အခမ်းအနား

ကုမိသားစုဝင်များ မည်မျှပင် မခွဲနိုင် မခွာရက် ဖြစ်နေပါစေ၊ မြင်းလှည်းမှာမူ လမ်းအဆုံးတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။

“မှာစရာ ရှိတာတွေကိုလည်း မှာထားပြီးပါပြီ... အဲ့ဒီ အဘွားကြီး နှစ်ယောက်ကလည်း ဖြောင့်မတ်တဲ့သူတွေဆိုတော့... သမီးလေးကို အနိုင်ကျင့်မှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

ကျန်းယွင်နန် က စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေသော ကုမင်တာ့ အား ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

ကုမင်တာ့ က ခေါင်းခါပြပြီး ပြောလိုက်၏။

“နောင်ကျရင် သမီးလေး အိမ်ထောင်ကျရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲဟင်... သမီးလေး သူများနောက် လိုက်သွားတာကို ကြည့်ပြီး... ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု အဖဲ့ခံလိုက်ရသလိုမျိုး ဟာတာတာကြီး ဖြစ်နေတာပဲလေ...”

“ဒါမှမဟုတ်... အခုကတည်းက တို့တွေ သေချာ စောင့်ကြည့်ပြီးတော့... သင့်တော်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ကို အိမ်မှာ သမက်အဖြစ်ပဲ မွေးထားကြမလားဟင်... ဒါမှ တို့တွေဆီက ထွက်မသွားမှာလေ...”

ကျန်းယွင်နန် သည် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်နေတတ်သော ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ ယခုကဲ့သို့ စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး မသိချင်ယောင် ဆောင်ပေးရင်းနှင့်ပင် ညင်သာစွာ နှစ်သိမ့်ပေးနေမိသည်။

ကုမင်တာ့အား ချော့မော့နေစဉ်မှာပင် လျူရှောင်ရူ ကလည်း ထပ်မံ၍ ငိုယိုလေတော့သည်။

“ဒီလောက် ဝေးတဲ့နေရာကို... နေရာအစိမ်းမှာ သွားနေရမှာလေ... သမီးလေးက အရမ်း ငယ်သေးတာကို... အနိုင်ကျင့်ခံရလို့ အိပ်ရာထဲမှာ ပုန်းပြီး ငိုနေမလား မသိဘူးနော်...”

သူမသည် ထိုမြင်ကွင်းကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်ကာ မျက်ရည်များ ကျလာရခြင်း ပင်။

သူမ ငိုသည်နှင့် အဘွားကု လည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်လာရ၏။ အဘိုးကု ပင်လျှင် ဝေဝေ ဝါးဝါးဖြင့် ရေရွတ်နေတော့သည်။

“သမီးလေး...”

ကုမင်တာ့သည် ဆက်လက်၍ မကြည့်ရက်တော့သဖြင့် ကျန်းယွင်နန် အား ပြောလိုက်၏။

“တို့တွေ ဆိုင်ကို အမြန် ပိတ်ပြီးတော့... စောစောစီးစီးပဲ ခရီးထွက်ကြရအောင်လေ...”

ကျန်းယွင်နန် က သူ့ကို ကြည့်ကာ မတတ်သာဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“တို့တွေ မြန်မြန် သွားလည်း ဘာထူးမှာလဲဟင်... ခရီးဝေး သွားမယ် ဆိုရင်တော့... ကုန်သည်အဖွဲ့နဲ့ အတူတူ သွားမှ ဖြစ်မှာလေ... ကုန်သည်အဖွဲ့က ဘယ်တော့ ထွက်မှာလဲဟင်...”

ကုမင်တာ့ က ခေါင်းညိတ်ပြ၏။

“မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်... ကိုယ် အခုပဲ ကုန်သွယ်ရေးတိုက်ကို သွားမေးကြည့်မယ်လေ... စောစော ထွက်နိုင်အောင် တိုက်တွန်းလို့ ရမလားပေါ့...”

