ချက်ချင်းလက်ငင်း ပြောင်းလဲသွားမှု

အကဲဖြတ်မှုပေါင်း တစ်ရာ ပြည့်မြောက်ပြီးနောက် ယန်ချင်းသည် အစာစားရန် ဆယ့်ငါးမိနစ်ခန့် အနားယူရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ယခုလေးတင် ရောက်ရှိလာသော အဖွဲ့အစည်းများထံသို့ အကဲဖြတ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်၏ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကို ရှင်းပြရန် သူ၏အသံကို ပေးပို့လိုက်၏။

ယန်ချင်းကို ‘အစ်ကိုယန်ချင်း’ ဟု ခေါ်ဆိုနေခဲ့သော မင်းသားဝမ်ယန်သည် ယန်ချင်းနှင့် ဆက်ဆံရာတွင်အစောပိုင်းနှင့် မတူတော့ဘဲ ရိုသေကျိုးနွံနေခဲ့သည်။

ယန်ချင်းတစ်ယောက် နန်းတော်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်နေကြောင်း သိရှိသွားခြင်းက မရည်ရွယ်ဘဲ ဖြစ်နေလျှင်တောင် သူ၏အမြင်နှင့် ဆက်ဆံရေးအပေါ် သက်ရောက်မှု ရှိသွားခဲ့လေသည်။

တောင်ပိုင်းတိုက်ကြီးတွင် လူတစ်ယောက်သည် နန်းတော်အဆင့်သို့ ခြေချနိုင်မှသာ စစ်မှန်သော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပြီး ထိုအဆင့်အောက်ရှိ မည်သူမဆိုမှာ ထိုအဆင့်ရှိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပါရမီရှင်များမှလွဲ၍ ယေဘုယျအားဖြင့် ပိုသန်မာသော ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်အဖြစ်သာ သတ်မှတ်ခံရလေ့ရှိ၏။

ယန်ချင်းသည် မင်းသား၏ ရိုသေကျိုးနွံနေသော အပြုအမူကို သတိပြုမိသော်လည်း ယခင်ကကဲ့သို့ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေရန် သူ လုပ်ပေးနိုင်စွမ်း သိပ်မရှိပေ။

သူ ပြုလုပ်မည့် မည်သည့်လှုပ်ရှားမှု သို့မဟုတ် အကြံပြုချက်ကိုမဆို မင်းသားဝမ်ယန်က အမိန့်တစ်ခုအဖြစ်သာ မှတ်ယူသွားမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အရာအားလုံးကို ၎င်းတို့၏ ပုံမှန်အတိုင်း ထားရှိရန်သာ ရွေးချယ်လိုက်၏။

ဆယ့်ငါးမိနစ် အနားယူချိန်မှာ အလျင်အမြန် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။

သူ၏ နောက်ဆုံးအလုပ်ကို အပြီးသတ်ပြီးနောက် နောက်ထပ်အဖွဲ့အစည်းကို ဝင်ခွင့်ပြုရန် တပ်မှူးပုကျဲအား ယန်ချင်းက တောင်းဆိုလိုက်သည်။

တပ်မှူးပုကျဲ၏ လမ်းပြမှုဖြင့် လူနှစ်ဦးဝင်ရောက်လာကြ၏။ ထိုလူနှစ်ဦးထဲမှ တစ်ဦးမှာ ဝက်ဝံတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တောင့်တင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူ့တွင် ရိုင်းစိုင်းသော အသွင်ရှိသည့် အနက်ရောင်ဆံပင်များရှိပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ကြမ်းကြုတ်သော အရောင်တစ်ချက် လက်နေသည်။

ပခုံးနေရာတွင် ပြဲနေသည့် လက်ပြတ်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် သူ၏အသွင်အပြင်ကို ဂရုစိုက်မည့်သူတစ်ယောက်ပုံ မပေါက်ပေ။

