အခန်း (၉၇-၉၉)

အခန်း (၉၇)

နီယန်သည် မီးဖိုဆီသို့ လျှောက်သွား လိုက်ပြီးနောက် မီးဖိုတံခါးလေးအား ဖွင့်လိုက်သည် နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သရေကျစေနိုင်လောက်အောင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလှသော ကြက်ကင်ရနံ့သည် သူမအား ဆီးကြိုလိုက်တော့သည်။ ဤမီးဖိုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် ရနံ့မှာ မည်သည့် နာမည်ကြီး ကြက်ကြော် ဆိုင်များနှင့်မျှ နှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင် လောက်အောင်ပင် မွှေးကြိုင် သင်းပျံ့လှပေသည်။

နီယန်မှာ အစပိုင်းတွင် ဗိုက်မဆာသော်လည်း ဤရနံ့အား ရလိုက်သည် နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သွားရည်များပင် ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ ကျလာခဲ့ရလေသည်။ အမှန်တကယ်ပင် မွှေးကြိုင်လွန်းလှပေသည်။

မကြာမီမှာပင် ထိုရနံ့မှာ တစ်ခြံလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ နီချန်ကွေ့ တစ်ယောက် ခြံထဲသို့ ဝင်လာသည် နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုရနံ့အား ခံစားလိုက်ရကာ အံ့အားတကြီး မေးမြန်းလိုက်လေသည်။

"ယန်ယန် ဘာတွေများ ဒီလောက် မွှေးအောင် ချက်နေပြန်တာလဲ"

ရထားပေါ်တွင် နီယန်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ရခြင်းမှာ သူမအတွက် ကံကောင်းမှု တစ်ခုဟု ခံစားနေရလေသည်။ နီယန်သည် ဟင်းပန်းကန်အား ကိုင်ဆောင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲမှ ထွက်လာရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒေါ်လေးနီ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး"

နီချန်ကွေ့မှ အနံ့အား ရှူရှိုက် ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"သိပ်မွှေးတာပဲ အသားတစ်မျိုးမျိုးပဲ ဖြစ်ရမယ်"

နီချွေ့ဟွာသည် ဘေးမှ ချဉ်းကပ်လာခဲ့ကာ မေးလိုက်လေသည်။

"အစ်မချန်ကွေ့ ဘာအသားလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းကြည့်ပါဦး"

"ဝက်သားများလား"

ဟု နီချန်ကွေ့မှ ရယ်မောရင်း ခန့်မှန်းလိုက်လေသည်။ ဝက်သား မှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာသည် ဤမျှ မွှေးပျံ့နိုင်လိမ့်မည်နည်း။ ထိုရနံ့မျိုးသည် စိတ်အား လန်းဆန်းစေပေသည်။

"ကြက်သားပါ အစ်မရေ"

ဟု နီချွေ့ဟွာမှ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ နီချန်ကွေ့မှာ အံ့အားသင့်သွား ပြီးနောက် ထပ်မံ၍ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကြက်သားကို ဒီလောက်မွှေးအောင် လုပ်လို့ရလို့လား"

သူမသည် ကြက်စွပ်ပြုတ်နှင့် ကြက်သား ချက်များအား စားဖူးသော်လည်း ဤမျှ မွှေးကြိုင်လှသည့် ကြက်သားဟင်းမျိုးကိုမူ တစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ချေ။ နီချွေ့ဟွာမှ ဆက်လက်၍ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဟုတ်တယ် ယန်ယန်လုပ်တဲ့ ကြက်ကင်လေ အစ်မချန်ကွေ့ လက်ဆေးပြီး ထမင်းစားဖို့ ပြင်တော့နော်"

‘ကြက်ကင် ဟုတ်လား...’

ဤသတင်းစကားသည် နီချန်ကွေ့၏ မျက်လုံးများအား တောက်ပ သွားစေခဲ့လေသည်။ သူမသည် ကြက်ကင် အကြောင်းအား ကြားသာ ကြားဖူးပြီး တစ်ခါမျှ မစားဖူးခဲ့ချေ။ သူမသည် သွားရည်အား မြိုချလိုက်ရင်း လက်ဆေးရန် အလျင်အမြန် ထွက်သွားတော့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော်

"ကောင်းပါပြီ အခုပဲ လာခဲ့ပါ့မယ်"

နီချန်ကွေ့သည် သူမ၏ လက်များ ဆေးကြောသန့်စင် ပြီးနောက် ဧည့်ခန်းထဲသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် နီယန်သည် ထမင်းဝိုင်းအား ပြင်ဆင်ပြီးနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် နီချန်ကွေ့ ပထမဆုံး သတိထားမိသည်မှာ ဟင်းလျာများ မဟုတ်ဘဲ နီချွေ့ဟွာ ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

