အခန်း (၄၈၇-၄၈၈)

အခန်း (၄၈၇) - စံနှုန်းနှစ်ခုနဲ့လူ ၊ ဓားချင်းယှဉ်ပြိုင်ခြင်း ၊ လမ်းကြောင်းပေါ်ထွက်လာခြင်း

ငါတို့က အသုံးမကျတဲ့ အမှိုက်တွေမဟုတ်ဘူး၊ တကယ့်ကို အဆင့်မှီတဲ့ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းသူတွေဟေ့

သူတို့ဟာ ရင်ထဲက အမုန်းတရားအားလုံးကို ဒီဝတ်စုံနီအမျိုးသမီးပေါ်မှာပဲ ပုံအောပြီး ဖောက်ထုတ်ပစ်လိုက်ကြပါတယ်။

ဝတ်စုံနီမလေးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေဟာ အေးစက်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်မှာ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။

သူမရဲ့ ရင်ထဲက ဒေါသဟာ နောက်ဆုံးတော့ အမြင့်ဆုံးအဆင့်ကို ရောက်ရှိသွားပါပြီ။

"ကောင်းပြီလေ... အဘွားကြီးက အလျှော့ပေးနေတာကို တကယ်ပဲ ကြောင်သူတော်လို့ ထင်နေကြတာလား"

သူမဟာ သူမရဲ့မျက်လုံးတွေကို ဒေါသတကြီး ပြူးကြည့်လိုက်တာဟာ အမျက်ချောင်းချောင်းထွက်နေတဲ့ ကျားမတစ်ကောင်အလားပါပဲ။

လက်ထဲက အသူရာ မိစ္ဆာဓား ဟာ ကောင်းကင်နဲ့မြေပြင်ကို လွှမ်းခြုံသွားစေလောက်တဲ့ တောက်ပတဲ့ အနီရောင်အလင်းတန်းတွေကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး တစ်ချက်တည်းနဲ့ ခုတ်ပိုင်းချလိုက်ပါတယ်။

ဒီဓားချက်ဟာ ပြင်းထန်လှတဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေပြီး ဘေးပတ်ပတ်လည်က အချိန်စီးဆင်းမှုတောင် နှေးကွေးသွားသလို ခံစားရစေပါတယ်။

ဒါဟာ ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးတက်သွားတဲ့ မိစ္ဆာချီ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ သက်ရောက်မှုပါပဲ။

ဗုန်း ဗုန်း ဗုန်း

ပထမဆုံး ထွက်တိုက်တဲ့ ကျန်းဝေ ဟာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်ရပြီး မျက်နှာပျက်သွားပါတယ်။

ထက်မြက်လှတဲ့ ဓားပျံကြီး လေးစင်းဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို ရိုက်ခွဲခံလိုက်ရပြီး သူ့ခေါင်းပေါ်က ထိုက်ကျိ ပုံရိပ်ဟာလည်း ကွဲအက် တဲ့ အသံနဲ့အတူ အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ဖြစ်သွားကာ လေထဲမှာပဲ ပျောက်ကွယ်သွားပါတယ်။

"ငါ့အမေရေ... ငါ့ရဲ့ ဓားပျံကြီးတွေ "

ကျန်းဝေဟာ စိတ်ထဲကနေ အသည်းအသန် အော်ဟစ်လိုက်မိပြီး ပြင်းထန်လှတဲ့ ဓားအရှိန်အဝါကြောင့် နောက်ကို လွင့်စင်ထွက်သွားပါတယ်။

အခြားတစ်ဖက်က ကျိချင်း ဘုန်းကြီး နဲ့ ဝမ်းကွဲနှစ်ယောက်လည်း အခြေအနေ သိပ်မကောင်းပါဘူး။

သူတို့ရဲ့ အရှိန်အဝါတွေဟာ မှေးမှိန်သွားပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သွေးတွေ အဆက်မပြတ် စီးကျလာပါတယ်။

အစောပိုင်းက ကျိချင်း ဘုန်းကြီးဟာ ဟိုဝမ်းကွဲနှစ်ယောက်ရဲ့ ရှေ့ကနေ ကာကွယ်ပေးခဲ့ပြီး ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ ရွှေရောင်ကိုယ်ထည် နဲ့ ဓားအရှိန်အဝါရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကို အတင်းအကျပ် ခုခံခဲ့တာပါ။

မဟုတ်ရင်တော့ အဲ့ဒီဝမ်းကွဲနှစ်ယောက်ဟာ အခုလောက်ဆို သေနေလောက်ပါပြီ။

သူတို့တွေဟာ ဒီလောက်အထိ အန္တရာယ်များတဲ့ မြို့ကလေးထဲမှာတောင် အလောင်းပုံထဲ ပုန်းပြီး အသက်ရှင်ခဲ့ကြတာပါ။

နောက်ဆုံးမှာတော့ တောပုန်းလိုက်သလိုမျိုး လိုက်တိုက်မိရာကနေ အသက်အန္တရာယ်နဲ့ ရင်ဆိုင်လိုက်ရတာကြောင့် သူတို့သာ ဒီလိုနဲ့ သေသွားရင်တော့ တကယ့်ကို ရယ်စရာပြက်လုံးကြီး ဖြစ်သွားတော့မှာပါ။

