အခန်း (၁၉၉-၂၀၀)

အခန်း (၁၉၉) - အထက်ကမ္ဘာ ကလည်း စည်းတံဆိပ်ခတ်ခံထားရတာလား

လီဖန်ထျန်း စကားပြောပြီးသည်နှင့် ထိုနေရာရှိ ရှေးဟောင်းကန္တာရ မြင့်မြတ်နယ်မြေ မှ အကြီးအကဲများသည် ဝူဟောက် ကို မျှော်လင့်ချက် အပြည့်ပါသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အကယ်၍ သူတို့သာ အင်မော်တယ် မဟာဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် သို့ မတက်လှမ်းနိုင်ပါက အင်မော်တယ် မဟာဧကရာဇ် နှောင်းပိုင်းအဆင့် က သူတို့၏ လမ်းဆုံး ဖြစ်သွားမည်သာ ဖြစ်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူဟောက် ၏ မျက်နှာအမူအရာသည် အလွန်တည်ကြည် လေးနက်သွား၏။ တကယ်တမ်းတွင် သူ သည် အထက်ကမ္ဘာ သို့ အလည်အပတ် လာရောက်စဉ်ကတည်းက ဤအချက်ကို သတိထားမိခဲ့ပြီး သဲလွန်စ အချို့ကိုပင် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်က ဖဲချပ်အားလုံးကို လှန်ချရမည့် အချိန် မဟုတ်သေးချေ။

"အခုက အချိန်အခါ မသင့်သေးဘူး... အချိန်တန်ရင် မင်းတို့ အင်မော်တယ် မ‌ဟာဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကို တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်... ငါ မင်းတို့ကို ပြောနိုင်တာကတော့ အဲဒီအချိန်က မကြာခင် ရောက်လာတော့မယ် ဆိုတာပဲ..."

ဝူဟောက် က တည်ကြည် လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခု ကံကြမ္မာရွေးချယ်ခံရသူ က ပေါ်လာပြီ ဆိုတော့ အင်မော်တယ် မဟာဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကို တက်လှမ်းတာက သိပ်တော့ ထူးဆန်းပုံ မရတော့ဘူး... ပြီးတော့ အခု လက်ရှိ အရှိန်အဟုန်အရ ဆိုရင် အချိန်သိပ်ကြာတော့မှာ မဟုတ်ဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် လီဖန်ထျန်း နှင့် အခြားသူများမှာ စိတ်ပျက်သွားသည့် အမူအရာများ ဖြစ်သွားကြသော်လည်း များများစားစား မပြောခဲ့ကြချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အခြေအနေများက ယခင်ကထက် ပိုကောင်းနေပြီ ဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံးတော့ မျှော်လင့်စရာ တစ်ခု ရှိနေသေးသည်။

"ကောင်းပြီ... အချိန်လင့်နေပြီ... ငါ သွားနားတော့မယ်... မင်းတို့ ငါ့အတွက် နေရာလေး ဘာလေး စီစဉ်ပေးထားတယ် မလား... ငါ့ကို အဲဒီနေရာ ခေါ်သွားပေး..."

ဝူဟောက် သည် မတ်တတ်ထရပ်ကာ သမ်းဝေ၍ ပြောလိုက်၏။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် လီဖန်ထျန်း သည် တုံ့ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ အင်မော်တယ် မဟာဧကရာဇ် အလယ်အလတ်အဆင့် အကြီးအကဲ တစ်ဦးကို ဝူဟောက် အား အောက်ထပ်သို့ ခေါ်သွားရန် ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

ဝူဟောက် ထွက်သွားပြီးနောက် အကြီးအကဲချုပ် လုကျိုယွမ် သည် လီဖန်ထျန်း ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး တည်ကြည် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်၏။

"သခင်ကြီး... ဒီလူက ဘယ်သူလဲ..."

"သူလား... သူက သူတော်စင် ရဲ့ ဘိုးဘေးကြီး လေ..."

လီဖန်ထျန်း ၏ စကားကို ကြားသောအခါ အကြီးအကဲချုပ် လုကျိုယွမ် မှာ အစပိုင်းတွင် အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အလျင်အမြန် လက်ခံလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့ ရှေးဟောင်းကန္တာရ မြင့်မြတ်နယ်မြေ ၏ သူတော်စင် သည် ဤမျှ အောင်မြင်နေသည် ဖြစ်ရာ သူတို့တွင် အလွန်စွမ်းအားကြီးမားသော ဘိုးဘေးကြီး တစ်ဦး ရှိနေခြင်းက ယုတ္တိရှိပေသည်။

"ကောင်းပြီ... စီနီယာ ဝူက ငါတို့ရဲ့ ရှေးဟောင်းကန္တာရ မြင့်မြတ်နယ်မြေ မှာ နေထိုင်နေစဉ်အတွင်း စီနီယာ ဝူ ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဧည့်ခံဖို့ သေချာ ဂရုစိုက်ရမယ်... အကယ်၍ စီနီယာ ဝူ က မိန်းမ လိုချင်တယ် ဆိုရင် ငါတို့ ရှေးဟောင်းကန္တာရ မြင့်မြတ်နယ်မြေ က အလှဆုံး မိန်းမတွေကို သူ့ဆီ ပို့ပေးလိုက်... နားလည်လား..."