နျိုနျိုသည် မြင်းလှည်းပေါ်တွင် လိမ္မာစွာ ထိုင်နေလေသည်။ ဗိုက်ဆာသောအခါ ဂျင်းယိုကို ထုတ်စားပြီး ရေငတ်လျှင်လည်း ကိုယ်တိုင် ရေဘူးကို ရှာသောက်လေသည်။ သူမသည် မြင်းလှည်းပေါ်ရှိ အဘွားအို နှစ်ဦးကိုလည်း စားမလားဟု အလိုက်တသိ မေးမြန်းသေး၏။

ကုမိသားစုဝင်များက အဘွားအိုများက ကလေးကို အနိုင်ကျင့်မှာ စိုးရိမ်နေကြသော်လည်း အဘွားအိုများကမူ ဤကလေးမှာ ဆိုးသွမ်းသော ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေမှာကို ကြောက်နေကြခြင်း ပင်။ အဘွားဝမ်သည် နျိုနျိုလေးက အရာရာကို ခွဲဝေပေးနေသည်ကို မြင်ရမှသာ စိတ်အေးသွားရလေသည်။

မြင်းလှည်းသည် လမ်းပေါ်တွင် ရက်နည်းနည်းလောက် သွားလာပြီးနောက် နန်လင်းမြို့နယ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

“စွန်းမိသားစု က အခုဆိုရင် အိမ်ထောင်စု သုံးခု အတူတူ နေထိုင်ကြတာလေ... အိမ်ကြီးကိုတော့ သခင်ကြီးရဲ့ မိခင်ဖြစ်တဲ့ သခင်မဖုန်း က အုပ်ချုပ်တာပေါ့... ပထမအိမ်မှာ သားသမီး နည်းပေမဲ့၊ ဒုတိယအိမ်မှာတော့ သခင်လေး လေးယောက်တောင် ရှိတာလေ… တတိယအိမ်ကတော့ မနှစ်ကမှ သမီး အမြွှာလေးတွေ မွေးထားတာပေါ့...”

အဘွားဝမ် သည် နျိုနျို တစ်စုံတစ်ယောက်အား စိတ်အနှောင့်အယှက် ပေးမိမှာ စိုးရိမ်သဖြင့် ထပ်မံ မှာကြားလိုက်ပြန်၏။

“ဒုတိယအိမ်က သခင်မဖုန်း က အဘွားကြီးရဲ့ တူမတော်တာနော်...”

နျိုနျိုက မှတ်မိကြောင်း ခေါင်းကို တွင်တွင်ညိတ်ပြလေသည်။

မြင်းလှည်းများသည် လမ်းမကျယ်ကြီး တစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။ လမ်းဘေး ဝဲယာတွင် ဆိုင်ခန်းများစွာ ရှိနေပြီး လူအဝင်အထွက် များပြားသဖြင့် အလွန် စည်ကားလှပေသည်။

အဘွားဝမ် က ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်၏။

“ဘယ်ဘက်ခြမ်းက ဆိုင်ခန်းတွေ အကုန်လုံးက စွန်းမိသားစု ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေချည်းပဲလေ...”

နျိုနျိုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးလေးများ ပြူးသွားရ၏။

“အဖေစွန်း မှာ အိမ်တွေ အများကြီး ရှိတာပဲနော်...”

အဘွားဝမ် က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“အိမ်ထဲ ရောက်ရင်တော့... အိမ်တွေ ဘယ်လောက်တောင် များလဲဆိုတာကို မြေးလေး တကယ် အံ့သြသွားလိမ့်မယ်...”

မြင်းလှည်းသည် မြို့ထဲတွင် အချိန်အတော်ကြာ လည်ပတ်ပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သော နေရာသို့ ရောက်ရှိလာပြီး အနီရောင် တံခါးကြီးရှိသော အိမ်ကြီး တစ်လုံးရှေ့တွင် ရပ်တန့်သွားလေတော့သည်။

စွန်းကျားရှင်း သည် နျိုနျို လာမည်ကို မနက်စောစောကတည်းက မျှော်လင့်နေသဖြင့် မြို့တံခါးဝတွင် လူလွှတ်၍ နေ့တိုင်း စောင့်ခိုင်းထားခြင်း ပင်။ မြင်းလှည်း မြို့ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သတင်းပို့သူက အိမ်သို့ အမြန် ပြန်လာခဲ့လေသည်။

သူသည် မိသားစုဝင် အားလုံးအား ဧည့်ခန်းဆောင်တွင် စောင့်ခိုင်းထားပြီး သူကိုယ်တိုင်မှာမူ ကလေးမလေးအား အစေခံများက လျစ်လျူရှုထားမှာ စိုးရိမ်သဖြင့် တံခါးဝအထိ ထွက်၍ ကြိုဆိုလေတော့သည်။

“အစ်မကြီးရယ်... လမ်းဘေးက မွေးစားသမီးလေး တစ်ယောက် လာတာကိုတောင်... တို့တွေကိုပါ လာစောင့်ခိုင်းနေရတယ်... ဒီလိုမျိုး ဆွေမျိုးမတော်စပ်တဲ့ သူကများ အမြတ်ထုတ်ဖို့ လာတာလား မသိဘူးနော်...”