ကျန်းဝေရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာ သွေးတွေ တစိစိထွက်နေပြီး မျက်နှာဟာ အလွန်ကို ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်နေပါတယ်။

အသက်အန္တရာယ်စိုးရိမ်ရတဲ့ ဒဏ်ရာမဟုတ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အစွမ်းထက်ဆုံး တာအိုလက်နက်ဖြစ်တဲ့ ထိုက်ကျိပုံရိပ်ကတော့ ပျက်စီးသွားပါပြီ။

ဒါကို နှမြောဖို့တောင် အချိန်မရသေးပါဘူး။

ဖူးးး

သူဟာ သွေးတစ်လုတ်ကြီး အန်ထုတ်လိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ပျော့ခွေကျသွားပါတယ်။

သူဟာ အလွန်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေတဲ့ မျက်ဝန်းတွေနဲ့ ဝတ်စုံနီမလေးကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။

ဒီမိန်းမက ဘယ်လိုမျိုး ဇာတ်လိုက်ကြီးလဲ အခုနက ဓားချက်က တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်။

လီယန်ချူဟာ လေးကိုတင်ပြီး မြားနဲ့ ပစ်ဖို့ပြင်နေပေမဲ့ ဒီမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ နှုတ်ခမ်းတွေ တွန့်သွားရပါတယ်။

တစ်ချက်လေး သတိလွတ်သွားတာနဲ့ သူ့အဖွဲ့သားတွေ အားလုံး သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားရတာလား ဒါက ဘယ်လိုမျိုး ကစားကွက်ကြီးလဲ သူ တကယ်ကို ကြောင်အသွားရပါတယ်။

တကယ်တော့ ပိုပြီး ကြောင်အသွားတာက ကျန်းဝေတို့အဖွဲ့ပါ။

အစောပိုင်းက လီယန်ချူဟာ လေးကိုကိုင်ပြီး ဒီဝတ်စုံနီမလေးကို အသာလေး ဖိနှိပ်ထားတာကို မြင်ခဲ့ရပါတယ်။

သူမကို ပြန်တိုက်ဖို့တောင် အခွင့်အရေးမပေးဘဲ တိုက်ခိုက်နေတာကို မြင်ပြီးတော့ ဝတ်စုံနီမလေးက ဒီလောက်ပဲ ရှိတာပါလားလို့ သူတို့ ထင်ခဲ့မိတာပါ။

အဲ့ဒီမှာတင် ငါတို့လည်း သူ့ကို သွားချလို့ရတယ် ဆိုတဲ့ အမြင်မှားကြီး ဝင်သွားခဲ့တာပါ။

အခုတော့ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားပါပြီ။

ကျန်းဝေရဲ့ မျက်နှာဟာ သေလူလို ဖြူရော်နေပြီး လျူကျွင်းရဲ့ အကြည့်ကို မကြည့်ရဲတော့ပါဘူး။

ငါ တကယ်ပဲ အသုံးမကျတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲ့ဒီမိန်းမက အားကြီးလွန်းနေလို့ပါ လို့ စိတ်ထဲကပဲ အော်ဟစ်နေမိတယ်။

သူတို့အားလုံးဟာ လီယန်ချူရဲ့ ကျောပြင်ကို တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး ရင်ထဲမှာ အံ့ဩတုန်လှုပ်နေမိကြတယ်။

လီတာအိုဆရာက ဘယ်လောက်တောင် အစွမ်းထက်လို့ ဒီလိုမိန်းမမျိုးကို မြားနဲ့ ဆက်တိုက်ပစ်ပြီး ဖိနှိပ်ထားနိုင်ရတာလဲ လီယန်ချူဟာ ဘာမှထူးထူးခြားခြား မလုပ်လိုက်ရဘဲနဲ့ လူတိုင်းရဲ့ အထင်ကြီး လေးစားမှုကို အလိုအလျောက် ရရှိသွားပါတော့တယ်။

ဒါပေမဲ့ လီယန်ချူရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာတော့ အေးစက်မှုတွေ ပေါ်လာပါတယ်။

ဒီမိန်းမဟာ သူ့အဖွဲ့သားတွေကို အကုန်သတ်ပစ်လုနီးပါး လုပ်ခဲ့တာကြောင့် သူ့ရင်ထဲမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာပါပြီ တကယ်လို့ နောက်ဆုံးအချိန်မှာ ဒီမိန်းမက သူ့အဖွဲ့သားတွေကို ဓားနဲ့ အကုန်သတ်ပစ်လိုက်ရင် သူ ဒီလောက်အထိ ကြိုးစားခဲ့သမျှတွေဟာ အလကား ဖြစ်သွားတော့မှာပါ။

အစောပိုင်းက ကျန်းဝေတောင် ထိုက်ကျိပုံရိပ်ကို ထုတ်သုံးနိုင်ခဲ့ရင် သူလည်း တာအိုလက်နက်တွေ အများကြီး သုံးလို့ရနေပြီပေါ့။

ဝုန်းးး

သူဟာ ကျောက်ထျန်းတံဆိပ်တော် ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ဖော်လိုက်ပါတယ်။