သူ၏ဘေးတွင်တော့ မျက်လုံးများကို ဖုံးကွယ်ထားသော ဆံပင်တိုတိုနှင့် ပိန်ပါးပြီး အသားအရည်ဖြူဖျော့နေသော လူငယ်တစ်ဦး ရှိနေ၏။

ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသော သူတို့၏ အသွင်အပြင်များက နှစ်ဦးလုံးကို ထူးခြားထင်ရှားနေစေသည်။

“ကျားရိုင်းဟိန်းသံဂိုဏ်းက နုပင်းပါ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့တပည့် ဆုလီဝေကို အကဲဖြတ်မှုခံယူဖို့ ခေါ်ဆောင်လာပါတယ်...”

ဝက်ဝံနှင့်တူသော အမျိုးသားက ပြောလိုက်ရာ သူ၏အသံမှာ ခန်းမဆောင်အတွင်း ဟိန်းထွက်သွားလေသည်။

သူသည် ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့် ဒသမအဆင့်တွင်သာ ရှိသော်လည်း သူ၏အရှိန်အဝါနှင့် လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းမှာ အခြေတည်အဆင့်သို့ ယခုလေးတင် ခြေချထားသူတစ်ဦးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်လောက်အောင် အားကောင်းလှ၏။

“တပည့်ဆုလီဝေက အဖွဲ့အစည်းရဲ့ အကဲဖြတ်မှုကို ခံယူဖို့ ရောက်ရှိလာပါတယ်...”

“ပြီးတော့ ပြစ်ဒဏ်တွေအပါအဝင် အကဲဖြတ်မှုနဲ့ သက်ဆိုင်တဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေအားလုံးကို လိုက်နာဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်...”

ဆုလီဝေက ပြောလိုက်သည်။ သူ၏အသံမှာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် လုံးဝလိုက်ဖက်နေ၏။

အေးစက်စက်မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော ညတစ်ည၏ အလယ်ဗဟိုရှိ ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ နူးညံ့ပြီး တိုးညှင်းကာ အထီးကျန်ဆန်သော အေးစက်မှုတစ်ခု ပါဝင်နေလေသည်။

ယန်ချင်းက ခေါင်းညိတ်ပြကာ စစ်ဆေးမှုခံယူရန် ဆုလီဝေအား ဖိတ်ခေါ်လိုက်၏။

ဆုလီဝေက လက်အုပ်ချီကာ ယန်ချင်းထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချဉ်းကပ်သွားသည်။

ထိုအချိန်အထိ သူ၏ခေါင်းမှာ အနည်းငယ် ငုံ့ထားဆဲဖြစ်ပြီး ဆံပင်များက မျက်လုံးများကို ဖုံးကွယ်ထားဆဲ ဖြစ်၏။

သူသည် အခြေတည်သလင်းကျောက်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိချိန်တွင်မှ နောက်ဆုံး၌ မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူက ယန်ချင်းကို ယဉ်ကျေးစွာပြုံးပြရင်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် သလင်းကျောက်ပေါ်သို့ သူ၏လက်ဝါးများကို တင်ရန် ပြင်လိုက်၏။

သို့သော် အခြေတည်အဆင့် ပထမအဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးထံတွင် မမြင်တွေ့နိုင်သော မြန်ဆန်လှသည့် အမြန်နှုန်းဖြင့် သူ၏လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လက်စွပ်ထဲမှ ပုလဲနီလေးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွေးမြည့်နေသော သစ်သားတုံးတစ်တုံးကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ပုလဲနီလေးမှာ ပတ္တမြားတစ်လုံး၏ လင်းလက်တောက်ပမှုနှင့် ယှဉ်နိုင်သော တောက်ပသည့် အနီရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေပြီး ဆွေးမြည့်နေသော စတုဂံပုံသစ်သားတုံးပေါ်တွင်မူ အသက်ဝင်နေသကဲ့သို့ တွန့်လိမ်နေသော တီကောင်နှင့်တူသည့် အနက်ရောင်သင်္ကေတများ ရှိနေ၏။

