အခန်း (၄၂၀-၄၂၁)

အပိုင်း (၄၂၀)

အရာအားလုံးကို အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့၌ ထူးခြားဆန်းပြားမှုများ စတင်ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။

ဓားအဖိုးအိုမှာ အသည်းအသန် ပြေးဝင်လာပြီး “ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ရွှမ်ရှောင်နတ်ဓား တစ်ခုခုဖြစ်နေပြီ” ဟု အလန့်တကြား ပြောဆိုလေသည်။

လင်းပိုင်ဖန်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် “ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

“ဆရာ”

ဓားအဖိုးအိုက အရိုအသေပေးရင်း “ဒီနေ့မနက် ရွှမ်ရှောင်နတ်ဓားနဲ့ ဓားသိုင်းအချို့ လေ့ကျင့်မလို့ ပြင်လိုက်တာ... ဓားက ကျွန်တော့်ကို အကိုင်မခံတော့ဘူး။ အဲဒါတင်မကဘဲ ပတ်ချာလည် ပျံသန်းနေပြီး တော်တော်လေး စိတ်ဆိုးနေပုံရတယ်။ သူ့ရဲ့ ဒေါသတွေကြားထဲမှာ ကျွန်တော့်ကို အထင်အမြင်သေးတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေပါ ပါနေသလိုပဲ၊ တကယ့်ကို ထူးဆန်းလွန်းတယ်”

သူပြောနေစဉ်မှာပင် ရွှမ်ရှောင်နတ်ဓားမှာ ‘ဝှစ်’ ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပျံသန်းရောက်ရှိလာသည်။

၎င်းမှာ လင်းပိုင်ဖန်၏ ဘေးပတ်လည်တွင် ပတ်ချာလည် ပျံသန်းရင်း ကြည်နူးဖွယ်ကောင်းသော ဓားမြည်သံကို ထုတ်ဖော်နေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ဓားမှာ အလွန်ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။

ထို့နောက် ဓားမှာ ဓားအဖိုးအို၏ ရှေ့တွင် လာရောက်ရပ်တန့်ကာ ‘ချွင်’ ခနဲ မြည်ဟည်းသွားသည်။ ၎င်းမှာ ဓားအဖိုးအိုကို လှောင်ပြောင်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ဓားအဖိုးအိုမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားပြီး “ဆရာ ကြည့်ပါဦး... ဒါကို ပြောနေတာပါ။ သူက ကျွန်တော့်ကို တကယ် အထင်သေးနေတာ”

“မင်း အထင်မှားနေတာ ဖြစ်မှာပါ” လင်းပိုင်ဖန်က ပြောရင်း လက်လှမ်းလိုက်ရာ နတ်ဓားမှာ သူ၏လက်ထဲသို့ ပျံသန်းဝင်ရောက်လာသည်။

“နတ်ဓားကို စပြီး သွန်းလုပ်တုန်းကလည်း သူ့သခင်ကို သူကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တာပဲလေ။ ဒီကမ္ဘာမှာ ဘယ်နတ်ဓားကများ ဒီလောက်အထိ ထူးဆန်းလို့လဲ။ အခု ပိုပြီး ထူးဆန်းသွားတာကလည်း အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး”

“တကယ်ပဲ အဲဒီလိုလား” ဓားအဖိုးအိုမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေမိသည်။

ယခု နတ်ဓားသည် ယခင်နှင့် လုံးဝမတူတော့ကြောင်း သူခံစားမိနေသည်။ ၎င်းမှာ လူသားတစ်ဦးကဲ့သို့ ခံစားချက်ရှိနေပြီး မည်သူမျှ မစေခိုင်းဘဲ အလိုအလျောက် ပျံသန်းနိုင်ရုံသာမက စိတ်ခံစားချက်ကိုလည်း ဖော်ပြနိုင်နေသည်။ ဓားတစ်စင်းထက် ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် ပိုတူနေသည်။

ထို့ပြင် ထိုဓားဆီမှ ပြင်းထန်သော ခြိမ်းခြောက်မှုကိုလည်း သူခံစားနေရသည်။ ဓားတစ်ချောင်းမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ကောင်းကင်အဆင့်ရှိသော သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်မှု ပေးနိုင်နေသည်မှာ တကယ့်ကို ယုတ္တိမရှိလှပေ။