ရှေးဟောင်းဟန်ပါတဲ့ တံဆိပ်တော်ကြီးဟာ လေထဲမှာတင် ကြီးထွားလာပြီး ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံသွားတဲ့ နတ်ဘုရားမီးလျှံတွေ အရှိန်အဟုန်နဲ့ ပြန့်ကားသွားပါတော့တယ်။

နေမင်းကမ္ဘာကို လောင်ကျွမ်းစေခြင်း

ဝတ်စုံနီမလေးဟာ အသူရာ မိစ္ဆာဓားကို သုံးလိုက်ပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ သူမရဲ့ စိတ်ထဲမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေပဲ လွှမ်းမိုးနေပါတယ်။

မူလကတော့ ဒီလူငယ်တာအိုဆရာလေးကို ကြည့်ရတာ မျက်စိပသာဒ ဖြစ်သလို၊ သူမကို သွေးပုပ်တွေရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကနေ လွတ်မြောက်အောင် ကူညီပေးခဲ့သူမို့လို့ပါ။

ဒါပေမဲ့ ဒီတာအိုဆရာလေးက အကောင်းအဆိုးကို မသိဘဲ ဆက်တိုက်နေရင်တော့ သူမအနေနဲ့ သတ်ပစ်လိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်လို့ တွေးလိုက်ပါတယ်။

ဒိုင်းးး

သူမဟာ အသူရာ မိစ္ဆာဓားရဲ့ အင်အားကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်ပြီး ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပြန်ပါတယ် ဓားအရှိန်အဝါနဲ့ နတ်ဘုရားမီးလျှံတွေဟာ ထိတွေ့ပြီး ပေါက်ကွဲသွားကာ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးမှာ မီးပန်းတွေ လွင့်စင်သွားသလို ဖြစ်သွားရပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဝတ်စုံနီမလေးရဲ့ အရှိန်အဝါဟာ သိသိသာသာကို ကျဆင်းသွားပါတယ်။

အခုနက တိုက်ခိုက်မှုဟာ သူမရဲ့ အင်အားတွေကို အများကြီး ကုန်ဆုံးစေခဲ့တာပါ။

ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျောက်ထျန်းတံဆိပ်တော်ရဲ့ ပြင်းထန်လှတဲ့ နတ်ဘုရားမီးလျှံတွေနဲ့ တွေ့ဆုံလိုက်ရတဲ့အခါ သူမကိုယ်တွင်းက မိစ္ဆာချီတွေဟာ နှိမ်နင်းခြင်း ခံလိုက်ရပါတယ်။

ဒါကြောင့် ဒီတစ်ချက်မှာတော့ နှစ်ယောက်စလုံးဟာ အရှုံးအနိုင် မပေါ်ဘဲ အားချင်း တူညီနေပါတယ်။

"ဟွန့်"

လီယန်ချူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ အသံပြုလိုက်တာဟာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပါပဲ သူ့ရဲ့ လက်ဖဝါးထဲမှာ ရှေးဟောင်းဓားတစ်စင်း ပေါ်လာပါတယ်။

တောင်ပိုင်းမီးလျှံဓား

ရှေးဟောင်းဓားဆီကနေ ထက်ရှလှတဲ့ ဓားအရှိန်အဝါတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး လေထုကို ဖြတ်သန်းကာ သက်တံတစ်ခုအလား ဝတ်စုံနီမလေးကို မြေပြင်ပေါ်မှာတင် ရိုက်နှက် ပစ်လိုက်ပါတယ်။

တားဆီးလို့ မရနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှပါတယ်။

ဝတ်စုံနီမလေးဟာလည်း ဒီတာအိုဆရာလေးဆီမှာ ဒီလောက်အထိ အစွမ်းထက်တဲ့ တာအိုလက်နက်တွေ အများကြီး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။

သူမ အားနည်းနေတဲ့ အချိန်မှာ ဒီတောင်ပိုင်းမီးလျှံဓားကို မခုခံနိုင်ခဲ့ပါဘူး။

ဒီအချိန်မှာ တောင်ပိုင်းမီးလျှံဓားဆီကနေ ပြင်းထန်လှတဲ့ မီးလျှံတွေ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် လောင်ကျွမ်းနေပါတယ်။

သူမကို မြေပြင်ပေါ်မှာတင် လုံးဝ ဖိနှိပ်ထားလိုက်ပါပြီ။

ဝတ်စုံနီမလေး လက်ထဲက အသူရာဓားဟာ ကောင်းကင်ယံအထိ မိစ္ဆာချီတွေကို ထုတ်လွှတ်ပြီး တောင်ပိုင်းမီးလျှံဓားကို ဖယ်ထုတ်လိုက်ပါတယ်။

သူမဟာ မြေပြင်ကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ထလာပြီး လီယန်ချူကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေပါပြီ။

"အကောင်းအဆိုးကို မသိတဲ့ကောင်... နင် တကယ်ပဲ သေချင်နေတာပဲ "

ဝတ်စုံနီမလေးက အေးစက်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။

သူမဟာ အသူရာ မိစ္ဆာဓားကို ထပ်မံ အသုံးပြုလိုက်ပြီး သူမရဲ့ မျက်ခုံးအလယ်မှာ နီရဲတဲ့ အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်လာပါတယ်။