အစောပိုင်းတွင် ခြံဝင်း အတွင်း မှောင်နေသဖြင့် သေချာမမြင်ရသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ နီချွေ့ဟွာ၏ ဝတ်စား ဆင်ယင်မှုမှာ အလွန်ပင် လှပနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ယန်ယန်အမေက ဒီနေ့ သိပ်လှနေပါလား"

နီယန်၏ လှပမှုနှင့် ယုံကြည်မှုရှိမှုတို့မှာ နီချွေ့ဟွာ၏ ကောင်းမွန်သော မျိုးရိုးဗီဇများကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။ နီချွေ့ဟွာမှ အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေဟန်ဖြင့် အင်္ကျီစလေးအား ဆွဲလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။

" ယန်ယန်ကပဲ ဇွတ်ဝတ်ခိုင်းနေလို့ပါ"

နီချန်ကွေ့မှ ရယ်မောလျက် ..

"ဒီဝတ်စုံက ညီမနဲ့ သိပ်လိုက်တာပဲ ဒါမျိုး ဝတ်သင့်တာ ကြာလှပြီ"

ဟု ဆိုကာ စားပွဲပေါ်ရှိ ဝင်းပြောင်နေသော ကြက်ကင်အား ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"ယန်ယန် ဒါကို ဘယ်လိုကင်တာလဲ"

နီယန်မှ ရှင်းပြလိုက်လေသည်။

"မီးဖိုထဲမှာ ကင်တာပါ"

နီချန်ကွေ့မှ သက်ပြင်းချရင်း ချီးကျူးလိုက်လေသည်။

"ယန်ယန်ရေ သမီဂကတော့ တကယ်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတာပဲ ဒေါ်လေးမှာ မီးဖို ရှိနေရင်တောင် ဒီလိုဖြစ်အောင် ကင်တတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ဒေါ်လေးကလည်း နှိမ့်ချ ပြောနေပြန်ပါပြီ စိတ်ပါလက်ပါနဲ့ လေ့လာရင် ဘယ်သူမဆို တတ်နိုင်ပါတယ်"

ဟု ဆိုကာ နီယန်မှ ကြက်ပေါင် နှစ်ချောင်းအား ဆွဲဖဲ့လိုက်ကာ နီချွေ့ဟွာနှင့် နီချန်ကွေ့တို့၏ ပန်းကန်ထဲသို့ တစ်ချောင်းစီ ထည့်ပေးလိုက်ရင်း ပြောလိုက်တော့သည်။

"အမေ ဒေါ်လေးနီ စားကြရအောင်နော်"

ကြက် တစ်ကောင်လုံးတွင် အဖိုးတန်ဆုံး ဖြစ်သည့် ကြက်ပေါင် နှစ်ချောင်းအား နီယန်မှ သူမတို့အား ပေးသဖြင့် နှစ်ဦးစလုံးမှ ငြင်းဆန် ကြကုန်တော့သည်။ တစ်နေ့လုံး ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ထားသည့် နီယန်သာလျှင် ထိုကြက်ပေါင်များအား စားသင့်သည်ဟု သူမတို့ ယူဆကြလေသည်။ နီယန်မှ ပြုံးလျက် ကြက်တောင်ပံ တစ်ဖက်ကို ဆွဲဖဲ့လိုက်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အမေတို့ စားကြပါ သမီးက ကြက်တောင်ပံပဲ ကြိုက်တာ"

နီယန်၏ လိမ္မာပါးနပ်မှု သိတတ်မှုအား ကြည့်ရင်းဖြင့် နီချွေ့ဟွာ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြည်နူးမှုနှင့် စိတ်သက်သာရာ ရမှုများ ပြည့်နှက် သွားခဲ့ရတော့သည်။ နီချန်ကွေ့၏ စိတ်ထဲ၌လည်း ခံစားချက်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ နီယန်သည် အမှန်ပင် လိမ္မာလှသည့် မိန်းကလေးငယ် တစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။ သူမသည် နီချွေ့ဟွာအား အမှန်ပင် အားကျမိလေသည်။

ကြက်ကင်မှာ အပြင်သားသည် ကြွပ်ရွနေပြီး အတွင်းသားမှာမူ နူးညံ့လှပေသည်။ ကိုက်လိုက်သည့် အချိန်တိုင်းတွင် ချိုမြိန်လှသော ကြက်သားရည်များသည် ပါးစပ်ထဲ၌ ပေါက်ကွဲ ထွက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားခဲ့ရကာ နူးညံ့လှသည့် အသားသည်လည်း ဝါးလေဝါးလေ အရသာရှိလေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

