အခန်း (၅၃၇-၅၃၈)

အပိုင်း (၅၃၇) နေရောင်ကင်းမဲ့သော အမှောင်ထု

စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင်များသည် မိမိတို့၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ စွမ်းအင်လွှမ်းခြုံထားနိုင်သော အတိုင်းအတာအတွင်းရှိ အရာဝတ္ထုများကို အာရုံခံနိုင်ကြသည်။

ဤသို့ အာရုံခံနိုင်စွမ်းက နတ်ဘုရားတစ်ပါး၏ အမြင်အာရုံကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပြီး သာမန်မျက်စိဖြင့် ကြည့်သည်ထက် ပိုမို တိကျသေးစိတ်သည့်အပြင် ထိုးဖောက်မြင်နိုင်စွမ်း အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိပင် ရှိပေသည်။

တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်မှာ ထိုအာရုံခံနိုင်စွမ်းသည် မိမိ၏ စိတ်စွမ်းအင် ပမာဏအပေါ် မူတည်နေသဖြင့် မြင်ကွင်း အကွာအဝေး ကန့်သတ်ချက် ရှိနေခြင်းပင်။

သို့သော် လင်းယွမ်၏ လက်ရှိ စိတ်စွမ်းအင် အာရုံခံနိုင်စွမ်းဖြင့်ဆိုလျှင် ပတ်လည် ပေ ၁၃၀၀ အတွင်းရှိ အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ သိမြင်နိုင်ပေသည်။

ဤအကွာအဝေးမှာ လင်းယွမ်၏ တုံ့ပြန်မှုအလျင်နှင့်ဆိုလျှင် အန္တရာယ်တစ်ခုခု ကျရောက်လာပါက ချက်ချင်း တုံ့ပြန်ပြီး အချိန်မီ ကာကွယ်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

လင်းယွမ်က ထိုသို့ တွေးတောရင်း သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်များကို အရပ်မျက်နှာ အနှံ့အပြားသို့ ဖြန့်ကြက်လွှမ်းခြုံထားလေသည်။

စိတ်စွမ်းအင်များ ပြန့်ထွက်သွားသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်၏ မြင်ကွင်းအသွင်အပြင်များက လင်းယွမ်၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် တဖြည်းဖြည်း ပုံပေါ်လာတော့သည်။

၎င်းမှာ မညီမညာ ထိုးထွက်နေသော ကျောက်ဆောင်များ ရှိသည့် ရေစပ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး ရေလှိုင်းများက ကျောက်ဆောင်များကို ရိုက်ခတ်ကာ "ဖြန်း... ဖြန်း" ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

ခြေအောက်ရှိ အမြန်လှေမှာ ယခုအခါ ကျောက်ဆောင်နှစ်ခုကြားတွင် ညပ်နေခဲ့ပြီး အင်ဂျင်စက်သံများ မည်မျှပင် ဆူညံနေစေကာမူ ရေပြင်ကိုသာ အချည်းနှီး ဟိန်းဟောက်နေရတော့သည်။

ပေ ၁၃၀၀ အကွာအဝေးအတွင်း ဘယ်ဘက်၊ နောက်ဘက်နှင့် ကျောဘက် တစ်ခွင်လုံးတွင် ဤကဲ့သို့သော ကျောက်ဆောင် အန္တရာယ်ဇုန်များသာ ပြည့်နှက်နေသည်။

အနောက်ဘက် ပေ ၆၅၀ ခန့် အကွာတွင်မူ အလင်းနှင့် အမှောင် ခြားနားနေသော နယ်နိမိတ်မျဉ်းကို သိသာထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့ရ၏။

ပေ ၆၅၀ အကွာရှိ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်မှ အရာဝတ္ထုများ၏ ထင်ရှားသော အရောင်အသွေးများကို သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံမိနေသည်။

သို့သော် ဤနေရာ၌ သာမန်မျက်စိဖြင့် ကြည့်လျှင်မူ ပေ ၆၅၀ အကွာမှ အလင်းရောင်ကို လုံးဝ မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထိုအလင်းရောင်များသည် ဤနယ်မြေထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် တိုက်ရိုက် ဝါးမျိုခံလိုက်ရသည့်အလား ပင်။

"စိတ်စွမ်းအင်သာ မရှိဘဲ မျက်စိအားကိုးနဲ့ဆိုရင် ဒီနေရာမှာ တစ်လှမ်းတောင် ရှေ့ဆက်ဖို့ မလွယ်ဘူးပဲ"

အလင်းရောင်ကို ဝါးမျိုထားသည့် ဤဝန်းကျင်အခြေအနေကြောင့် မည်သည့် မြင်ကွင်းကိုမျှ မမြင်ရသဖြင့် လင်းယွမ် ရင်ထဲတွင် တိတ်တဆိတ် အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

သာမန်အားဖြင့် လူသားတို့ အရပ်မျက်နှာ ခွဲခြားရာတွင် တည်နေရာ အမှတ်အသားများကို မှီခိုရသည် မဟုတ်ပါလော။

ယခုလို မှောင်မည်းနေသော ဟင်းလင်းပြင်ကြီးထဲတွင်မူ မည်သည့် အမှတ်အသားကိုမျှ တွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာမိပါက လမ်းပျောက်သွားနိုင်ချေ အလွန် များပြားလှသည်။

လင်းယွမ်က အမြန်လှေပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး လက်တစ်ချက် ဝှေ့ကာ အမြန်လှေကို ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်လည် သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျောက်ဆောင်များပေါ်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လျင်မြန်စွာ ခုန်ပျံသွားလာရင်း မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် ရှေ့ရှိ ကုန်းကမ်းစပ်သို့ ချဉ်းကပ်သွားလေသည်။

ပေ ၁၆၀၀ ခန့် အကွာသို့ ရောက်သောအခါ မြေပြင်တစ်နေရာပေါ်သို့ သူ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

စိတ်စွမ်းအင် အာရုံခံမှုအရ ထိုမြေပြင်တွင် မည်သည့် အရောင်အသွေးမျှ မရှိသော်လည်း မြေကြီးပေါ်၌ အနက်ရောင် ရေညှိများနှင့် အမွေးအမျှင်ပေါက်နေသော အပင်ငယ်များ အများအပြား ပေါက်ရောက်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။

"နေရောင် မရှိဘဲနဲ့တောင် အပင်တွေ ပေါက်နိုင်သေးတာလား"

လင်းယွမ်က ခါးကိုကိုင်းကာ ထိုအပင်ငယ် တစ်ဆုပ်ကို လက်ဖြင့် နုတ်ယူကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းအပင်များ၏ အထိအတွေ့က ချောမွေ့နူးညံ့သော ဆံပင်နှင့် တူလှသည်။ လင်းယွမ်က အားကုန်ဆွဲကြည့်သောအခါ ၎င်းတို့မှာ အတော်လေး ခိုင်ခံ့ကျစ်လစ်နေကြောင်း တွေ့ရှိရသည်။

"ဒါက အမှောင်ဓာတ်သဘာဝရှိတဲ့ ရေပေါ်ကျွန်း အလောင်းကောင်ကြီးရဲ့ အမွေးတွေများ ဖြစ်နေမလား"

ဤအရာများ၏ မူလသဘာဝကို မှန်းဆကြည့်ရင်း လင်းယွမ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် ဖမ်းပင်အပင်တစ်စုကို ထပ်မံ ဆွဲနုတ်ကြည့်လိုက်ပြန်သည်။ ဤအပင်များမှာလည်း အနက်ရောင် အတိဖြစ်နေသော်လည်း လတ်ဆတ်ကာ ရေရွှမ်းနေ၏။

လင်းယွမ်က လက်ဖြင့် ညှစ်ကြည့်လိုက်ရာ ဖမ်းပင်များဆီမှ အရည်များစွာ ထွက်ကျလာသည်။

"စားလို့ရမလားတော့ မသိဘူး... စားလို့ရမယ်ဆိုရင်တော့ ရေရွှမ်းနေတဲ့ ဒီဖမ်းပင်တွေက အကောင်းစား ဟင်းလျာတွေပဲ"