လီဖန်ထျန်း က အကြီးအကဲချုပ် လုကျိုယွမ် ကို ကြည့်၍ ထပ်မံ ညွှန်ကြားလိုက်၏။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အကြီးအကဲချုပ် လုကျိုယွမ် မှာ အနည်းငယ် ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားသည်။

“အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက သဘောမတူရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ”

"သဘောမတူဘူး ဟုတ်လား... စီနီယာ ဝူ က ဒီလောက် စွမ်းအားကြီးပြီး ရုပ်ချောတာပဲ... စီနီယာ ဝူ ရဲ့ သတိထားမိခြင်းကို ခံရတာက သူတို့ရဲ့ ကံကောင်းမှုပဲ..."

လီဖန်ထျန်း သည် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ လေသံတွင် ယုံကြည်မှု အပြည့် ရှိနေ၏။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဝူဟောက် သည် အကြီးအကဲ ၏ အဖော်ပြုမှုဖြင့် စံအိမ် တစ်လုံးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

"အကယ်၍ စီနီယာ ဝူ ဘာလိုအပ်တာ ရှိရှိ ကျွန်တော့်ကို အသိပေးပါ..."

"အင်း..."

အကြီးအကဲ ထွက်သွားပြီးနောက် ဝူဟောက် ၏ မျက်နှာထားသည် တည်ကြည် လေးနက်သွား၏။ သူ၏ စူးစမ်းလေ့လာမှုအတွင်း အထက်ကမ္ဘာ သို့ ရောက်ရှိလာသူများက အင်မော်တယ် မဟာဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်သို့ အဘယ်ကြောင့် မတက်လှမ်းနိုင်ရသနည်း ဆိုသည်ကို သူ အနည်းငယ် သဘောပေါက်ခဲ့သည်။

"ကြည့်ရတာ အထက်ကမ္ဘာ ကလည်း ရွှမ်ထျန်းကမ္ဘာ လိုပဲ စည်းတံဆိပ်ခတ်ခံထားရတယ် ထင်တယ်... ယီဖန် နဲ့ တခြားသူတွေက အဲဒီ စည်းတံဆိပ်ကို ဘယ်လို ဖောက်ထွက်မလဲ ဆိုတာ သိချင်မိတယ်...”

ဝူဟောက် က သူ့ဟာသူ တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိသည်။

"ကျစ်... အထက်ကမ္ဘာ ရဲ့ စည်းတံဆိပ် ကို ချိုးဖျက်ဖို့ အဆင့်ကိုး နတ်ဘုရား ဧကရာဇ် မှော်လက်နက် ကို ငါ ခေါ်ထုတ်လိုက်လို့ ရပေမယ့် အဲလိုလုပ်လိုက်ရင် ဝူယီဖန် နဲ့ တခြားသူတွေအတွက် လေ့ကျင့်ရေးတွေ ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မယ်..."

ထို့အပြင် ဝူဟောက် အနေဖြင့် သူ သည် အထက်ကမ္ဘာကို ဖောက်ထွက်လိုက်ခြင်းကြောင့် ထိခိုက်မှု ရှိမည်လား ဆိုသည်ကို မသိချေ။ စည်းတံဆိပ်သည် သက်ရောက်မှုအများအပြားကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သောကြောင့် သူသည် ဝင်မစွက်ဖက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဟင်... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... အကြီးအကဲ ချန်း သေသွားပြီလား..."

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သွေးဧကရာဇ် တည်ဆောက်ထားသော သွေးနယ်ပယ် အတွင်း၌ သွေးဧကရာဇ် သည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ပွင့်လာကာ ကြမ်းတမ်းခက်ထန်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသော ရွှယ်ယွမ် မှာလည်း အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒါ ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ အဖေ... အကြီးအကဲ ချန်း က အဖေ့ရဲ့ အကူအညီနဲ့ အင်မော်တယ် မဟာဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကို တက်လှမ်းသွားပြီ မဟုတ်ဘူးလား... အထက်ကမ္ဘာ တစ်ခုလုံးမှာ အကြီးအကဲ ချန်း ကို နာကျင်အောင် လုပ်နိုင်တဲ့သူ သိပ်များများစားစား မရှိပါဘူး..."

"အဲလိုတော့လည်း မဟုတ်ဘူး... မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေငါးခု က သခင်ကြီး တွေသာ ပူးပေါင်းလိုက်ရင် အကြီးအကဲ ချန်း ကို သတ်နိုင်သေးတယ်..."

