အခန်း (၃၀၇)

အခန်း။ ၃၀၇

ရွှီရန် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ တံဆိပ်၏ အရှိန်အဝါကြောင့် ကင်းစောင့်ဖြစ်သူမှာ အလေးထားဆောင်ရွက်ရမည်ကို သိရှိပြီး အပြေးအလွှား ထွက်ခွာသွားသည်ကို သူ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရွှီရန်သည် သုံးတန်လေးသော ကျောက်မျက်ရတနာကြီးကို ချထားခဲ့ပြီး သုံးထောင်သော မိုးကြိုးလှုပ်ရှားမှုကို ထုတ်ဖော်ကာ ကျင်းမြို့တော် ဆီသို့ မြားတစ်စင်းအလား ပြေးထွက်ခဲ့သည်။

ဧရာမဂိတ်တံခါးနှင့် ကျင်းမြို့တော်ကြားတွင် ယွန်မုန့်ဇယ်ရွှံ့နွံအိုင်ကြီး သွယ်တန်းလျက် ရှိနေသည်။ ယွန်မုန့်ဇယ်အတွင်း၌ မိစ္ဆာသတ္တဝါများ ပေါ်ထွက်လာခြင်း ရှိမရှိ သူ သွားရောက်ကြည့်ရှုရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းပင်။ ဤမျှ ပြင်းထန်လှသော ညစ်ညမ်းမှုများအောက်တွင် သရဲတစ္ဆေများနှင့် ပုံဆောင်ခဲသတ္တဝါများမှာ အဆုံးအစမရှိ မွေးဖွားလာကြမည်မှာ အသေအချာပင်။

ကျင့်ကြံရေးအကယ်ဒမီနှင့် အသစ်ဖွဲ့စည်းထားသော နတ်ဘုရားသတ်တပ်ဖွဲ့များအားလုံး ကျင်းမြို့တော်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေကြရခြင်းမှာ သူတို့ရင်ဆိုင်နေရသော ဖိအားကို သိသိသာသာ ပြသနေခြင်းပင်။ နယ်အသီးသီးမှ ပါရမီရှင်များကို စုစည်းကာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှုများကို နှိမ်နင်းရန် တာဝန်ပေးထားခြင်းပင်။

နာရီဝက်ခန့်အကြာတွင် ယွန်မုန့်ဇယ် ရေပြင်၏ တလက်လက်တောက်ပနေသော မျက်နှာပြင်ကို ရွှီရန် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ လမ်းတွင် ကျင့်ကြံသူအချို့၏ စိတ်ပျက်အားငယ်စွာ ပြောဆိုနေသံများကိုလည်း ကြားလိုက်ရသည်။

“ဒါက တကယ်ကို ရွံစရာကောင်းတာပဲ မဟုတ်လား နေ့တိုင်း နေ့တိုင်း ယွန်မုန့်ဇယ်ထဲကနေ သတ္တဝါတွေက မိစ္ဆာလှောင်အိမ်ထဲက ထွက်လာသလိုမျိုး ပေါ်လာနေကြတာ။ အထက်က ဟို မကောင်းဆိုးဝါး မျက်လုံးတွေကြောင့်လေ။ အခုဆိုရင် မီတာငါးထောင်လောက်အထိ ဆင်းလာပြီလို့ ပြောကြတယ်။ အဲဒါတွေသာ မြေပြင်ကိုထိရင် အပြာရောင်ကြယ်ရဲ့ နိဂုံးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်”

ရွှီရန်သည် အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ အခြေအနေမှာ အမှန်တကယ်ပင် ပုံမှန်မဟုတ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ယခင်က ကောင်းကင်ယံကြီးတွင် သိပ်သည်းစွာ ဖုံးလွှမ်းထားခဲ့သော သွေးရောင်လွှမ်းသည့် မျက်လုံးကြီးများသည် ယခုအခါ ထူးဆန်းသော မီးဆိုင်းကြီးများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲနေခဲ့သည်။ မျက်နှာပြင်များမှာ ပန်းရောင်အသားစများဖြင့် ရစ်ပတ်ထားပြီး သွေးကြောများမှာလည်း စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းစွာ လှုပ်ရှားနေကြသည်။