နောက်မှ စမ်းသပ်ကြည့်ရန်အတွက် ထိုအပင်များကို ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းထဲသို့ အလွယ်တကူ ထည့်သိမ်းထားလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ထိုက်ယန်တောင်မှ လူများသည် အပြင်ထွက်၍ အပင်များကို တွေ့သည်နှင့် မျိုးစေ့များ သို့မဟုတ် အမြစ်များကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် စုဆောင်းကာ စိုက်ပျိုးရေးဌာနသို့ ပြန်လည် ပေးအပ်လေ့ ရှိကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကမ္ဘာပျက်ကပ် စတင်ချိန်မှစ၍ နေရာအနှံ့ ရေကြီးရေလျှံမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ရာ စားစရာဆို၍ တဖြည်းဖြည်း ရှားပါးလာပြီ မဟုတ်ပါလော။

စားသုံး၍ရသော အပင်တိုင်းမှာ တန်ဖိုးကြီးမားသည့် ရင်းမြစ်များပင် ဖြစ်နေသည်။

လင်းယွမ်အနေဖြင့်လည်း ဤအရာများကို လက်လွတ်ခံမည် မဟုတ်ချေ။

ဖမ်းပင်များနှင့် အမွေးအမျှင်ကဲ့သို့ အပင်ငယ်များကို သိမ်းဆည်းပြီးနောက် လင်းယွမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

ပေ ၁၃၀၀ စိတ်စွမ်းအင် အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ နည်းပါးလွန်းသေးသဖြင့် လင်းယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

ထိုအကွာအဝေးအတွင်း မြင်ကွင်းအားလုံးမှာ ခပ်ဆင်ဆင် တူညီနေပြီး ချောမွေ့သော အပင်ငယ်များနှင့် ဖမ်းပင်များကိုသာ တွေ့ရကာ သစ်ပင် တစ်ပင်ကိုမျှ မမြင်ရပေ။

နောက်ပိုင်း လမ်းမပျောက်စေရန် စဉ်းစားပြီးနောက် လင်းယွမ်က ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းထဲမှ စွန့်ပစ်ကားတစ်စီးကို ထုတ်ယူကာ တည်နေရာ အမှတ်အသား အဖြစ် ထိုနေရာ၌ ချထားခဲ့သည်။

ထိုအရာအားလုံး လုပ်ဆောင်ပြီးသည်နှင့် လင်းယွမ်က အရပ်မျက်နှာ တစ်ခုကို ကျပန်းရွေးချယ်ကာ ဤရေပေါ်ကျွန်းအတွင်းသို့ စတင် စူးစမ်းလေတော့သည်။

ရှာဖွေစူးစမ်းနေရင်း ဟွမ်ကွမ်းဇူ၏ ကပ်ပါးမျိုးစေ့ တည်နေရာကိုပါ တစ်ပါတည်း အာရုံခံနေ၏။

"ဒီကောင်က ဘာလို့ ဒီရေပေါ်ကျွန်းကို ရောက်နေရတာလဲ... ထူလုံနဲ့ နို့ဖြူလေးတို့ရော သူ့နောက်ကို လိုက်ဝင်လာတာများလား"

ဟွမ်ကွမ်းဇူ၏ ကပ်ပါးမျိုးစေ့ တည်နေရာမှာ ဤကျွန်းပေါ်တွင် ရှိနေသဖြင့် လင်းယွမ် စိတ်ထဲ၌ ထူးဆန်းနေမိသည်။

သို့သော် ဟွမ်ကွမ်းဇူ တစ်ယောက် ဤနေရာသို့ မည်သည့်အတွက် ရောက်နေသနည်း ဆိုသည်ကိုမူ သူ နားမလည်နိုင်ပေ။

လင်းယွမ် ခရီးဆက်လာရင်း မြေကြီးပေါ်တွင် တည်နေရာ အမှတ်အသားများကို တစ်ပါတည်း ချန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဤကျွန်း၏ ပတ်ဝန်းကျင်အခြေအနေကို မရင်းနှီးသောကြောင့် အစွမ်းကုန် မပြေးလွှားရဲသဖြင့် သူ၏ အရှိန်မှာ အတော်လေး နှေးကွေးနေ၏။

နှစ်မိုင်ခန့် လျှောက်လာပြီးနောက် ရှေ့တွင် မညီမညာ ထိုးထွက်နေသော ကျောက်ဆောင်များကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုကျောက်ဆောင်များက မြေပြန့်လွင်ပြင်ပေါ်တွင် အကာအကွယ် တံတိုင်းကြီးများအလား မတ်မတ်ကြီး ရပ်တည်နေကြသည်။

ပြောင်သလင်းခါနေသော ကျောက်တုံးများနှင့် ရေညှိများ၊ အမွေးအမျှင်ကဲ့သို့ အပင်ငယ်များ ဖုံးလွှမ်းနေသော မြေပြင်က တောတွင်းမြေရိုင်းဒေသ တစ်ခုအလား ခံစားရစေသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီကို ပြန်ရောက်လာရပြန်တာလဲ"

"ကောချင့်... မင်းနည်းက ဟုတ်ရောဟုတ်ရဲ့လားကွ... ဒီနည်းလမ်းက လုံးဝ အဆင်မပြေဘူးကွာ"

"ဒါနဲ့ဆို သုံးခါရှိပြီ... ငါတို့ ဒီကျောက်တုံးကို ဖြတ်လာတာ သုံးကြိမ်တောင် ရှိနေပြီ... တောက်"

"မဖြစ်ဘူး... ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေရင် ငါတို့ ဒီမှာပဲ ပိတ်မိပြီး သေရတော့မယ်... ဒါ ငါးရက်မြောက် ရှိနေပြီနော်"

ရုတ်တရက် ရှေ့ဆီမှ ပြင်းထန်သော ငြင်းခုံသံများကို လင်းယွမ် ကြားလိုက်ရသည်။

ထိုငြင်းခုံသံများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့စိုးရိမ်မှုများနှင့် မလုံခြုံမှုများ ရောယှက်နေ၏။

လင်းယွမ် ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်ကို အနီးအနားရှိ ကျောက်တုံးများဆီသို့ ချက်ချင်း ထိုးဖောက်ကာ အလျင်အမြန် ်"ကြည့်" လိုက်သည်။

ကျောက်တောကြီးထဲတွင် စုတ်ပြတ်နေသော အမျိုးသား သုံးဦးက ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးကို မှီထားကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုအထဲမှ တစ်ယောက်က ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာထားဖြင့် ကျောက်တုံးကို စမ်းသပ်ကြည့်နေပြီး ထိုကျောက်တုံးပေါ်တွင် အမှတ်အသား တချို့ ရေးခြစ်ထားပုံရသည်။

ကျန်နှစ်ယောက်က မပြတ် တီးတိုး ညည်းတွားနေကြပြီး တစ်ယောက်မှာ ခေါင်းတွင် ရွှေရောင် ပုဝါကို ပတ်ထားကာ အသံသြသြနှင့် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ယောက်၏ မျက်နှာတွင် အမာရွတ်တစ်ခု ရှိပြီး ခေါင်းတွင်လည်း သတ္တု ခေါင်းစည်း ကြိုးတစ်ချောင်းကို စည်းနှောင်ထားသည်။

ယခုအချိန်တွင် ထိုနှစ်ယောက်၏ အပြစ်တင် ညည်းတွားမှုများကို ခံနေရသူမှာ ကျောက်တုံးပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများကို စမ်းသပ်နေသော လူငယ်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုလူငယ်က တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်။ "မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာ... ငါ့စိတ်စွမ်းအင်က မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်း သွားနေတာ သေချာတယ်... ပေ ၆၅၀ တိုင်းမှာလည်း အမှတ်အသားတွေ လုပ်ခဲ့တာပဲ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လမ်းပျောက်ရတာလဲ... မဖြစ်နိုင်ပါဘူး"

