ရောင်းချခြင်း

သခင်မလီ သည် ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ကလေးကို အလျင်အမြန် ဆွဲယူလိုက်သည်။

အိမ်ထောင်ကျပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမှ ရရှိလာသော ကလေး ဖြစ်သဖြင့် သခင်မလီ သည် မည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ တန်ဖိုးထားသူ ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် သားဖြစ်သူ၏ လက်ကလေးကို ကိုင်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် နို့ထိန်း အား မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဒီ အနီစက်က ဘယ်က ရောက်လာတာလဲဟင်... အပ်နဲ့ ထိုးထားတဲ့ ဒဏ်ရာနဲ့ တူနေတာပဲ...”

နို့ထိန်း မှာလည်း ထို အနီစက်လေး ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန် ထူးဆန်းသွားရသည်။

“သခင်မကြီး... ကျွန်မ တကယ် မသိပါဘူးရှင့်... မနေ့ ညနေက သခင်လေး ကို ရေချိုးပေးတုန်းကတော့ အဲ့ဒီ အနီစက် မပါသေးပါဘူး...”

စွန်းကျားရှင်း သည် ထို အနီစက်ကို သေချာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“အပ်နဲ့ ထိုးထားတဲ့ ပုံစံပဲ... အခုလေးတင် အထိုးခံထားရတဲ့ ပုံပဲနော်...”

သခင်မလီ သည် ထိုစကားကြောင့် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မျက်လုံးများပင် နီမြန်းလာရသည်။

“ဘယ်သူ လုပ်တာလဲ... တကယ့်ကို ရဲတင်းလွန်းတာပဲ...”

နျိုနျို သည် ရုတ်တရက် သခင်မလီ ၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲကာ ကလေးသံလေးဖြင့် နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

“မွေးစားမေမေ... စိတ်မပူပါနဲ့နော်... မေမေ ပြောဖူးတယ်လေ... စိုးရိမ်စိတ် များနေရင် အမှားလုပ်မိတတ်တယ်တဲ့... အဲ့ကျရင် လူဆိုးတွေက အခွင့်ကောင်း ယူသွားနိုင်တယ်လေ...”

သခင်မလီ က ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ... မေမေ မလောတော့ပါဘူး... ချန်ရှိုးလေး ကို ဘယ်သူက ဒုက္ခပေးတာလဲ ဆိုတာကို သေချာပေါက် ရှာရမှာပေါ့...”

ကလေးမလေး ၏ နှစ်သိမ့်မှုကြောင့် သခင်မလီ သည် စိတ်ပြန်လည် တည်ငြိမ်လာပြီး ရှိနေသူ လူများကို စူးစမ်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေသည်။

ချန်ရှိုးလေး အား ပြုစုရန် တာဝန်ကျသူ စုစုပေါင်း လေးဦး ရှိပေသည်။ နို့ထိန်း တစ်ဦး၊ အဘွားအို တစ်ဦး နှင့် အစေခံမ နှစ်ဦး တို့ ဖြစ်ကြကုန်၏။

အဘွားအို မှာမူ မနေ့ကတည်းက ခွင့်ယူထားသဖြင့် အိမ်တွင် မရှိသောကြောင့် သူမအား သံသယစာရင်းမှ ဦးစွာ ဖယ်ထုတ်လိုက်ရသည်။

အစေခံမ နှစ်ဦး အနက် သန္တာ မှာမူ ခပ်အေးအေးသာ နေတတ်သူ ဖြစ်ပေသည်။ သူမကလည်း ဦးအောင် ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မကြီး... ကျွန်မ ဒီနေ့ သခင်လေး ကို တစ်ခါမှ မထိရသေးပါဘူး... ကျွန်မ လက်ချက် မဟုတ်တာ သေချာပါတယ်ရှင့်...”

ထို့ကြောင့် သံသယစာရင်းတွင် နို့ထိန်း နှင့် ပုလဲ တို့သာ ကျန်ရှိတော့၏။

နို့ထိန်း ကမူ သဘာဝကျကျပင် ငြင်းဆိုလေသည်။

“ကျွန်မ သခင်လေး ကို ချီထားတုန်းကတော့ အကောင်းကြီး ပါပဲ... ခုနက ဗိုက်မကောင်းလို့ ခဏ လှည့်သွားတဲ့ အချိန်ကျမှ သခင်လေး ငိုနေတာကို တွေ့ရတာလေ...”