သွေးဧကရာဇ် က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါရမ်းလိုက်၏။ ဤအချက်ကို သူ သဘာဝကျကျ သိပေသည်။ မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေငါးခု ၏ ခေါင်းလောင်းငါးလုံးသည် အလွန်စွမ်းအားကြီးမားလှသဖြင့် သူကိုယ်တိုင် နတ်ဘုရား တစ်ပါး ဖြစ်လာရန် နီးစပ်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေငါးခု မှ သခင်ကြီး များနှင့် ထိုခေါင်းလောင်းငါးလုံး၏ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်းဖြင့် ထွက်ပြေးခဲ့ရဖူးသည်။

(T/N- နတ်ဘုရားအဆင့်တွေကိုသေချာမသိသေးပါ)

သို့သော်လည်း သွေးဧကရာဇ် သည် သိပ်မကြာမီ ထိုအရာများကို ဂရုစိုက်တော့မည် မဟုတ်ချေ။ မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေငါးခု မှ သခင်ကြီး များ ပူးပေါင်းလျှင်တောင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ နတ်ဘုရား တစ်ပါး၏ စွမ်းအားသည် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ စွမ်းအားထက် များစွာ သာလွန်ပေသည်။ ဝူဟောက် ကို ဖယ်လိုက်လျှင် သွေးဧကရာဇ် အနေဖြင့် သူသာ အလိုရှိပါက မရေမတွက်နိုင်သော အင်မော်တယ် မဟာဧကရာဇ် များကို တစ်ကွက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်သည်ဟု ဆိုနိုင်၏။

"ငါ မထွက်ခွာခင် မင်း အင်မော်တယ် မဟာဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ ငါ ကူညီပေးမယ်... မင်း လုပ်ရမှာက ဒီကမ္ဘာကို ငါတို့ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း ရဲ့ နယ်ပယ် အဖြစ် ပြောင်းလဲဖို့ပဲ..."

"မင်းကလွဲရင် ဘယ်သူမှ အင်မော်တယ် မဟာဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကို တက်လှမ်းနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး..."

သွေးဧကရာဇ် သည် ရွှယ်ယွမ် နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။

သို့သော် ရွှယ်ယွမ် မှာ အနည်းငယ် သိချင်သွားပြီး ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသော်လည်း မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"အဖေ... ကျွန်တော် သိချင်လို့ပါ... အထက်ကမ္ဘာ ကနေ အင်မော်တယ် မဟာဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ကို ဘာလို့ တက်လှမ်းလို့ မရတာလဲ..."

အကြီးအကဲ နှင့် အခြားသူများ၏ မျက်နှာများတွင်လည်း သိချင်စိတ် ပြင်းပြနေသည့် အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေ၏။ သွေးဧကရာဇ် သည် တစ်ခဏမျှ ချီတုံချတုံ ဖြစ်သွားသော်လည်း သူသည် အထက်ကမ္ဘာ မှ ထွက်ခွာ၍ နတ်ဘုရား နယ်ပယ် သို့ သွားတော့မည် ဖြစ်ရာ သူတို့ကို ပြောပြလိုက်ခြင်းသည် ပြသနာမရှိဟု တွေးကာ အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည်။

"သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း ကို ငါ တည်ထောင်ခဲ့တယ် ဆိုတာ မင်းတို့ သိတယ် မလား..."

"ဒါပေမဲ့ နတ်ဘုရား နယ်ပယ်ကသာ ငါတို့ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း ရဲ့ ဌာနချုပ်ပဲ... သူ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှုနဲ့ သူ့ရဲ့ ကျေးဇူးတော် ကြောင့်သာ ဒီနေ့ ငါ ဒီလိုနေရာကို ရောက်လာတာ..."

နောက်ဆုံးတွင် သွေးဧကရာဇ် ၏ မျက်နှာထားသည် ရူးသွပ်‌ေသာ အရိပ်အမြွက်များ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ထိုရူးသွပ်မှုအတွင်း၌ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပါဝင်နေ၏။

"သူက နတ်ဘုရား နယ်ပယ် မှာတောင် အထွတ်အထိပ်ပဲ... သာမန် သာမန်လူ ဘဝကနေ ငါ့ကို တက်လှမ်းနိုင်အောင် ကူညီပေးခဲ့တာ သူ ရွေးချယ်ခဲ့လို့ပဲ... ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာကို ပြောင်းလဲပေးခဲ့ပြီး အခု ငါ ပိုင်ဆိုင်ထားသမျှ အရာအားလုံးကို ပေးခဲ့တာ..."