ပုလဲနီလေးဆီမှ အလင်းတန်းက သူတို့အပေါ် ကျရောက်သွားချိန်တွင် ထိုအနက်ရောင်သင်္ကေတများ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ ပို၍ ပြင်းထန်လာလေသည်။

ထိုလူငယ်သည် ယန်ချင်းထံသို့ ပြေးဝင်သွားစဉ် အေးစက်သော တိတ်ဆိတ်မှုကို ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။

ပြေးဝင်သွားစဉ် သူ၏ထံမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော စွမ်းအင်မှာ အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ပဉ္စမအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ စွမ်းအင်မျိုး ဖြစ်၏။

သူ လှုပ်ရှားလိုက်ချိန်တွင် သူ၏မျက်လုံးများက နောက်ဆုံး၌ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

သူ၏မျက်ဝန်းမှာ မျက်ဖြူလွှာနှင့် အရောင်တူညီနေပြီး စကျင်ကျောက်ဖြင့် ဖန်တီးထားသကဲ့သို့ အဖြူရောင်သီးသန့် ဖြစ်နေကာ မျက်ဆန်များမှာမူ သူ၏ညာလက်ထဲရှိ သစ်သားတုံးပေါ်က အရာများကဲ့သို့ တွန့်လိမ်နေသော အနက်ရောင်တီကောင်များ ဖြစ်နေကြသည်။

မင်းသားဝမ်ယန်နှင့် တပ်မှူးပုကျဲတို့မှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသော အခြေအနေများကြောင့် ကြောင်အသွားကြပြီး သူတို့၏တုံ့ပြန်မှုများမှာ ရပ်တန့်သွားကြ၏။

ယန်ချင်းတစ်ယောက်တည်းသာ သူ၏မျက်နှာကို လက်တစ်ဖက်ပေါ် တင်ထားရင်း ပြေးဝင်လာသော လူငယ်ကို အေးစက်စွာကြည့်ကာ မတုန်မလှုပ် ရှိနေခဲ့သည်။

သူနှင့်အတူ ပါလာသော ပိန်ချုံးနေသည့် ဂိုဏ်းချုပ်မှာ အနီရောင်ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြိုကွဲသွားပြီး ပုလဲနီလေးထဲသို့ စီးဝင်သွားကာ ပုလဲလေး၏အရောင်မှာ ပြင်းထန်သော အနီရင့်ရောင်အလင်းတန်းတစ်ခုနှင့်အတူ ပိုမိုတောက်ပသွားလေသည်။

“မင်း ဘယ်တော့များ လှုပ်ရှားမလဲလို့ ငါတွေးနေတာ... မဟူရာတစ္ဆေဂိုဏ်းရဲ့ အကြွင်းအကျန်ကောင်...”

ယန်ချင်းက ဆုလီဝေ၏ရှေ့တွင် ရုတ်တရက်ပေါ်လာရင်း ပြောလိုက်၏။

ဆုလီဝေမှာ ယန်ချင်း၏ ရုတ်တရက် ပေါ်လာမှုကြောင့် အနည်းငယ်သာ တုန်လှုပ်သွားသော်လည်း သူ၏တုံ့ပြန်မှုက မရပ်တန့်သွားဘဲ ဆွေးမြည့်နေသော သစ်သားတုံးကို သူ၏ဝမ်းဗိုက်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ပြီး ပုလဲနီလေး ရှိနေသော လက်ကို လက်သီးဆုပ်ကာ ယန်ချင်းထံသို့ လွှဲပစ်လိုက်သည်။

စက္ကန့်ပိုင်းလေးအတွင်းမှာပင် သူ၏အသွင်အပြင် တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

သူ၏အပေါ်ပိုင်း ဝတ်ရုံများမှာ သစ်သားတုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အနက်ရောင်မီးတောက်များကြောင့် လောင်ကျွမ်းသွားခဲ့၏။