ပုလဲ ကလည်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“နို့ထိန်း က သခင်လေး ကို ပိုပြီး ချီရတာလေ... သမီးလေး ငိုတုန်းကလည်း နို့ထိန်း လက်ထဲမှာပဲ မဟုတ်လား... ကျွန်မ မဟုတ်ပါဘူး...”

စွန်းကျားရှင်း နှင့် သခင်မလီ တို့ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ထို နှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စွပ်စွဲနေကြတော့၏။

“နို့ထိန်း က သခင်လေး ရဲ့ ရွှေလည်ဆွဲ ကို ခိုးယူခဲ့တာလေ... သူက လူကောင်း မဟုတ်ပါဘူး...”

ပုလဲ က ငိုယိုကာ ပြောလိုက်သည်။

နို့ထိန်း ကလည်း အလျှော့မပေးဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“နင်လည်း သခင်လေး ရဲ့ ရွှေငွေတွေကို မက်လို့ ယူခဲ့တာ မဟုတ်လားဟင်...”

ပုလဲ က ထပ်မံ အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။

“မနေ့ တစ်နေ့က နို့ထိန်း နဲ့ ဒုတိယသခင်မ တို့ ကျောက်တုံးကြီး ဘေးမှာ စကားပြောနေတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်တယ်လေ... ဒုတိယသခင်မ က နင့်ကို တစ်ခုခု ခိုင်းလိုက်တာ မဟုတ်လား... ဒုတိယသခင်မ က သခင်ကြီး အနေနဲ့ စတုတ္ထသခင်လေး ကို မွေးစားစေချင်နေတာလေ... ဒါကြောင့် သူက နင့်ကို သခင်လေး ကို ဒုက္ခပေးခိုင်းတာ နေမှာပေါ့...”

နို့ထိန်း သည် လူတိုင်း သူမအား စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အလျင်အမြန်ပင် ရှင်းပြလိုက်ရသည်။

“ဒုတိယသခင်မ က သခင်လေး ရဲ့ ဝမ်းစည်းလေးကို ဘယ်သူ ချုပ်တာလဲလို့ပဲ မေးတာလေ... လက်ရာ အရမ်း ကောင်းလို့ ဆိုပြီးတော့ပေါ့... သူ ကျွန်မကို ဘာမှ မခိုင်းပါဘူး...”

“ဒါပေမဲ့ နင်ကျတော့ကော... မနေ့က နင်နဲ့ တတိယသခင်မ ရဲ့ အပါးတော်မြဲတို့ စကားပြောနေတာကို ငါ အဝေးကနေ မြင်လိုက်တယ်လေ... လိပ်ခွံ က နင့်ကို တစ်ခုခု ပေးလိုက်သလိုပဲနော်... တတိယသခင်မ ကလည်း သူမ ရဲ့ သမီးငယ်လေးကို သခင်ကြီး ဆီမှာ မွေးစားသမီး အဖြစ် ထည့်ချင်နေတာဆိုတော့... နင့်ကို တစ်ခုခု ခိုင်းလိုက်တာ ဖြစ်မှာပေါ့...”

စွန်းကျားရှင်း က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“မိုက်ရိုင်းလှချေလား...”

နို့ထိန်း နှင့် ပုလဲ တို့မှာ ဒုန်းခနဲ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း တုန်ယင်နေကြကုန်၏။

နျိုနျို အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထို နှစ်ဦးမှာ စွန်းမိသားစု ၏ အခြား အိမ်ထောင်စု နှစ်ခုမှ ကောက်ကျစ်သော အကြံအစည်များကို ဖွင့်ဟ လိုက်ကြခြင်း ပင်။ ဒုတိယအိမ်က သားကို ပေးချင်နေပြီး တတိယအိမ်က သမီးကို ပေးချင်နေကြသည် မဟုတ်ပါလား။

စွန်းကျားရှင်း က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သူတို့တွေက ငါ့မှာ သားသမီး ရ၊ မရ ဆိုတာကို ငါ့ထက်တောင် ပိုပြီး စိုးရိမ်နေကြတာပဲနော်...”