သွေးဧကရာဇ် ၏ စကားများမှတစ်ဆင့် သွေးဧကရာဇ် ၏ အတိတ်ကို ရွှယ်ယွမ် နှင့် အခြားသူများ သိရှိလိုက်ကြ၏။ သွေးဧကရာဇ် ၏ နာမည်ရင်းမှာ ကျန်းဝူရှန်း ဖြစ်သည်။ သူသည် မူလက ဝိညာဉ်အမြစ် မရှိသော သာမန်လူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်၏။ အင်မော်တယ် တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် နည်းလမ်း ရှာမတွေ့ပြီးနောက် သူ သည် လက်လျှော့၍ လိုဏ်ဂူတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ရာ ထိုနေရာတွင် သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း ၏ ရှေးဟောင်း ယဇ်ပလ္လင်ကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ယဇ်ပလ္လင်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ကျန်းဝူရှန်း သည် သွေးနတ်ဘုရား ထံမှ လမ်းညွှန်မှုနှင့် ကောင်းချီးများကို ရရှိခဲ့ပြီး ၎င်းက သူ့ကို အင်မော်တယ် ဖြစ်လာမည့် လမ်းစဉ်သို့ ဝင်ရောက်စေကာ သူ၏ လက်ရှိ အဆင့်အတန်းကို ရရှိစေပြီး သူ ယခု ပိုင်ဆိုင်ထားသမျှ အရာအားလုံးကို ရရှိစေခဲ့သည်။

အထက်ကမ္ဘာ မှ သက်ရှိများ အင်မော်တယ် မဟာဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် သို့ တက်လှမ်းခြင်းမှ တားဆီးရန် အထက်ကမ္ဘာ ရှိ အင်မော်တယ် လမ်းစဉ်ကို ဖြတ်တောက်ရန် သူ၏ စွမ်းအားကို အသုံးပြုခဲ့သူမှာ သွေးနတ်ဘုရား ပင် ဖြစ်သည်။ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း မှ သူများသာလျှင် တက်လှမ်းနိုင်မည် ဖြစ်၏။

ထိုအချိန်မှစ၍ ကျန်းဝူရှန်း သည် သွေးဧကရာဇ် ဆိုသည့် အမည်ဖြင့် အထက်ကမ္ဘာ တွင် လျင်မြန်စွာ ထင်ပေါ်ကျော်ကြားလာခဲ့သည်။ နှစ်တစ်သောင်း အတွင်းမှာပင် သူသည် အင်မော်တယ် မဟာဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် သို့ ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ပြီး နတ်ဘုရား အဖြစ်သို့ တက်လှမ်းရန် ခြေတစ်လှမ်းသာ လိုတော့သည်။

ထိုအချိန်၌ မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေငါးခု မှ လူများက လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်တော့ဘဲ အထက်ကမ္ဘာ မှ စွမ်းအားကြီးမားသော စစ်သည်တော်များကို ဦးဆောင်၍ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း အပေါ် အလုံးစုံ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြ၏။ တိုက်ပွဲသည် အလွန်တရာ ပြင်းထန်ခဲ့ပြီး အထက်ကမ္ဘာ မှ စွမ်းအားကြီးမားသော စစ်သည်တော် အများအပြား သေဆုံးခဲ့ရကာ အင်မော်တယ် အရှင်မြတ်နှင့် အင်မော်တယ် မဟာဧကရာဇ် များပင် ပါဝင်ခဲ့သည်။

ထိုတိုက်ပွဲအပြီးတွင် သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း မှာ ရှုံးနိမ့်၍ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး အထက်ကမ္ဘာ တစ်ခုလုံး၏ မူလ ချီ မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ပျက်စီးသွားကာ ထိုတိုက်ပွဲအပြီး မကြာမီမှာပင် မဟာမြင့်မြတ်နယ်မြေငါးခု ၏ သခင်ကြီး များပင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြ၏။

"ဒါကြောင့် အထက်ကမ္ဘာ ကို ငါတို့ သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း ရဲ့ နယ်ပယ် ဖြစ်လာအောင် မင်းတို့ ကြိုးစားရမယ်... နားလည်လား..."

သွေးဧကရာဇ် သည် ရွှယ်ယွမ် နှင့် အခြားသူများကို လေးနက်စွာ ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။ ရွှယ်ယွမ် နှင့် အခြားသူများ၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ခေါင်းညိတ် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ အဖေ *

“ဟုတ်ကဲ့ပါ ဂိုဏ်းချုပ်..."

အခန်း (၂၀၀) - လင်းဇီရှင်း နှင့် ဝူတုံ တို့ တက်လှမ်းခြင်း ပြုပြီးနောက် တွမ့် မိသားစု ၏ အတိတ်

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လေ့ကျင့်မှု ကာလတစ်ခု အပြီးတွင် လင်းဇီရှင်း နှင့် ဝူတုံ တို့သည်လည်း မဟာဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် သို့ တဖြည်းဖြည်း ကျင့်ကြံနိုင်ခဲ့ကြပြီး တက်လှမ်းခြင်း ရောက်ရှိလာမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။

ဝူ မိသားစု ၏ အခြားသူများအားလုံး အထက်ကမ္ဘာ သို့ တာဝန် ချထားခံရပြီး ဖြစ်၍ လင်းဇီရှင်း နှင့် ဝူတုံ တို့သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

"အမေ... သွားကြရအောင်... အဖေက သားတို့ကို စောင့်နေတာ ကြာလှပြီ..."

