နောက်ဆုံးတွင် ရှင်းလင်းသွားခြင်း

သခင်မစွန်းသည် ဖျားနာပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသဖြင့် စွန်းကျားရှင်း၏ မျက်နှာ မကောင်းသည်ကို သတိမပြုမိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

“နင် တကယ်ပဲ အိမ်ခွဲပေးချင်လို့လားဟင်... ဟုတ်တယ်လေ... နင်က အခုဆို အစိုးရစာမေးပွဲ အောင်မြင်ထားတာပဲ... ဒုတိယညီနဲ့ တတိယညီ တို့လို အနာဂတ် မရှိတဲ့သူတွေ မဟုတ်ဘူးလေ... သူတို့ကို ပိုက်ဆံတွေ ပိုပြီး ခွဲပေးလိုက်တာက ကောင်းတဲ့ ကိစ္စပဲပေါ့...”

စွန်းကျားရှင်းက မေးလိုက်၏။

“မေမေက ဒုတိယညီနဲ့ တတိယညီ အတွက်လည်း စိုးရိမ်တယ်၊ တူနဲ့ တူမတွေ အတွက်လည်း ပူပန်ပေးတယ်နော်... ဒါဆို ချန်ရှိုးလေး အတွက်ကောဟင်...”

သခင်မစွန်းသည် စွန်းကျားရှင်း၏ သားအရင်းကိုမူ သိပ်ပြီး မနှစ်သက်လှသလို မြေးဖြစ်သူ ချန်ရှိုးလေး အပေါ်တွင်လည်း ဂရုစိုက်မှု သိပ်မရှိလှပေ။

“ချန်ရှိုးလေးမှာက ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ အများကြီး ရှိနေတာပဲလေ... နင့်မိန်းမကလည်း တင်တောင်းငွေတွေ အများကြီး ယူလာတာ မဟုတ်လား... အားလုံးက ဝမ်းကွဲ ညီအစ်ကိုတွေပဲဆိုတော့... သူတို့တွေကြားမှာ အဆင့်အတန်း အရမ်း ကွာခြားနေလို့ မကောင်းဘူးလေ...”

သခင်မစွန်းသည် ဖျားနေသဖြင့် သူမ မသိလိုက်ဘဲ အမှန်တရားများကို ဖွင့်ဟ ပြောဆိုမိသွားခြင်း ဖြစ်၏။

“မေမေက သူတို့ ဘဝ မကောင်းမှာကို စိုးရိမ်တာ မဟုတ်ဘဲ... ကျွန်တော်က သူတို့ထက် ပိုပြီး အဆင့်အတန်း မြင့်သွားမှာကို ကြောက်နေတာပေါ့လေ...”

စွန်းကျားရှင်းက အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သခင်မစွန်းက ပြောလိုက်၏။

“သူတို့က စာမသင်ရတော့ ဒုက္ခရောက်မှာပေါ့... နောင်ကျရင် ဒီမိသားစုကို နင်နဲ့ ချန်ရှိုးလေး ကပဲ ဦးဆောင်ရမှာလေ... အိမ်ဦးနတ် လုပ်တဲ့သူက အရှုံးခံရမှာက သဘာဝပဲ မဟုတ်လား...”

စွန်းကျားရှင်းသည် သူ၏ ညီငယ်များအပေါ်တွင် အမြဲတမ်း သည်းခံပေးခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။ ပထမဦးစွာ သခင်မစွန်းက အမြဲတမ်း စကားနာထိုးပြီး ကျေးဇူးတရားများကို ပြန်လည် ဖော်ထုတ်ပြောဆိုလေ့ ရှိသဖြင့် သူသည် ညီများအပေါ် အကြွေးတင်နေသည်ဟု ယူဆခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ ဒုတိယအချက်မှာ အရင်က သူကိုယ်တိုင် သားသမီး မရှိသေးသဖြင့် ကိစ္စအဝဝကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ခြင်း ပင်။

သို့သော်လည်း ယခုတွင်မူ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် သားလေး ရှိနေပြီ ဖြစ်သလို နျိုနျို အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သော ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ကိစ္စများစွာ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ စွန်းကျားရှင်းသည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဒုတိယညီနဲ့ တတိယညီ တို့ရဲ့ မိန်းမတွေ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မေမေ သိရဲ့လားဟင်...”