သခင်မလီ မှာမူ မျက်ရည်များ ကျလာရပြီး အပြစ်ရှိသကဲ့သို့ ပြောလိုက်သည်။

“ယောက်ျားရယ်... ကျွန်မ သတိမထားမိလို့သာ ချန်ရှိုးလေး ရဲ့ ဘေးနားမှာ ဒီလို လူမျိုးတွေ ရောက်နေရတာပါ...”

စွန်းကျားရှင်း ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ဇနီးဖြစ်သူအား အနည်းငယ် အပြစ်တင်မိသည်မှာ အမှန် ပင်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဇနီးဖြစ်သူက အိမ်တွင်းရေး ကိစ္စများကို သေချာ စီမံရမည် မဟုတ်ပါလား။

နျိုနျို က ထိုအချိန်တွင် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“မွေးစားမေမေ... မေမေ က အခုမှ ကလေးမွေးထားတာဆိုတော့ ငိုလို့ မရဘူးလေ...”

သခင်မလီ သည် သူမ၏ သားအရင်းမှာ သူမ မမြင်နိုင်သော နေရာတွင် အပ်နှင့် အထိုးခံထားရသည်ကို တွေးမိပြီး ရင်ထဲတွင် နာကျင်နေရ၏။

နျိုနျို က သူမ၏ လက်ကလေးကို ပုတ်ကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

“မွေးစားမေမေ က မောင်လေးကို ပြုစုရတာနဲ့တင် အရမ်း ပင်ပန်းနေပါပြီ... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်မတင်ပါနဲ့တော့နော်...”

လိမ္မာယဉ်ကျေးလှသော ကလေးမလေး ကို ကြည့်ပြီး ကုမင်တာ့ တို့ လင်မယားမှာ ဘာကြောင့် သူမအား ရတနာ တစ်ခုလို တန်ဖိုးထားကြသည်ကို သခင်မလီ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားရလေသည်။ ဤမျှအထိ အလိုက်သိတတ်သော ကလေးလေး ကို မည်သူက မချစ်ဘဲ နေနိုင်ပါမည်နည်း။

စွန်းကျားရှင်း သည်လည်း အပြစ်တင်မည့်အစား စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းလည်း ကျန်းမာရေး မကောင်းသေးဘူးလေ... ဒါတွေကို စိုးရိမ်ရမယ့် အချိန် မဟုတ်ပါဘူး... သူတို့တွေက ဉာဏ်များလွန်းလို့သာ အခွင့်ကောင်း ယူသွားနိုင်တာပါ...”

စွန်းကျားရှင်း သည် ဇနီးဖြစ်သူအား ထိုင်ခိုင်းလိုက်ပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော လူ နှစ်ဦးအား အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

“အခု အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံမယ် ဆိုရင်တော့ အပြစ်ဒဏ်ကို လျှော့ပေးမယ်လေ... ဘယ်သူက အပ်နဲ့ ထိုးခိုင်းတာလဲ...”

ပုလဲ နှင့် နို့ထိန်း တို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး လက်ညှိုး ထိုးနေကြဆဲ ပင်။

“သူပါ... ကျွန်မ မဟုတ်ပါဘူး... သခင်ကြီး သေချာ စုံစမ်းပေးပါဦးရှင့်...”

စွန်းကျားရှင်း သည် ဆက်လက်၍ အားနာမနေတော့ဘဲ လက်ဝှေ့ယမ်းကာ အစေခံ တစ်ဦးအား ခေါ်လိုက်သည်။

“ဒီ လူ နှစ်ယောက်ကို မြို့ဝန်ရုံးကို ပို့လိုက်စမ်း... အဲ့ဒီမှာ သေချာ နှိပ်စက်ပြီး စစ်ခိုင်းလိုက်ပေါ့...”