ထိုလူငယ်၏ အမည်မှာ ကောချင့်ဖြစ်ပြီး ပေါင်ဆန်းမြို့မှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ဦး ဖြစ်ကာ ဘေးရှိ နှစ်ယောက်မှာ သူ၏ အဖော်များပင်တည်း။

သူတို့သုံးယောက်သည် ပေါင်ဆန်းမြို့မှ သင်္ဘောက အခြေအနေကို စုံစမ်းရန် စေလွှတ်ထားသော ရှေ့ပြေး ကင်းထောက်များ ဖြစ်ကြသည်။

သို့သော် လွန်ခဲ့သော တစ်ပတ်ခန့်က ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာပြီးကတည်းက သူတို့အဖွဲ့ ဤကျောက်တောကြီးထဲတွင် ပိတ်မိနေခဲ့ပြီး အပြင်ထွက်ရန် လမ်းစ ရှာမတွေ့ခဲ့ချေ။

"ရှီဟူ... ကောချင့်က စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင်လေ... သူတောင် ထွက်လို့မရတာဆိုတော့ ငါတို့အတွက်က ပိုခက်ပြီ" အမာရွတ်နှင့်လူက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

ရွှေရောင်ပုဝါ စည်းထားသော အသံသြသြနှင့် အမျိုးသားက ဝင်ပြောသည်။ "ခွေးဖြစ်ပြီပဲ... ဒီသောက်ကျိုးနည်း နေရာကြီးက ဘာကြီးလဲကွာ... အလင်းရောင် တစ်စက်လေးမှ မရှိဘူး... မီးတုတ်တောင် ထွန်းလို့ မရဘူး"

"လောင်ချိုင်း... တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ မင်း မခံစားရဘူးလား... အရင်က လူတချို့ တွေ့သေးတယ်လေ... ဒီရက်ပိုင်းတော့ တစ်ယောက်မှတောင် အရိပ်အယောင် မမြင်ရတော့ဘူး... သူတို့ အပြင်များ ထွက်သွားကြပြီလား မသိဘူး"

အမာရွတ်နှင့် လောင်ချိုင်းက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထောက်ခံလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်... အရင်က တခြားလူတွေနဲ့ ဆုံသေးတယ်... အခုတော့ ဘာလို့ တစ်ယောက်မှ မတွေ့ရတော့တာလဲ"

ရှီဟူက တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေဆဲဖြစ်သော ကောချင့်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သော်လည်း မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရသဖြင့် ကြိုးကိုသာ ဆွဲကာ အော်မေးလိုက်သည်။ "ကောချင့်... မင်း တတွတ်တွတ် လုပ်မနေနဲ့တော့... ငါတို့ဆီမှာ ရိက္ခာ ဘယ်လောက် ကျန်သေးလဲ"

သူတို့ သုံးယောက်လုံး၏ ခါးတွင် ကြိုးတစ်ချောင်းစီဖြင့် အချင်းချင်း ချိတ်ဆက်ထားကြသည်ကို တွေ့ရ၏။

ထိုသို့သာ ချိတ်ဆက်မထားပါက သူတို့သုံးယောက်လုံး လမ်းပျောက်သွားနိုင်ချေ ရှိသည်။

ကောချင့် အသိဝင်လာပြီး "ငါ့အိတ်ထဲမှာတော့ ငါးအသားပြား သုံးပြားပဲ ကျန်တော့တယ်... မင်းတို့ရော"

ရှီဟူက ပြန်ဖြေသည်။ "ငါ့ဆီမှာတော့ ကန်စွန်းဥ ငါးလုံးရယ်... ကျိုထားတဲ့ ရေကျက်အေး သုံးဗူးပဲ ရှိတော့တယ်"

"ရေအတွက်ကတော့ ပူစရာမလိုပါဘူး... ဒီမှာ မိုးရွာနေသေးတာပဲ... ပြဿနာက စားစရာပဲ... ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေရင် ငါတို့ ငတ်သေရလိမ့်မယ်"

"အခု ချက်ချင်း အရေးတကြီး လိုနေတာက အစားအသောက်ရှာဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခုပဲ" လောင်ချိုင်းက မနေနိုင်ဘဲ ဝင်ပြောသည်။

ထိုစကားကို ရှီဟူနှင့် ကောချင့်တို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်ကြသည်။

ကောချင့်က ပြောလိုက်၏။ "မြေကြီးပေါ်က ဒီရေညှိတွေ စားလို့ရမလား မသိဘူး... ထူးဆန်းတယ်နော်... ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ကျွန်းကြီးပေါ်မှာ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါ တစ်ကောင်မှတောင် မရှိဘူးလား"

"သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါ နှစ်ကောင်လောက်သာ ဖမ်းမိရင် အဆာပြေဖို့ အသား နည်းနည်းပါးပါး စားလို့ ရတာပေါ့"

"ငါတို့ ကျွန်းအလယ်ပိုင်းထိ မရောက်သေးလို့များလား... အပြင်ဘက်မှာပဲ လှည့်ပတ်နေရလို့များလား" ရှီဟူက သုံးသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

လောင်ချိုင်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရှီဟူပြောတာ ယုတ္တိရှိတယ်... ငါတို့ ဒီထဲရောက်တာ ဘယ်လောက်မှ မကြာသေးဘူး... ဒီကျောက်တောထဲမှာပဲ ပိတ်မိနေတာ... ကျွန်းအလယ်ပိုင်းထိ မရောက်သေးတာ သေချာသလောက်ပဲ"

"ဟူး... သောက်ကျိုးနည်းပဲ... ခေါင်းဆောင်တို့ ငါတို့ဆီက သတင်းမရတော့ လိုက်ရှာဖို့များ ဝင်လာကြပြီလား မသိဘူး" ရှီဟူက မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

ကောချင့်က သက်ပြင်းချရင်း "ခေါင်းဆောင်တို့ ဝင်လာရင်တောင် ငါတို့ကို ရှာတွေ့ပါ့မလား စိုးရိမ်နေရတယ်"

ထိုစကားကြောင့် လောင်ချိုင်းနှင့် ရှီဟူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သော ခံစားချက် တစ်ခုက ရင်ထဲသို့ တိုးဝင်လာပြီး သူတို့ သုံးယောက်ကြားတွင် လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

လင်းယွမ်က သူတို့ သုံးယောက်၏ စကားဝိုင်းကို အဝေးမှ နားထောင်ရင်း သူတို့၏ လက်ရှိ အခြေအနေကို စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် အာရုံခံလိုက်ရာ သူတို့ ကြုံတွေ့နေရသည့် အခက်အခဲကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်သွားခဲ့သည်။

သူ တွေးထားသည့်အတိုင်းပင် အပြင်လူများ ဤနေရာသို့ ဝင်ရောက်လာပါက အလင်းရောင်နှင့် တည်နေရာ အမှတ်အသားများ မရှိသဖြင့် အမြင်အာရုံ ပျောက်ဆုံးသွားမည် ဖြစ်ကာ မျက်ကန်း ဆင်စမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဤနေရာရှိ မည်သည့်အရာကိုမျှ ခွဲခြားနိုင်စွမ်း ရှိမည် မဟုတ်ချေ။

ကောချင့်သည် စိတ်စွမ်းအင် အစွမ်းပိုင်ရှင် ဖြစ်သော်လည်း ဤနေရာတွင် ပိတ်မိနေဆဲ ဖြစ်သည့်အတွက် ဤကျောက်တောကြီးမှာ မည်မျှ ကြီးမားကျယ်ပြန့်ကြောင်း သိသာထင်ရှားလှသည်။