နီယန်ကြော်ထားသည့် အရံဟင်း နှစ်မျိုးနှင့် တွဲဖက် စားလိုက်သောအခါ အီသွားခြင်းမရှိဘဲ အလွန်ပင် အရသာ ရှိလှပေသည်။ အရသာသည် ထူးကဲလှကာ ခံတွင်းမြိန်စေလေသည်။

နီချွေ့ဟွာနှင့် နီချန်ကွေ့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ယခုကဲ့သို့ အရသာ ရှိလှသည့် ကြက်ကင်အား ပထမဆုံးအကြိမ် မြည်းစမ်းဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ထိုအစားအစာအား စားမိလိုက်ချိန်တွင် လျှာများကိုပင် မြိုချလုနီးပါး အရသာ တွေ့နေကြလေတော့သည်။

"ယန်ယန် ဒါက တကယ်ကို ထူးထူးခြားခြား ကောင်းလွန်းတယ်"

နီချန်ကွေ့မှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့လေသည်။ နီချွေ့ဟွာသည်လည်း ထပ်ခါတလဲလဲ ဆိုလေသည်။

"ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ် သိပ်စားလို့ကောင်းတာပဲ"

မိမိချက်ပြုတ်ထားသည့် ကြက်ကင်အား လူကြိုက် များလှသဖြင့် နီယန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဂုဏ်ယူမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ဘဝသည် ပိုမို၍ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလာခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။

ထမင်းစားပြီးနောက် နီချန်ကွေ့သည် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေဆယ်ယွမ်အား ထုတ်ယူလိုက်ကာ နီချွေ့ဟွာအား ပေးလိုက်ပြီးနောက် ပြောလေသည်။

"ယန်ယန်အမေ ဒါက ဒီလအတွက် ထမင်းဖိုးပါ"

နီချွေ့ဟွာသည် အိမ်ထဲမှ ငါးယွမ်အား ပြန်ထုတ်ယူကာ နီချန်ကွေ့အား ကမ်းပေး လိုက်သော်လည်း နီချန်ကွေ့မှ ထိုငါးယွမ်အား အတင်းငြင်းဆန်ကာ လက်မခံခဲ့ချေ။

"ယန်ယန်အမေရယ် ယန်ယန်ချက်တဲ့ ဟင်းတွေက သိပ်အရသာရှိတာလေ ဆယ်ယွမ် ဆိုတာတောင် နည်းနေသလိုပဲ အားမနာဘဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ"

အခန်း (၉၈)

နီချန်ကွေ့သည် ချဲ့ကား ပြောဆိုနေခြင်း မဟုတ်ချေ။ နီယန်၏ လက်ရာမျိုးနှင့်ဆိုလျှင် ဆယ်ယွမ်မက ယွမ်နှစ်ဆယ် ပေးရလျှင်ပင် တန်သည်ဟု သူမ ခံစားရလေသည်။ သို့သော် နီချွေ့ဟွာမှာမူ ထိုငါးယွမ်အား အတင်း ပြန်ပေးနေခဲ့သည်။

"အစ်မချန်ကွေ့ လူမှာ ကတိကဝတ်က အရေးကြီးတယ်လေ ငါးယွမ်လို့ သဘောတူထားပြီးမှ အစ်မဆီက ပိုမယူနိုင်ပါဘူး အစ်မသာ အခု ဒီ ငါးယွမ်ကို ပြန်မယူရင် မနက်ဖြန်ကစပြီး ဒီအိမ်မှာ ထမင်း လာမစား ခိုင်းတော့ဘူးနော်"

ပညာသင်ကြားခွင့် မရခဲ့သော်လည်း နီချွေ့ဟွာသည် လူ့ကျင့်ဝတ်နှင့် ကတိကဝတ်များအား အလွန် တန်ဖိုးထားသူ ဖြစ်လေသည်။ အခြားသူအပေါ် အခွင့်အရေးယူခြင်းမှာ မှားယွင်းသော လုပ်ရပ် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိထားလေသည်။ နီယန်၏ လက်ရာမှာ အရသာ ရှိလှသည်မှာ မှန်သော်လည်း ကုန်ကျစရိတ်မှာ ထိုမျှအထိ မများလှချေ။ ထို့ပြင် နီချန်ကွေ့နှင့် သူမတို့ကြား ဆက်ဆံရေးမှာလည်း မိသားစုကဲ့သို့ပင် ရင်းနှီးလှသဖြင့် ထိုငါးယွမ်အတွက် အငြင်းပွား မနေလိုခြင်းလည်း ဖြစ်လေသည်။