နို့ထိန်း မှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အသည်းအသန် ငိုယိုလေတော့သည်။

“သခင်ကြီးရယ်... ကျွန်မက အိမ်က အစေခံ မဟုတ်ပါဘူး... လွတ်လပ်တဲ့ နိုင်ငံသား တစ်ဦးပါ... ကျွန်မ တကယ်ပဲ သခင်လေး ကို အပ်နဲ့ မထိုးပါဘူး... ဒုတိယသခင်မ က ကျွန်မဆီ လာခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ ကျွန်မက သဘောမတူခဲ့ပါဘူးရှင့်...”

“ကျွန်မက သခင်လေး ရဲ့ နို့ထိန်း အဖြစ်နဲ့ပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေသွားချင်တာလေ... ဘာလို့ ဒုတိယသခင်မ အတွက်နဲ့ အသက်နဲ့ရင်းပြီး ဒီလို အလုပ်မျိုး လုပ်ရမှာလဲဟင်...”

ပုလဲ ကလည်း ဘေးမှနေ၍ ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“သခင်ကြီး... ကျွန်မတို့ကို မြို့ဝန်ရုံးကိုတော့ မပို့ပါနဲ့နော်... အဲ့ဒီ သတင်းသာ ပျံ့သွားရင်... စွန်းမိသားစု ရဲ့ အိမ်တွင်းရေး ကိစ္စတွေက တစ်မြို့လုံးရဲ့ လှောင်ပြောင်စရာ ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့...”

စွန်းကျားရှင်း က ပြောလိုက်သည်။

“ငါက အခုရော လှောင်ပြောင် မခံနေရလို့လားဟင်... ပုလဲ... နင်ကတော့ ဒီနေ့ နှိပ်စက်ခံရရုံတင် မကဘူး... နင့် မိသားစုဝင် အားလုံးကိုပါ ကျောက်မိုင်းထဲကို ရောင်းပစ်မယ်...”

ကျောက်မိုင်း ဆိုသည်မှာ လူ့အသက်ကို တန်ဖိုးမထားသော နေရာ ဖြစ်ပေသည်။ အဲ့ဒီကို ရောက်သွားလျှင် လဝက်အတွင်းမှာပင် နှိပ်စက်ခံရပြီး သေဆုံးသွားနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

ပုလဲ သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါတွင်မူ မတွန့်ဆုတ်တော့ဘဲ ငိုယိုကာ ဝန်ခံလိုက်လေတော့သည်။

“သခင်ကြီး... ကျွန်မ ဝန်ခံပါ့မယ်... အကုန် ဝန်ခံပါ့မယ်... လိပ်ခွံ က ကျွန်မကို လာရှာခဲ့တာ မှန်ပါတယ်... သူက ကျွန်မကို သခင်လေး ကို ဒုက္ခပေးခိုင်းပြီးတော့... အဲ့ဒီ အပြစ်ကို နျိုနျို လေး ရဲ့ ခေါင်းပေါ် ပုံချခိုင်းတာလေ... ဒါမှ သခင်ကြီး တို့ လင်မယားက နျိုနျို ကို မုန်းသွားပြီး... တတိယအိမ်က သမီးလေးကို မွေးစားဖို့ စဉ်းစားကြမှာ မဟုတ်လားဟင်...”

“သခင်ကြီးရယ်... ကျွန်မက ပိုက်ဆံမက်မိလို့ပါ... ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေ ဒီအိမ်မှာ အမှုထမ်းလာခဲ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပါပြီ... သူတို့ကိုတော့ မထိခိုက်ပါစေနဲ့နော်...”

စွန်းကျားရှင်း က အစေခံအား လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အရင်ဆုံး အိမ်ကို ဝင်စစ်လိုက်... သခင်လေး ဆီက သူ ခိုးထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို အကုန် ရှာဖွေပြီးတော့... သူတို့ မိသားစု တစ်ခုလုံးကို အပြင်ကို ဆွဲထုတ်ပြီး ရောင်းပစ်လိုက်စမ်း...”

ပုလဲ မှာမူ မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ရချေပြီ။ ကံကောင်းသည်မှာ ကျောက်မိုင်းထဲသို့ အရောင်းမခံရခြင်း ပင်။ သို့သော်လည်း သူမသည် အခြားသူများကိုလည်း အေးဆေး နေခွင့် ပေးမည် မဟုတ်ပေ။

“ကျွန်မ ဒီ နည်းလမ်းကို နို့ထိန်း ဆီက သင်ခဲ့တာလေ... သခင်လေး ငိုနေတုန်းမှာ နို့ထိန်း က သူ့ရဲ့ အပ်စိုက်မှတ်တွေကို ထိုးပြီးတော့ သတိမေ့အောင် လုပ်ခဲ့တာလေ...”