ရွှီရန်သည် ကောင်းကင်ယံထက်သို့ ခုန်တက်လိုက်၏။ လေပြင်းများ တဝူးဝူး တိုက်ခတ်နေသည်။ စကားပြောနေကြသော ကျင့်ကြံသူများသည် ရုတ်တရက် အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် ကြည့်နေကြတော့သည်။

“ဟင် ခုနကတင် ကြက်သွေးရောင်ဝတ်စုံနဲ့ ခန့်ညားတဲ့လူတစ်ယောက် ရှိနေတာမဟုတ်ဘူးလား ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက်ကြီး ပျောက်သွားတာလဲ”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ရွှီရန်သည် ဒုံးပျံတစ်စင်းအလား လေထုအလွှာထဲသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထိုးဖောက်ကာ တက်လှမ်းနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နီရဲသော မီးလျှံများက သူ၏ဆံပင်၊ အဝတ်အစားနှင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ရစ်ပတ်ထားသည်။ မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူသည် မီတာငါးထောင်အမြင့်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အောက်သို့ ဆင်းသက်နေသော မျက်လုံးအိမ်ကြီးများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

မျက်လုံးအိမ်တစ်ခုစီသည် လေထုထဲတွင် တွဲလောင်းကျနေလျက် စက်ဆုပ်ဖွယ်ရာ အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြပြီး ညစ်ညမ်းမှုများနှင့် စိတ်ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ အဆိပ်အတောက်များကို ပျံ့နှံ့စေနေကြသည်။ ထိုနေရာတွင် အနည်းဆုံး မျက်လုံးအိမ်ပေါင်း တစ်သောင်းခန့် ရှိနေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် ရွှီရန် ရောက်ရှိလာသည်ကို အာရုံခံမိသွားကြပြီး တခိခိနှင့် ရယ်မောသံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဒါတွေက ရယ်တောင် ရယ်နိုင်တာလား ဟက်။ ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး စိန်ခေါ်နေတာပေါ့လေ”

ရွှီရန်ကတော့ ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းမိတော့သည်။

“တခြားသူတွေက မင်းတို့ကို မဖျက်ဆီးနိုင်ဘူးဆိုတာ ငါကလည်း မဖျက်ဆီးနိုင်ဘူးလို့ မဆိုလိုဘူး။ ငါ့ရှေ့မှာ လာပြီး ဟန်ဆောင်နေတာက မင်းတို့ရဲ့ နိဂုံးကိုပဲ မြန်စေလိမ့်မယ်”

ရွှီရန်က အေးစက်စွာ လှောင်ပြုံးလိုက်၏။ သူသည် ထိုမျက်လုံးအိမ်ကြီးများနှင့် တစ်တန်းတည်းဖြစ်အောင် နေရာယူလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံကို တစ်ချက်လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် ပျက်သုဉ်းခြင်း ဘေးဒုက္ခအလင်းတန်းမှာ ပိုးသားကြိုးစတစ်ခုအလား ပြောင်းလဲသွားပြီး စက်ဆုပ်ဖွယ်ကောင်းသော ထောင်သောင်းချီသည့် မျက်လုံးအိမ်ကြီးများကို ဝါးမြိုပစ်လိုက်တော့သည်။

နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများမှာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး နောက်ဆုံးတွင် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ဆယ်စက္ကန့်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းက တစ်ဖန်ပြန်၍ လွှမ်းမိုးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထောင်သောင်းချီသော ထူးဆန်းသည့် မျက်လုံးအိမ်ကြီးများမှာလည်း ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း အရိပ်အယောင်ပင်မကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ကောင်းကင်ယံ၏ အက်ကြောင်းကြီးထံမှ ထူးဆန်းသော ရွှေရောင်မျက်လုံးကြီးတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှီရန်ကို စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အကြည့်များထဲတွင် အဆုံးမရှိသော အငြိုးအတေးများနှင့် မကောင်းသော အကြံအစည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ရွှီရန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားပြီး “ဒီအပေါက်က မင်းတို့ရဲ့ အသိုက်အအုံနဲ့ ဆက်သွယ်ထားတာ မဟုတ်လား တစ်နေ့ကျရင်တော့ ငါကိုယ်တိုင် အဲဒီကို လာခဲ့ပြီး မင်းတို့တစ်မျိုးနွယ်လုံးကို အမြစ်ပြတ်အောင် သတ်ပစ်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဤစကားမှာ မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မပါဝင်သကဲ့သို့ အေးစက်လှသော်လည်း ထိုရွှေရောင်မျက်လုံးကြီးမှာမူ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရပြီး ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တော့သည်။ ရွှီရန်မှာ အောက်သို့ ပြန်လည်သက်ဆင်းလာခဲ့ရာ ပြင်းထန်သောလေတိုးသံများနှင့်အတူ သူ၏ ဝတ်စုံအောက်နားစများမှာ တဖျတ်ဖျတ် လွင့်ခါနေခဲ့၏။

