာ စစ်ဆေးရမယ်... အဲ့ဒီကောင်က အရမ်း ယုတ်မာတယ်... အတွင်းဒဏ်ရာတွေ ရှိနေနိုင်တယ်..."

သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် သူမကို အတင်းအကျပ် တစ်ဝက်၊ ဖြားယောင်းသွေးဆောင်မှု တစ်ဝက်ဖြင့် ထို 'အဆိပ်ဖြေခြင်း' လုပ်ရပ်သို့ ထပ်မံ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြန်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် စင်မြင့်ပေါ်ရှိ မွန်းကြပ်ဖွယ် လေထုနှင့် ဂိုဏ်း၏ သဘောထားတို့ကြောင့် ယဲ့ယွဲ့ထန်မှာ ဂဏာမငြိမ် ဖြစ်နေပုံရသဖြင့် သူမ များများစားစား မခုခံတော့ဘဲ ခေါင်းကို လွှဲကာ သူ၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော လုပ်ရပ်များကို တိတ်တဆိတ် ခွင့်ပြုပေးလိုက်၏။

ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ချန်လဲ့သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ရှားရှားပါးပါး နူးညံ့နေသော အလှပိုင်ရှင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျေနပ်နေစဉ်မှာပင် ကျန်းခွမ်၏ မောက်မာထောင်လွှားသော မျက်နှာနှင့် ခြိမ်းခြောက်စကားများက သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့၏။

"မဖြစ်ဘူး..." သူ ရုတ်တရက် ထိုင်လိုက်သည်။ အစောပိုင်းက သူ ကြွားဝါခဲ့သည်များကို တွေးမိပြီးနောက် ချန်လဲ့သည် ကုတင်ပေါ်မှ ချက်ချင်း ဆင်းကာ သူ၏ အဝတ်အစားများကို ကမန်းကတန်း ဝတ်ဆင်လိုက်၏။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ ပျင်းရိနေသော အသံသည် အနည်းငယ် အက်ရှမှုနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဆေးဖော်မလို့..."

ချန်လဲ့က နောက်လှည့်မကြည့်ဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လင်းလက်နေခဲ့၏။

"ကောတန်အတွက် ပစ္စည်းကောင်းတချို့ ဖော်စပ်ပေးမလို့... ထမင်းချက်ကို စော်ကားတဲ့ အကျိုးဆက်ကို အဲ့ဒီ ကျန်း ဆိုတဲ့ကောင် သိအောင် လုပ်ရမယ်... အာ..... ဆေးရောင်းသမား ကောင်လေးကို စော်ကားတဲ့ အကျိုးဆက်ပေါ့..."

သူသည် သူ၏ အခန်းထဲသို့ အပြေးဝင်သွားပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော ကောတန်ကိုလည်း သူ့နှင့်အတူ ဆွဲသွင်းသွားခဲ့သည်။

"ကောတန်... ဒီကိုလာခဲ့... အစ်ကိုကြီး မင်းအတွက် အလုပ်ကောင်းတချို့ ပြင်ဆင်ပေးမယ်... အနာဂတ်မှာ ငါတို့ ဘဝကောင်းလေး ရနိုင်မရနိုင်ဆိုတာက ဒီတစ်ခေါက်အပေါ်မှာ မူတည်နေတယ်..."

ကောတန်

"....."

(မကောင်းသော နိမိတ်ပြမှုတစ်ခုက ၎င်း၏ သနားစရာ ခွေးဘဝကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့၏)

ယဲ့ယွဲ့ထန်သည် ချန်လဲ့၏ နောက်ကျော တံခါးနောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး သူမ၏ နှင်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ရန် ပိုးချည်စောင်ကို ဆွဲခြုံလိုက်သော်လည်း သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင်မူ သူမကိုယ်တိုင်ပင် သတိမထားမိလိုက်သော အလွန် မှိန်ဖျော့သည့် အပြုံးလေးတစ်ခု မတော်တဆ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ဖူတူတောင် ဂိုဏ်း၏ စာမေးပွဲသည် ငါးရက်ကြာ ကျင်းပခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဆူညံသံများနှင့် ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများကြား၌ အဆုံးသတ်သွားခဲ့သည်။ ချင်းရှီးတောင်ထိပ်မှ ယဲ့ယွဲ့ထန်၏ နာမည်သည် အတောက်ပဆုံး ကြယ်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကို လုံးလုံးလျားလျား လင်းထိန်သွားစေခဲ့၏။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်းနယ်ပယ် အုပ်စု၏ ချန်ပီယံ။ အလွန်တန်ဖိုးရှိသော ဂုဏ်ပြုမှုသည် သူမ၏ အေးစက်ပြီး ကမ္ဘာလောကနှင့် မသက်ဆိုင်သော ရုပ်ဆင်းသဏ္ဌာန်၊ လှပသော ရေစွမ်းအင် နည်းစနစ်များနှင့် စင်မြင့်ပေါ်တွင် ကျန်းခွမ်ကို အနိုင်ယူစဉ်က သူမ၏ သူရဲကောင်းဆန်သော ကိုယ်နေဟန်ထား တို့နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ သူမအား ချက်ချင်းပင် မရေမတွက်နိုင်သော တပည့်များ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် လက်လှမ်းမမီနိုင်သော လရောင်ဖြူလေးနှင့် အိပ်မက်ထဲမှ နတ်သမီးတစ်ပါး ဖြစ်လာစေခဲ့သည်။