ထိုစဉ်မှာပင် အိုးယဲ့ဇီမှာ အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး “နတ်ဓား တစ်ခုခုဖြစ်နေတယ်ဆိုလို့... ဘာဖြစ်တာလဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဤနတ်ဓားမှာ သူ၏ အသက်တမျှ တန်ဖိုးထားရသော လက်ရာဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ်မျှ ပြဿနာရှိလျှင်ပင် သူ စိတ်မအေးနိုင်ပေ။ ဓားအဖိုးအိုက အိုးယဲ့ဇီအား အခြေအနေကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းပြလိုက်သည်။

အိုးယဲ့ဇီက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ “မင်းပြောတာက ဒီဓားက လူလိုမျိုး ပြုမူနေပြီး မင်းကိုတောင် ခြိမ်းခြောက်မှု ပေးနိုင်တယ်ပေါ့... ဒါက မဖြစ်နိုင်တာပဲ။ နတ်ဓားမှာ စိတ်ဝိညာဉ် ရှိတယ်ဆိုပေမဲ့ ဒါဟာ ဗီဇသဘောမျိုးပဲ ရှိတာ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသိဉာဏ် ရှိနိုင်မှာလဲ။ ပြီးတော့ နတ်ဓားက ဘယ်လောက်ပဲ အစွမ်းထက်ထက် လက်နက်တစ်ခုပဲလေ။ လူက မကိုင်တွယ်ရင် အသက်မဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုပဲကို မင်းကို ဘယ်လိုလုပ် ခြိမ်းခြောက်နိုင်မှာလဲ”

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ သူ့ကို အထင်သေးသည့်အတွက် အစော်ကားခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရွှမ်ရှောင်နတ်ဓားမှာ ဒေါသထွက်သွားလေသည်။

၎င်းမှာ ရုတ်တရက် မီးတောက်တစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ အိုးယဲ့ဇီ၏ ဆံပင်တစ်ပင်မှာ လောင်ကျွမ်းသွားတော့သည်။

ဓားအဖိုးအိုက အမူအရာမပျက်ဘဲ “အခုကော... ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံစားရပြီမလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

အိုးယဲ့ဇီမှာ ချွေးပြန်သွားပြီး “အခုတော့... အခုတော့ ခံစားလိုက်ရပြီ” ဟု ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က ဓားကို အသာအယာ ပုတ်လိုက်ပြီး “အားလုံးက ကိုယ့်လူတွေပဲ၊ မနောက်နဲ့တော့... နည်းနည်းလောက် လိမ်လိမ်မာမာ နေစမ်းပါ”

နတ်ဓားမှာ ထူးခြားသော မြည်သံတစ်ခု ပြုလုပ်ကာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီးမှ ငြိမ်သက်သွားသည်။

အိုးယဲ့ဇီမှာ အလွန်အံ့သြသွားပြီး “တကယ့်ကို လူသားဆန်လွန်းတယ်... ဒီနတ်ဓားက... ဖြစ်နိုင်တာကတော့...”

“ဘာဖြစ်နိုင်တာလဲ” ဓားအဖိုးအိုက မေးလိုက်သည်။

“ဒါက... ဒါက အသွင်ပြောင်းသွားပြီး ပိုပြီးတော့ အစွမ်းထက်လာတာ ဖြစ်နိုင်တယ်”

အိုးယဲ့ဇီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည် “လူတစ်ယောက် သိုင်းသင်သလိုမျိုးပေါ့... လေ့ကျင့်ရင်းနဲ့ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် ပိုသန်မာလာသလိုမျိုး ဓားတွေကလည်း အဖိုးတန်ပစ္စည်းတွေ ထပ်ပေါင်းထည့်ပြီး ပိုကောင်းတဲ့ နည်းပညာတွေနဲ့ သွန်းလုပ်ရင် ပိုသန်မာလာတတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနည်းလမ်းက လူပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာ။ အခုလိုမျိုး နတ်ဓားက သူ့အလိုလို အသွင်ပြောင်းပြီး ပိုသန်မာလာတာမျိုးကတော့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။ မရဘူး... ငါ ဒါကို သေချာလေ့လာရမယ်”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူက ဓားကို ကိုင်ကြည့်ရန် လက်လှမ်းလိုက်သည်။