သခင်မစွန်းသည် နာမကျန်း ဖြစ်နေသော်လည်း အိမ်တွင်းရေး ကိစ္စများကိုမူ တင်းကျပ်စွာ ချုပ်ကိုင်ထားသူ ဖြစ်ပေသည်။ သူမသည် မည်သူက ပြဿနာ ရှာနေသလဲ ဆိုသည်ကို သဘာဝကျကျပင် သိရှိထားပေသည်။

“အဲ့ဒါက အစေခံတွေ ပြောတဲ့ စကားတွေပဲလေ... သူတို့ တကယ်ပဲ ခိုင်းတာ ဟုတ်ချင်မှ ဟုတ်မှာပေါ့... တကယ်လို့ ခိုင်းခဲ့တယ် ဆိုရင်တောင်မှ... အိမ်ရှင်မတွေကြားက ကိစ္စတွေပဲ မဟုတ်လား... နင့်ညီ နှစ်ယောက်နဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး... ဒါလေးနဲ့တော့ ညီအစ်ကို သံယောဇဉ်ကို အပျက်မခံပါနဲ့နော်...”

သခင်မစွန်း၏ စကားများကို နားထောင်ရင်း စွန်းကျားရှင်းသည် ရင်ထဲတွင် ခံစားလိုက်ရ၏။

“မေမေ... မေမေက ချန်ရှိုးလေး ဘယ်လို နေလဲဆိုတာကိုတောင် တစ်ခွန်းမှ မမေးဘူးနော်... သူ နှိပ်စက်ခံခဲ့ရတာကိုလည်း ဂရုမစိုက်ဘူးပေါ့လေ...”

စွန်းကျားရှင်းက မေးမြန်းလိုက်သည်။

သခင်မစွန်းက သဘာဝကျကျပင် ပြန်ပြောလိုက်၏။

“ချန်ရှိုးလေးမှာ တကယ် တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့... နင်တို့ လင်မယား နှစ်ယောက် ဒီလောက်တောင် စိုးရိမ်နေကြတာ... သမားတော် ခေါ်ထားမှာပေါ့... အခုမှတော့ ဘာမှ မဖြစ်တာ သေချာနေတာပဲလေ...”

“အဲ့ဒါကြောင့်ပဲ မေမေက သူ့အပေါ်မှာ စိတ်မပါတာပေါ့လေ... အဘွားအရင်း ဖြစ်နေပြီးတော့ မြေးလေး လန့်သွားမှာကိုတောင် ဂရုမစိုက်ဘူးလားဟင်...”

စွန်းကျားရှင်းက ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း သခင်မစွန်းတွင်မူ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အယူအဆ ရှိနေဆဲ ပင်။

“ဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲ... ကလေးတွေ လန့်သွားတယ် ဆိုတာ မကောင်းတဲ့ ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး... ဒါမှ ပိုပြီး သန်မာလာမှာပေါ့...”

စွန်းကျားရှင်းက ခါးသက်စွာ ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

“မေမေရယ်... ကျွန်တော့်ရဲ့ တူအကြီးဆုံး ခြောက်နှစ်သား အရွယ်တုန်းက... လန့်ပြီး ငိုနေတာကို မြင်တော့... မေမေက တစ်ညလုံး သမားတော် ခေါ်ပေးခဲ့တာ မဟုတ်လား... အဲ့ဒီတုန်းကကျတော့ ဘာလို့ လန့်သွားတာက ကောင်းတယ်လို့ မပြောခဲ့တာလဲဟင်...”

သခင်မစွန်းမှာမူ ချက်ချင်းပင် စကားဆွံ့သွားရလေတော့သည်။

“ဒုတိယညီနဲ့ တတိယညီ တို့ရဲ့ မွေးနေ့တိုင်းကို မေမေ အမြဲ မှတ်မိနေခဲ့တာလေ... ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးနေ့ကိုရောဟင်... ဒီနှစ်တွေအတွင်း မေမေ ကျွန်တော့်ကို မွေးနေ့ ဆုတောင်းပေးတာ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူးနော်...”