ကိုယ်တွင်းစွမ်းအားတွေကို မိစ္ဆာဓားထဲကို အဆက်မပြတ် ထည့်သွင်းလိုက်ရာ သူမရဲ့ အရှိန်အဝါဟာ တရိပ်ရိပ် မြင့်တက်လာပြီး ပြင်းထန်လှတဲ့ ဖိအားတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ မကြာခင်မှာပဲ သူမဟာ စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းတဲ့ ပြဿနာတစ်ခုကို သတိထားမိသွားပါတယ်။

သူမရဲ့ အင်အားဟာ အသူရာ မိစ္ဆာဓားရဲ့ အပြင်းထန်ဆုံး တိုက်ကွက်ကို ထုတ်ဖော်ဖို့အတွက် မလုံလောက်တော့ပါဘူး။

နေဦးလေ... သူမဟာ ဒီရှစ်ထောင့်အင်းမျှော်စင် အောက်ကနေ အခုလေးတင် လွတ်မြောက်လာတာ မဟုတ်လား။

အရင်က သူမ အားနည်းနေတဲ့ အချိန်မှာ မိစ္ဆာအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး မျှော်စင်အောက်မှာ အကျဉ်းချခံထားရတာပါ။

ပြီးတော့ သွေးပုပ်တွေရဲ့ ညစ်ညမ်းစေမှုကို ခံခဲ့ရလို့ ခန္ဓာကိုယ်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဟာ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်တဲ့ မိစ္ဆာကောင်ကြီး ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။

အခုမှပဲ ဒါတွေကို ခွာထုတ်ပြီး အသစ်တစ်ဖန် ပြန်လည်မွေးဖွားလာတာမို့ သူမရဲ့ အရှိန်အဝါဟာ အကောင်းဆုံး အခြေအနေကို မရောက်သေးပါဘူး။

ဒီလို အလွန်အစွမ်းထက်တဲ့ မိစ္ဆာဓားကို ဆက်တိုက် သုံးစွဲနေရတာဟာ သူမအတွက်တော့ တကယ်ကို ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေပါပြီ။

"ဟိန်းးးဟိန်းးး ဟိန်းးး"

ဒီအချိန်မှာပဲ ဘေးနားက သရဲကြီးရဲ့ နီရဲတဲ့ မျက်လုံးတွေထဲကနေ ပြင်းထန်တဲ့ အလင်းတန်းတွေ ပေါက်ကွဲထွက်လာပါတယ်။

သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ဟာ အေးစက်မာကျောသွားပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာတစ်ခုဟာ သူ့ရဲ့ ရှေ့မှာ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာပါတယ်။

ရင်ဘတ်မှာ ပါးစပ်ကြီးပါတဲ့ သရဲမိစ္ဆာအဆင့်ကနေ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ချပ်ဝတ်တန်ဆာဝတ် စစ်သူရဲ တစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပါပြီ။

မျက်နှာကိုလည်း မျက်နှာဖုံးနဲ့ အုပ်ထားတာကြောင့် ဘယ်လိုပုံစံလဲဆိုတာ မမြင်ရပါဘူး။

လက်ရှိမှာတော့ ဒီနက်မှောင်တဲ့ ချပ်ဝတ်စစ်သူရဲရဲ့ အရှိန်အဝါဟာ တကယ်ကို ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းနေပြီး အစောပိုင်းကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး ခိုင်မာကျစ်လျစ်နေပါပြီ။

"စစ်မှန်တဲ့ ဝိညာဉ်ပုံရိပ်ကိုတောင် ဖော်ဆောင်နိုင်ပြီလား... နင်လို ခွေးကောင်က ငါ့ဆီက စွမ်းအားတွေ ဘယ်လောက်တောင် ခိုးယူထားတာလဲ "

ဝတ်စုံနီမလေးဟာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။

သူမရဲ့ နာကျည်းမှုတွေဟာ ကောင်းကင်ယံအထိ ထိုးတက်သွားပါတယ်။

နက်မှောင်တဲ့ ချပ်ဝတ်စစ်သူရဲဟာ သူမကို အေးစက်တဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။

နောက်တစ်ခဏမှာတော့... သူဟာ ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး တိုက်ရိုက် ခုတ်ပိုင်းလိုက်ပါတော့တယ် အရှိန်က တကယ်ကို မြန်လွန်းလှပါတယ်။

ဒေါင်

ကောင်းကင်နဲ့ မြေပြင်မှာ ခေါင်းလောင်းသံကြီး မြည်ဟီး သွားသလို အသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပါတယ်။

ဝတ်စုံနီမလေးဟာ အသူရာ မိစ္ဆာဓားနဲ့ အဲ့ဒီ ရက်စက်လှတဲ့ ဓားချက်ကို တားဆီးလိုက်နိုင်ပေမဲ့၊ သူမရဲ့ အရှိန်အဝါဟာလည်း မှေးမှိန်သွားပြီး အားအင်တွေဟာ သိသိသာသာကြီးကို ထိုးကျသွားပါတော့တယ်။

ပြောရရင် သူမဟာ တကယ်ကို ကံဆိုးတာပါ။

အစောပိုင်းက လီယန်ချူသာ ဝင်မတိုက်ခဲ့ရင် သူမအနေနဲ့ ဒီထောင်ယဲ့ရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန်ကနေ ပေါက်ဖွားလာတဲ့ အသိစိတ်ကို နှိမ်နင်းနိုင်မှာပါ။

ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ဒီရက်စက်လှတဲ့ သရဲကြီးဟာ သွေးလမင်းရဲ့ စွမ်းအားကို ထပ်ပြီး ဝါးမြိုလိုက်တာကြောင့် သူမတောင်မှ ရင်တုန်သွားရလောက်တဲ့ တည်ရှိမှုမျိုး ဖြစ်သွားရပါပြီ။

"လီတာအိုဆရာ... ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ လမ်းကြောင်းကို ဖွင့်ဖို့ ငါ ကြိုးစားကြည့်လို့ ရပြီ "

ကျိချင်း ဘုန်းကြီးဟာ မျက်လုံးကိုမှိတ်ပြီး ခံစားကြည့်ပြီးနောက်မှာ ပြောလိုက်ပါတယ်။

အခန်း (၄၈၈) - မြို့ကလေးမှ ထွက်ခွာခြင်း ၊ နီရဲသော အမှတ်အသား ၊ ဘိုးဘွားများ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည့် ရတနာကောင်းများ

လီယန်ချူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး

"ဒါဆို ဘာစောင့်နေဦးမှာလဲ၊ လမ်းကြောင်းကို တိုက်ရိုက်ဖွင့်ပြီး ထွက်ကြစို့"

ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဒီသရဲမိစ္ဆာ နှစ်ကောင်ကိုတော့ ဒီဆန်းကြယ်တဲ့ မြို့ကလေးထဲမှာတင် အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ဖို့ ချန်ထားခဲ့လိုက်ရုံပါပဲ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမြို့ထဲမှာ တခြားလူရှိမရှိဆိုတာကို သူ အရှိန်ဝါကြည့် အတတ် နဲ့ အကဲခတ်ကြည့်ပြီးပါပြီ၊ ဘယ်လူသားမှ မရှိတော့ပါဘူး။

တစ်မြို့လုံးမှာ သရဲတွေချည်းပါပဲ

သူတို့ဘာသာသူတို့ ဒီထဲမှာ ခွေးကိုက်သလို ကိုက်နေကြပါစေ။

နောက်ထပ် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကတော့ ဒီသရဲတွေကို သူ ဒီထဲမှာ သတ်ရင်လည်း ကုသိုလ်မှတ် တွေ ကျမလာတာကြောင့်ပါ။

ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ကယ်တင်ဖို့လူလည်း မရှိ၊ ကုသိုလ်မှတ်လည်း မရမှတော့ သူတို့ကို ဘာလို့ သတ်နေတော့မှာလဲ

ကျိချင်း ဘုန်းကြီး ဟာ ချက်ချင်းဆိုသလို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် လက်ကွက် များ ကျစ်ပြီး ဂါထာမန္တန်များကို ရွတ်ဖတ်လိုက်ရာ၊ အဖြူရောင် အမှတ်အသားတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး မြို့ကလေး၏ ဟင်းလင်းပြင်မှ အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို ဖျက်ထုတ်ပစ်လိုက်သလိုမျိုး စင်ကြယ်လှသော အဖြူရောင်ကွက်လပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

"သွားကြစို့"

လီယန်ချူက အသံနက်ကြီးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကျိချင်း ဘုန်းကြီးက ထိုလမ်းကြောင်းကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး၊ လီယန်ချူ၏ အကာအကွယ်ပေးမှုအောက်တွင် လူတိုင်းသည် အလျှိုလျှို ဆုတ်ခွာသွားကြကာ ထိုဆန်းကြယ်သော မြို့ကလေးထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားကြပါတော့သည်။

လက်ရှိအချိန်မှာ သွေးလမင်းရဲ့ အင်အားကို ဖိနှိပ်ထားနိုင်လို့သာ ဖြစ်ပါတယ်။

မဟုတ်ရင်တော့ ကျိချင်း ဘုန်းကြီးဟာ လီယန်ချူလိုမျိုး သူ့ရဲ့ မူလစွမ်းအားတွေ ပြန်ရနေရင်တောင်မှ ဒီမြို့ထဲမှာ လမ်းကြောင်းသစ်တစ်ခုကို ပြန်ဖွင့်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။

ဒီမြို့ကလေးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ကျန်နေသေးပေမဲ့ လီယန်ချူကတော့ ဆက်ပြီး စူးစမ်းဖို့ စိတ်မကူးတော့ပါဘူး။

အရင်ဆုံး လူတွေကို ဘေးကင်းအောင် ကယ်ထုတ်ဖို့က ပထမပါ။

အခွင့်သာရင်တော့ ကျိချင်း ဘုန်းကြီးကို ခေါ်ပြီး နောက်တစ်ခေါက် ပြန်လာလို့ ရတာပဲလေ။

တကယ်လို့ ကျိချင်း ဘုန်းကြီးက ထပ်လာရဲသေးရင်ပေါ့။

ဝတ်စုံနီမလေးနဲ့ နက်မှောင်တဲ့ ချပ်ဝတ်စစ်သူရဲတို့ဟာ တစ်နေရာတည်းကနေ လီယန်ချူတို့ ထွက်သွားတာကို ကြည့်နေကြပြီး၊ သူတို့ရဲ့ မျက်နှာထက်မှာ ရှုပ်ထွေးတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပေါ်နေပါတယ်။