ထိုအခါ ဓားထံမှ မီးတောက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အိုးယဲ့ဇီကို ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး လောင်ကျွမ်းစေတော့သည်။ အိုးယဲ့ဇီမှာ အော်ဟစ်လိုက်ရရှာသည်။

မီးတောက်များ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ အိုးယဲ့ဇီမှာ တစ်ကိုယ်လုံး မည်းတူးသွားလေတော့သည်။ သူက ပါးစပ်ဟလိုက်ရာ မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး “အရှင်မင်းကြီး... ဘာလို့ ဓားကို မတားတာလဲ” ဟု မကျေမနပ် ပြောလိုက်သည်။

“ငါကိုယ်တော်လည်း မတားနိုင်ဘူးလေ”

လင်းပိုင်ဖန်က သက်ပြင်းချရင်း “မင်းက သူ့ကို လေ့လာမယ်ဆိုတော့ သူက ကြိုက်ပါ့မလား။ မင်းကိုသာ တစ်စုံတစ်ယောက်က လာပြီး လေ့လာစမ်းသပ်မယ်ဆိုရင် မင်းကော ကြိုက်ပါ့မလား”

အိုးယဲ့ဇီ “...”

“ဒါကြောင့် အဲဒီစိတ်ကူးကို လက်လျှော့လိုက်တာ ကောင်းမယ်၊ မဟုတ်ရင် ငါကိုယ်တော် မင်းရဲ့ အလောင်းကို သိမ်းပေးရလိမ့်မယ်”

အိုးယဲ့ဇီ “...”

ထို့နောက် လင်းပိုင်ဖန်က တစ်ယောက်ယောက်ကို အဝတ်စိုနှင့် ရေ၊ အဝတ်အစားသစ် တစ်စုံကို ယူလာခိုင်းလိုက်သည်။ အိုးယဲ့ဇီမှာ တစ်ကိုယ်လုံး သန့်ရှင်းသွားသောအခါမှသာ လူရုပ်ပြန်ပေါက်တော့သည်။

သို့သော် သူ၏ဆံပင်၊ မျက်ခုံးနှင့် မုတ်ဆိတ်များမှာ လုံးဝမရှိတော့သဖြင့် ပြုတ်ထားသော ကြက်ဥတစ်လုံးနှင့် တူနေလေသည်။ ၎င်းမှာ တကယ့်ကို ရယ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ ဤသည်မှာ နတ်ဓားက တမင်တကာ လုပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း လင်းပိုင်ဖန် ရိပ်မိလိုက်သည်။

ဤဓားမှာ မည်သူ့ဆီက ထိုသို့သော နောက်ပြောင်မှုမျိုးကို သင်ယူခဲ့သည်ကိုတော့ သူလည်း မသိတော့ချေ။

ထိုစဉ်မှာပင် ‘လှံနတ်ဘုရား’ မှာ သူ၏လှံရှည်ကို ကိုင်လျက် အပြေးရောက်လာပြန်သည်။ “ဆရာ... ဒီလှံကလည်း တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်”

လင်းပိုင်ဖန်က လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်ကာ “ဘာဖြစ်ပြန်ပြီလဲ” ဟု အေးအေးဆေးဆေး မေးလိုက်သည်။

“ဆရာကြီးအိုးယဲ့ဇီလည်း ရှိနေတာပဲ... အတော်ပဲ”

လှံနတ်ဘုရားက လှံကို ချလိုက်ပြီး “ဒီနေ့မနက် ကျွန်တော် လှံသိုင်းလေ့ကျင့်မလို့ ပြင်လိုက်တာ... မတော်တဆ လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခု ထွက်လာပြီး ဝင်းထဲက အိမ်တွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။ တော်သေးတာပေါ့... ကျွန်တော် ချက်ချင်း ရပ်လိုက်လို့၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်အိမ်ပါ ပြိုသွားလိမ့်မယ်”

“အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော် လှံကိုယူပြီး တောထဲမှာ သွားစမ်းကြည့်တော့မှ လှံရဲ့ အစွမ်းက အဆပေါင်းများစွာ တိုးလာတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အသာလေး ဝှေ့ယမ်းလိုက်တာနဲ့ လေဆင်နှာမောင်းတွေ ဖြစ်လာတာ... တကယ့်ကို အံ့သြစရာပဲ”