စွန်းကျားရှင်းက ပြောလိုက်သည်။

သခင်မစွန်းက ပါးစပ်လေး ဟကာ မေးလိုက်၏။

“နင်က အခု ငါ့ကို အပြစ်တင်နေတာလားဟင်...”

“ကျွန်တော်ကတော့ မေမေ့ကို မကောင်းမမြင်ရဲပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်လည်း လူသားတစ်ယောက်ပဲလေ... ကျွန်တော်လည်း ပင်ပန်းတတ်ပါတယ်...”

စွန်းကျားရှင်းက ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

သခင်မစွန်းသည် ယနေ့တွင် သူမ၏ သားအကြီးဆုံးမှာ အလွန်ပင် အကျိုးအကြောင်း မရှိ ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားနေရ၏။

“နင်က သားအကြီးဆုံး ဖြစ်သလို... မိသားစုကိုလည်း ဦးဆောင်ရမယ့်သူလေ... နင့်အဖေ အိမ်ခွဲတုန်းကလည်း ပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံး နင့်ကိုပဲ ပေးခဲ့တာပဲ... နင်ကတော့ ပြည့်စုံနေပြီလေ... ဘာကို ထပ်ပြီး မကျေနပ်ဖြစ်နေရတာလဲဟင်...”

စွန်းကျားရှင်းသည် ရယ်မောလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က ပစ္စည်းတွေ ပိုရခဲ့လို့သာ... မေမေက ဒါကိုပဲ အမြဲ တွေးနေခဲ့တာပေါ့လေ...”

သခင်မစွန်းက ပြောလိုက်၏။

“နင်တို့တွေက အမေ တစ်ယောက်တည်းက မွေးထားတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေပဲလေ... ဒါပေမဲ့ နင့်အဖေက အိမ်ခွဲတုန်းက ပစ္စည်းတွေကို မမျှတအောင် ခွဲပေးခဲ့လို့သာ... နင့်ညီ နှစ်ယောက်က စိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်နေရတာလေ... ငါက နင်တို့ ညီအစ်ကိုတွေကြားမှာ သံယောဇဉ် မပျက်စေချင်လို့သာ... အခုလို လုပ်ပေးနေတာပေါ့...”

စွန်းကျားရှင်းက ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်၏။

“အိမ်ခွဲတုန်းကတော့ တန်းတူ ခွဲဝေယူသင့်တာပေါ့... အခု ပြဿနာ ဖြစ်လာတော့မှ... သားအကြီးဆုံး ဖြစ်တဲ့ ကျွန်တော့်ကို လာပြီး ရှင်းခိုင်းနေတာလားဟင်... ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်က သူတို့ထက် ပိုပြီး ဈေးပေါလို့လားဟင်...”

သခင်မစွန်းကမူ သားအကြီးဆုံး ဆိုသည်မှာ ဖခင်နှင့် တူရမည်ဟုသာ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေတော့၏။ စွန်းကျားရှင်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ပို၍ပင် နာကျည်းသွားရလေသည်။

“ကျွန်တော့်မှာသာ ဖခင် တစ်ယောက်လို အခွင့်အာဏာ ရှိခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့... မေမေက ကျွန်တော့်ကို သူတို့ကို ဆုံးမခွင့် တားဆီးနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

သခင်မစွန်း - "..."

သခင်မစွန်းသည် သူမ၏ သားများကို အလွန် အလိုလိုက်တတ်သော မိခင်တစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ ဒုတိယညီနှင့် တတိယညီ တို့ ပြဿနာ ရှာသည့် အချိန်တိုင်းတွင် စွန်းကျားရှင်းက ဆုံးမရန် ပြင်လိုက်လျှင် သူမသည် အသေအလဲ တားဆီးလေ့ ရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

မိခင်အပေါ် ထားရှိသော အထင်ကြီးမှုများ ပျက်ပြားသွားသည်နှင့် အမျှ စွန်းကျားရှင်းသည် အတိတ်က အသေးစိတ် ဖြစ်ရပ်များကို ပိုမို သတိရလာခဲ့၏။ သူ၏ အတွေးများမှာလည်း ယခု အခိုက်အတန့်တွင် အလွန်ပင် ရှင်းလင်းနေတော့သည်။