ဝူတုံ သည် လင်းဇီရှင်း ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

လင်းဇီရှင်း သည် သူမ ဤမျှကာလကြာအောင် နေထိုင်ခဲ့သည့် ဝူ မိသားစု ရေမြင့်မြတ်နယ်မြေ နှင့် ရွှမ်ထျန်းကမ္ဘာ ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဤနှုတ်ဆက်ခြင်းက သူမအဖို့ နောက်ဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ရခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် လင်းဇီရှင်း က အခြား တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားပြီး ဝူတုံ ကို ကြည့်၍ ပြောလိုက်၏။

"မင်းရဲ့ အဖွားဆီ သွားလည်ကြရအောင်... သူ့ကို နှုတ်ဆက်ပြီးမှ ငါတို့ ထွက်သွားကြမယ်..."

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ တက်လှမ်းခြင်း အတွက် အချိန် အများကြီး ကျန်သေးသော်လည်း နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့ ပြန်တွေ့ရမည်ကို မည်သူ သိနိုင်မည်နည်း။ ထို့အပြင် လင်းရွှေရို သည် ယခုအချိန်တွင် မဟာဧကရာဇ် နှောင်းပိုင်းအဆင့် ၌သာ ရှိသေးသဖြင့် သူမ သည် တက်လှမ်းခြင်း ပြုရန် အချိန်အတော်ကြာဦးမည် ဖြစ်သည်။

လင်းဇီရှင်း နှင့် ဝူတုံ တို့ ရောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းရွှေရို ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။

"ဇီရှင်း တုံအာ... သမီးတို့ ရောက်လာကြပြီပဲ..."

"အမေ / အဖွား..."

လင်းဇီရှင်း နှင့် ဝူတုံ တို့က လင်းရွှေရို ကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် နှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

လင်းဇီရှင်း နှင့် ဝူတုံ တို့၏ မျက်နှာများပေါ်ရှိ အနည်းငယ် လေးနက်သော အမူအရာများကို သတိပြုမိပြီး သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလိုက်သောအခါ လင်းရွှေရို သည် သူမတို့ ဘာအတွက် ရောက်လာကြသည်ကို ခန့်မှန်းမိသွား၏။

"ဒါဆို သမီးတို့ တက်လှမ်းတော့မှာလား..."

"အင်း... သမီးရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း က ထိန်းချုပ်လို့ မရသလောက် ဖြစ်နေပြီ... နောက်ရက်အနည်းငယ် အတွင်းမှာ တက်လှမ်းခြင်း ပြုမယ်လို့ ခန့်မှန်းရတယ်..."

လင်းဇီရှင်း က အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

လင်းရွှေရို က လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ပြီး ပြောလိုက်၏။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ...သေရေးရှင်ရေးကိစ္စကြီး တစ်ခုလို ဖြစ်အောင် ပြောနေတာပဲ... သမီးရဲ့ အိပ်မက်ကို သမီး မှတ်မိသေးရဲ့လား... အထက်ကို ရောက်သွားရင် အမေ့ရဲ့ ရေမြင့်မြတ်နယ်မြေ ကို နာမည်ကြီးအောင် လုပ်ပေးဖို့ မမေ့နဲ့နော်..."

"သမီး လုပ်ပါ့မယ် အမေ... အမေလည်း မြန်မြန် ကြိုးစားပါဦး... အထက်ကမ္ဘာ ရောက်မှပဲ ပြန်တွေ့ကြတာပေါ့..."

လင်းဇီရှင်း က ပြုံး၍ ပြောလိုက်၏။

မိသားစုတွင် နောက်ထပ် သုံးရက် အတူတကွ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြပြီး တတိယမြောက်နေ့တွင် လင်းဇီရှင်း နှင့် ဝူတုံ တို့သည် တက်လှမ်းခြင်း ပြုရန် အထက်ကမ္ဘာ သို့ အတူတကွ ထွက်ခွာသွားကြသည်။

သူတို့သည် လမ်းပြအလင်းရောင်ထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်အမျှ လင်းရွှေရို မှာ လွမ်းဆွတ်မှုများက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

"ကြည့်ရတာ ငါလည်း ပိုကြိုးစားရတော့မယ် ထင်တယ်... ငါ့သမီးကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်လို့ မဖြစ်ဘူး..."