အိုးယဲ့ဇီက အော်ပြောလိုက်သည် “မဖြစ်နိုင်တာ၊ အဲဒီလှံက နတ်လက်နက်အဆင့် မရှိသေးတဲ့ ‘နတ်လက်နက်တစ်ပိုင်း’ မျှသာပဲ။ အစွမ်းထက်တယ်ဆိုပေမဲ့ လေပြင်းတွေပဲ ထွက်ပေါ်စေရမှာလေ၊ ဘယ်လိုလုပ် လေဆင်နှာမောင်း ဖြစ်နိုင်မှာလဲ”

“မယုံရင် ကြည့်လိုက်လေ” လှံနတ်ဘုရားက လှံကို ကောင်းကင်ယံသို့ မြှောက်လိုက်သည်။

လှံဖျားထံမှ သေးငယ်သော လေဆင်နှာမောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းကင်ယံမှ တိမ်တိုက်များကိုပင် မွှေနှောက်သွားစေတော့သည်။

“မဖြစ်နိုင်ဘူး၊ ဒီလှံက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အစွမ်းထက်နေရတာလဲ။ ဒါက တကယ့် နတ်လက်နက်အဆင့်ကို ရောက်နေပြီပဲ” အိုးယဲ့ဇီမှာ အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဤလှံကို သူကိုယ်တိုင် သွန်းလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း သူသည် ဓားသွန်းလုပ်ရာတွင်သာ ပိုမိုကျွမ်းကျင်ပြီး လှံတွင်တော့ ထိုမျှ မကျွမ်းကျင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ပစ္စည်းကောင်းများစွာ သုံးခဲ့သော်လည်း လှံမှာ နတ်လက်နက်တစ်ပိုင်း အဆင့်အထိသာ ရောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုမူ ၎င်းမှာ စစ်မှန်သော နတ်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး- ‘ဒါ ငါသွန်းလုပ်ခဲ့တဲ့ လှံ တကယ်ပဲလား’

သူက လှံကို ယူကြည့်လိုက်သော်လည်း သူသွန်းလုပ်ခဲ့သော လှံအစစ်ပင် ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် လှံကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သောအခါ လေဆင်နှာမောင်းများ ထွက်ပေါ်လာခြင်းမှာ သူ၏ အမြင်များကို ရိုက်ချိုးလိုက်သကဲ့သို့ပင်။

အိုးယဲ့ဇီက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် “မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါက လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တာပဲ...” ဟု ရေရွတ်နေလေသည်။

လင်းပိုင်ဖန်က ထိုအခြေအနေကို ကြည့်ပြီး ပြုံးလျက် “ဆရာကြီးအိုးယဲ့ဇီ... ဖြစ်နိုင်တာကတော့ ဆရာကြီးရဲ့ သွန်းလုပ်မှုအတတ်ပညာတွေ တိုးတက်လာလို့ မသိစိတ်ထဲကနေ နတ်လက်နက်တစ်ခုကို သွန်းလုပ်လိုက်မိတာပဲ ထင်ပါတယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်ပဲ အဲဒီလိုလား” အိုးယဲ့ဇီမှာ သံသယဖြစ်နေဆဲပင် ဖြစ်လေ၏။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း မနားမနေ သွန်းလုပ်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ပညာရပ်များ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်ချေသည်။ သို့သော် ဤအဆင့်အထိတော့ မဟုတ်တန်ရာ။ ဒါက တကယ့်ကို ဆန်းကြယ်လွန်းလှသည်။

“ဆရာကြီး... ဟုတ်မဟုတ် သိချင်ရင် နောက်ထပ် နတ်ဓားတစ်စင်း ထပ်သွန်းကြည့်ပါလား။ အတော်ပဲ... ငါကိုယ်တော်ရဲ့ တပည့် ဓားအဖိုးအိုအတွက်လည်း သင့်တော်တဲ့ နတ်ဓားတစ်စင်း လိုအပ်နေတာနဲ့ အံကိုက်ပဲ”