“မေမေက နျိုနျိုကို မနှစ်သက်ဘူးလို့ ပြောခဲ့တာလေ... ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မှတ်မိနေပါသေးတယ်... အရင်တုန်းက ဒုတိယညီနဲ့ တတိယညီ တို့ ပေါင်းနေတဲ့ သူငယ်ချင်းဆိုးတွေကို ကျွန်တော် မနှစ်သက်ခဲ့တုန်းက... မေမေက သူတို့ရဲ့ မျက်နှာကို မပျက်စေချင်လို့ဆိုပြီး... ကျွန်တော့်ကို မျက်နှာသာ ပေးခိုင်းခဲ့တာလေ...”

“အခုမှပဲ သိတော့တယ်... မေမေက သားဖြစ်သူရဲ့ သိက္ခာကို ဘယ်လို ထိန်းသိမ်းရမလဲ ဆိုတာကို... ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုသိနေတာပဲနော်...”

“နျိုနျိုလေးက ကျွန်တော် ခေါ်လာတဲ့ ဧည့်သည်လေ... သူ့အပေါ်မှာ မေမေ ဒီလို ဆက်ဆံလိုက်ရင်... ကျွန်တော့်ရဲ့ သိက္ခာကို ထိခိုက်မှာကိုတော့ မေမေ မကြောက်ဘူးပေါ့လေ...”

စွန်းကျားရှင်း၏ တရစပ် မေးခွန်းများကြောင့် သခင်မစွန်းမှာမူ တဖြည်းဖြည်း နောက်ဆုတ်သွားရလေတော့သည်။

“ငါ... ငါက အခု ဖျားနေလို့ပါ...”

သခင်မစွန်းက ဝေေဝဝါးဝါးဖြင့် ဆင်ခြေပေးရှာ၏။

စွန်းကျားရှင်းက ခေါင်းခါလျက် ပြောလိုက်သည်။

“မေမေ ဘာမှ ရှင်းပြနေဖို့ မလိုပါဘူး... ထားလိုက်ပါတော့... မေမေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးက အမြဲတမ်း မကောင်းလှတော့... မြို့နယ်က သမားတော်တွေရဲ့ ပညာကလည်း အကန့်အသတ် ရှိတာဆိုတော့... ကျွန်တော် မေမေ့ကို မြို့တော်ကိုပဲ ခေါ်သွားပါ့မယ်... ဒုတိယညီနဲ့ တတိယညီ တို့ကတော့ ကိုယ်ကျင့်တရား မကောင်းကြဘူးလေ... အကယ်၍ သူတို့သာ မြို့တော်ကို လိုက်လာပြီးတော့ လူကုံထံတွေနဲ့ ပြဿနာ ဖြစ်ခဲ့မယ် ဆိုရင်တော့... ကျွန်တော်လည်း ဖြေရှင်းပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ဒါကြောင့် သူတို့ကိုတော့ ဒီရွာမှာပဲ ထားခဲ့တာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်...”

သခင်မစွန်းသည် တကယ်ပင် ဖျားနေခြင်း ဖြစ်သော်လည်း များသောအားဖြင့် စွန်းကျားရှင်းအား ထိန်းချုပ်ရန်အတွက် ဟန်ဆောင် ဖျားပြတတ်သူ ဖြစ်ပေသည်။ ယခုအခါ စွန်းကျားရှင်းက သူ၏ ညီနှစ်ဦးအား လုံးဝ လျစ်လျူရှုတော့မည်ကို မြင်သောအခါ အဘွားအိုက မည်သို့ သည်းခံနိုင်ပါမည်နည်း။ သူမက ပြောလိုက်၏။

“အားလုံးက မိသားစုဝင်တွေပဲလေ... သူတို့ကို ရွာမှာ ဘယ်လို ထားခဲ့လို့ ရမှာလဲဟင်... နင်က အစ်ကိုကြီး ဖြစ်နေမှတော့ သူတို့ကို ထိန်းကျောင်းပေးရမှာပေါ့...”

