အခန်း (၃၀၉)

အခန်း။ ၃၀၉

သူသည် တကယ့်ကို ပါရမီရှင်တစ်ဦးပင် အကယ်၍သာ သူသည် အခြားမိန်းကလေးတစ်ဦးကို လိုက်နေခြင်းဆိုပါက လွန်ခဲ့သော အချိန်ကတည်းကပင် ရရှိသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒါဆိုရင် ဝေဝေက လိုက်ဖို့ ဒီလောက်အထိ ခက်ခဲနေလို့ပဲ။ သူက စိတ်မပျက်ဘဲ ဒီစိန်ခေါ်မှုကို ဆက်ပြီး ရင်ဆိုင်နေတာလား။ သူမသာ လက်လှမ်းမီဖို့ လွယ်ကူတဲ့ ပန်းတစ်ပွင့်သာ ဆိုရင်... သူက ဒီလောက်အထိ အားထုတ်နေပါဦးမလား။

ရွှီရန်ကတော့ ဘာစကားမှမဆိုဘဲ ပြုံးနေရုံသာ ရှိသည်။

“ချီယွမ်တောင်ခြေကို ရောက်ပါပြီ။ ဆင်းမယ့်ခရီးသည်များ ဆင်းနိုင်ပါပြီ”

ယာဉ်မောင်း၏ အသံအဆုံးမှာတော့ ဝေဝေသည် ကားပေါ်မှဆင်းကာ ဘေးတွင် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ကျောက်ချင်းသည်လည်း အရိပ်တစ်ခုအလား သူမနောက်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်ပါသွားခဲ့၏။ ရွှီရန်သည်လည်း အေးအေးလူလူပင် ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

ကျောက်ချင်းက သူ့ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ရင်း “ဟေး... ညီလေး မင်းက ဘယ်ကားကို စီးမှာလဲ” ဟု မေးရာ ရွှီရန်က “ကြည့်ပါဦးမယ်” ဟုသာ ခပ်အေးအေး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဂိတ်ပြင်ပမှ အလွန်ထူးခြားပြီး ဆန်းပြားလှသော ဇိမ်ခံယာဉ်တစ်စီး မောင်းနှင်ဝင်ရောက်လာခဲ့သည်။

ကျောက်ချင်းသည် ထိုယာဉ်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး “ညီလေး... အဲဒီကားအကြောင်း သိလား အဲဒီကားက နတ်ဘုရားသတ်တပ်ဖွဲ့အတွက် သီးသန့်ထုတ်ထားတာ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း မူကြိုကျောင်းက အသစ်ဖွဲ့စည်းထားတဲ့ တပ်ဖွဲ့တွေဟာ ဒီလိုကားမျိုးနဲ့ လေ့ကျင့်ရေးထွက်ကြတာ။ ငါသာ အဲဒီထဲ ဝင်ခွင့်ရရင် ငါ့မိသားစုအတွက် အတိုင်းမသိ ဂုဏ်ယူစရာ ဖြစ်လာမှာ” ဟု အားကျမောစွာ ပြောနေမိသည်။

ကျောက်ချင်းအတွက်တော့ နတ်ဘုရားသတ်တပ်ဖွဲ့ဆိုသည်မှာ ဟွာရှ၏ အစွမ်းထက်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေးယူနစ်ဖြစ်ပြီး လူပေါင်း ဆယ်သန်းတွင် တစ်ယောက်သာ ပေါ်ထွက်နိုင်သည့် ပါရမီ

ရှင်များ စုဝေးရာနေရာပင်။ အထူးသဖြင့် ထိပ်ဆုံး၌ ရပ်တည်နေကြသော ကောင်းကင်ဘုံအပြစ်ပေးသူတို့၏ ဘုရင်၊ ကြေးမုံပြင်ပုံရိပ် အရှင်သခင်နှင့် သန့်စင်သော မိုးကြိုးတစ်ထောင်စသည်တို့မှာ သူတို့အတွက်တော့ နတ်ဘုရားများကဲ့သို့ပင်။

ကျောက်ချင်းက ရွှီရန်ကို အထူးလမ်းကြောင်းကနေ စုံစမ်းထားတဲ့ တပ်ဖွဲ့ဝင်အသစ်တွေအကြောင်း သိချင်လားလို့ မေးနေစဉ်မှာပင် ကြိုပို့ယာဉ်တံခါးမှာ ပွင့်သွားပြီး ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်တစ်ခု အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်လာခဲ့သည်။ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ လက်သွားပြီးနောက် ရွှီရန်မှာ သူ၏ရင်ခွင်ထဲသို့ အလေးချိန်တစ်ခု ဆောင့်ဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“အစ်ကိုကြီးရန်... ဝိုး... ဟီး...”

