သခင်မဟဲ

သခင်မလီ သည် သူမ၏ ခင်ပွန်း ယခုကဲ့သို့ စိတ်ဓာတ်ကျနေသည်ကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးခဲ့ချေ။

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူတို့ ဇနီးမောင်နှံ သားသမီး မရရှိခဲ့စဉ်ကပင် ခင်ပွန်းဖြစ်သူမှာ ယခုကဲ့သို့ စိတ်ပျက်အားလျော့ခြင်း မရှိခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

သခင်မလီ သည် ဒုတိယ နှင့် တတိယ အိမ်ထောင်စု များအပေါ် ဒေါသထွက်နေသော်လည်း သူမ၏ ခင်ပွန်းအား ကြည့်ကာ နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

“ဒါက ညီ နှစ်ယောက် ရဲ့ အကြံအစည်ပဲ ဖြစ်ရမယ်လေ...”

စွန်းကျားရှင်း က ခါးသက်စွာ ပြုံးလျက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

“လင်မယား ဆိုတာ တစ်သားတည်းပဲလေ... မရီးတွေရဲ့ အကြံအစည် ဆိုရင်တောင်မှ... သူတို့တွေမှာလည်း ဒီလို အတွေးမျိုး ရှိနေလို့သာပေါ့...”

“ငါ နျိုနျို အကြောင်းကို သူတို့ကို အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့ဖူးတယ်လေ... ဒါပေမဲ့ သူတို့ကတော့ ဂရုမစိုက်ကြဘူး... သူတို့က နျိုနျို ကို မကျေနပ်တာ မဟုတ်ဘူး... ငါ့ကို မကျေနပ်ကြတာလေ...”

“ငါက သူတို့အပေါ် စေတနာတွေ အပြည့်ထားခဲ့တာတောင်မှ... သူတို့က ငါ့အပေါ် ဒီလို သဘောထား ရှိနေမှတော့... ငါ ဘာလို့ သူတို့ကို ဆက်ပြီး ဂရုစိုက်နေရဦးမှာလဲဟင်...”

စွန်းကျားရှင်း သည် မြူနှင်းများကို ဖယ်ခွာလိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသူ တစ်ဦး ကဲ့သို့ပင်။ သူ၏ ပခုံးပေါ်မှ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများမှာ ခဏချင်းအတွင်း ပေါ့ပါးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဒီတစ်ခါ မြို့တော်ကို သွားရင်... အမေ တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ ခေါ်သွားတော့မယ်...”

စွန်းကျားရှင်း သည် အခြား အိမ်ထောင်စု နှစ်ခုကို မြို့တော်သို့ ခေါ်သွားမည့် သူ၏ မူလ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လုံးဝ ပယ်ဖျက်လိုက်လေတော့သည်။

“ယောက်ျားရယ်... ရှင် အရင်က ပြောခဲ့တာတော့... သူတို့ကို ဒီမှာ ထားခဲ့ရင် ပြဿနာ ရှာမှာ စိုးရိမ်လို့ ဆို... အခု ဒီမှာ ထားခဲ့ပြီး ပြဿနာ ရှာရင်ကော ဘယ်လိုလုပ်မလဲဟင်...”

သခင်မလီ က စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

စွန်းကျားရှင်း ကမူ ဆုံးဖြတ်ချက် ချပြီး ဖြစ်ပေသည်။

“နောက် ရက်နည်းနည်းလောက် ကြာရင်... ဆွေမျိုးစု ခေါင်းဆောင်ကို အရက်ဖိတ်တိုက်ပြီးတော့... အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ဒီကိစ္စတွေကို အပြီးသတ် ရှင်းပစ်လိုက်ရမှာပေါ့...”