ထို့နောက်မှာတော့ ဝတ်စုံနီမလေးဟာ အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နောက်ကနေ လိုက်ပါသွားတော့တယ်။

ကျိချင်း ဘုန်းကြီး လမ်းကြောင်းကို ပိတ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ သူ့မျက်စိရှေ့မှာ အနီရောင်တစ်ခု ဖြတ်ခနဲ မြင်လိုက်ရပါတယ်။

လီယန်ချူလည်း အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဝဲပျံသွားတာကို သတိထားမိလိုက်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးဟာ ဘယ်လို ထူးခြားတဲ့ အရှိန်အဝါမျိုးကိုမှ ခံစားလို့ မရလိုက်ပါဘူး။

သူတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး

"အခုနက ဝတ်စုံနီမလေး နောက်ကနေ လိုက်ပြီး ထွက်ပြေးလာတာ မဟုတ်လား "

ဟု ကျိချင်း ဘုန်းကြီးက မေးလိုက်သည်။

တကယ်လို့ အဲ့ဒါသာ အမှန်ဆိုရင်တော့ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းမှာပါ။

"မဖြစ်နိုင်ပါဘူး၊ မဟုတ်ရင် ဘာအရှိန်အဝါမှ မခံစားရတာမျိုး မဖြစ်နိုင်ဘူး"

လီယန်ချူက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။

သူတို့အဖွဲ့သားအားလုံးဟာ စွန့်ပစ်ထားတဲ့ လျူမိသားစု ဘိုးဘွားခန်းမ ထဲမှာ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာကြပါတယ်။

လူတိုင်းဟာ ရင်းနှီးနေကျ အငွေ့အသက်တွေကို ခံစားမိလိုက်တဲ့အခါ မအောင့်နိုင်ဘဲ သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ကြပြီး ရင်ထဲက အလုံးကြီး ကျသွားပါတော့တယ်။

နောက်ဆုံးတော့ လွတ်လာပြီ

ရှေ့က မြို့ကလေးက ပေးတဲ့ ဖိအားက တကယ်ကို ကြီးမားလွန်းပြီး အချိန်မရွေး သေသွားနိုင်တယ်လို့ ခံစားခဲ့ရတာပါ။

ထူးဆန်းတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေလည်း ရှိသလို၊ ထွက်လို့လည်း မရတဲ့အတွက် တကယ့်ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေတဲ့ နေရာပါပဲ။

လျူကျွင်း လည်း အခုမှပဲ အိမ်မက်က နိုးလာသလို ခံစားလိုက်ရပြီး ဒါတွေအားလုံးက တကယ်မဟုတ်သလို ဖြစ်နေပါတယ်။

သူမက သူမအဘိုးရဲ့ သေဆုံးရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို စုံစမ်းချင်ရုံတင်ပါ၊ ဒီလောက်အထိ ထူးဆန်းတဲ့ ကိစ္စကြီးထဲ ပါဝင်ပတ်သက်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။

ဒီဟောင်းနွမ်းပျက်စီးနေတဲ့ ဘိုးဘွားရိပ်သာကို ကြည့်ပြီး

လီယန်ချူဟာ မူလကတော့ မီးနဲ့ တစ်စစီဖြစ်အောင် ရှို့ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပါ။

ဒါပေမဲ့ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုခုကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

ဒီနေရာကို သူ မီးရှို့ပစ်လိုက်ရင်တောင်မှ၊ အဲ့ဒီမြို့ကလေးက တည်ရှိနေဦးမှာဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်နေရာမှာ ပေါ်လာဦးမလဲဆိုတာ မသေချာပါဘူး။

ဒီလိုဖြစ်မယ့်အစား ဒီလျူမိသားစု ဘိုးဘွားခန်းမအကြွင်းအကျန်ကို ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်တာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။

"အစိုးရ ကို အကြောင်းကြားပြီး ဒီပတ်ဝန်းကျင်ကို တားမြစ်နယ်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်ခိုင်းရမယ်၊ လူစိမ်းတွေ ပေးမဝင်နဲ့"

လီယန်ချူက တွေးတောလိုက်သည်။

ဒီနေရာက တကယ်ကို ထူးဆန်းလွန်းပါတယ်။

သူကိုယ်တိုင်လည်း သိချင်စိတ် ဖြစ်နေမိတယ် သာမန်မြို့ကလေးတစ်မြို့က ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ ထူးဆန်းတဲ့ ပြောင်းလဲမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်လာရတာလဲ လျူမိသားစုဝင်တွေ အဲ့ဒီတုန်းက ဘာတွေများ ဖြစ်ခဲ့လို့ အခုလို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားရတာလဲ။

ပြီးတော့ အဲ့ဒီတုန်းက လျူမိသားစု ဘိုးဘွားရိပ်သာကို တည်ဆောက်ပြီး အောက်က မိစ္ဆာတွေကို နှိမ်နင်းခဲ့တဲ့ တာအိုဆရာကိုလည်း သူ စိတ်ဝင်စားမိပါတယ်။

အဲ့ဒီလူက ဘာတွေကို မြင်ခဲ့လို့လဲ အခု လျူမိသားစု ဒီလိုဖြစ်သွားတာဟာ အဲ့ဒီလူနဲ့ရော ပတ်သက်နေမလား။