ထိုသူမှာ ကျားမလေးပင်။ သူမမှာ အသံကုန်ဟစ်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေခဲ့၏။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

ရွှီရန်က အံ့အားသင့်စွာ မေးလိုက်ရာ ကျားမလေးက “ကျောင်းအုပ်ကြီး ခဏခဏ ငိုနေတာကို မြင်တော့ အစ်ကိုကြီး အသက်ပေးလိုက်ရပြီလို့ ညီမလေး ထင်နေတာ ဝိုး... ဟီး...” ဟု ပြန်ဖြေရှာသည်။

“အာ... ကျောင်းအုပ်ကြီးကလား”

“ညတိုင်း ကျောင်းအုပ်ကြီးက ကျောင်းဝင်ပေါက်ကနေ အပြင်ကို တိတ်တိတ်လေး လှမ်းကြည့်နေတတ်တာ။ မျက်ရည်သုတ်နေတာကိုလည်း ညီမလေး အတော်များများ မြင်ခဲ့ရတယ်။ အစ်ကိုကြီးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြာအောင် လေ့ကျင့်နေရတာလဲ ညစ်ညမ်းဇုန် ထဲမှာ သုံးလလောက်နေရင်တင် လူတွေက စိတ်ရိုင်းတွေဝင်လာတတ်တယ်လို့ ပြောကြတယ်။ လူတိုင်းက အပြင်ပန်းမှာ ထုတ်မပြောကြပေမဲ့ တကယ်ကို စိတ်ဓာတ်ကျနေကြတာ”

သူမ၏ ကိုးနှစ်တာ ဘဝသက်တမ်းတွင် ရှစ်နှစ်ခန့်မှာ ရွှီရန်နှင့်အတူ ကုန်ဆုံးခဲ့ခြင်းပင်။ အစ်ကိုကြီး ပြန်မလာသည့် ရက်များကို ရေတွက်ရင်း ကျားမလေးမှာ အလွန်အမင်း နာကျင်ခံစားနေရကာ ပြုံးရယ်ခြင်းများလည်း ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရရှာသည်။

သူမ၏ အသင်းဖော်များမှာလည်း ဖိအားများလှသော စိတ်မကောင်းစရာ အခြေအနေတစ်ခုအတွင်း နစ်မြောနေခဲ့ကြရသည်။ ထိုအသင်းမှာ ယခုထက်တိုင် တိုက်ပွဲတစ်ခုကိုပင် မဆင်နွှဲရသေးပေ။ အသင်းခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက တစ်ကိုယ်တော် လေ့ကျင့်မှုအတွက် ညစ်ညမ်းဇုန် ထဲကို ဝင်သွားခဲ့ပြီး ရက်ပေါင်း ၂၇၀ ကျော်ကြာသည်အထိ ပြန်မလာခဲ့ခြင်းပင်။

ဘယ်လောက်ပင် အကောင်းမြင်တတ်သူဖြစ်ပါစေ ဒီလောက်ကြာလာသည့်အခါမှာတော့ စိတ်ကို အကောင်းအတိုင်း ဆက်ထားနိုင်ဖို့ မလုံလောက်တော့ပေ။ ကျားမလေးမှာ သူမ၏ မျက်ရည်များကို ရွှီရန်၏ အင်္ကျီပေါ်တွင် ပွတ်သုတ်ပစ်လိုက်သည်။ ရွှီရန်၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း အနည်းငယ် နီမြန်းလာခဲ့၏။

“ရပါပြီ... အဆင်ပြေသွားပါပြီ။ အစ်ကိုကြီး ညစ်ညမ်းဇုန်ထဲ ရောက်နေတုန်းက ဘယ်လိုသတင်းစကားမှ ပို့လို့မရခဲ့ဘူးလေ။ အဲဒါကြောင့် တာဝန်ကို မြန်မြန်ပြီးအောင်လုပ်ပြီး အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့တာပါ”

ကျားမလေးက ငိုရှိုက်ရင်းနှင့်ပင် ဗျစ်တောက်ဗျစ်တောက် ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုတာဝန်မျိုးက ၂၇၄ ရက်တောင် ကြာရတာလဲ”

“ကောင်းတဲ့အရာတစ်ခုအတွက်ပေါ့”