နီချွေ့ဟွာ၏ အတင်းအကျပ် ပြောဆိုမှုများကြောင့် နီချန်ကွေ့မှာ ငါးယွမ်အား ပြန်ယူလိုက် ရတော့သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ နီချွေ့ဟွာ အပေါ် သဘောကျ လေးစားမှုများ ပိုမို၍ တိုးပွားလာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် နီယန်မှာ မီးဖိုချောင်ထဲ၌ အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ သူမသည် မနက်ဖြန် မနက် သခင်မကြီး မိုထံသို့ ပို့ဆောင်ပေးမည့် စားသောက် ဖွယ်ရာများအား ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်လေသည်။ လူကြီးပိုင်း ဖြစ်သဖြင့် အစားအသောက် အမြဲတမ်း တစ်သမတ်တည်း ဖြစ်နေပါက ငြီးငွေ့သွားနိုင်သည်ကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ နီယန်သည် ဟင်းလျာစာရင်းအား အသေအချာ ရေးဆွဲထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မနက်ဖြန် အင်္ဂါနေ့အတွက် ပြင်ဆင်ထားသည့် မီနူးစာရင်းမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်လေသည်။

၁။ ပေါင်မုန့်ကင်

၂။ တောကြက်မောက်သီးပျော့ ဆန်ပြုတ်

သဲဖေး ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ ကျမ်းတွင် "တောကြက်မောက်သီးသည် ဘေလုံးနှင့် အစာအိမ်အား အားဖြည့်ပေးကာ သွေးနှင့် နှလုံးအား အားကောင်းစေ သည့်အပြင် ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါငါးခုကိုလည်း စိုပြည်စေကာ ရင်တုန်ခြင်းကိုလည်း ကုသပေးနိုင်သည်" ဟု ဖော်ပြထားပါသည်။ သက်ကြီးရွယ်အိုများသည် များသောအားဖြင့် ခွန်အားနှင့် သွေးအား နည်းပါး လေ့ရှိကြသည်။ ဤဆန်ပြုတ်သည် ခံတွင်းမြိန်စေ ရုံသာမက ခွန်အားနှင့် သွေးအားကိုလည်း ပြန်လည်၍ ပြည့်ဝစေပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို အာဟာရ ဖြစ်စေပါသည်။

၃။ ကြက်နားရွက်မှို ချဉ်စပ်သုပ်

လင်းနန်ဒေသမှ ထုတ်နှုတ် ကောက်ယူရရှိသော ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ မှတ်တမ်း' တွင် "ကြွက်နားရွက်မှိုများအား အပူနှင့် စိုထိုင်းဆကြောင့် ဖြစ်သော ဝမ်းကိုက်ရောဂါကို ကုသရာတွင် အသုံးပြုသည်" ဟု ဆိုထားပါသည်။

'ဖူကျန့် ရိုးရာဆေးဖက်ဝင် အပင်များကျမ်း' တွင် "ကြွက်နားရွက်မှိုများသည် အပူကန်ခြင်းကိုလည်း သက်သာစေပြီး အူလမ်းကြောင်းကို ချောမွေ့စေကာ အနာစိမ်းများကိုလည်း ပျောက်ကင်း စေသည့်အပြင် အဆိပ်ပြေစေကာ အူအတက်ရောင်ခြင်းကိုလည်း ကုသပေးသည်" ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားပါသည်။

ထို့ကြောင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများအတွက် အထူးသဖြင့် အဆစ်အမြစ်ရောင်ရမ်းခြင်း ရောဂါ ခံစားနေရသူများအတွက် ဤမှိုများသည် အလွန် ထူးခြားကောင်းမွန်သော ဟင်းလျာတစ်ပွဲ ဖြစ်ပေသည်။ အဆစ်အမြစ်ရောင်ရမ်းခြင်း ရောဂါသည် သက်ကြီးရွယ်အိုများကြားတွင် အဖြစ်များ လေ့ရှိသည့် ရောဂါတစ်မျိုးပင် ဖြစ်ပေသည်။

နီယန်သည် သူမအား ငွေပေးထားသော လီကုန်းချန်းအပေါ် တာဝန်ကျေပွန်စေရန် စေတနာ အပြည့်ဖြင့် ဝန်ဆောင်မှု ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည့် အပြင် သခင်မကြီး မို စားကောင်းစေရန် သာမက ကျန်းမာရေးနှင့် ညီညွတ်စေရန် အတွက်ပါ သူမ သေသေချာချာ စီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း လည်း ဖြစ်သည်။

ဟင်းပွဲစာရင်းအား အတည်ပြု ပြီးသည့်နောက်တွင် နီယန်သည် မုန့်နှစ်အား အချဉ်ဖောက်ဖို့ရန် အတွက် စတင်နယ်ထားလိုက်ကာ နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ဖုတ်ရန် အတွက် ထားထားလိုက်လေတော့သည်။