လင်းယွမ် အနည်းငယ် စဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက် ကျောက်တောထဲသို့ အရမ်းကာရော မဝင်တော့ဘဲ နောက်ဆုတ်လိုက်ကာ ကျောက်တော၏ အစွန်းတစ်လျှောက် အတိုင်းသာ ဆက်လျှောက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ကျောက်တောကို ကွေ့ပတ်သွားကြည့်ရမယ်... ကျွန်းအလယ်ပိုင်းကို သွားလို့ရမယ့် တခြားလမ်းတွေများ တွေ့နိုင်မလား"

လင်းယွမ်၏ စိတ်စွမ်းအင် အတိုင်းအတာမှာ ပေ ၁၃၀၀ ခန့်သာ ရှိရာ ဤကဲ့သို့သော သဘာဝ ကျောက်ဝင်္ကပါကြီးထဲတွင် သူလည်း လမ်းပျောက်မည်ကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိသည်။

ထို့ကြောင့် လက်ရှိ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းမှာ ရှောင်ကွင်းသွားရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

ကျောက်တောအစွန်းတစ်လျှောက် သုံးမိုင်ခန့် ခရီးဆက်လာပြီးနောက် ကျောက်တောကြီး ပျောက်ကွယ်သွားကာ ရှေ့တွင် အဆုံးအစမရှိသော မြေပြန့်လွင်ပြင်ကြီးတစ်ခု ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာသည်။

လင်းယွမ် သက်ပြင်း တစ်ချက် ချနိုင်သွားပြီး သူ၏ စိတ်စွမ်းအင်များကို ပတ်ဝန်းကျင်သို့ လွှမ်းခြုံထားလျက် ကျွန်းအတွင်းပိုင်းသို့ ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

နောက်ထပ် လေးမိုင်ခန့် အကြာတွင် ရှေ့မှ မြေမျက်နှာပြင်မှာ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး မြေကြီးပေါ်၌ နိမ့်ပါးသော ကျောက်တုံး အမျိုးမျိုးကို တွေ့မြင်လာရသည်။

အစပိုင်းတွင် လင်းယွမ် သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ ဆက်လျှောက်လာခဲ့သော်လည်း အတန်ကြာသော် ရှေ့တွင် ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခု ရှိနေကြောင်း စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ရုတ်တရက် အာရုံခံမိသွားသည်။

"ချောက်ကမ်းပါးကြီး ပါလား"

"ဟွမ်ကွမ်းဇူရဲ့ ကပ်ပါးမျိုးစေ့က အောက်မှာပဲ"

လင်းယွမ် ရင်ထဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး အနည်းငယ် ဝမ်းသာသွားသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ဟွမ်ကွမ်းဇူ၏ တည်နေရာကို သေချာ ရှင်းလင်းစွာ အာရုံခံနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ် တစ်စက္ကန့်မျှပင် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ အပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ကာ စိတ်စွမ်းအင်များကို ပေါက်ကွဲထွက်စေလျက် လေထဲတွင် ခြေချကာ ချောက်ကမ်းပါးအတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ပျံသန်းဆင်းသက်သွားလေသည်။

ချောက်ကမ်းပါးကြီးမှာ အောက်ခြေ မမြင်ရလောက်အောင် နက်ရှိုင်းလှပြီး လင်းယွမ်၏ စိတ်စွမ်းအင် လွှမ်းခြုံမှုအတွင်း သူ့ဘက်ခြမ်းရှိ ချောမွေ့သော ကမ်းပါးနံရံကိုသာ အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိသည်။

ပေ ၁၀၀၀ ကျော်ခန့် ဆင်းသက်လာပြီးနောက် လင်းယွမ်၏ စိတ်စွမ်းအင်က ချောက်ကမ်းပါး အောက်ခြေကို အာရုံခံမိသွားသည်။

ချောက်အောက်ခြေမှ ရေစီးသံများကို ကြားနေရပြီး အောက်တွင် ကုန်းမြေ မဟုတ်ဘဲ ရေကန်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေ၏။

လင်းယွမ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အမြန် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ကပ်ပါးမျိုးစေ့၏ တည်နေရာကို အာရုံခံကာ ထိုနေရာသို့ အမြန် ပျံသန်းသွားသည်။

သို့သော် ရေကန်ပေါ်တွင် ခဏမျှ ပျံသန်းပြီးနောက် ဟွမ်ကွမ်းဇူ၏ ကပ်ပါးမျိုးစေ့မှာ အနီးအနားတွင် ရှိနေကြောင်း လင်းယွမ် သေချာပေါက် သိနေသော်လည်း လူကိုမူ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။

ထိုအခြေအနေကြောင့် လင်းယွမ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ရေကန်ကြီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။

"သူ ရေအောက် ရောက်နေတာများလား"

ထိုသို့တွေးမိသည်နှင့် ရင်ထဲ လှုပ်ရှားသွားကာ အောက်သို့ ချက်ချင်း ထိုးဆင်းသွားပြီး ရေအောက်သို့ လျင်မြန်စွာ ငုပ်လျှိုးဝင်ရောက်သွားလေသည်။

"ဗွမ်း"

ရေပွက်များ လွင့်စဉ်သွားပြီး လှိုင်းများ ရိုက်ခတ်သွားသည်။

လင်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်လည်တွင် ရေစီးကြောင်း အကာအကွယ် တစ်ခု လျင်မြန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

မြစ်တစ်ရာ ပင်လယ်ပေါင်းဆုံ အစွမ်းကို သုံးလိုက်သလို တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လိပ်ခွံစွမ်းအင်အကာအကွယ်ကိုပါ ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မြေဝါရောင် အကြေးခွံများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီးနောက် ရွှေရောင် အကြေးခွံ ချပ်ဝတ်လွှာ တစ်ခုပါ ထပ်မံ ဖုံးအုပ်သွားတော့သည်။

အကာအကွယ်များကို ပြင်ဆင်ပြီးမှသာ လင်းယွမ်က စိတ်စွမ်းအင်များကို ဖြန့်ကြက်ကာ ဟွမ်ကွမ်းဇူ၏ ကပ်ပါးမျိုးစေ့ တည်နေရာကို ချက်ချင်း လိုက်လံ ရှာဖွေလေသည်။

သူ ရေအောက်တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ လှည့်ပတ်ရှာဖွေရင်း မကြာမီမှာပင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ရှေ့ရှိ ရေအောက် ကျောက်ကမ်းပါးနံရံတွင် ဥမင်လိုဏ်ခေါင်းပေါက် တစ်ခု ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ထိုအထဲမှ သန္ဓေပြောင်း ငါး အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာနေသည်။

လင်းယွမ် ရင်ထဲ လှုပ်ရှားသွားသည်။ "ဒီထဲမှာလား"

သူ ချက်ချင်း တိုးကပ်သွားပြီး လိုဏ်ခေါင်းပေါက်ဝအတိုင်း အတွင်းသို့ ဆက်တိုက် ကူးခတ်သွားလေသည်။

ရှေ့သို့ ရောက်လေ လိုဏ်ခေါင်းက ကျဉ်းမြောင်းလာလေ ဖြစ်ပြီး တဖြည်းဖြည်းနှင့် လူတစ်ကိုယ်စာ ဝင်ရန်ပင် နေရာ မရှိတော့ချေ။

သို့သော် ဤအရာက လင်းယွမ်ကို တားဆီး၍ မရနိုင်ပေ။ သူက မြေလျှိုးအစွမ်းကို တိုက်ရိုက် ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီး ကျောက်နံရံ အတွင်းသို့ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ကပ်ပါးမျိုးစေ့၏ အာရုံခံရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လင်းယွမ်က ကျောက်တုံးများကြားတွင် လျင်မြန်စွာ ငုပ်လျှိုးသွားလာနေ၏။

မကြာမီ သူ၏ ရင်ထဲ လှုပ်ရှားသွားပြီး ရှေ့ရှိ ကျောက်နံရံအဆုံးတွင် ဧရာမ မြေအောက် လိုဏ်ဂူကြီး တစ်ခု အံ့သြဖွယ် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ဆက်ရန်...