အိုးယဲ့ဇီလည်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး “အရှင်မင်းကြီး ပြောတာ ဟုတ်နိုင်တယ်။ ကျွန်တော်မျိုး စမ်းကြည့်ပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ နတ်ဓားတစ်စင်း ဖြစ်လာဖို့တော့ မသေချာဘူး၊ ကျွန်တော်မျိုး အကောင်းဆုံး ကြိုးစားကြည့်ပါ့မယ်”

ထို့နောက် သူသည် အသည်းအသန် ပြေးထွက်သွားကာ ပစ္စည်းများကို ယူပြီး မီးတောင်ဝသို့ သွားရောက်ကာ တဒုန်းဒုန်း တဒိုင်းဒိုင်းဖြင့် ဓားသွန်းလုပ်ခြင်းကို စတင်လိုက်လေတော့သည်။

အပိုင်း (၄၂၁)

ခုနစ်ရက်တာ အချိန်ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ဓားအကြမ်းထည်မှာ ပုံပေါ်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေရင်း ပြုံးလိုက်မိပြီး “ဖန်ဆင်းရှင်လက်ဝါး... အဆင့်မြှင့်တင်စမ်း” ဟု စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထိုအခါ ဓားအကြမ်းထည်မှာ အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ လက်သွားလေသည်။

ဓားသွန်းလုပ်နေသော အိုးယဲ့ဇီမှာ မိမိ၏ မျက်စိမှားသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပြီး “ခုနစ်ရက်နဲ့ ခုနစ်ည မအိပ်မနေ ကြိုးစားလိုက်တာ... နောက်ဆုံးတော့ ဓားအကြမ်းထည်လေး ပုံပေါ်လာပြီပဲ။ ငါ တော်တော်လေး ပင်ပန်းနေပြီ၊ အရင်နားမှ ဖြစ်မယ်။ နားပြီးရင်တော့ နတ်လက်နက် ဖြစ်လာဖို့အတွက် အစွမ်းကုန် အာရုံစိုက်ရတော့မယ်”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူက ဓားအကြမ်းထည်ကို ဓားသွန်းခုံပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုဓားမှာ မာကျောသော ဓားသွန်းခုံကို တို့ဟူးတုံးကို လှီးဖြတ်လိုက်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်သွားကာ အလယ်တွင် စိုက်ဝင်သွားတော့သည်။

အိုးယဲ့ဇီမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး “ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ ဒီဓားသွန်းခုံကို အမာဆုံး ပစ္စည်းတွေနဲ့ သွန်းလုပ်ထားတာလေ... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဓားအကြမ်းထည်လေးက ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ရတာလဲ။ ဓားသွန်းခုံကပဲ ပျက်စီးနေလို့လား”

သူက တူဖြင့် ထုရိုက်ကြည့်သော်လည်း ဓားသွန်းခုံမှာ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ခိုင်ခံ့နေဆဲပဲ ဖြစ်သည်။

သူက ဇဝေဇဝါဖြင့် ဓားအကြမ်းထည်ကို ဆွဲနှုတ်ကာ ပြန်စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ဓားမှာ ဓားသွန်းခုံထဲသို့ တစ်ဆုံး မြုပ်ဝင်သွားပြန်သည်။

“မဖြစ်နိုင်တာ” အိုးယဲ့ဇီက အားဖြင့် ဆွဲနှုတ်လိုက်ပြီး ဓားကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပြင်းထန်သော ဓားအရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဓားသွန်းခုံကြီးတစ်ခုလုံးကို နှစ်ခြမ်းကွဲသွားစေတော့သည်။

အိုးယဲ့ဇီမှာ တစ်ဖန် ရူးသွပ်သွားပြန်ကာ “မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါက လုံးဝကို မဖြစ်နိုင်တာ” ဟုသာ ထပ်တလဲလဲ ရေရွတ်နေမိတော့သည်။

မိမိကိုယ်မိမိ သံသယဝင်နေသော အိုးယဲ့ဇီကို ကြည့်ပြီး လင်းပိုင်ဖန်က ခိုးပြုံးလိုက်ကာ ကျားဖြူတောင်တန်းရှိ မိုယုယန်ထံသို့ အကြည့်ကို ပြောင်းလိုက်သည်။ မိုယုယန်မှာ အထုပ်အပိုးများကို ပြင်ဆင်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမမှာ ခရီးသွားရန် ပြင်ဆင်နေပုံရသည်။