ရွှီရန်သည် ယွန်မုန့်ဇယ်၏ တောင်ဘက်အိုင်ကြီးဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။ ထိုနေရာမှာ ကျင်းမြို့တော် နှင့် အလွန်နီးကပ်သော အရပ်ပင်။ အဖွဲ့အချို့မှာ မိစ္ဆာသတ္တဝါများနှင့် တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို သူ မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ ရွှီရန်သည် အိုင်၏ ရေအောက်ကြမ်းပြင်အထိ ထိုးဆင်းသွားခဲ့ပြီး သူ၏ လေးထပ်မျက်ဝန်းရတနာစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုကာ သေသေချာချာ ရှာဖွေလိုက်သည်။

ယွဲ့နယ်ပယ်အထက်ရှိ မည်သည့်မိစ္ဆာမှ ပုန်းအောင်းနေခြင်း မရှိပေ။

“ကြည့်ရတာ ညစ်ညမ်းမှုတွေ ပြင်းထန်နေတာကြောင့် မိစ္ဆာတွေ အဆက်မပြတ် ပေါ်ထွက်နေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အဆောင်လက်စားချေနတ်ဘုရားက နောက်ကွယ်ကနေ ပြဿနာရှာနေတာမျိုးတော့ မဟုတ်ဘူး”

ရွှီရန်က အခြေအနေကို သုံးသပ်လိုက်သည်။

သူသည် ရေအောက်ကြမ်းပြင်တစ်လျှောက် လမ်းလျှောက်ကာ အိုင်ကြီးကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် မြို့ပြင်ရှိ မြစ်ကမ်းပါးတစ်ခုပေါ်သို့ တက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ရွှီရန် ရေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ခုန်တက်လိုက်သည့်အခါ ကင်းစောင့်နေသည့် လီဆုန်းလင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

“အရာရှိကြီး...”

“အင်း မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အခုဆို တစ်သိန်းကျော်သွားပြီပဲ။ မဆိုးပါဘူး”

လီဆုန်းလင်းက ရိုသေစွာဖြင့် လမ်းညွှန်ပြသလိုက်ရာ ရွှီရန်သည် ဘတ်စ်ကားဂိတ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် ချီယွမ်တောင်ခြေရင်းသို့ သွားမည့်ကားပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။ ကားပေါ်တွင် ငယ်ရွယ်သော ကျင့်ကြံသူလေးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

နောက်ဆုံးတန်း ထိုင်ခုံတွင်မူ ကျောင်းသိုင်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ချောမောလှပသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ အရှိန်အဝါမှာ ရေခဲအလား အေးစက်လွန်းလှသဖြင့် အခြားကျောင်းသားများမှာ သူမအနားတွင် မထိုင်ရဲကြပေ။ တံဆိပ်အကောင်းစား ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော သူဌေးသားတစ်ဦးသာလျှင် သူမနှင့်အနီးဆုံးတွင် ထိုင်နေသော်လည်း အကွာအဝေးတစ်ခုကိုတော့ ထိန်းထားဆဲပင်။

ထိုသူဌေးသားက သူမအနားသို့ တိုးကပ်ရန် ကြိုးပမ်းလိုက်တိုင်း ထိုအလှလေးက စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လိုက်သဖြင့် သူဌေးသားမှာ ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သွားရရှာသည်။