ယခုအခါ စွန်းမိသားစု သုံးအိမ်ထောင်စု အတူတူ နေထိုင်ကြသော်လည်း အဘိုးကြီးစွန်းမှာ အမြဲတမ်း အမြော်အမြင် ရှိသူ ဖြစ်သဖြင့် သူ မကွယ်လွန်မီက အိမ်ခွဲမည့် ကိစ္စများကို သေချာ စီမံထားခဲ့ဖူးလေသည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအခါ အိမ်ခွဲရန်မှာ မခက်ခဲလှပေ။

စွန်းကျားရှင်း နှင့် သခင်မလီ တို့ တိုင်ပင်နေစဉ်မှာပင် နျိုနျို ၏ ညင်သာသော ပုတ်သိပ်မှုအောက်တွင် ချန်ရှိုးလေး မှာ တဖြည်းဖြည်း အိပ်ပျော်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

နျိုနျို သည် သမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ မောင်လေး လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း သူ၏ဘေးတွင် မှီ၍ အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။

သခင်မလီ သည် ယှဉ်တွဲ၍ အိပ်ပျော်နေသော ကလေး နှစ်ဦးကို ညင်သာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။

“ချန်ရှိုး ကတော့ သူ့အစ်မ ကို တကယ် ချစ်တာပဲနော်...”

ကလေး နှစ်ဦး ၏ ချိုမြိန်လှသော အိပ်စက်မှုကို မြင်ရသောအခါ စွန်းကျားရှင်း ၏ ရင်ထဲမှ အုံ့မှိုင်းမှုများမှာ လွင့်စင်သွားရသည်။

“နျိုနျို သာ တို့အိမ်မှာ အမြဲ ရှိနေရင် ဘယ်လောက် ကောင်းမလဲနော်...”

သခင်မလီ က မျက်လုံးများ အရောင်တောက်ကာ မေးလိုက်သည်။

“အဲ့လို လုပ်လို့ ရမလားဟင်...”

စွန်းကျားရှင်း က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ငါ မေးကြည့်ပြီးပြီလေ... ညီလေးကု က မပေးဘူးတဲ့...”

သခင်မလီ ကလည်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရသည်။

“နှမြောစရာ ကောင်းလိုက်တာနော်...”

စွန်းကျားရှင်း ကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။

“ကုမိသားစု မှာ ကလေးတွေ အများကြီး ရှိတာကို... နျိုနျို ကို ငါ့ကို ပေးရင် ဘာဖြစ်မှာလဲဟင်... ညီလေးကု က တကယ်ကို ကပ်စေးနည်းတာပဲ...”

ကုတင်ပေါ်တွင် အိပ်နေသော နျိုနျို က ရုတ်တရက် တစ်ဖက်သို့ လှည့်လိုက်သဖြင့် လင်မယား နှစ်ဦးမှာ ကွယ်ရာတွင် အတင်းပြောနေသည်ကို ကလေး သိသွားမှာ စိုးရိမ်သဖြင့် ဘာမှ ဆက်မပြောရဲကြတော့ဘဲ အစေခံမကြီး အား ကလေးများကို စောင့်ကြည့်ရန် မှာကြားကာ အပြင်သို့ တိတ်တဆိတ် ထွက်လာခဲ့ကြကုန်၏။

တစ်နေကုန် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်ပြီးနောက် အဓိက အိမ်တော်မှာမူ ပရမ်းပတာ ဖြစ်နေခဲ့ချေပြီ။

ရှင်းလင်းစရာ ရှိသည်များကို ရှင်းလင်းပြီးနောက်တွင်မူ ချန်ရှိုးလေး ဘေးနားတွင် လူမထားဘဲ မဖြစ်နိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

“နျိုနျို ကို ညနေကျရင် အစေခံမလေး နှစ်ယောက် ရွေးခိုင်းမလို့လေ... အခုတော့ သူတို့အတွက်ပါ ပေါင်းပြီး ရွေးရတော့မှာပေါ့...”

သခင်မလီ က ရှင်းပြလိုက်သည်။

စွန်းကျားရှင်း က ပြောလိုက်သည်။

“ချန်ရှိုးလေး ကတော့ အခုဆို အကာအကွယ် မရှိသလို ဖြစ်နေတာလေ... ဒီတစ်ခါ လူရွေးရင်တော့ သေချာပေါက် ဂရုစိုက်ရမယ်နော်...”

