အခန်း (၃၀၈)
Vol. 31 Ch. 308
အခန်း။ ၃၀၈
“ဝေဝေ... ဘာလို့ ဘတ်စ်ကားကြီးပဲ ဇွတ်စီးချင်နေရတာလဲ...”
ဝေဝေဟု ခေါ်သော အလှပဆုံး ကျောင်းသူလေးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ရင်း “နင်က ဘာလို့ စကားတွေ ဒီလောက်များနေတာလဲ စီးချင်ရင် ငြိမ်ငြိမ်စီး မစီးချင်ရင် ဆင်းသွား” ဟု ခပ်
ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။
သူဌေးသား ကျောက်ချင်းကတော့ “ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ... ငါ စီးပါ့မယ်” ဟု ပြောကာ အလျော့ပေးလိုက်ရရှာသည်။
ရွှီရန်က ပတ်ပတ်လည်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတန်းတွင်သာ ထိုင်ခုံလွတ်များ ရှိတော့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ထိုနေရာသို့ တိုက်ရိုက် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။
“မင်းဘေးမှာ ငါ ထိုင်လို့ရမလား”
သူဌေးသားနှင့် ဝေဝေတို့က မော့ကြည့်လိုက်ရာ တောက်ပသော မျက်ဝန်းများနှင့် ထူးခြားသော အရှိန်အဝါများ ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် လူငယ်တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။ ရွှီရန်ကတော့ အဖြေကို စောင့်မနေတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ဝင်ထိုင်လိုက်တော့သည်။ ဝေဝေမှာ ရွှီရန်၏ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော အမူအရာနှင့် ခန့်ညားသော ရုပ်ရည်ကြောင့် ငြင်းဆန်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။
ကျောက်ချင်းမှာမူ သူ၏ နတ်ဘုရားမလေးဘေးမှာ ရွှီရန် ဝင်ထိုင်လိုက်သည့်အတွက် အောင့်အည်းသည်းခံနေရသည်။ သူသည် သူကိုယ်သူ ယဉ်ကျေးပျူငှာပြီး ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသည့် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော ဒုတိယမျိုးဆက်တစ်ဦးအဖြစ် ရှုမြင်ထားသဖြင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်မည့်အစား သူ၏ အားသာချက်များဖြင့် ဖိနှိပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“ညီလေး... ဘယ်ကို သွားမှာလဲ”
ကျောက်ချင်းက ယဉ်ကျေးစွာ မေးလိုက်ရာ ရွှီရန်က ချီယွမ်တောင်အနီးအနားသို့ သွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ရွှီရန်က သူကိုယ်သူ အသက် ၁၆ နှစ်ဟုသာ လိမ်ညာပြောဆိုလိုက်သည်။သည်။
ကျောက်ချင်းက ဇွဲမလျှော့ဘဲ သူကိုယ်သူ ကြွားဝါရန် ကြိုးပမ်းတော့သည်။
“ကိုယ်က ငယ်ငယ်ကတည်းက စနစ်တကျ ပညာသင်ကြားခဲ့ရတာလေ။ ကိုးနှစ်သားအရွယ်မှာတင် စစ်မြေပြင်ကို သွားရောက်လေ့လာဖို့ ဘေးကင်းဇုန် ဆီ ခေါ်သွားခြင်း ခံခဲ့ရတာ”
သူသည် ဆက်လက်ပြီး နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း မူကြိုကျောင်း၏ အထူးလေ့ကျင့်ရေးတန်းအကြောင်းကို ရွှီရန်အား ရှင်းပြနေသည်။
“ဒီအထူးလေ့ကျင့်ရေးတန်းက တစ်နိုင်ငံလုံးအတိုင်းအတာနဲ့ ပါရမီရှင်တွေကို ပစ်မှတ်ထားတာ။ အဲဒီမှာ အသေးစား အဆပေါင်းများစွာတိုးပွားစေသော အဆောင်တံဆိပ်နဲ့ အသေးစား စွမ်းအင်လှည့်ပတ်မှု အဆောင်တံဆိပ်တွေလို ရတနာမျိုးတွေကို သုံးစွဲခွင့်ရတာ။ ကျင့်ကြံမှုနှုန်းက နှစ်ဆတောင် မြန်သွားသတဲ့”
ကျောက်ချင်းက အထူးတလည် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ဆက်ပြောသည်။
“အထူးသဖြင့် ကျင်းကျိုး နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း မူကြိုကျောင်းရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံအပြစ်ပေးသူပေါ့ သူမက တိုက်ခိုက်ရေးပညာရပ်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းတာ။ ဒီနေ့ ကိုယ်တို့ သွားမှာကလည်း သူမရဲ့ အတန်းကို သွားပြီး နားထောင်ဖို့အတွက်ပဲ”
ရွှီရန်မှာမူ “...”