အရာအားလုံးဟာ မြူနှင်းတွေထဲမှာ ဖုံးကွယ်နေသလိုပါပဲ။

လူတိုင်းဟာ ဘေးအန္တရာယ်ကနေ လွတ်မြောက်လာလို့ သက်ပြင်းချပြီး ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်လိုက်ကြပါတယ်။

"ခဏလေး နေကြဦး"

လီယန်ချူက သူတို့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

သူသည် ရှစ်ခွင်မှန် ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ယူလိုက်သည်။

လက်ရှိတွင် ထိုရှစ်ခွင်မှန်မှာ သူ၏ ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်းဖြင့် အဆင့်မြင့် ထားသော ရတနာဖြစ်သဖြင့် ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းနိုင်သလို၊ လှည့်စားမှု မှားယွင်းမှုများကိုလည်း ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်စွမ်း ရှိသည်။

သူက ရှစ်ခွင်မှန်ကို မြှောက်လိုက်ရာ၊ မှန်အတွင်းမှ နူးညံ့လှသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဖြာထွက်လာပြီး၊ မှန်သည် အလိုအလျောက် ပျံတက်သွားကာ လူတိုင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ အလင်းဖြင့် လိုက်လံ ဖြန်းပက်တော့သည်။

ရုတ်တရက်

ရှစ်ခွင်မှန်မှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခုသည် လျူကျွင်း အပေါ်မှာ ရပ်တန့်သွားပြီး ဖုံးလွှမ်းလိုက်ပါတော့သည်။

ဒီဆံပင်နှစ်ဖက်ခွဲချည်ထားတဲ့ မိန်းကလေးဟာ ဘာဖြစ်လို့ဖြစ်မှန်း မသိဘဲ ကြောင်တောင်တောင်နဲ့ ရပ်နေမိပါတယ်။

ရှစ်ခွင်မှန်ဆီကနေ ပေးပို့လိုက်တဲ့ အချက်အလက်တွေကြောင့် လီယန်ချူ ချက်ချင်း နားလည်သွားပါတယ်။

သူ့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အနည်းငယ် အေးစက်သွားရပါတယ်။

တကယ်လို့သာ သူ့ဆီမှာ ဒီလိုအဆင့်မြင့်တဲ့ ရှစ်ခွင်မှန် ရတနာမျိုး မရှိခဲ့ရင်၊ ဒါမှမဟုတ် သူသာ ပေါ့ပေါ့ဆဆ နေခဲ့ရင် ဒီအချက်အလက်ကို သူ လွတ်သွားမှာ အသေအချာပါပဲ၊ ဘယ်လိုမှလည်း ပြဿနာကို မြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

"လီတာအိုဆရာ... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်"

လျူကျွင်းက ထိတ်လန့်တကြား မေးလိုက်ပါတယ်။

လူတိုင်းကလည်း ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတာ မသိကြတဲ့အတွက် လီယန်ချူကို ဝိုင်းကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။

"အခုနက ဝတ်စုံနီမလေး ထွက်မလာနိုင်ခဲ့ပေမဲ့၊ ငါတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ပေါ်မှာတော့ အမှတ်အသား တစ်ခု ချန်ထားခဲ့တယ်။ ဒီအမှတ်အသားက သူမရဲ့ ဝိညာဉ်အကြွင်းအကျန် ဖြစ်နိုင်သလို၊ နောင်တစ်ချိန်မှာ ဒီအမှတ်အသားကို အသုံးချပြီး ထွက်လာဖို့လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်၊ အချုပ်ပြောရရင်တော့ ဒါက ကောင်းတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး"

လီယန်ချူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှူးးး

လူတိုင်း မအောင့်နိုင်ဘဲ အသက်ရှူမှားသွားကြပါတယ်။

ပြီးတော့ သူတို့အားလုံးဟာ လျူကျွင်းကို တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။

လျူကျွင်းခမျာမှာတော့ မျက်နှာလေး ဖြူရော်သွားပြီး ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့နဲ့ မေးလိုက်တယ်

"လီတာအိုဆရာ... ရှင်ပြောတဲ့သူက ကျမတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

သူမဟာ တံတွေးကို ခက်ခက်ခဲခဲ မျိုချလိုက်မိပြီး အလွန်အံ့ဩနေပါတယ်။

အဲ့ဒီဝတ်စုံနီမလေးက ဘယ်လောက် ကြောက်စရာကောင်းလဲဆိုတာ သိထားတာမို့၊ သူမလို သာမန်မိန်းကလေးတစ်ယောက်က ဒါမျိုးကို မခံနိုင်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ လီယန်ချူက ခေါင်းခါလိုက်တယ်

"မင်း မဟုတ်ဘူး"

သူသည် ရွှေဟွေ ဘုန်းကြီး ရဲ့ ရှေ့ကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ရွှေဟွေ ဘုန်းကြီးဟာ အလွန်အံ့ဩသွားပြီး မယုံနိုင်တဲ့ မျက်နှာပေးနဲ့

"ကျနော်လား" ဟု မေးလိုက်သည်။

လီယန်ချူဆီက အတည်ပြုချက် ရလိုက်တဲ့အခါ ရွှေဟွေဘုန်းကြီးဟာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားရပါတယ်။