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် လင်းရွှေရို သည် လှည့်၍ ကျင့်ကြံခြင်း ကို ဆက်လုပ်ရန် ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူမသည် အတော်လေး ပါရမီ ပါသော်လည်း ရွှမ်ထျန်းကမ္ဘာ ၏ ဧကရာဇ် တာအို နိယာမများ က စည်းတံဆိပ် ခတ်ခံထားရသောကြောင့် အချိန်အများကြီး ဖြုန်းတီးခဲ့ရ၏။

သက်တမ်း က ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ပါရမီကလည်း ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့် အဆင့်တက်လှမ်းနိုင်ရန် မှာ အချိန်ကိစ္စသာ ဖြစ်ပေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အခြားတစ်ဖက်ရှိ အထက်ကမ္ဘာ ၏ ဝူယီဖန် သည် တွမ့်သယ် ကို ရှေးဟောင်းကန္တာရ မြင့်မြတ်နယ်မြေ ရှိ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် တာအို နယ်မြေ သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တာအို နယ်မြေ သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဝူယီဖန် သည် တွမ့်သယ် ကို အောက်ချပေးလိုက်ပြီးနောက် တွမ့်သယ် သည် ဖြည်းညင်းစွာ နိုးလာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ အကဲဆက်စွာဖြင့် သတိထားနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အနေအထားသည် သူနှင့် အလွန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှသာ စိတ်သက်သာရာရစွာ ဖြင့် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်တော့၏။

"နိုးပြီလား..."

မဟာတာအိုဖွင့်လှစ်ခြင်း ကောင်းကင်ခန္ဓာ အဖြစ် ပိုမို နီးကပ်လာစေရန် ကူညီပေးမည့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အင်မော်တယ် မှော်လက်နက် ကို သန့်စင်နေသော ဝူယီဖန် သည် တွမ့်သယ် နိုးလာသည်ကို သတိပြုမိပြီးနောက် လှည့်၍ စကားပြောလိုက်သည်။

ဝူယီဖန် ကို မြင်သောအခါ တွမ့်သယ် မှာ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားသော်လည်း အလွန်ပင် ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ဝူယီဖန် ထံသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွား၏။

"ဝါး... ငါ သိသားပဲ... သူတော်စင် က ငါ့ကို လာကယ်မယ် ဆိုတာ ငါ သေချာပေါက် သိပါတယ်... အရမ်း ဝမ်းသာတာပဲ..."

တွမ့်သယ် သည် မျက်ရည်များ ဝဲနေသော မျက်နှာဖြင့် ပြေးလာသည်ကို မြင်သောအခါ ဝူယီဖန် ခမျာ အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီးနောက် တွမ့်သယ် ကို ရိုက်ထုတ်လိုက်၏။

"ထွက်သွားစမ်း... ငါက မိန်းမပဲ စိတ်ဝင်စားတာ..."

"ဟားး...အစ်ကိုကြီး... ခင်ဗျား အသက်ရှင်နေတာ တွေ့ရတာ အရမ်း ဝမ်းသာတာပဲ..."

တွမ့်သယ် သည် အနည်းငယ် ရောင်နေသော သူ၏ ပါးကို စမ်း၍ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း ဝူယီဖန် က ကောင်းကောင်း ပြန်မဖြေခဲ့ချေ။

"ကောင်းပြီ... လင်း မိသားစု ကိစ္စက ပြီးသွားပြီ... လင်း မိသားစု က သွေးဝိညာဉ်ဂိုဏ်း နဲ့ ပူးပေါင်းလို့ သခင်ကြီး ကိုယ်တိုင် သုတ်သင်ပစ်လိုက်ပြီ..."

လင်း မိသားစု သုတ်သင်ခံလိုက်ရပြီ ဆိုသည်ကို ကြားသောအခါ တွမ့်သယ် ၏ အပြုံးသည် နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွား၏။ အတန်ကြာပြီးနောက် သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်များစီးကျလာပြီး သူ့ဟာသူ တီးတိုး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"သေသင့်တယ်... သေသင့်တယ်..."

လေထုသည် ထူးဆန်းစွာ တိတ်ဆိတ်သွား၏။ အတန်ကြာပြီးနောက် တွမ့်သယ် က ဝူယီဖန် ကို မော့ကြည့်၍ ရိုးသားမှု အပြည့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူတော်စင်... ကျွန်တော့်ရဲ့ ဇာတ်လမ်းကို နားထောင်ချင်လား..."