ဟင် ကျားမလေးက အခုဆို အဲဒီလောက်တောင် ကြမ်းနေပြီလား။
ရွှီရန်မှာ အားရပါးရ အော်ရယ်ပစ်လိုက်ချင်သော်လည်း အောင့်အည်းသည်းခံလိုက်ရသည်။ သေသေချာချာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ကျားမလေး၏ တိုက်ခိုက်ရေးပါရမီမှာ သူ၏နောက်တွင် ဒုတိယလိုက်သည်ဟု ဆိုနိုင်သဖြင့် သင်တန်းဆရာငယ်တစ်ဦး ဖြစ်နေခြင်းမှာ အံ့သြစရာတော့ မဟုတ်ပေ။
“ကျားမလေးရေ... တကယ်ကို လန်းတယ်ဟေ့”
ရွှီရန်က စိတ်ထဲမှ ချီးကျူးနေမိတော့သည်။
ရွှီရန်က နွေးထွေးစွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။
“ဪ...”
သူဌေးသားက ရွှီရန်၏ ပုခက်ကာကို ပုတ်လိုက်ရင်း “ညီလေးလည်း ကြိုးစားဦးနော်။ ပါရမီရှိတယ်ဆိုရင် အထူးလေ့ကျင့်ရေးတန်းထဲဝင်ဖို့ အားထုတ်တာ အကောင်းဆုံးပဲ ကိုယ်နဲ့ ဝေဝေကတော့ နည်းနည်းလေးပဲ လိုနေသေးတာ။ ဒါပေမဲ့ မိသားစုရဲ့ ပံ့ပိုးမှုနဲ့ဆိုရင် နောက် ၁၀ ရက်နေရင်တော့ သေချာပေါက် ရွေးချယ်ခံရမှာပါ”
“အခုလည်း ကိုယ်တို့က အတန်းထဲဝင်ပြီး နားထောင်ခွင့်ရထားတာဆိုတော့ အထူးလေ့ကျင့်ရေးတန်းဝင်နေတာနဲ့ မခြားပါဘူး”
ကျောက်ချင်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားသော မျက်နှာပေးဖြင့် “တရားဝင် နေရာတစ်ခုရဖို့ပဲ လိုတော့တာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဟုတ်ကဲ့ပါ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ရွှီရန်က ကျောက်ချင်းဘက်သို့ တစ်ချက် ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။
ထို့နောက် ကျောက်ချင်းသည် သူ၏ အတွေ့အကြုံများကို အဆက်မပြတ် ကြွားဝါတော့သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှု အခြေအနေနှင့် တိုးတက်မှုများကို ထုတ်ဖော်ပြသရင်း ရွှီရန်ကို ခင်မင်ရင်းနှီးဟန်ဖြင့် အားပေးစကားများ ပြောနေသော်လည်း အမှန်စင်စစ်မှာမူ အထက်စီးမှ ဆက်ဆံနေခြင်းသာ။
သူ၏ ဟန်ဆောင်ကြွားဝါတတ်သော ပုံစံမှာ တကယ်ပင် ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ရှိနေသကဲ့သို့ပင်။
သာမန်မိန်းကလေးများသာဆိုလျှင် သူ၏စကားများ၌ နစ်မျောသွားလောက်သည်။
သို့သော် ဝေဝေကမူ မည်သို့မျှ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏မျက်နှာမှာ ရေခဲအလား အေးစက်နေဆဲဖြစ်၏။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူမ၏ မျက်ဝန်းများက ရွှီရန်ထံသို့ ဝေ့ဝဲရောက်ရှိသွားတတ်ပြီး ရွှီရန်မှာ တစ်စုံတစ်ရာ ထူးခြားနေသည်ဟု သူမ အမြဲတမ်း ခံစားနေရသည်။
အချိန်များမှာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ကာ တစ်နာရီအတွင်းမှာပင် ကျောက်ချင်းသည် သူ၏ ဗဟုသုတနှင့် အဆင့်အတန်းကို ဖော်ပြရန်အတွက် အကြောင်းအရာမျိုးစုံကို ရှာဖွေပြောဆိုခဲ့သည်။
အထူးတလည် ပြောနေစရာပင် မလိုတော့ပေ။