သခင်မလီ က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“အစေခံမလေး တွေကို ရှာရတာ လွယ်ပေမဲ့... နို့ထိန်း ကတော့ ခက်တယ်လေ... ချန်ရှိုးလေး က အရင် နို့ထိန်း ရဲ့ နို့ကိုပဲ စို့နေကျဆိုတော့... အခု တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ချက်ချင်း လဲလိုက်ရင် ပြဿနာ ရှာမှာကို စိုးရိမ်မိတယ်...”

သူမ ပြောသည့်အတိုင်းပင် စကားမဆုံးခင်မှာပင် အိမ်ထဲမှ ချန်ရှိုးလေး မှာ အိပ်ရာမှ နိုးကာ အော်ဟစ် ငိုယိုလေတော့သည်။

လင်မယား နှစ်ဦး အထဲသို့ အမြန် ပြေးဝင်သွားကြသည်။

“ကောင်းပြီ... ကောင်းပြီ... ချန်ရှိုးလေး မငိုနဲ့တော့နော်... အစ်မက အိပ်နေတယ်လေ...”

သခင်မလီ က ညင်သာစွာ ချော့မော့လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သူမ မည်သို့ပင် ချော့ပါစေ၊ ချန်ရှိုးလေး မှာမူ အသံကုန် အော်ငိုနေဆဲ ပင်။ ကလေးကို အပြင်သို့ ချီထုတ်လာသော်လည်း နျိုနျို မှာမူ ထိုအော်သံကြောင့် နိုးလာခဲ့ချေပြီ။

နျိုနျို သည် မျက်လုံးများကို ပွတ်ကာ ကုတင်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး ဖိနပ်ကိုပင် သေချာ မစီးနိုင်ဘဲ ပြေးထွက်လာကာ ချန်ရှိုးလေး ၏ လက်ကလေးကို လှမ်းဆွဲလိုက်လေသည်။

“ချန်ရှိုး... မငိုနဲ့တော့နော်...”

နျိုနျို က ညင်သာစွာ ချော့လိုက်သည်။

သခင်မလီ အကြာကြီး ချော့သော်လည်း မရသော ကလေးမှာ နျိုနျို စကားအနည်းငယ် ပြောလိုက်ရုံနှင့် ချက်ချင်းပင် ငြိမ်ကျသွားလေတော့သည်။

သခင်မလီ က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“တို့ ချန်ရှိုးလေး က အိပ်မက်ဆိုး မက်တာ မဟုတ်ဘဲ... သူ့အစ်မ ကို သတိရနေတာ ဖြစ်ရမယ်...”

နျိုနျို က လူကြီးလေး တစ်ဦး ကဲ့သို့ သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“သမီးအမှားပါ... အိပ်ပျော်နေတုန်းက ဘေးကို လိမ့်သွားမိလို့လေ... ချန်ရှိုးလေး ရဲ့ လက်ကို မလွှတ်သင့်ဘူးနော်...”

သခင်မလီ က ပြောလိုက်သည်။

“နျိုနျိုလေး က ငယ်သေးတာပဲလေ... တစ်နေရာတည်းမှာ အမြဲ အိပ်နိုင်ပါ့မလားဟင်...”

အခုတော့ ကလေး နှစ်ဦး စလုံး နိုးနေပြီဖြစ်ရာ သခင်မလီ သည် အစေခံများအား နို့ထိန်းလောင်းများ နှင့် အစေခံမများကို ခြံထဲသို့ ခေါ်လာခိုင်းလိုက်သည်။

ချန်ရှိုးလေး သည် နို့စို့ရမည့် အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်ရာ နို့ထိန်း အား အရင်ဆုံး ရွေးချယ်ရမည် ဖြစ်ပေသည်။

အချိန်တိုအတွင်းမှာပင် လူများကို လိုက်လံ ရှာဖွေခဲ့ကြရာ မြို့နယ် တစ်ခုလုံးမှ နို့တိုက်မိခင် သုံးဦး ကို ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခဲ့ကြသည်။