အပိုင်း (၅၃၈) ဟွမ်ကွမ်းဇူ၏ အသုံးဝင်မှု

"ရေထဲမှာ မဟုတ်ဘဲ ဒီချောက်ကမ်းပါး တောင်နံရံကြီးထဲမှာ ဖြစ်နေတာကိုး..."

"ဟွမ်ကွမ်းဇူကရော ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

လင်းယွမ် စိတ်ထဲ အံ့သြသွားပြီး ကျောက်နံရံထဲမှ ချက်ချင်း တိုးထွက်ကာ ဤထုံးကျောက်ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

တောင်နံရံအတွင်းရှိ ဤထုံးကျောက်ဂူကြီးမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းလှရာ လင်းယွမ်၏ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့်ပင် ဂူတစ်ခုလုံး၏ အကျယ်အဝန်းကို အာရုံမခံနိုင်ပေ။

နေရာအနှံ့ အမှောင်အတိ ကျနေပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ မမြင်ရချေ။

သို့သော် လင်းယွမ်၏ စိတ်စွမ်းအင် အာရုံခံနိုင်စွမ်းထဲတွင်မူ အပေါ်မှ တွဲလောင်းကျနေသော ကျောက်စက်ပန်းဆွဲ ကျောက်တိုင်များကို အာရုံရနေပြီး ထိုကျောက်တိုင်များကြား၌ တိမ်ကောသော ရေစီးကြောင်းများ ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေသည်ကို သိရှိနေ၏။

သန္ဓေပြောင်း ငါးကောင်များမှာလည်း ထိုကျောက်တုံးများကြားတွင် ကူးခတ်သွားလာနေကြသည်။

လင်းယွမ်က ကိုယ်ကို ပေါ့ပါးစွာ ရုန်းကြွကာ ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ၏ အရိပ်မှာ တဖျပ်ဖျပ် လက်သွားပြီး ရှေ့သို့ ဆက်တိုက် ခုန်ပျံသွားလေတော့သည်။

သူက ကျောက်တုံးများပေါ်မှ မဖြစ်မနေ သွားချင်နေ၍ မဟုတ်ဘဲ ရေထဲမှ ဆင်းလျှောက်ပါက မလွဲမသွေ အသံထွက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဟွမ်ကွမ်းဇူဘက်မှ အခြေအနေကို သေသေချာချာ မသိရသေးခင်မှာတော့ လင်းယွမ်က သူ့နေရာကို အလွယ်တကူ အသိခံမည် မဟုတ်ပေ။

ပေတစ်ထောင်ကျော်ခန့် ခုန်ကူးလာပြီးနောက် လင်းယွမ်က သူ့ခြေလှမ်းများကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ရှေ့တည့်တည့်တွင် ရေကန်ကြီးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ထိုရေကန်ထဲ၌ လူဆယ်ဂဏန်းခန့် ကူးခတ်လှုပ်ရှားနေကြကာ ရေအောက်သို့ မကြာခဏ ရေငုပ်ဆင်းနေကြသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ရေပြင်ထက်မှလည်း "ဝုန်း... ဝုန်း" ဟူသော ရေပုတ်ခတ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေသည်။

လူတစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မရှိဘူး... ဒီဘက်မှာ မရှိဘူးဟေ့"

"တောက်... ဒီနေရာက ဦးနှောက်ကန် အစစ်ရော ဟုတ်ရဲ့လား... ဘာလို့ ရှာမတွေ့ရတာလဲ"

"ဟို အလင်းဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်ရော... သူ့ကို ဒီဆွဲခေါ်လာခဲ့... အောက်ဆင်းပြီး ထပ်ရှာကြည့်ရအောင်"

ထိုအခါ လင်းယွမ်က ဟွမ်ကွမ်းဇူ၏ ကြောက်လန့်တကြား အော်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"မရတော့ဘူး... တကယ် မရတော့ပါဘူး... အောက်မှာ အမှောင်ဓာတ် စွမ်းအင်တွေက အရမ်း ပြင်းထန်လွန်းတယ်... ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရင်တောင် ဧရိယာအကျယ်ကြီးကို လင်းထိန်သွားအောင် မလုပ်နိုင်တော့ဘူးဗျ"

"စကားများမနေနဲ့... အောက်ဆင်းခဲ့စမ်း"

"အမလေး... ဝူး... ပလုံ... ပလုံ..."

ထိုရေမွန်းသံနှင့်အတူ ဟွမ်ကွမ်းဇူတစ်ယောက် ရေကန်အောက်ခြေသို့ ရုတ်တရက် ဆွဲချခံရသည်ကို လင်းယွမ် သတိပြုမိသွားသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းယွမ်၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားသည်။ "ဟွမ်ကွမ်းဇူက ဒီနေရာက အမှောင်ထုကို လင်းထိန်သွားအောင် လုပ်နိုင်တာလား..."

သူ အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီးနောက် မှောင်မည်းနေသော ရေအောက်သို့ အသံမထွက်စေဘဲ ချက်ချင်း ရေငုပ်ဆင်းကာ ဟွမ်ကွမ်းဇူတို့ နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။

ဟွမ်ကွမ်းဇူမှာ ရေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် တစ်ယောက်၏ ဖမ်းဆုပ်ခြင်းကို ခံထားရပြီး သူတို့၏ ပတ်လည်ရှိ ရေစီးကြောင်းများက အလိုအလျောက် ဘေးသို့ ကွဲထွက်နေသည်ကို တွေ့ရ၏။

ရေကန်အောက်ခြေသို့ ရောက်သွားချိန်တွင် ထိုရေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်က အော်ငေါက်လိုက်သည်။ "လင်းကြည့်စမ်း... ဒီနေရာမှာရော ရှိမရှိ သေချာကြည့်"

ဟွမ်ကွမ်းဇူမှာ အခြား ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သဖြင့် သူ၏ အစွမ်းကိုသာ ထုတ်သုံးလိုက်ရတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမှောင်ထုကြီးကို ချက်ချင်း ဖယ်ခွာသွားစေသည်။

ရေကန်ထဲရှိ နေရာအနှံ့အပြားမှာ အလင်းရောင်ကြောင့် လင်းထိန်သွားလေသည်။

နေရာတိုင်းတွင် အရောင်အသွေး စုံလင်သော သန္ဓေပြောင်း ငါးများကို မြင်တွေ့နေရပြီး ကန်ရေမှာလည်း ကော်ရည်ကဲ့သို့ စေးကပ်ကပ် ဖြစ်နေသည်။

ရေကန်အောက်ခြေတွင် အနက်ရောင် ကျောက်တုံးအချို့ မားမားမတ်မတ် ရှိနေကာ အလင်းရောင်များ ထိုကျောက်တုံးများပေါ် ကျရောက်သွားသည်နှင့် ချက်ချင်း စုပ်ယူခံလိုက်ရ၏။

ဟွမ်ကွမ်းဇူက အလျင်စလို ပြောလိုက်သည်။ "ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက သခင်ကြီးရယ်... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ကြာကြာ တောင့်မခံနိုင်တော့ဘူးဗျ"

"ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"

"မင်းအလုပ်ကို သေချာလုပ်"

ထိုရေဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်က အေးစက်စက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြန် အကဲခတ် စစ်ဆေးတော့သည်။

ရုတ်တရက် သူက အနက်ရောင် ကျောက်တုံးများ စုပုံနေသော အဝေးမှ နေရာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်၏။ "ဟိုဘက်ကို သွားမယ်... ဒီလောက် များပြားတဲ့ အမှောင်ဓာတ် သွေးသလင်းကျောက်တွေ ရှိနေတာဆိုတော့ သေချာပေါက် ဦးနှောက်အမြူတေနား ရောက်နေပြီပဲ"

ထိုသို့ပြောရင်း သူက ဟွမ်ကွမ်းဇူကို ဆွဲကာ ထိုဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ကူးခတ်သွားလေသည်။