မီးဖိုချောင် အလုပ်များ ပြီးဆုံးသွားချိန်တွင် နီယန်တစ်ယောက် ရေချိုးလိုက်ပြီးနောက် ယနေ့ရရှိသည့် ငွေများအား မိခင်ဖြစ်သူထံသို့ သွားရောက် အပ်နှံလိုက်လေသည်။ ယနေ့တွင် ခေါက်ဆွဲ ပွဲပေါင်း ခြောက်ရာကျော်နှင့် ဆီးသီးရည် သုံးရာကျော် ရောင်းချခဲ့ရသဖြင့် စုစုပေါင်း ၂၁၀ ယွမ် ရရှိခဲ့လေသည်။

ဤရက်ပိုင်းအတွင်း နီယန်သည် တစ်ရက်ထက် တစ်ရက် ပိုက်ဆံ ပိုရှာလာနိုင်တာကြောင့် နီချွေဟွာသည်လည်း ထိုအရာအား တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကျင့်သားရလာခဲ့ပါပြီ ဖြစ်သည်။

"အမေ"

နီယန်သည် ဆံပင်များအား သုတ်ရင်း မေးလိုက်လေသည်။

"ကျွန်မတို့ အခု စုစုပေါင်း ငွေဘယ်လောက်ရှိပြီလဲဟင်"

သူမ ခေါက်ဆွဲ ရောင်းလာသည်မှာ နှစ်လနီးပါး ရှီပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဆိုင်ခန်း တစ်ခန်း ဝယ်ရန် အတွက် မည်မျှ ထပ်မံ လိုအပ်ဦးမည်အား သူမမသိချေ။

"အမေ သွားရေတွက်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

နီချွေ့ဟွာမှ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ဤ အချိန်အတော အတွင်း နီချွေ့ဟွာသည် ပိုက်ဆံများအား ဝှက်ထားရုံသာ သိမ်းဆည်းပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကာ တစ်ကြိမ် တစ်ခါမှ မရေတွက်ခဲ့ဖူးချေ။

“ဉစ္စာဟူသည် လူမသိစေရ “ ဆိုသည့် စကားပုံအတိုင်း ပိုက်ဆံများ ထုတ်မယူလာခင် နီချွေ့ဟွာသည် အခန်းတံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို လုံအောင်ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် လိုက်ကာများအား ဆွဲလိုက်ကာ ကုတင်အောက်မှ သေတ္တာနီလေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလာခဲ့လေသည်။

သေတ္တာအား ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သားအမိ နှစ်ယောက်စလုံး အံ့သြ မှင်တက်သွားကြလေသည်။ သေတ္တာထဲတွင် ငွေစက္ကူများနှင့် အကြွေစေ့များမှာ အပြည့်အနှက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

၅ဆင့်တန် အကြွေစေ့များ ၁၀ ဆင့်တန် ငွေစက္ကူများ နှင့် တန်ဖိုးကြီး ငွေစက္ကူများ လည်း ပါရှိပေသည်။ နီချွေ့ဟွာသည် ပိုက်ဆံများ ထည့်နေချိန် အလုပ်များနေသည့် အတွက် သေတ္တာထဲတွင် ပြည့်လျှံနေခဲ့ပြီ ဆိုသည်အား သတိမထားမိခဲ့ချေ။

"ငွေတွေ အများကြီးပါလား"

နီယန်မှ ငွေများ အားလုံးကို ကုတင်ပေါ်သို့ မှောက်ချလိုက်လေရာ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက် သွားခဲ့တော့သည်။ နီချွေ့ဟွာမှ အံ့အားတကြီး ရေရွတ်လိုက်လေသည်။

"အမေ့ တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ် ဒီလောက်များတဲ့ ငွေမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး"

ထို ပိုက်ဆံများ အားလုံးသည် မိမိ၏ သမီးလေး ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေထားသော ငွေများ ဖြစ်သည်ဟု တွေးမိသောအခါ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဂုဏ်ယူမှုများဖြင့် ဝေဆာနေလေတော့သည်။ သူမ၏ သမီးသည် အလွန်ပင် တော်လှပေသည်။

“အမေ သမီးတို့ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်ရှိလဲ ဆိုတာ ရေတွက်ကြည့်ရအောင်”

“ကောင်းပြီ”

ဟု ပြောရင်း နီချွေ့ဟွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်လေသည်.