ချက်ချင်း ဆိုသလိုပင် ဝူယီဖန် စကားမပြောနိုင်မီမှာပင် တွမ့်သယ် က သူ့ဟာသူ စတင် ပြောပြတော့၏။

“ဟိုးရှေးရှေးက တွမ့် မိသားစု လို့ ခေါ်တဲ့ မိသားစု တစ်ခု ရှိခဲ့တယ် သူတို့က သိပ်အားမကြီးပေမယ့် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ် အထွတ်အထိပ်အဆင့် ရှိတဲ့ စွမ်းအားကြီး စစ်သည်တော်တွေရဲ့ အကာအကွယ်ကို ရရှိထားကြတယ်”

“ပြီးတော့ တွမ့် မိသားစု ထဲမှာ ရှေးဟောင်းခေတ် က ပစ္စည်းတစ်ခု ရှိတယ် အဲဒီ အမွေအနှစ် က အဖိုးတန် မှော်စွမ်းအားတွေ ရှိတယ်လို့ ဆိုကြတဲ့ အမည်းရောင် ပုလဲ တစ်လုံးပဲ... သူက အရာအားလုံးကို ထိုးထွင်း မြင်နိုင်ပြီး ကောင်းကင်နဲ့ နေမင်း ကိုတောင် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်တယ် တဲ့...”

“အဲဒီ အဖိုးမဖြတ်နိုင်တဲ့ ရတနာ ကြောင့် တွမ့် မိသားစု က ကြီးမားတဲ့ အကျပ်အတည်း တစ်ခုထဲကို ကျရောက်သွားပြီး လင်း မိသားစု ရဲ့ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်”

“ညအချိန် အမှောင်ထုကို အကာအကွယ် ယူပြီး လင်း မိသားစု က တွမ့် မိသားစု ကို ရုတ်တရက် ဝင်တိုက်တယ် လင်း မိသားစု ကို ဘယ်သူမှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ဘဲ တွမ့် မိသားစု က သုတ်သင်ခံရဖို့ အကြောင်းဖန်လာခဲ့တယ် အဲဒီလို ဖြစ်ခဲ့ပေမယ့် လင်း မိသားစု က တွမ့် မိသားစု ရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာ ကို မရလိုက်ဘူး”

“ဘာကြောင့်လဲ ဆိုတော့ တွမ့် မိသားစု က လင်း မိသားစု ကို ရုတ်တရက် ပြန်တိုက်တဲ့ အချိန်မှာ တွမ့် မိသားစု ရဲ့ ခေါင်းဆောင် က မိသားစုရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး ရတနာ ကို သုံးပြီး အရွယ်ရောက်ခါစ တွမ့် မိသားစု ရဲ့ သခင်လေး ကို အဝေးကို ပို့လိုက်လို့ပဲ”

"အဘိုးကြီး ပြောသွားတဲ့ နောက်ဆုံးစကားကို ငါ မှတ်မိနေသေးတယ်... ပုလဲကို ယူပြီး အဆုံးမဲ့ နယ်ပယ် ကနေ ထွက်သွား... အင်မော်တယ် မဟာဧကရာဇ် အဆင့်ကို မရောက်မချင်း ပြန်မလာနဲ့ တဲ့..."

"ဒါပေမဲ့ ငါ မုန်းတယ်... ငါ့ရဲ့ ပါရမီနဲ့ ဆိုရင် ငါ့ဘဝ တစ်သက်တာလုံးမှာ အင်မော်တယ် မဟာဧကရာဇ် အဆင့်အထိ တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဆိုတာ ငါ သိတယ်... ဒါကြောင့် တစ်နေ့နေ့မှာ လင်း မိသားစု ကို ဖျက်ဆီးပြီး ငါ့ရဲ့ တွမ့် မိသားစု အတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ စွမ်းအားကြီးတဲ့ နောက်ခံ တစ်ခု အင်အားကြီးတဲ့ ကျောထောက်နောက်ခံ တစ်ခုကို ရှာဖို့ပဲ တတ်နိုင်ခဲ့တယ်..."

"အဲဒီမတိုင်ခင်ကတော့ လင်း မိသားစု ကို ကလဲ့စားချေဖို့ ငါ့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းက ကံကြမ္မာဖုံးကွယ် ဆန်းကြယ်ပုလဲ ရဲ့ အကူအညီနဲ့ လင်း မိသားစု ဘိုးဘေး ရဲ့ သင်္ချိုင်းကို ဖောက်ပြီး လင်း မိသားစု ကို ရွံရှာအောင် လုပ်ဖို့ပဲ ရှိခဲ့တယ်..."

"သူတော်စင် ကို မတွေ့ခင် အချိန်အထိ ငါ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ရန်ငြိုးကို ငါ မဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ဘူး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် သူတော်စင်... ဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော် တွမ့်သယ် က ခင်ဗျားရဲ့ လူပါပဲ... ခင်ဗျားအတွက် မီးထဲ ရေထဲ သွားပေးဖို့ အဆင်သင့်ပဲ... ပြီးတော့ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ စအို ကို လိုချင်ရင်တောင် လိမ္မာရေးခြား ရှိစွာနဲ့ ဆက်သပါ့မယ်..."