မီးတောက်များက သစ်သားတုံးကို ပြာအဖြစ် လောင်ကျွမ်းစေပြီးနောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အပေါ်ပိုင်းသို့ ကူးစက်သွားလေသည်။

ထိုမီးတောက်များအောက်တွင် တွန့်လိမ်နေသော တီကောင်နှင့်တူသည့် သင်္ကေတများက ဆုလီဝေ၏ အရေပြားထဲသို့ မျှော့များကဲ့သို့ တွယ်ကပ်သွားပြီး သူ၏ဖြူဖျော့သော အရေပြားကို ကျွမ်းလောင်နေသော သစ်သားကဲ့သို့ မည်းနက်သွားသည်အထိ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်၏။

ပုလဲနီလေး ရှိနေသော ဘယ်ဘက်လက်မှလွဲ၍ ဆုလီဝေ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးမှာ မည်းနက်ကျွမ်းလောင်သွားပြီး သူ့ပတ်လည်တွင် အက်ကွဲကြောင်းငယ်လေးများ ပေါ်လာလေသည်။

ထိုလက်တံမှာ အနီရင့်ရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဆုလီဝေ၏အနောက်တွင် အနီရောင်မြွေတစ်ကောင်၏ မှုန်ဝါးဝါးပုံရိပ်တစ်ခုကို ဖန်တီးရန် အနီရောင်မြူခိုးများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။

ပြောင်းလဲမှုမှာ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ဖြစ်ပွားသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီကို ရောက်လာတာက မင်းကိုယ်မင်း အထင်ကြီးလွန်းအားကြီးနေတာပဲ...”

“အဖွဲ့အစည်းရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုအောက်မှာ မင်းတို့အဖွဲ့အစည်းက တစ်ပတ်တောင် အနိုင်နိုင် ခံခဲ့ရတဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်ခုပဲရှိတယ်...”

ဆုလီဝေတစ်ယောက် ယန်ချင်း၏ စကားများကို နားမလည်နိုင်မီမှာပင် သူ၏အမြင်အာရုံများ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူ၏ကျောဘက်မှနေ၍ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် စူးရှအေးစက်သော နာကျင်မှုတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားပြီး သူ၏ဘယ်ဘက်လက်မှာ ခြောက်သွေ့နေသော ရွှံ့စေးများကဲ့သို့ ပြိုကွဲသွားရင်း သူ၏အထက်တွင် လွင့်မျောနေ၏။

ပြိုကွဲသွားသော လက်တံမှ အနီရောင်ဖုန်မှုန့်အစက်အပြောက်လေးများက သူ၏အထက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ လွင့်မျောနေကြသည်။

သူ၏အတွေးများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ အချိန်များရပ်တန့်သွားပြီး အရာအားလုံးက နှေးကွေးလေးလံနေပုံရ၏။

အောက်ဘက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူရပ်နေခဲ့သော ကြမ်းပြင်မှာ မရှိတော့ဘဲ ဆင်တစ်ကောင်စာ အရွယ်အစားရှိသည့် အဆုံးမရှိသော တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုသာ ရှိနေလေတော့သည်။

ယခုလေးတင် ဘာဖြစ်သွားခဲ့သည်ကို သူ နားလည်နိုင်ရန် ခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်၏။