သားအမိနှစ်ယောက်သည် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်လျှက် ငွေများကို စတင် ရေတွက်ကြကုန်တော့သည်။ ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် အကြာတွင် နီယန်မှ ပြောလိုက်လေသည်။

"သမီးဆီမှာ ၄၉၆၅ ယွမ်နဲ့ ၃ ပြား ရှိတယ် အမေ့ဆီမှာရော"

နီချွေ့ဟွာမှ အံ့သြမှုအား ထိန်းချုပ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"အမေ့ဆီမှာ ၃၀၃၅ ယွမ်နဲ့ ၉၇ ပြား ရှိတယ် အားလုံးပေါင်းရင် ဘယ်လောက်လဲ"

နီယန်မှ ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"စုစုပေါင်း ၈၀၀၁ ယွမ် ရှိတယ် အမေ"

"ရှစ် ရှစ်ထောင်ယွမ် ဟုတ်လား"

နီချွေ့ဟွာမှာမူ တံတွေးအား ခက်ခက်ခဲခဲ မြိုချရင်း မယုံကြည် နိုင်လောက်သည့် အသံဖြင့် ပြန်မေးလိူက်လေသည်။

‘ဘုရားရေ ‘

မမည်ကဲ့သို့ ငွေများသည် ထိုမျှ များပြားသွားရလေသနည်း။

သူမသည် ထိုမျှသော ပိုက်ဆံများအား တစ်ကြိမ်တစ်ခါမှ တွေးတောင်မတွေးမိဖူးခဲ့ချေ။

ယွမ် ရှစ်ထောင်...

ယွမ်ရှစ်ထောင် ဆိုသည်မှာ သာမန်လူ တစ်ယောက် နှစ်ပေါင်းများစွာ စုဆောင်းရမည့် ပမာဏထက်ပင် ပိုမိုများပြားလှပေသည်။ ဤသည်မှာ အမှန်ပင် အံ့သြတုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

နီချွေ့ဟွာ အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်နေသော်လည်း နီယန်၏ မျက်နှာတွင်မူ နီချွေ့ဟွာ၏ မျက်နှာထားနှင့် ဆန့်ကျင်စွာ ထူးခြားသော အရိပ်အယောင် မရှိချေ။ ရှစ်ထောင်ယွမ် ရရှိခြင်းမှာ သူမ ခန့်မှန်းထားသည့် အတိုင်းပင် ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်လေသည်။

အခန်း (၉၉)

ရှစ်ဆယ်ခုနှစ်များဆိုသည်မှာ စီးပွားရေး အခွင့်အလမ်းများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ကာလဖြစ်သောကြောင့် ငွေရှာရသည်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှပေသည်။ နီယန်မှ ရယ်မောလျက် ပြောပြလိုက်သည်။

“အမေ အံ့သြမနေပါနဲ့ တကယ်တော့ ရှစ်ထောင်ဆိုတာ သိပ်များတာမှ မဟုတ်တာ သမီး သဘောကျနေတဲ့ ဆိုင်ခန်းက တစ်စတုရန်းမီတာကို ၅၀၈ ယွမ် ရှိတယ် စုစုပေါင်း စတုရန်းမီတာ ၅၀ ဆိုတော့ ယွမ် နှစ်သောင်းကျော် လောက် ကျလိမ့်မယ် အခု သမီးတို့ဆီမှာ ရှိတဲ့ငွေက အဲဒီပမာဏရဲ့ တစ်ဝက်တောင် မရှိသေးဘူးလေ”

တွက်ချက် ကြည့်ပြီးနောက် သူမသာ ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ကိုင်ပါက ယခုနှစ်ကုန်ခန့်တွင် ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်း ဝယ်နိုင်လိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်း သူမ နားလည်သွားခဲ့သည်။ အနာဂတ်တွင် ပေကျင်းမြို့၏ အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းများ အထူးသဖြင့် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းသုံး အဆောက်အအုံများ၏ ဈေးနှုန်းများမှာ မိုးကဲ့သို့ ထိုးတက်သွားမည် ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် နီယန်သည် ဆိုင်ခန်းများနှင့် အိမ်များအား ပိုမို ဝယ်ယူ၍ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံ ထားရန် ဆုံးဖြတ် လိုက်လေတော့သည်။

နောင်တစ်ချိန်တွင် သူမအနေဖြင့် ခေါက်ဆွဲရောင်းသည့် အလုပ်အား လုပ်စရာ မလိုတော့သည့်အခါ နီချွေ့ဟွာသည် အိမ်တွင် ထိုင်လျက် အိမ်လခ ကောက်ရုံမျှဖြင့် သက်တောင့်သက်သာ နေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ သာယာလှပသော အနာဂတ်အား တွေးမိသည်နှင့် နီယန်၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးပန်းများ ပွင့်လန်းလာလေတော့သည်။ နီချန်ကွေ့မှ အံ့သြတကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဆိုင်ခန်းတွေက ဘာလို့ အဲဒီလောက် ဈေးကြီးရတာလဲ”

နီယန် ရယ်မောလိုက်ကာ ပြန်ဖြေပေးလိုက်သည်။

“နေရာကောင်းလို့လေ ဒီဈေးက တန်နေပါပြီ”