ဝူယီဖန် သည် တွမ့်သယ် အစောပိုင်းက ပြောခဲ့သည့် စကားများကို ကြားပြီး တွမ့်သယ် အတွက် ဝမ်းနည်းပြီး စိတ်မကောင်း ဖြစ်မိကြောင်း ဝန်ခံသော်လည်း ယခုမူ တွမ့်သယ် ကို ဓားဖြင့် နှစ်ချက်ခန့် ထိုးချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့၏။

သူသည် ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ရှေ့ကနေ ထွက်သွားစမ်း... ငါ သူတော်စင် က ယောကျ်ားတွေကို သဘောမကျဘူး... ငါက မိန်းမတွေကိုပဲ သဘောကျတာ... မင်းရဲ့ စအို ကိုလည်း ငါ စိတ်မဝင်စားဘူး..."

"ဟီးဟီး... သူတော်စင် က စိတ်မဝင်စားဘူး ဆိုတာ ငါ မသိလို့ပါ... အခုမှ ဘာလို့ ပြောတာလဲ..."

တွမ့်သယ် က ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြောလိုက်၏။

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် တစ်စုံတစ်ခု ပျံသန်းလာသည်ကို မြင်လိုက်ရပြီး ပင်ကိုယ် အသိစိတ်ဖြင့် ဖမ်းယူလိုက်သည်။ ထိုအရာက အမည်းရောင် ပုလဲ တစ်လုံး ဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ တွမ့်သယ် မှာ နေရာတွင်ပင် အေးခဲသွား၏။ ၎င်းမှာ ကံကြမ္မာဖုံးကွယ် ဆန်းကြယ်ပုလဲ ပင် ဖြစ်သည်။

ဤအရာကို တွေးမိသောအခါ တွမ့်သယ် သည် ဝူယီဖန် ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် နားမလည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ဝူယီဖန် က ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်ပြီး အလွန် တည်ကြည် လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက မင်းရဲ့ တွမ့် မိသားစု ပိုင်တာလေ... အကယ်၍ မင်းက တွမ့် မိသားစု ကို ပြန်လည် အသက်သွင်းချင်တယ် ဆိုရင် ဒီပစ္စည်းက သဘာဝကျကျ အကောင်းဆုံး သက်သေ ဖြစ်လာမှာပဲ... တွမ့် မိသားစု က ကံကြမ္မာဖုံးကွယ် ဆန်းကြယ်ပုလဲ ကြောင့် ပျက်စီးခဲ့ရတာ... ဒါကြောင့် ကံကြမ္မာဖုံးကွယ် ဆန်းကြယ်ပုလဲ ကြောင့်ပဲ ပြန်လည် မွေးဖွားလာနိုင်လိမ့်မယ်”

"ငါ သူတော်စင် က ငါ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေရဲ့ ပစ္စည်းကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် ယူထားဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘူး... ဒါကြောင့် ပြန်ယူသွားလိုက်..."

ဝူယီဖန် ထုတ်မပြောခဲ့သည့် အရာမှာ ဤပစ္စည်းသည် သူ့အတွက် သိပ်အသုံးမဝင်တော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ရှေးဟောင်း မြင့်မြတ်ခန္ဓာကိုယ် သည် မဟာတာအိုဖွင့်လှစ်ခြင်း ကောင်းကင်ခန္ဓာ သို့ အဆင့်တက်သွားသည်နှင့် အထက်ကမ္ဘာ တွင် သူ့ကို ယှဉ်နိုင်မည့်သူ များများစားစား ရှိတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ကံကြမ္မာဖုံးကွယ် ဆန်းကြယ်ပုလဲ သည် အင်မော်တယ် ဧကရာဇ် ထက် စွမ်းအားကြီးမားသူများအတွက် သိပ်အသုံးမဝင်ကြောင်းကို ဝူယီဖန် သဘောပေါက်ထားသဖြင့် တွမ့်သယ် ထံသို့ ပြန်ပေးရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော်လည်း တွမ့်သယ် သည် ထိုအကြောင်းကို မသိရှိချေ။ သူ၏ အမူအရာသည် အလွန်ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေ၏။ ကံကြမ္မာဖုံးကွယ် ဆန်းကြယ်ပုလဲ ကို သူ၏ သိုလှောင်ရေး လက်စွပ် ထဲသို့ ပြန်ထည့်ပြီးနောက် သူသည် ဝူယီဖန် ကို ကြည့်၍ တည်ကြည် လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူတော်စင်... ဒီနေ့မှ စပြီး ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီး ပဲ..."

ဝူယီဖန် က ပြုံးလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူသည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး သူ၏ အမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားကာ ရှေးဟောင်းကန္တာရ မြင့်မြတ်နယ်မြေ မှ အပြင်သို့ ရုတ်တရက် ပြေးထွက်သွား၏။

တွမ့်သယ် မှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသော်လည်း အလျင်စလို နောက်မှ လိုက်သွားရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။