သခင်မလီ သည် ထို သုံးဦး အား ချန်ရှိုးလေး ကို တစ်ယောက်စီ နို့တိုက်ခိုင်းလိုက်သည်။

ဤမျှ ငယ်သော ကလေးငယ်မှာ မြင်ကွင်းများကို ဝေေဝဝါးဝါးသာ မြင်နိုင်သဖြင့် ချန်ရှိုးလေး သည် ယခုအခါ အနံ့ဖြင့်သာ လူကို ခွဲခြားနိုင်လေသည်။

သူသည် ထို သုံးဦး စလုံး မှာ သူ၏ မူလ နို့ထိန်း မဟုတ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်နှင့် ခေါင်းကို တစ်ဖက်သို့ လွှဲကာ ငြင်းဆန်နေလေတော့သည်။

သခင်မလီ က အစေခံများအား ချက်ချင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

“နောက်ထပ် နို့ထိန်း မရှိတော့ဘူးလားဟင်... ဒီ သုံးယောက်တည်းပဲလား...”

အစေခံများမှာ တွေဝေနေကြကုန်၏။

“ပြောစရာ ရှိရင် ပြောစမ်းပါ... ဘာလို့ ဖုံးကွယ်နေရတာလဲဟင်...”

သခင်မလီ က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

အစေခံက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“သခင်မဟဲဆိုတဲ့ တစ်ယောက်တော့ ရှိပါသေးတယ်... ဒါပေမဲ့ သူ ခုနတင် ထွက်သွားတာလေ... သူ့သမီးလေး ကလည်း သူ့အနားက မခွာနိုင် ဖြစ်နေလို့ပါ...”

သခင်မလီ သည် ထိုသူကို မှတ်မိနေပေသည်။ ချန်ရှိုးလေး အတွက် နို့ထိန်း စတင် ရွေးချယ်စဉ်ကတည်းက သူမသည် ထိုသူကို သဘောကျခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ခင်ပွန်း ကွယ်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် နိမိတ်မကောင်းမှာ စိုးရိမ်သောကြောင့် မရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ထားလိုက်ပါတော့... သူ့ကိုလည်း ခေါ်လာခဲ့ပြီး စမ်းကြည့်ခိုင်းလိုက်ပါဦး...”

သခင်မလီ မှာမူ ယခုအခါ မတတ်သာတော့သဖြင့် ရှိသမျှ နည်းလမ်းကို သုံးနေရခြင်း ပင်။

သခင်မဟဲ မှာ အရမ်း မြန်မြန် ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သခင်မလီ မှာ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားရ၏။ လွန်ခဲ့သော သုံးလက သူမ မြင်တွေ့ခဲ့စဉ်ကထက်စာလျှင် ယခုအခါ သခင်မဟဲ မှာ အလွန်ပင် ပိန်ချုံးနွမ်းနယ်နေချေပြီ။

သခင်မဟဲ ရောက်လာချိန်တွင် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ လေးလသား အရွယ် သမီးငယ်လေး ကို ပွေ့ချီထားလေသည်။

သူမသည် သမီးဖြစ်သူအား အခြားသူတစ်ဦးအား ခေတ္တ ပေးအပ်လိုက်ပြီးနောက် ချန်ရှိုးလေး အား ညင်သာစွာ ပွေ့ချီကာ သီချင်းလေးကို တိုးတိုးလေး ညည်းဆိုနေမိ၏။

နျိုနျို မရှိလျှင် ငိုယိုတတ်သော ချန်ရှိုးလေး မှာမူ သခင်မဟဲ ၏ သီချင်းသံအောက်တွင် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားသဖြင့် သခင်မဟဲ ၏ မျက်လုံးများတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ချက်ချင်းပင် ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သူမ မည်မျှပင် ချော့မော့ပါစေ ချန်ရှိုးလေး မှာမူ သူမ၏ နို့ကို မစို့ဘဲ ရှိနေပြန်သည်။

သခင်မဟဲ ၏ မျက်လုံးများမှာမူ ချက်ချင်းပင် မျှော်လင့်ချက်မဲ့ သွားရပြန်လေတော့သည်။

သခင်မလီ သည်လည်း အလွန် စိတ်ပျက်သွားရပြီး ဘေးနားရှိ အစေခံမကြီး အား ပြောလိုက်သည်။

“ထပ်ပြီး ရှာပါဦး... ဒီနေ့တော့ ချန်ရှိုးလေး နို့စို့နိုင်မယ့် နို့ထိန်း တစ်ယောက်ကို သေချာပေါက် ရှာရမယ်နော်...”