ဤခေတ်အခါတွင် ကိုယ်ပိုင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ခြင်းသည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အလုပ်တစ်ခု အဖြစ် မသတ်မှတ်ကြသေးသဖြင့် လူအများစုမှာ စီးပွားရေး လုပ်ရန် အတွက် ဝန်လေးနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် စီးပွားရေး လုပ်ငန်းသုံး အဆောက်အအုံများ၏ ဈေးနှုန်းများလည်း အမှန်တကယ် နိမ့်ကျနေရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

နီယန်မှ ဈေးတန်သည်ဟု ထင်သော်လည်း အခြားသူများမှာမူ ဈေးကြီးသည်ဟု မြင်ကြလေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤခေတ်တွင် အလုပ်သမား တစ်ဦး၏ ပျမ်းမျှလစာမှာ တစ်လလျှင် ယွမ်သုံးဆယ် လေးဆယ်ခန့်သာ ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

**

လီရှင်းရှင်းသည် မိုမိသားစုအိမ်မှ ပြန်လာ ပြီးနောက် အများသုံး ဖုန်းရုံတစ်ခု မှနေ၍ ဒမ်ကျေးရွာသို့ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်လေသည်။ ဖုန်းလိုင်း ချိတ်ဆက်ရန် အချိန်ယူရ သည့်အပြင် လီရှုအား သွားခေါ်ရသည် ဖြစ်ရာ နာရီဝက်ခန့် ကြာမြင့်သွားလေသည်။

လီရှုသည် ဖုန်းအား ကိုင်လိုက်ချိန်တွင် သူမ၏ သမီးဖြစ်သူမှ နီယန်အကြောင်း မေးမြန်းလာမည်အား စိုးရိမ်သဖြင့် အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့လေသည်။ ထင်သည့် အတိုင်းပင် နှုတ်ဆက် ပြီးသည်နှင့် လီရှင်းရှင်း မေးလိုက်သည့် ဒုတိယမြောက် မေးခွန်းမှာ နီယန်အကြောင်းပင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ လီရှုသည် တံတွေး မြိုချလိုက်ကာ မိမိကိုယ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလျှက် ပြောလိုက်သည်။

“ရှင်းရှင်း စိတ်မပူပါနဲ့ မုယန်ဆိုတဲ့ အဲဒီ ကောင်မစုတ်ကို လူပျိုကြီး တစ်ယောက်က ခေါ်သွားပြီ”

ဤအခြေအနေတွင် လီရှုအနေဖြင့် အမှန်တရားအား ဖုံးကွယ်ထားရန် အတွက်သာ ရွေးချယ်နိုင်လေတော့သည်။ အကယ်၍ သူမသာ လီရှင်းရှင်းအား အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ပါမူ ဤမျှ ရိုးရှင်းသော ကိစ္စလေးကိုပင် မကိုင်တွယ်နိုင်ဟု ဆိုကာ လီရှင်းရှင်းမှ သူမအား အပြစ်တင်မည်မှာ သေချာလှပေသည်။ အရည်အချင်း မရှိသည့် မိခင်တစ်ဦးအဖြစ် သမီးဖြစ်သူ၏ အထင်သေးခြင်းအား သူမ မခံလိုချေ။

နီယန်သည် သူမ၏ အရည်အချင်း မရှိသည့် မိခင် နှင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေသော ညီမဖြစ်သူ အပါအဝင် မိန်းမနှစ်ယောက် နှင့်အတူ ပြားစေ့တစ်စေ့မျှ မပါဘဲ ဒမ်ကျေးရွာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်ဆိုလျှင် သူတို့ ငတ်သေနေလောက်ပြီ ဖြစ်မည်။ ပေကျင်းမြို့ကဲ့သို့ အဝေးကြီးတွင် ရောက်နေသည့် လီရှင်းရှင်း အတွက် သူတို့သည် မည်သည့် ခြိမ်းခြောက်မှုမှ မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။

ထို့အပြင် နီယန်သည် တောသူမလေး တစ်ယောက်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သူမ၏ သမီး လီရှင်းရှင်းသည် တက္ကသိုလ် ကျောင်းသူ တစ်ဦးဖြစ်ကာ အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူ တစ်ဦး၏ အသက်သခင် ကျေးဇူးရှင် ဖြစ်သည့်အပြင် တောက်ပလှသည့် အနာဂတ်ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားသူ ဖြစ်လေသည်။ လီရှင်းရှင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် နီယန်သည် ဘာမှမဟုတ်ချေ။ ဤသို့ တွေးလိုက်မိသောအခါ လီရှု၏ စိတ်ထဲတွင် များစွာ သက်သာရာ ရသွားလေတော့သည်။ တစ်စုံတစ်ရာ လွတ်ဟင်းသွားမည်အား စိုးရိမ်သဖြင့် လီရှင်းရှင်းမှ မေးလိုက်သည်။

