အခန်း (၃၀၅)

အခန်း။၃၀၅

ရွှီရန်သည် ထိုဓားကို လက်မှမချနိုင်လောက်အောင်ပင် သဘောကျနေခဲ့သည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ ကျိုးပဲ့ပျက်စီးသွားပြီး အသုံးမပြုနိုင်တော့သော အမြီးဆူးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူသည် ထိုအမြီးဆူး၏ နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သော အစိတ်အပိုင်းကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အောင်နိုင်မှုအထိမ်းအမှတ် စစ်နိုင်လက်ဆောင်အဖြစ် သူ၏ ခါးတွင် ချိတ်ဆွဲလိုက်သည်။

ထိုအရာများ အားလုံးကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက် ရွှီရန်သည် နတ်ဘုရားများ၏ နေဝင်ချိန် စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ စစ်မြေပြင်ကို ရှင်းလင်းလိုက်တော့သည်။

[ဂုဏ်ယူပါသည်။ သဲကန္တာရ ကပ်ဘေးနတ်ဘုရား၏ အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုပြီးနောက် သင်သည် နတ်ဘုရားအဆီအနှစ် ၃ စက်ကို ရရှိခဲ့သည်။ လက်ရှိတွင် သင့်ထံ၌ နတ်ဘုရားအဆီအနှစ် ၃ စက် ရှိနေပြီဖြစ်သည်...]

“သုံးစက်တောင်လား...”

ရွှီရန်မှာ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာသွားခဲ့ရ၏။ တတိယမြောက် သန့်စင်ဝိညာဉ်အတွက် နတ်ဘုရားအဆီအနှစ် ၁၀ စက် လိုအပ်သော်လည်း ပျက်သုဉ်းခြင်း တံဆိပ်တော်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် အစွမ်းထည့်သွင်းရန်အတွက်မူ ၃ စက်သာ လိုအပ်သည်။ ရွှီရန်မှာ တွေဝေမနေတော့ဘဲ ပျက်သုဉ်းခြင်း တံဆိပ်တော်ကို ချက်ချင်းပင် တစ်ကြိမ် အစွမ်းမြှင့်တင်လိုက်သည်။

“ပြီးပြည့်စုံသွားပြီ။ ရတနာဓားတစ်လက် ရရုံတင်မကဘူး။ ငါ့ရဲ့ အစွမ်းကိုလည်း မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့သည်”

သူ အသစ်ရရှိခဲ့သော ရွှေရောင်အလင်းတံဆိပ်မှာလည်း နတ်ဘုရားစွမ်းရည်တစ်ခုဖြစ်ပြီး အသင်းဖော်များကိုပါ ပေးဝေငှနိုင်သေးသည်။

“ကဲ... သွားစို့ အိမ်ပြန်ကြမယ်”

ရွှီရန်သည် ဓားကို သူ၏ခါးတွင် ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ပတ်လိုက်ပြီး သတ်ဖြတ်ခြင်း နတ်ဘုရားသတ်တပ်ဖွဲ့ ဆုတ်ခွာသွားရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

သတ်ဖြတ်ခြင်းအဖွဲ့ဝင်များမှာ ဒဏ်ရာရထားကြသော်လည်း သူတို့၏ အရှိန်အဟုန်မှာ ရွှီရန်ထက် အနည်းငယ် ပိုမိုမြန်ဆန်နေဆဲပင်။

လီယုက “ဒီအတိုင်းပဲ ဆုတ်ခွာသွားတာ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနိုင်မလား” ဟု မေးမြန်းလိုက်ရာ အသင်းခေါင်းဆောင် ယန်ယောင်ကလည်း “ငါလည်း အဲဒါကို တွေးနေတာ။ အဲဒီလူငယ်လေးက တကယ်ပဲ ကန္တာရကပ်ဘေးနတ်ဘုရားကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ပါ့မလား” ဟု သံသယဖြင့် ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သည်။

အဖွဲ့ဝင် ချန်ဖုန်းက “ဒါပေမဲ့ သူက ငါတို့ကို အမြန်ထွက်သွားဖို့ ပြောခဲ့တာလေ။ သူပေါ်လာတာနဲ့ သဲမုန်တိုင်းကို ချက်ချင်း ရပ်တန့်ပစ်နိုင်ခဲ့တာပဲ။ သူက သာမန်ကောင်လေးတစ်ယောက်တော့ မဟုတ်တာ သေချာတယ်ဗျ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