“ဘယ်ကို သွားမလို့လဲ” သူ၏ အသံမှာ လေထဲမှတစ်ဆင့် ပျံလွင့်ရောက်ရှိလာသည်။

“စီနီယာ”

မိုယုယန်က အရိုအသေပေးရင်း “ဒီနေရာမှာ ဘာမှမရှိတော့ ရေရှည်နေရတာ အဆင်မပြေဘူးလေ။ ဒါကြောင့် တောင်အောက်ဆင်းပြီး လိုအပ်တာလေးတွေ ဝယ်မလို့ပါ”

“ဟုတ်တာပဲ... မင်းကို ဒီလိုနေရာမှာ နေခိုင်းမိတာ... ငါ မင်းအပေါ် အားနာမိတယ်”

မိုယုယန်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “မဟုတ်တာ စီနီယာ၊ ဒီမှာက ဘာမှမရှိပေမဲ့လည်း အေးချမ်းပြီး ဆိတ်ငြိမ်ပါတယ်။ ပြီးတော့ စီနီယာက ကျွန်မကို သိုင်းပညာတွေ သင်ပေးနေတာဆိုတော့ ကျွန်မ တကယ်ကို စိတ်ကျေနပ်မိပါတယ်”

လင်းပိုင်ဖန်မှာ အလွန်အားရသွားသည်။ မိုယုယန်သည် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ဤမျှ အောင်မြင်မှုရနေသည်မှာ သူမ၏ စိတ်ဓာတ်နှင့်လည်း မကင်းကြောင်း သူ သတိပြုမိလိုက်သည်။

ထိုစဉ် လင်းပိုင်ဖန်က မိုယုယန် လွယ်ထားသော ဓားတွင် အဖုအချိုင့်များ ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“မင်းရဲ့ ဓားက ပျက်စီးနေပြီလား”

မိုယုယန်က သူမ၏ ဓားကို မြှောက်ကြည့်ကာ “ဟုတ်ပါတယ်၊ ဒါက ကျွန်မနဲ့အတူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့ပြီး ရန်သူပေါင်းများစွာကို သုတ်သင်ခဲ့တဲ့ ဓားပါ။ ပြီးခဲ့တဲ့ တာအိုဂိုဏ်းနဲ့ တိုက်ပွဲမှာ ပျက်စီးသွားတာကြောင့် အစွမ်းတွေလည်း အများကြီး လျော့နည်းသွားပြီ။ အဲဒါကြောင့် ဒီတစ်ခေါက် တောင်အောက်ဆင်းရင်း ဓားသွန်းဆရာကြီးတစ်ယောက်ကို ရှာပြီး ပြင်ခိုင်းမလို့ပါ။ တကယ်လို့ ပြင်လို့မရရင်လည်း အသစ်တစ်လက် ဝယ်ရမှာပေါ့”

“အဲဒီလို ဒုက္ခခံနေစရာ မလိုပါဘူး၊ ငါ မင်းကို ဓားတစ်လက် ပေးပါ့မယ်”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လင်းပိုင်ဖန်သည် သူအဆင့်မြှင့်တင်ထားသော နတ်ဓားတစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ သူမထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

“ဖမ်းလိုက်”

မိုယုယန်က နတ်ဓားကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။

သူမက ဓားကို အသာအယာ ဝှေ့ယမ်းကြည့်ရာ ဓား၏ အစွမ်းမှာ အံ့မခန်း ပြင်းထန်လှပြီး ကျောက်တုံးများကို တို့ဟူးကဲ့သို့ လှီးဖြတ်နိုင်ရုံသာမက သူမ၏ အတွင်းအားကိုလည်း ပိုမိုအားကောင်းစေသဖြင့် မိမိထက် အဆင့်မြင့်သော ပြိုင်ဘက်ကိုပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

ကောင်းကင်အဆင့်ရှိသူနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် ဤဓားဖြင့် အနည်းဆုံး အကွက်အချို့ကို ခုခံနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

မိုယုယန်မှာ ကျေးဇူးတင်လွန်းသဖြင့် “စီနီယာ... ဒါက နတ်ဓားပဲ။ ဒီဓားက တန်ဖိုးကြီးလွန်းလို့ ကျွန်မ မယူရဲပါဘူး”