သခင်မဟဲ မှာမူ ဇဝေဇဝါဖြင့် နေရာတွင်ပင် ရပ်နေပြီး သမီးဖြစ်သူအား ချက်ချင်း ပြန်မယူသေးဘဲ ရှိနေ၏။

သူမသည် တွေးတောနေမိသည်မှာ အရာရာက ဒီလို ဖြစ်နေမှတော့၊ သူမအတွက် လမ်းစ မရှိတော့ပါလား။

သူမသည် အခြားသူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် လိမ္မာစွာ အိပ်ပျော်နေသော ဖြူဖွေးလှပသည့် သမီးငယ်လေး အား လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တကယ်ပဲ သမီးလေးကို ခေါ်ပြီး မြစ်ထဲကို ခုန်ချရတော့မှာလားဟင်။ ကလေးက အရမ်း ငယ်သေးတာလေ... ဒါဟာ သူမ ခင်ပွန်း ၏ တစ်ဦးတည်းသော သွေးသား မဟုတ်ပါလား။

ဒါပေမဲ့ သူမသာ မြစ်ထဲကို မခုန်ချရင်... သူမအတွက် ဘယ်မှာ အသက်ဆက်ရမယ့် လမ်း ရှိမှာလဲဟင်။

နျိုနျို သည် တစ်ခုခုကို ရိပ်မိပုံ ရပေသည်။ သူမသည် သခင်မလီ ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မွေးစားမေမေ... ဒီ အဒေါ်ကြီး ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်စမ်းကြည့်ခိုင်းလို့ မရဘူးလားဟင်... ချန်ရှိုးလေး က သူ့ကို သဘောကျနေတဲ့ ပုံပဲလေ...”

သခင်မလီ သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကြောင်သွားရ၏။ ထပ်မံ၍ စမ်းကြည့်ရန် မလိုတော့ဟု သူမ ထင်သော်လည်း နျိုနျို လေးက အဲ့လို ပြောမှတော့ သူမအနေဖြင့် ကလေး၏ တောင်းဆိုမှုကို မငြင်းဆန်ရက်တော့ပေ။

သခင်မဟဲ မှာလည်း ထပ်မံ၍ အခွင့်အရေး ရလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့သဖြင့် အံ့သြဝမ်းသာလွန်း၍ လက်များပင် တုန်ယင်နေရရှာ၏။ သူမသည် ချန်ရှိုးလေး အား ဂရုတစိုက် ပွေ့ချီလိုက်ပြီး သူမ ၏ အသံမှာလည်း အရင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ နူးညံ့နေတော့သည်။

မျက်မှောင်လေး အနည်းငယ် ကြုတ်နေသော ချန်ရှိုးလေး မှာမူ တဖြည်းဖြည်း ပြေလျော့လာပြီးနောက် သခင်မဟဲ က နို့တိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

နှမြောစရာ ကောင်းသည်မှာ အချိန်အတော်ကြာသည့်တိုင်အောင် ကလေးမှာ မစို့သေးခြင်း ပင်။

နျိုနျို က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“ချန်ရှိုးလေး က လိမ္မာတဲ့ ကလေးပဲလေ... လိမ္မာတဲ့ ကလေးဆိုတာ နို့ကို ကောင်းကောင်း စို့ရမယ်လေ... မဟုတ်ရင် ဗိုက်ဆာမှာပေါ့နော်...”

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ သခင်မဟဲ သည် ချန်ရှိုးလေး ၏ ပါးစပ် လှုပ်ရှားလာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

“စို့ပြီ... သခင်လေး နို့စို့နေပြီ...”