ရွှီရန်က ပြန်ဖြေရင်း ကျားမလေး၏ ခေါင်းကို အသာအယာ ပုတ်ပေးလိုက်ပြီး သူမ၏နောက်ကွယ်တွင် ရပ်နေသော ကျူးယွီဟန်၊ နင်ရွှမ်၊ ကွမ်ရှင်း နှင့် ထန်ချီချီ တို့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ဆံပင်ဖြူဖြူ၊ မျက်ခုံးဖြူဖြူနှင့် ကျူးယွီဟန်၏ မျက်ဝန်းများမှာ အနည်းငယ် နီမြန်းနေခဲ့ပြီး “ရန်လေး...” ဟု တိုးတိုးလေး ခေါ်လိုက်သည်။ နင်ရွှမ်၊ ကွမ်ရှင်းနှင့် ထန်ချီချီတို့မှာလည်း နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရင်နေကြပြီး “အသင်းခေါင်းဆောင်... နောက်ဆုံးတော့ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့နော်” ဟု ဝမ်းသာအားရ ပြောကြသည်။

“ဘာမှမစိုးရိမ်ကြပါနဲ့။ ငါက ကိုယ်ယောင်ဖျောက်အဆောင်ကို တီထွင်ခဲ့တဲ့သူပဲလေ။ ငါ ငါးနှစ်သားအရွယ်တုန်းက အိပ်မက်ဆိုးကလဲ့စားချေမိခင်တောင် ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ယောင်ဖျောက်မှုကို မရိပ်မိခဲ့တာပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် အန္တရာယ်ရှိမှာလဲ”

ရွှီရန်က အဖွဲ့ဝင်တွေကို အားပေးလိုက်ရင်း “အားလုံး တက်တက်ကြွကြွ နေကြပါဦး။ အခု ငါ အရင်ကထက် အများကြီး ပိုသန်မာလာပြီ။ လာလေ... အိမ်ရောက်မှ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောကြတာပေါ့” ဟု ပြောကာ အဖွဲ့နှင့်အတူ ကြိုပို့ယာဉ်ပေါ်သို့ တက်လိုက်တော့သည်။

ထိုနေရာတွင်တော့ ကျောက်ချင်း တစ်ယောက်တည်းသာ ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။ သူ့ကို ကြည့်ရသည်မှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသည့်အလား ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ မှင်သက်တုန်လှုပ်နေခဲ့ရတော့သည်။

“အခုလေးတင်... ရွှေရောင်မျက်လုံးတွေနဲ့ ငိုနေတဲ့ ကောင်မလေးက... ကောင်းကင်ဘုံအပြစ်ပေးသူတို့ရဲ့ ဘုရင်မဟုတ်လား။ ဆံပင်ဖြူနဲ့ ကောင်မလေးက အချိန်ရဲ့ အမြစ်တွယ်အရိုးကျူးယွီဟန်ပဲ... အဲဒီကောင်လေးက... အဲဒီကောင်လေးက... နတ်ဘုရားသတ်တပ်ဖွဲ့ ရဲ့... အသင်းခေါင်းဆောင်လား”

ကျောက်ချင်းတစ်ယောက် ခေါင်းထဲမှာ တစီစီ မြည်နေခဲ့သည်။

ငါ ဘာတွေလုပ်မိခဲ့တာလဲ။ တစ်နာရီလုံးလုံး ငါ ကြွားဝါပြနေခဲ့တာက နတ်ဘုရားသတ်တပ်ဖွဲ့ရဲ့ အသင်းခေါင်းဆောင်ရှေ့မှာလား။

ကျောက်ချင်း၏ နဖူးပေါ်တွင် အေးစက်သော ချွေးစေးများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး ကျောပြင်မှာလည်း ရေထဲမှ ဆယ်ယူထားသည့်အလား စိုရွှဲနေခဲ့သည်။

သူ၏ ဘေးတွင်ရှိသော အမြဲတမ်း အေးစက်ခက်ထန်လေ့ရှိသည့် နတ်ဘုရားမလေး ဝေဝေ၏ မျက်နှာတွင်လည်း ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေခဲ့သည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် မာန်မာနများမှာ နတ်ဘုရားတစ်ပိုင်း မူကြိုကျောင်းမှ ပါရမီရှင်များ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဖုန်မှုန့်အလား ကြေမွသွားခဲ့ရသည်။ အခုလေးတင် သူမသည် ထိုအသင်းခေါင်းဆောင်နှင့်အတူ ငါးဆယ် စင်တီမီတာမျှသာဝေးသော အကွာအဝေးတွင် ထိုင်ခဲ့ရသည်။

နတ်ဘုရားမလေး ဝေဝေမှာ သူမကိုယ်သူမ စင်ဒရဲလားတစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ထွက်ခွာသွားသော ကြိုပို့ယာဉ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားမိသည်။ ထိုကောင်လေးသည် သူမကို အဘယ်ကြောင့် တစ်ချက်ကလေးမျှ လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘဲ ဤမျှအထိ တည်ငြိမ်နေနိုင်ရတာလဲဆိုသည်မှာ မထူးဆန်းတော့ပေ။ မမျှော်လင့်ဘဲ သူသည် စစ်

မှန်သော မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်နေခဲ့သည်။