“ဒါနဲ့ အမေ မုယန်ရဲ့ အမေ မျိုးရိုးက နီ လား”

နီယန်အား နီယန်ဟု ခေါ်ရခြင်းမှာ သူမကဲ့သို့ပင် မိခင်၏ မျိုးရိုးနာမည်အား ယူထားသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း လီရှင်းရှင်း မှတ်မိနေသေးသည်။ တကယ်တမ်းတွင် လီရှင်းရှင်းနှင့် နီယန်တို့သည် ဆင်တူသော မိသားစု နောက်ခံများမှ လာကြခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမသည် ထိုလှောင်ချိုင့်ထဲမှ စောစီးစွာ ရုန်းထွက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“အေး ဟုတ်တယ် မုယန်ရဲ့ အမေ နာမည်က နီချွေ့ဟွာ လေ”

ဟု လီရှုမှ ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။ ဤစကားအား ကြားသောအခါ လီရှင်းရှင်းသည် များစွာ စိတ်အေး သွားလေတော့သည်။ သူမ အလွန်အမင်း တွေးပူနေမိခြင်းသာ ဖြစ်ပုံရသည်။

မုယန် ဆိုသည်မှာ နီယန်ပင် ဖြစ်လေသည်။ သခင်မကြီးမို အတွက် ဟင်းချက် ပေးနေသော ရှောင်နီ ဆိုသူမှာ နီယန်နှင့် မည်သို့မျှ ပတ်သက်မှု မရှိနိုင်ပေ။ လီရှင်းရှင်းမှ ဆက်၍ ပြောလိုက်လေသည်။

“အမေ မုယန်ကို သေချာ စောင့်ကြည့်ထားနော် သူ့ကို ထွက်ပြေးဖို့ ဒါမှမဟုတ် ပြန်လာဖို့ အခွင့်အရေး မပေးနဲ့”

ဤသို့ ပြောနေစဉ် အချိန်တွင် လီရှင်းရှင်း၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ရက်စက် ယုတ်မာလှသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လက်ကနဲ ဖြတ်ပြေးသွားခဲ့သည်။

လီရှုသည် လီရှင်းရှင်းအနေဖြင့် နီယန်အား အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ သတိထား နေရသနည်းဟု မေးချင်သော်လည်း သူမ၏ သမီးဖြစ်သူ တစ်စုံတစ်ရာ ရိပ်မိသွားမည်ကိုလည်း စိုးရိမ်သဖြင့် မေးခွန်းအား ဆက်လက် မမေးတော့ဘဲ မြိုသိပ်ထားလိုက်တော့သည်။

“ရှင်းရှင်း စိတ်ချပါ အမေ သူ့ကို လွတ်သွားခွင့် မပေးပါဘူး”

လီရှုမှ ဤသို့ ပြောနေစဉ် သူမ၏ ခြေထောက်များမှာ တုန်ယင်နေခဲ့လေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အစောပိုင်းတွင် လီရှင်းရှင်းအား အမှန်အတိုင်း မပြောပြမိ၍ သာ တော်သေးပေသည်။ သို့မဟုတ်လျှင် လီရှင်းရှင်း မည်မျှ ဒေါသထွက်မည်အား မသိနိုင်ပေ။ လီရှင်းရှင်းမှ ဆက်၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါနဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်နည်းနည်းလောက်က အမေ့ဆီ ပိုက်ဆံ နည်းနည်း ပို့လိုက်သေးတယ် နောက်ရက် နည်းနည်းနေရင် ရောက်လိမ့်မယ် ထင်တယ် စာတိုက်မှာ သွားထုတ်ဖို့ မမေ့နဲ့ဦး”

“အေးပါ ရှင်းရှင်းရယ် အမေ သိပါပြီ”

လီရှုမှ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“အဲဒီမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်နော် အမေ့ သမီးကို စိတ်မပူရစေနဲ့”

လီရှင်းရှင်းသည် သာမာန်ကာလျှံကာ စကားအနည်းငယ် ပြန်ပြော ပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်တော့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဖိစီးနေသော ကျိုးတုံးကြီးမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ လျှောကျ သွားလေတော့သည်။ ဖုန်းချပြီးနောက် လီရှုသည်လည်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

မပြီးသေးဘူး.... သူမ အိမ်ပြန်ကာ ဘုရားစင်ရှေ့မှာ ဆုတောင်းရဦးပေမည်။ ထိုကောင်မစုတ်လေး နီယန် စောစောစီးစီး သေပါစေဟု ဘုရားရှင်မှ ကောင်းချီး ပေးပါစေကြောင်း ဆုတောင်းရဦးမည် ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်လျှင် သူမ အမြဲတမ်း စိတ်ပူနေရပေလိမ့်မည်။