“ကျွန်တော်က ဆုံးမလို့ ရလို့လားဟင်... မေမေက ကျွန်တော် မရှိတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ရဲ့ ပြဿနာတွေကို လိုက်ရှင်းပေးမယ့်သူ မရှိမှာ စိုးရိမ်နေတာ မဟုတ်လား...”

စွန်းကျားရှင်းက ပြောလိုက်သည်။

သခင်မစွန်းကမူ ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ပေ။ စွန်းကျားရှင်းသည် ယခုအခါ စိတ်ပျက်အားလျော့နေပြီး မိခင်အပေါ်တွင်လည်း စိတ်ကုန်နေချေပြီ။

“ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ပြီးပါပြီ... မေမေ ကျန်းမာရေး မကောင်းရင် ဒီကိစ္စတွေကို စိတ်မပူပါနဲ့တော့... အေးအေးဆေးဆေးပဲ အနားယူလိုက်ပါတော့နော်...”

စွန်းကျားရှင်းသည် အဘွားအို၏ တားမြစ်မှုများကြားမှပင် မတ်တပ်ရပ်ကာ ထွက်ခွာလာခဲ့လေတော့သည်။ ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်လာချိန်တွင် စွန်းကျားရှင်းသည် သခင်မလီက သမီးလေးကို ဖက်ကာ ငိုယိုနေသည်ကို မလှမ်းမကမ်းတွင် တွေ့လိုက်ရ၏။

စွန်းကျားရှင်း - "..."

“အားယင်း... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်...”

စွန်းကျားရှင်းသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ဇနီးဖြစ်သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ သမီးလေးကို လှမ်းယူလိုက်လေသည်။

သခင်မလီသည် သူ့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ပို၍ပင် ငိုယိုလေတော့၏။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပါရှိနေပေသည်။ စွန်းကျားရှင်းမှာမူ ဘာမှ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေရရှာ၏။

“ဘယ်သူက မင်းကို အနိုင်ကျင့်လို့လဲဟင်...”

သခင်မလီက ပြန်မဖြေဘဲ မျက်ရည်များသာ ကျဆင်းနေဆဲ ဖြစ်၏။ စွန်းကျားရှင်းသည် မတတ်သာဘဲ နျိုနျိုလေးအား လှည့်ကြည့်လိုက်ရလေသည်။

နျိုနျိုက သခင်မလီအား စိတ်မကောင်းစွာ ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်၏။

“မွေးစားမေမေရယ်... မေမေက ဘာမှ မပြောမှတော့... အဖေစွန်း က မေမေ ဘာတွေ ဝမ်းနည်းနေလဲဆိုတာ ဘယ်လို သိမှာလဲဟင်...”

“သူက မေမေ့ကို ကြည့်မှာ မဟုတ်လို့ မေမေမပြောတာလေ...”

သခင်မလီက ပြောပြီးနောက် ပို၍ အသည်းအသန် ငိုလေတော့သည်။

နျိုနျိုက ပြောလိုက်၏။

“သူက မေမေ့ကို မကြည့်ရင်လည်း... သမီးက မေမေ့ကို ကြည့်နေတာပဲလေ...”

သခင်မလီသည် နျိုနျိုလေးအား သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထပ်မံ ဆွဲဖက်လိုက်လေသည်။

“သမီးလေးရယ်... သမီးလေးကပဲ လူကို ဘယ်လို ချစ်ရမလဲဆိုတာ သိတာပဲနော်...”

နျိုနျိုက ထပ်ပြောလိုက်ပြန်၏။

“ဒါပေမဲ့ မေမေ ဘယ်လို အနိုင်ကျင့်ခံရလဲဆိုတာကို မပြောရင်တော့... သမီးလည်း ဘာလုပ်ပေးရမှန်း မသိဘူးလေ... မေမေ ဝမ်းနည်းနေတာတွေကို ဖွင့်ပြောလိုက်ပါ... အဖေစွန်း က နားမလည်ရင်တောင်မှ... အနည်းဆုံးတော့ မေမေ ရင်ထဲမှာ ပေါ့ပါးသွားမှာပေါ့နော်...”