ဆုချီးမြှင့်ပွဲ အခမ်းအနားတွင် ဂိုဏ်းချုပ် တာအိုသခင်ယွန်တန်ထံမှ တောက်ပနေသော အနှိုင်းမဲ့အဆင့် မှော်ရတနာ ပျံသန်းခြင်းဓား 'နင်ရွှမ်' အပြင် ကြယ်ရောင်များ ရစ်ဝဲနေပြီး ဝိညာဉ်ချီများ လျှံကျနေကာ ကျောက်စိမ်းသေတ္တာထဲတွင် ချိတ်ပိတ်ထားသော ပဉ္စမအဆင့် စိတ်ဝိညာဉ်အပင် 'ပုံရိပ်ယောင်မြက်' ကို သူမ လက်ခံရယူလိုက်ချိန်တွင် စင်အောက်မှ မရေမတွက်နိုင်သော အကြည့်များသည် ပြင်းပြသော အားကျမှုများနှင့် ဖိနှိပ်၍မရသော ငြူစူမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့၏။

ချန်လဲ့သည် လူအုပ်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားပြီး သူ၏ 'ရေရှည် ထမင်းစားလက်မှတ်' နှင့် 'အနာဂတ် တာအိုလက်တွဲဖော်' ဤမျှ ဂုဏ်ကျက်သရေ ရှိနေသည်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူသည် စိတ်ထဲ၌ ကျေနပ်စွာ ကြွားဝါနေခဲ့၏။

"ကြည့်စမ်း... ဒါ ငါ ပြုစုပျိုးထောင်ထားတဲ့သူပဲ..." သို့သော် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ပန်းဝတ်ရည် အနံ့ရသော ပျားများနှင့် လိပ်ပြာများကဲ့သို့ စကားစမြည် ပြောဆိုရန် ကြိုးစားဖို့ စုရုံးရောက်ရှိလာကြသော တောင်ထိပ်အသီးသီးမှ ထိပ်တန်း အမျိုးသားတပည့်များကြောင့် သူ၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် အချဉ်ပေါက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး သူ၏ မျက်ခုံးများမှာ ကွေးတက်သွားတော့သည်။

"ကျစ်... ဖားပြုတ်အုပ်ကြီးပဲ..." ချန်လဲ့သည် သူ၏ လတ်ဆတ်နုနယ်သော ဂေါ်ဖီထုပ်လေးကို ဝက်တစ်အုပ်က ဝိုင်းရံပြီး ထိုးဆွနေသည်ဟု ခံစားရကာ အချဉ်ပေါက်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။ ဂေါ်ဖီထုပ်လေးကို ဝက်တွေ မထိရသေးပေမဲ့ ကြည့်နေရတာနဲ့တင် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာပဲ...

"မဖြစ်ဘူး... ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားကို မြန်မြန် တိုးတက်အောင် လုပ်ပြီး ငါ့ရဲ့ အချုပ်အခြာအာဏာကို ကြေညာရမယ်... မဟုတ်ရင် တစ်နေ့ ယွဲ့ထန်ကို ရုပ်ချောတဲ့ ကောင်တွေက ချိုသာတဲ့ စကားတွေနဲ့ သွေးဆောင်သွားရင် ဒါမှမဟုတ် ဂိုဏ်းရဲ့ အကျိုးစီးပွားအတွက် ဖလှယ်ခံရရင် ငါ လူရော စည်းစိမ်ပါ ဆုံးရှုံးရမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

ချန်လဲ့သည် အလွန် မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေပြီး သူ၏ စွမ်းအားကို ခိုင်မာစေရန် ပြန်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ်က လောင်းကစားဆိုင် ဖွင့်ခဲ့ခြင်းမှ စိတ်ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အချို့ကို ရရှိထားသည်မှာလည်း အတော်ပင် ဖြစ်သွားခဲ့၏။ အကယ်၍ သူ ယွဲ့ထန်ကို စကားအနည်းငယ်ဖြင့် ဖြားယောင်းပြီး စိတ်ဝိညာဉ်အပင်တချို့ ရနိုင်မည်ဆိုပါက သူသည် ဆေးဖော်စပ်မှု့ အနည်းငယ် ထပ်မံ ဖော်စပ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

Book 4 end.