ပုလဲ က ပြောလိုက်သည်။

နို့ထိန်း မှာမူ ဆေးပညာ အနည်းငယ် တတ်ကျွမ်းသဖြင့် ချန်ရှိုးလေး ကို ပို၍ ဂရုစိုက်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ဆိုကာ ဤအလုပ်ကို ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း သူမ၏ ထို အားသာချက်မှာ တစ်နေ့တွင် လူကို ဒုက္ခပေးမည့် ဓားတစ်စင်း ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ မထင်ထားခဲ့ကြချေ။

“သန္တာ ကလည်း လူကောင်း မဟုတ်ပါဘူး... ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်ခေါက်က သူ သခင်လေး ကို တိတ်တဆိတ် ဆွဲလိမ်နေတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်သေးတယ်လေ... သူမ ရဲ့ အမေက ဒုတိယသခင်မ ရဲ့ ခြံထဲမှာ အလုပ်လုပ်နေတာဆိုတော့... ဒုတိယသခင်မ က ခိုင်းလိုက်တာ ဖြစ်မှာပေါ့...”

ပုလဲ ၏ အပြန်အလှန် စွပ်စွဲမှုများကြောင့် ချန်ရှိုးလေး အား ပြုစုနေသူများထဲတွင် အဘွားအို မှလွဲ၍ ကျန်ရှိနေသူ အားလုံးမှာ အကုန် ပါဝင်ပတ်သက်နေကြခြင်း ပင်။

စွန်းကျားရှင်း သည် စုံစမ်းလေလေ ကျောချမ်းလေလေ ဖြစ်နေရ၏။

အမှား ကျူးလွန်သူ သုံးဦး အနက် နို့ထိန်း မှာ ပိုက်ဆံမက်သူ ဖြစ်ပြီး ပုလဲ မှာမူ တတိယအိမ်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးနေသူ ဖြစ်ပေသည်။ ထို နှစ်ဦး စလုံး မှာ ချန်ရှိုးလေး အား အသက်အန္တရာယ် ပေးလိုစိတ် မရှိကြချေ။

သန္တာ တစ်ဦးတည်းသာလျှင် အသက်အန္တရာယ် ပေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ပင်။ တော်ပါသေးသည်၊ သန္တာ မှာ အစွန်အဖျား လူသား တစ်ဦး ဖြစ်နေသဖြင့် ယခုထိတော့ ပြတ်ပြတ်သားသား မလုပ်ဆောင်ရသေးပေ။

နောက်ဆုံးတွင်မူ ပုလဲ တို့ မိသားစုမှာ တစ်အိမ်လုံး အရောင်းခံလိုက်ရပြီး သန္တာ တို့ မိသားစုမှာမူ ကျောက်မိုင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။ နို့ထိန်း မှာမူ လွတ်လပ်သော နိုင်ငံသား ဖြစ်သဖြင့် သူမ ခိုးယူထားသမျှ ပစ္စည်းများကို ပြန်လည် သိမ်းဆည်းကာ စွန်းမိသားစု အိမ်မှ နှင်ထုတ်လိုက်လေတော့သည်။

သူမ၏ နာမည်မှာ ပျက်စီးသွားပြီဖြစ်ရာ နောင်တွင် မည်သူမျှ သူမအား အလုပ်ခန့်ရဲကြတော့မည် မဟုတ်ပေ။

စွန်းကျားရှင်း သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော မျက်နှာဖြင့် သခင်မလီ အား ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ငါက အရမ်း ဆိုးတဲ့ အစ်ကိုကြီး တစ်ယောက်လားဟင်... ဘာလို့ သူတို့တွေက ချန်ရှိုးလေး ကို ဒုက္ခပေးချင်နေရတာလဲ... ချန်ရှိုးလေး က အရမ်း ငယ်သေးတာကို...”