အဝေးမှ အခြားသူများလည်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် နောက်မှ ချက်ချင်း အုံလိုက်ကျင်းလိုက် လိုက်ပါသွားကြသည်။

ထိုလူများအထဲတွင် အချို့မှာ ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ ဖြစ်ကြောင်း သိသာစေသော အပြာရောင် ဝတ်ရုံရှည်များကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

သို့သော် အဝါရောင် ချပ်ဝတ်တန်ဆာများ၊ သို့မဟုတ် အနက်ရောင် အဝတ်အစားများ ဝတ်ဆင်ထားသူ အများအပြားလည်း ပါဝင်နေပြီး ကြည့်ရသည်မှာ ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းသားများနှင့် မတူပေ။

လင်းယွမ်က စစ်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသူများကိုပင် မြင်တွေ့လိုက်ရသေးသည်။

ထိုသူများမှာ အခြေအနေကို စုံစမ်းရန် ဤနေရာသို့ ကြိုတင် ရောက်ရှိနေသူများ ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

လင်းယွမ် လုံးဝ မထင်မှတ်ထားသည်က ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းမှ လူများသည် ဟွမ်ကွမ်းဇူကို ထိန်းချုပ်ဖမ်းဆီးထားရုံသာမက သူ၏ အလင်းဓာတ်အစွမ်းကို အသုံးချကာ ဓာတ်မီးတစ်လက်သဖွယ် ခိုင်းစေနေခြင်းပင်။

"ဟွမ်ကွမ်းဇူက အလင်းဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် ဖြစ်နေလို့ ဒီနေရာက အလင်းရောင်ကို စုပ်ယူနိုင်တဲ့ အမှောင်ဓာတ်စွမ်းအင်ကို တောင့်ခံနိုင်တာများလား"

လင်းယွမ် စိတ်ထဲမှ မှန်းဆနေမိသည်။

သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ရှေ့ဘက်ဆီမှ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်သံကြီး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာ၏။

"အား..."

"လောင်ချန်... မင်း ဘာလုပ်တာလဲ"

"တောက်... လောင်ရှင်း... မင်း ရူးသွားပြီလား"

"မဟုတ်ဘူး... မင်းက လောင်ရှင်း မဟုတ်ဘူး"

ဆက်တိုက်ဆိုသလို အော်ဟစ်သံများ၊ ဒေါသတကြီး ကြိမ်းဝါးသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ရေပြင်တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခတ် ဆူညံသွားတော့သည်။

လင်းယွမ်က ရှေ့မှ လှုပ်ရှားမှုများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ရင်ထိတ်သွားကာ ထိုနေရာသို့ အလျင်အမြန် ကူးခတ်သွားလေသည်။

ရှေ့တစ်ဝိုက်တွင် အမှောင်အတိ ကျနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း လင်းယွမ်၏ စိတ်စွမ်းအင် အာရုံခံနိုင်စွမ်းအရ ထိုလူများမှာ ရူးသွပ်သွားသည့်အလား အချင်းချင်း ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။

ဟွမ်ကွမ်းဇူမှာ မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ထွက်ပြေးသွားမှန်း မသိဘဲ မလှမ်းမကမ်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ၏ အနောက်တွင်တော့ လူရိပ်တစ်ခုက ကပ်ပါလာပြီး အသည်းအသန် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးနေသည်။

လင်းယွမ်က နောက်မှ လိုက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ် သူ၏ ကျောဘက်ဆီမှ တစ်စုံတစ်ခု လျင်မြန်စွာ တိုက်ခိုက်လာသည်ကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဟင်"

သူ ချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ဘေးဘက်သို့ အမြန် ရှောင်တိမ်းလိုက်၏။

သို့သော် သူ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်နှင့် အနောက်မှ အရာကလည်း လမ်းကြောင်း ပြောင်းသွားကာ သူ့ဆီသို့ ထပ်မံ ပြေးဝင်လာပြန်သည်။

"ဒါက ငါ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေတာလား"

လင်းယွမ် ရုတ်တရက် အံ့သြသံသယ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်ခက်ထန်သော အမူအရာတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

ချက်ချင်းပင် လက်တစ်ဖက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရှေ့ရှိ ရေစီးကြောင်းပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် ဖိချလိုက်လေသည်။

"ဂျစ်... ဂျစ်... ဂျစ်"

စေးကပ်နေသော ရေစီးကြောင်းများမှာ လင်းယွမ်၏ လုပ်ဆောင်မှုကြောင့် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း အေးခဲသွားတော့သည်။

သို့သော် လင်းယွမ်ကို အံ့အားသင့်သွားစေသည်မှာ ရောက်လာသူက ထူထဲသော ရေခဲလွှာကြီးကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်လာပြီး သူ့မျက်နှာချင်းဆိုင်သို့ ရုတ်ချည်း ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။

ထိုသို့ မြင်လိုက်ရသဖြင့် လင်းယွမ်က လိပ်ခွံစွမ်းအင်အကာအကွယ်ကို အမြန် ဖွင့်လှစ်လိုက်ရာ အပြင်ဘက်မှ လူရိပ်ကို ချက်ချင်း တားဆီးပေးနိုင်သွားသည်။

သို့သော် ရောက်လာသူက လက်သီးနှစ်ဖက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ လိပ်ခွံစွမ်းအင်အကာအကွယ်ပေါ်သို့ "ဒိုင်း" ခနဲ အားကုန် ထိုးချလိုက်သည်။

ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း လိပ်ခွံစွမ်းအင်အကာအကွယ်မှာ အနည်းငယ်မျှပင် တုန်ခါသွားခြင်း မရှိပေ။

ဤအချက်က လင်းယွမ်ကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေသည်။ "တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းအားက မပြင်းပါလား"

ထိုလူရိပ်က လိပ်ခွံစွမ်းအင်အကာအကွယ်ကို တစ်ပတ်ပတ်ကာ ကြည့်ရှုလိုက်သော်လည်း အားနည်းချက် တစ်ခုမျှ မတွေ့ရသဖြင့် မကျေမနပ်ဖြင့် အကာအကွယ်ကို နှစ်ချက်သုံးချက်မျှ ရိုက်ပုတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ နေရာတွင်ပင် ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ဤဖြစ်စဉ် တစ်ခုလုံးကို လင်းယွမ်၏ စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် သေချာစွာ စောင့်ကြည့်နေခြင်း မဟုတ်ပါက ထိုလူရိပ် မည်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို လုံးဝ သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒါက ဘယ်လိုသရဲတစ္ဆေမျိုးလဲ"

လင်းယွမ် မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသော်လည်း လက်ရှိ အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စမှာ ဤပြဿနာကို စဉ်းစားနေရန် မဟုတ်ပေ။

"ဟွမ်ကွမ်းဇူကို အရင်ရှာမှပဲ"

လင်းယွမ်က ချက်ချင်း ကိုယ်ကိုလှည့်ကာ ဟွမ်ကွမ်းဇူ ရှိရာသို့ အမြန်ဆုံး နှုန်းဖြင့် ပြေးလိုက်သွားခဲ့သည်။

ကပ်ပါးမျိုးစေ့၏ နေရာပြစနစ် ရှိနေသောကြောင့် လင်းယွမ်က ဟွမ်ကွမ်းဇူ၏ တည်နေရာကို အလွယ်တကူ သတ်မှတ်နိုင်ခဲ့ပြီး အသက်ရှုကြိမ် အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် ပေရာချီ အကွာအဝေးရှိ ဟွမ်ကွမ်းဇူကို မှီသွားလေသည်။

သို့သော် စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သောအခါ ယခုအချိန်တွင် ဟွမ်ကွမ်းဇူမှာ အလင်းဓာတ်ပုံစံ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးကို လင်းထိန်နေစေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ ပတ်လည်တွင် အရိပ်မည်း ခုနစ်ခု ရှစ်ခုခန့်က ထိုအလင်းရောင်ကို ပုန်းရှောင်နေကြသည်။