“နတ်ဓားတစ်လက်လေးသာသာပါပဲ၊ ငါ့မှာ ဒီလိုဓားတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ ယူထားလိုက်ပါ” ဟု လင်းပိုင်ဖန်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။

နတ်ဓားဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်အဆင့် သိုင်းပညာရှင်တိုင်း မရှိမဖြစ် လိုချင်သော လက်နက်ဖြစ်သည်။ သိုင်းလောကတွင် ကောင်းကင်အဆင့် ရာနှင့်ချီရှိသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော နတ်လက်နက် ပိုင်ဆိုင်သူမှာ တစ်ဆယ်ဂဏန်းမျှသာ ရှိသဖြင့် မည်မျှ ရှားပါးကြောင်း သိသာလှပေသည်။

‘ဒါကြောင့် စီနီယာက ငါ စိတ်အေးအောင် တမင် ပြောနေတာပဲ ဖြစ်မှာ’

ထိုစဉ် မိုယုယန်၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ‘ဒီဓားက စီနီယာ ကိုယ်တိုင် သုံးခဲ့တဲ့ ဓားများလား။ စီနီယာက ငါ့ကို ဒီလောက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ ဓားကို ပေးတယ်ဆိုတော့... ငါ့အပေါ် ထူးခြားတဲ့ ခံစားချက်များ ရှိနေတာလား...’

မိုယုယန် စဉ်းစားရင်း ပါးပြင်လေးများ နီမြန်းလာကာ “စီနီယာ... ဒီဓားမှာ နာမည်ရှိလားဟင်” ဟု မေးလိုက်သည်။

“မရှိဘူး၊ မင်းနှစ်သက်တဲ့ နာမည် ပေးလိုက်ပါ”

“ဒါဆိုရင်တော့... ‘ကတိသစ္စာဓား’ လို့ပဲ ခေါ်ပါရစေ” ပြောပြီးသည်နှင့် မိုယုယန်မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးရောင်လွှမ်းသကဲ့သို့ နီမြန်းသွားကာ ခေါင်းငုံ့ထားလိုက်မိသည်။

လင်းပိုင်ဖန်မှာတော့ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် မျက်တောင်ခတ်ရင်း မိုယုယန် တစ်ခုခုကို အထင်လွဲနေပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုစဉ်မှာပင် လျိုဝမ်ချင်းမှာ နန်းတော်ထဲသို့ အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။

သူမက လင်းပိုင်ဖန်ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် “အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်မအမေ ကျန်းမာရေး ကောင်းလာပါပြီ။ အခုဆိုရင် မတ်တပ်တောင် ရပ်နိုင်နေပြီ။ ကျွန်မ စစ်ဆေးကြည့်တော့ သူ့ရဲ့ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေအားလုံးက ပြန်ပြီး ကောင်းမွန်လာတဲ့ လက္ခဏာတွေ တွေ့ရတယ်။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် နောက်ထပ် အနှစ် (၃၀) လောက်တောင် အေးအေးဆေးဆေး နေနိုင်ဦးမှာပါ”

လင်းပိုင်ဖန်လည်း အလွန်ဝမ်းသာသွားကာ “ဒါ တကယ် ဝမ်းသာစရာ သတင်းပဲ”

“ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ထူးဆန်းနေတယ်...”

လျိုဝမ်ချင်းမှာ တွန့်ဆုတ်စွာဖြင့် “ကျွန်မ အရင်ကလည်း ဒီဆေးကိုပဲ တိုက်ခဲ့တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာထူးခြားမှုမှ မရှိခဲ့ဘူး။ အခုမှ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး ဒီလောက် ကောင်းလာတာလဲဆိုတာ ထူးဆန်းမနေဘူးလား”

လင်းပိုင်ဖန်ကတော့ စိတ်ထဲမှ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမကို ပေးထားသော ဆေးများကို သူက အဆင့်မြှင့်တင်ပေးထားသဖြင့် အာနိသင် ပိုထက်မြက်နေခြင်းမှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။

“ငါကိုယ်တော် အကြောင်းရင်းကို သိတယ်” လင်းပိုင်ဖန်က ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“ဘာကြောင့်လဲ အရှင်” လျိုဝမ်ချင်းက အဖြေကို သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလာသည်။