အသင်းခေါင်းဆောင် ယန်ယောင်ကလည်း “ဒါနဲ့... ဒီကောင်လေးက ဘယ်သူလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ ညစ်ညမ်းဇုန်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ရှိနေရတာလဲ။ သူက တကယ်ပဲ လူသားတစ်ယောက်လား ဒါမှမဟုတ် တခြားဂြိုဟ်က လာတဲ့ အစွမ်းထက်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ယောက်လား” ဟု တွေးတောနေမိသည်။

လူစုမှာ ခေတ္တမျှ ဆွေးနွေးပြီးနောက် ရွှီရန် အပ်နှံလိုက်သော အချိန်ကျောက်မျက်ကို သယ်ဆောင်လျက် ဆဋ္ဌမမြောက် ဘေးကင်းဇုန်ဆီသို့ အမြန်ဆုံး ဆုတ်ခွာသွားခဲ့ကြတော့သည်။ ၁၆ နာရီ ကြာမြင့်ပြီးနောက် သူတို့သည် ဘေးကင်းဇုန်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ဘေးကင်းဇုန်၏ ကွပ်ကဲမှုတပ်ဖွဲ့အကြီးအကဲ ကျန်းမန်က သူတို့ကို ဆီးကြိုနှုတ်ဆက်ရာ သတ်ဖြတ်ခြင်း နတ်ဘုရားသတ်တပ်ဖွဲ့က “မနားသေးပါဘူး လူတစ်ယောက်ကို စောင့်နေလို့ပါ...” ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။

ကျန်းမန်မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရပြီး “လူတစ်ယောက်ကို စောင့်နေတာ ဟုတ်လား။ တစ်ယောက်တည်းလား” ဟု အံ့သြနေမိသည်။

ညစ်ညမ်းဇုန်ထဲကနေ လူတစ်ယောက်တည်း ပြန်လာနိုင်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

၆ နာရီခန့် ထပ်မံစောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ညစ်ညမ်းဇုန်တစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျနေချိန်တွင် ရွှီရန်၏ ပုံရိပ်မှာ ဘေးကင်းဇုန်၏ အပြင်ဘက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ သူသည် သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားသတ်တပ်ဖွဲ့၏ ရှေ့မှောက်သို့ သက်ဆင်းရောက်ရှိလာချိန်တွင် ယန်ယောင်က သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်ရင်း “တော်သေးတာပေါ့... သဲကန္တာရ ကပ်ဘေးနတ်ဘုရားနဲ့ တိုက်ပွဲကရော ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ရွှီရန်က ခပ်ဖွဖွလေး ပြုံးလိုက်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောခဲ့ပေ။ သူသည် သူ၏ခါးမှ ခရမ်းနုရောင် ဓားရှည်ကို ချွမ်းခနဲမြည်အောင် ဆွဲထုတ်ပြလိုက်ရုံသာ ရှိသည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံကို တစ်ချက်လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ထိုဓားရှည်မှာ ချက်ချင်းပင် သုံးမီတာခန့် ရှည်လျားသော ဧရာမ ဓားကြီးတစ်လက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဓားသွားမှာ မှန်ချပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး ထိုဓားသွားပေါ်တွင် လူအုပ်ကြီး၏ အံ့အားသင့်မှင်သက်နေသော မျက်နှာရိပ်များမှာ အတိုင်းသား ထင်ဟပ်နေခဲ့တော့သည်။ သတ်ဖြတ်ခြင်းနတ်ဘုရားသတ်တပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာ မှင်သက်သွားကြပြီး ရွှီရန်၏ လက်ထဲရှိ ဓားကိုကြည့်ကာ မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေကြရသည်။

“ဟင်... ဒါ... ဒါက...”

လီယုက “ဒါ သဲကန္တာရ ကပ်ဘေးနတ်ဘုရားရဲ့ ဓားပဲ ဟုတ်တယ်။ လုံးဝ မမှားနိုင်ဘူး” ဟု အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ယန်ယောင်၏ လှပသော မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း အရောင်အမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲသွားပြီး “ဒါဆို... ညစ်ညမ်းဇုန်ထဲမှာ နှစ်ပေါင်း ၁၀၀ ကျော်အောင် သောင်းကျန်းနေပြီး နတ်ဘုရားသတ်တပ်ဖွဲ့ပေါင်း ၃၀ ကျော်ကို အဆုံးစီရင်ခဲ့တဲ့ သဲကန္တာရ ကပ်ဘေးနတ်ဘုရားကို မင်း သတ်ပစ်လိုက်တာပေါ့ ဟုတ်လား” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရွှီရန် က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် သူ၏ခါးမှ အမြီးဆူးကို လူတိုင်း မြင်အောင် ပြသလိုက်သည်။