သခင်မငယ်ဖုန်းသည် ဧည့်ခန်းဆောင်တွင် ထိုင်ရင်း သူမ၏ မရီးဖြစ်သူအား မကျေမနပ် တိုးတိုးလေး ပြောဆိုနေမိ၏။

တတိယ မရီးဖြစ်သူ သခင်မရှန်းကလည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းညိတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“နင့်တူမလေးကို မွေးစားရင်တောင် ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး... အခုတော့ သူများ သမီးကို ရတနာတစ်ခုလို လုပ်နေတာလေ... အစ်ကိုကြီး ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ တကယ်ကို မသိတော့ပါဘူး...”

“ဒုတိယဆု ရထားတဲ့ လူကြီးမင်း တစ်ယောက်က... ကလေးမလေး တစ်ယောက်ကို ကြိုဖို့အတွက် တံခါးဝအထိ ပြေးသွားတယ်ဆိုတာ... တကယ်ပဲ သိက္ခာ မရှိတာပဲနော်...”

သခင်မငယ်က မနာလိုစွာ ပြောလိုက်သည်။

သခင်မရှန်း ကလည်း ခေါင်းကို တွင်တွင်ညိတ်ပြ၏။

“ဟုတ်ပါ့... ကျွန်မယောက်ျား အိမ်ပြန်လာရင်တောင်... အစ်ကိုကြီးက မေးခွန်းတွေပဲ မေးနေတာလေ... အခုတော့ မွေးစားသမီးကိုကျတော့ ကလေးလေး တစ်ယောက်လိုပဲ ဂရုစိုက်နေတာပေါ့...”

ထိုအမျိုးသမီး နှစ်ဦးက ကွယ်ရာတွင် မည်မျှပင် မနာလိုဖြစ်နေပါစေ၊ စွန်းကျားရှင်း ကမူ တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ခြေဖျားထောက်၍ မျှော်ကြည့်နေမိလေသည်။ မြင်းလှည်း ပေါ်လာသည်ကို မြင်သည်နှင့် သူသည် ချက်ချင်းပင် အနားသို့ ပြေးသွားလေတော့သည်။

အဘွားဝမ် သည် မြင်းလှည်းပေါ်မှ ပထမဆုံး ဆင်းလာခဲ့၏။ သူမသည် နျိုနျိုအား ကူ၍ ဆင်းပေးရန် ပြင်သော်လည်း စွန်းကျားရှင်း က လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ကလေးကို ပွေ့ချီရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူမသည် တိတ်တဆိတ် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ရလေသည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်လည်း နျိုနျိုအပေါ် အထင်ကြီးမှုများ ပိုမို တိုးလာခဲ့၏။

နျိုနျိုသည် မြင်းလှည်းလိုက်ကာကို ဖွင့်ကာ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ စွန်းကျားရှင်း အား မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

“အဖေစွန်း...”

သူမသည် မြင်းလှည်းပေါ်မှ စွန်းကျားရှင်း ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဆင်းလိုက်လေသည်။ စွန်းကျားရှင်း က သူမအား ဖက်ထားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် မေးခွန်းများ တရစပ် မေးမြန်းတော့၏။

“လမ်းမှာ ပင်ပန်းနေပြီလားဟင်... ထမင်းကော ကောင်းကောင်း စားခဲ့ရဲ့လား... ဒီ အဘွားကြီး နှစ်ယောက်ကကော သမီးကို သေချာ ဂရုစိုက်ကြရဲ့လားဟင်...”

အဘွားဝမ် မှာမူ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားရပြီး ကလေးမလေးက သူမအကြောင်း မကောင်းပြောမှာကို အရမ်း ကြောက်နေမိ၏။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် နျိုနျိုသည် ထိုကဲ့သို့သော ကလေးမျိုး မဟုတ်ပေ။

“အကုန်လုံး ကောင်းပါတယ်... တည်းခိုခန်းမှာ နားတုန်းကလည်း... အဘွားဝမ် က သမီးအတွက် ယုန်ရုပ်မုန့်လေးတွေ သီးသန့် လုပ်ပေးတာလေ... အရမ်း စားလို့ကောင်းတာပဲ...”

နျိုနျိုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

စွန်းကျားရှင်း သည် အဘွားဝမ် အား ကျေနပ်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

“သမီးက သူ့ကို သဘောကျတယ် ဆိုရင်တော့... နောက်ကျရင် သူပဲ သမီးအနားမှာ နေပြီး အလုပ်အကျွေးပြုပါစေပေါ့...”