“ဒါကတော့ ‘မင်္ဂလာသတင်းရှိရင် စိတ်ရွှင်လန်းတယ်’ ဆိုတဲ့အတိုင်းပေါ့။ မင်းနဲ့ ငါကိုယ်တော်တို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်ခင်နေကြတာကို မြင်တော့ မင်းအမေလည်း စိတ်ထဲက အလေးအပင်ကြီး လျော့ကျသွားပြီး စိတ်ချမ်းသာသွားတာပေါ့။ စိတ်ချမ်းသာတော့ ရောဂါကလည်း အလိုလို ပျောက်ကင်းသွားတာပေါ့”

“တကယ်ပဲ အဲဒီလိုလား” လျိုဝမ်ချင်း ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရာ သူမအမေမှာ မကြာသေးမီက တကယ်ပင် ပျော်ရွှင်နေသည်ကို သတိရလိုက်သည်။ အထူးသဖြင့် သူမနှင့် အရှင်မင်းကြီးကို အတူတူမြင်ရလျှင် သူမအမေ၏ မျက်လုံးများမှာ ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် မှေးစင်းနေတတ်သည်။

ဒါက တကယ် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူမ တွေးမိကာ မျက်နှာတွင် အပြုံးလေးများ ပေါ်လာသည်။

ထိုစဉ် လင်းပိုင်ဖန်က “မင်းအမေ ရောဂါ အမြန်ဆုံး အပြီးတိုင် ပျောက်ကင်းသွားတာကို မြင်ချင်လား”

“မြင်ချင်တာပေါ့၊ ဒါ ကျွန်မရဲ့ အိပ်မက်ပဲလေ”

လျိုဝမ်ချင်းမှာ ခေါင်းကို အထပ်ထပ် ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ “အရှင်မင်းကြီးမှာ... သင့်တော်တဲ့ နည်းလမ်းရှိလို့လား”

“ရှိတာပေါ့”

လင်းပိုင်ဖန်က လျိုဝမ်ချင်း၏ အနားသို့ ကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ “ငါတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို အမြန်ဆုံး ကျင်းပလိုက်ရအောင်လေ။ ဒီလို မင်္ဂလာသတင်းမျိုးက မင်းအမေရဲ့ ရောဂါကို ချက်ချင်း ပျောက်ကင်းသွားစေလိမ့်မယ်”

လျိုဝမ်ချင်း၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းဆိုသလို နီမြန်းသွားပြီး လင်းပိုင်ဖန်ကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ “အရှင်မင်းကြီး... ဒါမျိုးကို မနောက်ပြောင်ပါနဲ့။ ကျွန်မ အမေဆီ သွားလိုက်ဦးမယ်။ မင်္ဂလာပွဲ ကိစ္စကတော့... နောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့”

ပြောပြီးသည်နှင့် သူမမှာ လန့်ဖျပ်သွားသော ယုန်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အပြေးအလွှား ထွက်သွားကာ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က ရယ်မောရင်း “မင်း ငါ့ရဲ့ လက်ဖဝါးထဲကနေ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင် လင်းပိုင်ဖန်သည် ‘ဖန်ဆင်းရှင်လက်ဝါး’ ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ထူးခြားဆန်းပြားမှု အမျိုးမျိုးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း သူ၏ ထုံးစံအတိုင်း ဟာသများ၊ စနောက်မှုများဖြင့်သာ လှည့်ပတ်ပြောဆိုကာ အောင်မြင်စွာ ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ၊ မည်သူကမျှ ဤထူးခြားမှုများမှာ သူနှင့် ပတ်သက်နေသည်ဟု ရိပ်မိမည် မဟုတ်ပေ။

အင်ပါယာ မြေပုံ၏ စွမ်းဆောင်ရည်သစ်များအောက်တွင် မဟာရှနိုင်ငံတော်ကြီးမှာ တစ်နေ့တစ်ခြား ပြောင်းလဲကာ တိုးတက်လျက် ရှိနေခဲ့သည်။

များမကြာမီမှာပင် အချိန်အတော်ကြာ ပြင်ဆင်ခဲ့သော ‘အင်ပါယာအဖြစ် တည်ထောင်ခြင်း’ ခမ်းနားထည်ဝါသော မဟာအခမ်းအနားကြီးသို့ ဆိုက်ရောက်လာတော့သည်။