ဟွမ်ကွမ်းဇူ၏ မျက်နှာတွင် ကြောက်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး အသံကုန် အော်ဟစ်နေ၏။ "ထွက်သွားကြ... အကုန်လုံး ထွက်သွားကြစမ်း"

ထိုသို့ ဆဲရေးတိုင်းထွာရင်း သူက ရေပြင်ထက်သို့ အသက်လုကာ ကူးခတ်သွားလေသည်။

ထိုလူရိပ်များမှာ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ အလင်းရောင်ကို အလွန် ကြောက်ရွံ့ပုံရပြီး နောက်မှ ကပ်လိုက်လာကြသော်လည်း ဟွမ်ကွမ်းဇူ၏ အလင်းရောင် အထိခံရမည်ကိုမူ လုံးဝ မဝံ့ရဲကြပေ။

အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဟွမ်ကွမ်းဇူမှာ ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူက ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးပေါ်သို့ ဒယိမ်းဒယိုင် တွားသွားကာ တက်သွားပြီး အကြီးအကျယ် မောဟိုက်နေတော့၏။

ဤနေရာတွင် အလင်းတန်းများက အဝေးသို့ မပျံ့နှံ့နိုင်ရာ သူ၏ အလင်းရောင်ပုံစံ ထွက်ပြေးခြင်းအစွမ်းမှာ အသုံးမဝင်တော့ကြောင်း သေချာနေပေသည်။

ယခု ကျောက်တုံးကြီးပေါ်သို့ တက်ပြီးသည်နှင့် ကိုယ်ပေါ်မှ အလင်းရောင်ကို အမြန်ငြှိမ်းသတ်လိုက်ပြီး အခြား ကျောက်တုံးများပေါ်သို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်ကူးကာ အသံတိတ် ပုန်းအောင်းနေလိုက်သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုအရိပ်မည်းများက ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်သို့ လိုက်လာပြီးနောက် ရပ်တန့်သွားကြခြင်းပင်။

သူတို့က ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် အတန်ကြာ လှည့်ပတ် ကူးခတ်နေပြီး ဟွမ်ကွမ်းဇူ အောက်ဆင်းမလာသည်ကို မြင်သောအခါ ရေအောက်သို့ ပြန်လည် ငုပ်လျှိုးသွားကြလေသည်။

လင်းယွမ်က ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရပြီးနောက် ခဏမျှ စဉ်းစားကာ ကိုယ်ထင်ပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဝှစ်"

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က ခုန်ထွက်သွားပြီး ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။

"ဘယ်သူလဲ"

ဟွမ်ကွမ်းဇူ ရုတ်တရက် လန့်ဖြတ်သွားပြီး ကိုယ်ပေါ်မှ အလင်းရောင်များ ချက်ချင်း ထွက်ပေါ်လာကာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "မလုပ်ပါနဲ့... မလုပ်ကြပါနဲ့... ကျွန်တော်က အလင်းဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်ပါ... ဒီက အမှောင်ထုကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်တယ်... ကျွန်တော့်ကို မသတ်ပါနဲ့"

လင်းယွမ်က စကားစလိုက်၏။ "ဟွမ်ကွမ်းဇူ... မင်း ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

ဟွမ်ကွမ်းဇူ ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲ မော့လာပြီး အလင်းရောင် ကျရောက်နေသော လူရိပ်ဆီသို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ရောက်လာသူကို သေချာ မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားတော့သည်။ "ဆရာလင်း... ဆရာလင်းပဲ... ဆရာ... ဆရာ ဘယ်လိုလုပ် ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

လင်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါက မင်းကို ပြန်မေးရမှာ... မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ... မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ"

ဟွမ်ကွမ်းဇူမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ ငိုမတတ် ဖြစ်နေပြီး အလျင်အမြန် ဖြေလိုက်၏။ "ဆရာလင်းရယ်... ဒီအတောအတွင်း ကျွန်တော် ဘယ်လောက်တောင် ဒုက္ခရောက်ခဲ့ရလဲဆိုတာ ဆရာ သိမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"အဲဒီတုန်းက ဆရာလင်းက ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက တမန်တော်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ပြီး မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာကနေ ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း... ဘယ်လို ဖြစ်သွားမှန်း မသိပေမဲ့ ရက်အနည်းငယ် ကြာတော့ ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက လူတွေ ရောက်လာပြီး အကျိုးအကြောင်း ဘာတစ်ခုမှ မမေးဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဆောက်အအုံကို အမြောက်တွေနဲ့ တိုက်ခိုက်ပြီး ကျွန်တော့်ကိုပါ ဖမ်းသွားကြတာဗျာ"

"ကျွန်တော်က ဘာကြောင့်လဲလို့ မေးကြည့်တော့လည်း ဘာမှ မဖြေဘဲ ဒီတိုင်းပဲ တစ်လမ်းလုံး ဖမ်းခေါ်လာပြီး ဒီနေရာကို ရောက်လာတာ"

"အဲဒီတော့မှ သူတို့က ဒီအမှောင်ဓာတ် ရေပေါ်ကျွန်းကို တွေ့သွားပြီး ကျွန်တော့်ကို အသုံးချခံအဖြစ်နဲ့ ဒီနေရာမှာ လမ်းပြခိုင်းဖို့ ခေါ်လာမှန်း သိရတော့တာပဲ"

လင်းယွမ်က မျက်မှောင်ပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘာလို့ မင်းကို လမ်းပြခိုင်းရတာလဲ"

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်က အလင်းဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် ဖြစ်နေလို့လေ... အမှောင်ဓာတ် စွမ်းအင်က အလင်းရောင် အကုန်လုံးကို စုပ်ယူပစ်နိုင်ပေမဲ့ ကျွန်တော့်လို အလင်းဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင်ဆီက ထွက်လာတဲ့ အလင်းဓာတ် စွမ်းအင်တွေကမှ အဲဒါကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်တာကိုး"

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေရာက အမှောင်ဓာတ် ရေပေါ်ကျွန်းလေ... နေရာတိုင်းမှာ အမှောင်ဓာတ် စွမ်းအင်တွေချည်းပဲ... ကျွန်တော့်ဆီက စွမ်းအင် နည်းနည်းလေးနဲ့ ဒီအမှောင်ထုကို ဖယ်ရှားဖို့ ဘယ်လိုလုပ် လောက်မှာလဲ"

"ကျွန်တော် ဒတစ်လမ်းလုံး သူတို့ အတင်းအကျပ် အလင်းပြခိုင်းတာခံရလို့ ဆယ်ကြိမ်လောက်ကို စွမ်းအင်တွေ ခမ်းခြောက်သွားခဲ့ရတယ်"

"တောက်... ခွေးမသားတွေ... ဓာတ်မီး သုံးရင်တောင် အားသွင်းပေးဖို့ လိုသေးတာကို... ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက တိရစ္ဆာန်တွေက တစ်လမ်းလုံး ကျွန်တော့်ကို အနားယူချိန်လေးတောင် မပေးဘဲ ဓာတ်မဲ့ စွမ်းအင်ကျောက်တုံးတွေကို အတင်း စုပ်ယူခိုင်းပြီး စွမ်းအင် ပြန်ဖြည့်ခိုင်းနေတာ"

"ဒါတွေကို အများကြီး စုပ်ယူမိရင် လူကို ဆိုးကျိုးတွေ အများကြီး ပေးတယ်ဆိုတာ သိရဲ့သားနဲ့"

"ကျွန်တော်က မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အဆင့်ကိုတောင် တက်ချင်နေသေးတာကို... ဒီတိရစ္ဆာန်အုပ်ကြီးက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲမယ့် လမ်းကြောင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်ကြပြီဗျာ"