“ကန္တာရကပ်ဘေးနတ်ဘုရားဆိုတာ ဘာမို့လို့လဲ။ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်ထက် မပိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက ငါ့အတွက်တော့ ဒီဓားကောင်းတစ်လက် ရအောင် ကူညီပေးခဲ့တာပေါ့”

နတ်ဘုရားသတ်တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် ကွပ်ကဲမှုတပ်ဖွဲ့ အကြီးအကဲ ကျန်းမန်တို့မှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်ကာ မှင်သက်နေကြရသည်။

“မင်းရဲ့ ဒီချပ်ဝတ်တန်ဆာအောက်က မျက်နှာကို ငါတို့ ကြည့်ခွင့်ရမလား”

လီယုက မေးလိုက်ပြီး “ပြီးတော့ မင်းရဲ့ နာမည်က ဘယ်သူလဲ။ မင်းက စစ်နတ်ဘုရား ချန်ဖန် လား” ဟု ထပ်လောင်းမေးမြန်းသည်။

ယန်ယောင်က ရုတ်တရက် ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ရင်း “ငါတို့ လူသားတွေထဲမှာ ကန္တာရကပ်ဘေးနတ်ဘုရားကို သတ်နိုင်လောက်တဲ့အထိ အစွမ်းထက်တဲ့သူ မရှိသေးဘူး မဟုတ်လား” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရွှီရန်က နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြလိုက်ပြီး “ဒါကိုတော့ လျှို့ဝှက်ချက်အဖြစ်ပဲ ထားလိုက်ပါရစေ။ ကဲ... ငါ့မှာ လုပ်စရာ တခြားကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်။ ငါ့ရဲ့ အချိန်ကျောက်မျက်ကို ပြန်ပေးပါဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သတ်ဖြတ်ခြင်းတပ်ဖွဲ့ဝင်များက “ငါတို့ရဲ့ အသက်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ အတူတူ ထမင်းတစ်နပ်လောက် စားကြမလား” ဟု ဖိတ်ခေါ်သော်လည်း ရွှီရန်က လက်ကာပြလိုက်သည်။

“အခုတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ ငါ့မှာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိနေလို့ပါ”

ထိုအရာက အမှန်ပင်။ သူသည် အပြင်ဘက်တွင် ရက်ပေါင်း ၂၇၁ ရက် တိတိ လေ့ကျင့်နေခဲ့ခြင်းပင်။ သူ ရေချိုးရန်၊ အိပ်စက်အနားယူရန်နှင့် ဘေးကင်းကြောင်း သတင်းပို့ရန်အတွက် ပြန်သွားဖို့ လိုအပ်နေသည်။

ကိုးလတောင် ကုန်လွန်သွားခဲ့ကာ ကျားမလေး၊ ကျူးယွီဟန်နဲ့ ကလေးလေးတွေရော ဘယ်လိုနေကြမလဲ။ သူ သူတို့ကို မတွေ့ရသည်မှာ ကြာလှပြီဖြစ်ကာ နွေးထွေးလှသော မူကြိုကျောင်းလေးက အခု ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်နေမလဲဆိုတာကို သူ တကယ်ပင် တွေ့ချင်နေမိသည်။

ထိုသို့တွေးတောရင်း ရွှီရန်သည် အချိန်ကျောက်မျက်ကို သယ်ဆောင်ကာ ဝန်ဆောင်မှုဗျူရို ရှိရာ နေအိမ်ဆီသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။ လမ်းတွင် လူအချို့ ပြောဆိုနေသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

“ဟေး... မင်းကြားပြီးပြီလား။ အပြာရောင်ကြယ်ပေါ်က ဒေသန္တရ ညစ်ညမ်းမှုတွေက ပိုပြီး ဆိုးရွားလာတယ်တဲ့။ အထူးသဖြင့် ညစ်ညမ်းမှုတွေရဲ့ ဗဟိုချက်ဖြစ်တဲ့ ကျင်းကျိုး မှာဆိုရင် မိစ္ဆာသတ္တဝါတွေ အများကြီး ပေါ်လာနေတယ်။ ဒီနှစ် အသစ်ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ နတ်ဘုရားသတ်တပ်ဖွဲ့တွေဆိုရင် ကျင်းကျိုးမှာပဲ တိုက်ရိုက် လေ့ကျင့်နေကြရတယ်တဲ့... တကယ့်ကို ငရဲခန်း လေ့ကျင့်ရေး ပုံစံမျိုးပဲ”

“ကျင်းကျိုးက... မိစ္ဆာတွေရဲ့ အသိုက်အအုံ ဖြစ်သွားတော့မှာလား”

“ငါလည်း မသိဘူး ဒါပေမဲ့ သာမန်အရပ်သား အတော်များများကတော့ ဒုက္ခရောက်နေကြပြီ...”