အဘွားဝမ် သည် မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် နျိုနျိုအား ကြည့်လိုက်လေသည်။ သူမသည် စွန်းမိသားစုတွင် အရေးပါသော နေရာ၌ မရှိသော်လည်း စွန်းကျားရှင်း က နျိုနျိုအား မည်မျှ တန်ဖိုးထားသည်ကို မြင်ရသဖြင့် နျိုနျို၏ အနားတွင် နေရခြင်းမှာ တတိယအိမ်မှ သခင်မများ၏ အနားတွင် နေရခြင်းထက် ပို၍ သက်သာလိမ့်မည်ဟု သူမ ယူဆထားခြင်း ပင်။

“ကောင်းပြီလေ...”

နျိုနျိုက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

အဘွားဝမ် ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားရ၏။

“သခင်မလေး က တကယ်ကို စိတ်ထားကောင်းတာပဲနော်... ကျွန်မလည်း သခင်မလေး ကို သေချာ ဂရုစိုက်ပေးပါ့မယ်...”

စွန်းကျားရှင်း သည်လည်း ကျေနပ်သွားရ၏။ သူသည် နျိုနျိုအား ပွေ့ချီလျက် အဓိက တံခါးကြီးမှတစ်ဆင့် အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သမီးရဲ့ မေမေ နဲ့ မောင်လေးက စောင့်နေတာ ကြာပြီလေ... သမီးရဲ့ အခန်းကိုလည်း သေချာ ပြင်ဆင်ထားပြီးသားပါ... တို့တွေနဲ့ အတူတူ ခြံတစ်ခုတည်းမှာ နေရမှာဆိုတော့... တစ်ခုခု လိုအပ်တာ ရှိရင် အဖေ့ကို ချက်ချင်း ပြောနော်... တို့တွေ အကုန် သိတာပေါ့...”

နျိုနျိုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် "မေမေ" ဆိုသည်မှာ မွေးစားမေမေ သခင်မလီကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်မှန်း သိလိုက်ရလေသည်။

စွန်းကျားရှင်း သည် သမီးဖြစ်သူအား ပွေ့ချီလျက် ဧည့်ခန်းဆောင်သို့ ဝင်လာသောအခါ၊ သခင်မလီ သည် မတ်တပ်ရပ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်၏။

“နျိုနျိုလေး... တစ်နှစ်လောက် မတွေ့ရတာ... သမီးလေးက အရမ်း တော်လာပြီပဲနော်... ပိုပြီးတော့လည်း လှလာတယ်...”

နျိုနျိုသည်လည်း ယခင်က သူမအပေါ် နူးညံ့စွာ ဆက်ဆံခဲ့သော အဒေါ်အား မြင်တွေ့ရသဖြင့် ပျော်ရွှင်သွားရလေသည်။

“မွေးစားမေမေ...”

နျိုနျိုက ရှင်းလင်းသော အသံဖြင့် ခေါ်လိုက်၏။

သခင်မလီ က ပြန်ထူးပြီးနောက် ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားသော တွေ့ဆုံခြင်း လက်ဆောင်ကို ထုတ်ပေးလိုက်လေသည်။ ၎င်းမှာ သက်ရှည်ရွှေသော့ခလောက်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး နျိုနျိုသည် သူမ၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲလိုက်သည်နှင့် လေးလံမှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။

“သမီးမှာ သက်ရှည်သော့ခလောက် မရှိသေးဘူးလို့ သမီးအဖေ က ပြောပြလို့လေ... ဒါကြောင့် သမီးအတွက် သီးသန့် လုပ်ခိုင်းထားတာ... ဘုန်းကြီးကြီးတွေဆီမှာလည်း မင်္ဂလာယူထားတာဆိုတော့... တို့ နျိုနျိုလေး ကို ကျန်းကျန်းမာမာနဲ့ အသက်ရှည်အောင် သေချာပေါက် စောင့်ရှောက်ပေးမှာပါ...”

နျိုနျိုသည် ထပ်မံ၍ ခဏတာ ကြောင်သွားပြန်၏။

"သမီးအဖေ" ဆိုသည်မှာ စွန်းကျားရှင်း ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်မှန်း သူမ သိလိုက်ရပြန်သည်။

“မွေးစားမေမေ... သမီး လည်ပင်းမှာ အဒေါ်လျူ ပေးထားတဲ့ ရွှေယုန်ရုပ်လေးလည်း ရှိသေးတယ်လေ... အခုတော့ ပစ္စည်းတွေ များလွန်းလို့ လည်ပင်းတောင် ကျိုးတော့မယ့် အတိုင်းပဲနော်...”

နျိုနျိုက သူမ၏ လည်ပင်းလေးကို မော့ကာ ပြောလိုက်လေတော့သည်။