စိတ်နာစရာ အကြောင်းများ ရောက်လာသောအခါ ဟွမ်ကွမ်းဇူမှာ ကျယ်လောင်စွာ ဆဲရေးတိုင်းထွာရင်း သူ ဤအတောအတွင်း ခံစားခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို မျက်ရည်စက်လက်ဖြင့် တိုင်တည် ပြောဆိုနေလေသည်။

လင်းယွမ်က သံသယဖြင့် "မင်း မထွက်ပြေးဘူးလား"

ဟွမ်ကွမ်းဇူက ငိုယိုကာ ဖြေသည်။ "ဆရာလင်းရယ်... သူတို့ အကုန်လုံးက မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အဆင့် အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေချည်းပဲ... ကျွန်တော် သူတို့ကို ဘယ်လိုမှ မယှဉ်နိုင်ဘူး... ထွက်ပြေးလို့လည်း လွတ်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ပြီးတော့ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ရေခူအာရုံကြော အဆိပ်တွေပါ တိုက်ထားသေးတာ... ကျွန်တော်သာ ထွက်ပြေးရဲရင် နေ့ဝက်တောင် အသက်ရှင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

လင်းယွမ် အနည်းငယ် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ဟွမ်ကွမ်းဇူ အဖမ်းခံရခြင်းမှာ သူက အလင်းဓာတ် အစွမ်းပိုင်ရှင် ဖြစ်နေပြီး ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းက အမှောင်ဓာတ် ရေပေါ်ကျွန်းကို စူးစမ်းလေ့လာရာတွင် အလွန် အသုံးဝင်သောကြောင့် ဖြစ်နေပေသည်။

လင်းယွမ်က ထပ်မေးလိုက်သည်။ "အဲဒီတုန်းက မြို့တော်ကုန်သွယ်ရေးစင်တာမှာ ငါထားခဲ့တဲ့ အဖော်နှစ်ယောက်ရော"

ဟွမ်ကွမ်းဇူ ကြောင်သွားပြီးနောက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပုံဖြင့် အမြန် ဖြေလိုက်၏။ "ဆရာ ပြောတာ ထူလုံနဲ့ ညီမပိုင်လား... အဲဒီနေ့က ရေနတ်ဘုရားဂိုဏ်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက ရုတ်တရက်ကြီးဆိုတော့ ကျွန်တော်လည်း သူတို့ကို ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး"

"လူတိုင်း ကိုယ့်လမ်းကိုယ် ပြေးကြတာဆိုတော့ သူတို့ ဘယ်မှာရှိနေလဲ ဆိုတာကို ကျွန်တော်လည်း မသိရပါဘူး"

"ဆရာလင်း... ဒီကိစ္စက ကျွန်တော့်ကို အပြစ်တင်လို့ မရဘူးနော်... အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော်တောင် မနည်း ကယ်နေရတာဗျ"

ဟွမ်ကွမ်းဇူ၏ ဤစကားများမှာ လိမ်ညာနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်းကို လင်းယွမ် အာရုံခံမိသည်။

ခဏတာအတွင်းမှာပင် လင်းယွမ် စိတ်ထဲ၌ ထူလုံနှင့် ပိုင်ကျစ်လဲ့ တို့နှစ်ယောက်အတွက် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ဝင်ရောက်လာလေသည်။

သူ၏ ရင်ထဲမှ စိုးရိမ်မှုကို ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပြီးနောက် လင်းယွမ်က ဟွမ်ကွမ်းဇူကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ခုနက မင်းကို လိုက်သတ်နေတဲ့ လူရိပ်တွေက ဘာကောင်တွေလဲ"

"ပြီးတော့... မင်းတို့ ကျွန်းထဲ ဝင်လာတာ ဒီလောက် ကြာနေပြီဆိုတော့ တန်ဖိုးရှိတဲ့ သဲလွန်စတစ်ခုခုများ ရှာတွေ့သေးလား"

ဟွမ်ကွမ်းဇူက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာလင်း... ဒီကျွန်းက ဒဏ္ဍာရီထဲက ရေပေါ်ကျွန်းလေ... ကျွန်တော်တို့ ကျွန်းပေါ် ရောက်နေတာ လဝက်နီးပါးလောက် ရှိနေပြီ... ဒီလဝက်အတွင်းမှာ ကျွန်းပေါ်က နေရာအနှံ့ကို စူးစမ်းလေ့လာနေကြတာ"

"လက်ရှိအချိန်အထိ ဒီကျွန်းက ဘယ်လောက် ကျယ်ဝန်းလဲဆိုတာ အတိအကျ စူးစမ်းလို့ မရသေးဘူး... ဒါပေမဲ့ ဦးနှောက်ကန်ကိုတော့ ကျွန်တော် ရှာတွေ့ခဲ့ပြီ... ဒီနေရာက ဦးနှောက်ကန်ပဲ"

"ခုနက လူရိပ်တွေဆိုတာက... အဲဒါ လူရိပ်တွေ လုံးဝ မဟုတ်ဘူး... အဲဒါ အရိပ်တစ္ဆေတွေဗျ"

"အရိပ်တစ္ဆေ"

လင်းယွမ် မျက်မှောင်ပင့်သွားပြီး သံသယအပြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... အဲဒါ ကျွန်တော်တို့က ဒီမိစ္ဆာကောင်တွေကို ပေးထားတဲ့ နာမည်လေ"

"ဒီကျွန်းပေါ်မှာ အရိပ်တစ္ဆေတွေ အများကြီး ရှိတယ်... သူတို့မှာ သေချာတဲ့ ပုံစံ မရှိဘဲ အရိပ်တစ်ခုလိုပဲ... လိုချင်တဲ့ ပုံစံ၊ လိုချင်တဲ့ သဏ္ဍာန်မျိုးစုံကို ပြောင်းလဲနိုင်ကြတယ်"

"အရိပ်တစ္ဆေတွေက အလင်းရောင်ကို ကြောက်တာကလွဲရင် တခြား အားနည်းချက်ဆိုလို့ လုံးဝ မရှိသလောက်ပဲ... ပြီးတော့ သူတို့ အရေအတွက်က အရမ်းများတယ်... အထူးသဖြင့် ဒီဦးနှောက်ကန်ထဲမှာဆိုရင် လှုပ်ရှားမှု နည်းနည်းလေး ပြင်းသွားတာနဲ့ ဒီမိစ္ဆာကောင်တွေကို ဆွဲဆောင်သလို ဖြစ်သွားတာ"

"ဒီတစ်ခါနဲ့ဆို ကျွန်တော်တို့ အရိပ်တစ္ဆေတွေနဲ့ တွေ့တာ ရှစ်ကြိမ်မြောက် ရှိပြီ... ကံကောင်းတာက ဒီအရိပ်တစ္ဆေတွေက ဦးနှောက်ကန်ထဲမှာပဲ နေပြီး ကန်ထဲကနေ အပြင်ကို ထွက်မလာကြတာပဲ... မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့မှာ အသက်ဆယ်ချောင်း ရှိနေရင်တောင် လောက်မှာမဟုတ်ဘူး"

လင်းယွမ် ဤစကားများကို နားထောင်ရင်း ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားမိသည်။

ရေပေါ်ကျွန်းတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားသော သက်ရှိ သတ္တဝါမျိုးစိတ်များ အသီးသီး ရှိနေပုံရသည်။

မြူခိုးမြို့တော်ရှိ ရေခဲဓာတ် ရေပေါ်ကျွန်းတွင် မျိုးရိုးဗီဇမျိုးစေ့ အဆင့်ရှိသော ရေခဲဓာတ် သန္ဓေပြောင်း မိစ္ဆာများ အမြောက်အမြား ရှိနေခဲ့သည်။

ဤအမှောင်ဓာတ် ရေပေါ်ကျွန်းတွင်လည်း ထူးခြားသော သက်ရှိ မျိုးစိတ်ဖြစ်သည့် အရိပ်တစ္ဆေများ ရှိနေခဲ့သည်ပင်။

ဆက်ရန်...