တစ်ကိုယ်လုံး မှင်တက်သွားပြီး ဘာလို့ ငါဖြစ်ရတာလဲ ဆိုတာကို သူ နားမလည်နိုင်ပါဘူး။

ဒီအဖြူရောင်အလင်းက လျူကျွင်းကို ဖုံးလွှမ်းထားတာ မဟုတ်လား။

"ဒါက အမှတ်အသားတစ်ခုပါ၊ ပြဿနာသိပ်မရှိပါဘူး"

လီယန်ချူက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

မင်းက ဗုဒ္ဓရဲ့ တပည့်သားတစ်ယောက်ပဲလေ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ထိတ်လန့်နေရတာလဲ။

"လီတာအိုဆရာ... ကျနော့်ကို ကယ်ပါဦး"

ရွှေဟွေ ဘုန်းကြီးက အော်ဟစ်လိုက်ပါတယ်။

ဒီလိုမျိုး အမှတ်အသား ချန်ထားနိုင်တဲ့ မိစ္ဆာမျိုးဆိုတာ တကယ်ကို ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲတဲ့ အမျိုးအစားပါ။

အစောပိုင်းက ဝတ်စုံနီမလေးရဲ့ စွမ်းရည်ကိုလည်း သူတို့ မြင်ခဲ့ရပြီးပါပြီ။

ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ လူတိုင်းကို အနိုင်ယူပြီး ကျန်းဝေရဲ့ ထိုက်ကျိရတနာကိုတောင် ဖျက်စီးပစ်ခဲ့တာ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာပါပဲ အခုထိတောင် သူ့ကိုယ်ပေါ်က ဒဏ်ရာတွေက သွေးထွက်နေတုန်းပါ။

"ဟင်းးး" သူ စိတ်ထဲကနေ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့နေမိပါတယ်။

ဒီလိုမိစ္ဆာမျိုး ချန်ထားတဲ့ အမှတ်အသားကို ဖယ်ရှားဖို့ဆိုတာ တကယ်ကို ခက်ခဲမှာပါ။

လီယန်ချူက လက်လှမ်းပြီး သူ့ရဲ့ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်ပါတယ်။

ရွှေဟွေဘုန်းကြီးဟာ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲကို ပြင်းထန်လှတဲ့ သွေးချီစွမ်းအားတွေ စီးဝင်လာတာကို ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

၎င်းစွမ်းအားက သူ့ရဲ့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေကို ကာကွယ်ပေးလိုက်ပါတယ်။

လီယန်ချူသည် တာအိုဂိုဏ်း၏ အဓိက မန္တန်ရှစ်ပါးအနက် တစ်ပါးဖြစ်သော စိတ်ကို သန့်စင်စေသော ဂါထာ ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

တကယ်ကို ကံကောင်းတာပါပဲ၊ ဘိုးဘွားတွေက ဒီလောက်အစွမ်းထက်တဲ့ နည်းလမ်းကောင်းတွေကို အမွေချန်ထားခဲ့ပေးလို့။

သူ့ရဲ့ လက်ညှိုးထိပ်မှာ စင်ကြယ်လှတဲ့ ကျင့်စဉ်စွမ်းအား တစ်ခုကို စုစည်းလိုက်ပြီး ရွှေဟွေ ဘုန်းကြီးရဲ့ ရင်ဘတ်ပေါ်ကို အသာအယာ တို့ထိလိုက်ပါတယ်။

လူတိုင်းရဲ့ နားထဲမှာ ဒင် ဆိုတဲ့ အသံလေးတစ်ခု ကြားလိုက်ရပြီး၊ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုဟာ ရေလှိုင်းတွေလိုမျိုး ရွှေဟွေ ဘုန်းကြီးကို ဗဟိုပြုပြီး အပြင်ဘက်ကို ပြန့်ကားသွားပါတယ်။

ထို့နောက်မှာတော့... အနီရောင် မြွေငယ်လေးလိုမျိုး အရာတစ်ခုဟာ ရွှေဟွေ ဘုန်းကြီးရဲ့ မျက်လုံးအိမ်ထဲကနေ တွားသွားပြီး ထွက်လာပါတော့တယ်။

ရွှေဟွေ ဘုန်းကြီးကတော့ အစပိုင်းမှာ ယားကျိကျိ ဖြစ်သွားတာလောက်ပဲ ခံစားရတာပါ။

ဒီဖြစ်စဉ်က အရမ်းတိုတောင်းလွန်းလို့ သူ သိပ်ပြီး သတိမထားမိလိုက်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ ဘေးက ကြည့်နေတဲ့ လူတွေအတွက်တော့ ဒါဟာ တကယ့်ကို ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မြင်ကွင်းပါပဲ။

လူကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်လုံးထဲကနေ အနီရောင် မြွေငယ်လေး တစ်ကောင် ထွက်လာတယ်ဆိုတာ... တကယ့်ကို ကြက်သီးထစရာပါ။

ကျောရိုးတစ်လျှောက်မှာ လျှပ်စစ်စီးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။

အဆိုးဆုံးကတော့ ရွှေဟွေ ဘုန်းကြီးကိုယ်တိုင်က ဒါကို ဘာမှ မသိလိုက်တာပါပဲ။