သူ အသုံးပြုခဲ့သော သစ်သားတုံးမှာ နန်းတော်အဆင့်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ စွမ်းအားအပြည့်ကို ပေးစွမ်းနိုင်မည့် ကျိန်စာတိုက်ခံထားရသော ရတနာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ပုလဲနီလေးမှာမူ ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်နှစ်ခုလုံးကို သေစေနိုင်လောက်သော တိုက်ခိုက်မှုပါဝင်သည့် စစ်မှန်သော ဧကရာဇ်အဆင့် ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုအရာကို အသက်သွင်းရန်အတွက် အနည်းဆုံးနန်းတော်အဆင့်တဝက် စွမ်းအားလိုအပ်သဖြင့် သူ၏အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့် ပဉ္စမအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းကို နန်းတော်အဆင့်နီးပါးအထိ မြှင့်တင်ပေးရန် သစ်သားတုံးကို လိုအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ယနေ့၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခု သက်သက် မဟုတ်ပေ။ ယနေ့၏ တိုက်ခိုက်မှုအတွက် အရာအားလုံးကို သူစီစဉ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အရိပ်အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို ဖန်တီးခြင်း၊ ပြီးခဲ့သော ငါးနှစ်တာ ကာလအတွင်း အကဲဖြတ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်များနှင့် အကဲဖြတ်မှုအတွင်းရှိ ဝန်ထမ်းများ၏ စွမ်းအားကို သုတေသန ပြုလုပ်ခြင်းနှင့် အသက်သွင်းချိန်တိုတောင်းပြီး သေစေနိုင်စွမ်းမြင့်မားသော ရတနာများကို ရှာဖွေစုဆောင်းခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ခဲ့၏။

သူ့အတွက် တစ်ခုတည်းသော အမှားအယွင်းဖြစ်သွားခဲ့သည်မှာ စုပေါင်းအကဲဖြတ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ ကျားရိုင်းဟိန်းသံဂိုဏ်း၏ ဌာနချုပ်အတွင်း၌ တိုက်ခိုက်ခြင်းက အောင်မြင်နိုင်ခြေ ပိုများသောကြောင့် ဖြစ်၏။

သို့သော် သူ၏အစီအစဉ်များထဲတွင် နေရာပြောင်းလဲခြင်းကိုပါ ထည့်သွင်းတွက်ချက်ထားပြီး ဖြစ်ကာ ရတနာနှစ်ခု၏ အထောက်အပံ့ဖြင့် နွေဦးလွင်ပြင်တိုင်းပြည်နှင့် အဖွဲ့အစည်းမှ မင်းသားနှင့်တပ်မှူး နှစ်ဦးလုံးမှာ အမြုတေဖွဲ့စည်းခြင်းအဆင့်တွင်သာ ရှိမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏တိုက်ခိုက်မှုမှာ အောင်မြင်ရန် သေချာသလောက် ရှိနေခဲ့သည်။

သို့သော် အရာအားလုံးက သူမျှော်မှန်းထားသည်နှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သွားခဲ့၏။

အဆိုးရွားဆုံး အခြေအနေတစ်ခုကို တွက်ဆထားခဲ့သော်လည်း လက်ရှိမြင်ကွင်းကမူ သူမျှော်လင့်ထားသည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေခဲ့သည်။

“ဘာတွေ ဖြစ်သွားတာလဲ... သူတို့ ငါ့ကိုလိမ်ခဲ့တာလား... ဒါက အစကတည်းက ထောင်ချောက်တစ်ခုလား...”

သူ့တွင် စကားပြောရန် ခွန်အား မရှိတော့ဘဲ သူ၏အတွေးများနှင့်အတူ အမြင်အာရုံများမှာလည်း နှေးကွေးလေးလံလာခဲ့လေသည်။

ကျန်ရှိနေသေးသော ခွန်အားအားလုံးကို စုစည်းကာ အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်၏။

သူ၏တိုက်ခိုက်မှုက တစ်နည်းနည်းဖြင့် အောင်မြင်သွားမည်ကို မျှော်လင့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ သူ မျှော်လင့်ထားခဲ့သော သေစေလောက်သည့် ဒဏ်ရာမျိုး မဟုတ်ဘဲ အသေးစား ဒဏ်ရာလေးတစ်ခုလောက် ရလျှင်တောင် သူ ကျေနပ်နေပြီ ဖြစ်၏။

သို့​သော် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ သူ၏အထက်တွင် လင်းလက်တောက်ပနေသော အလင်းတန်းများ ဝန်းရံထားသည့် ဆံပင်ဖြူလူငယ်တစ်ဦး ရပ်နေပြီး လဝန်းပုံရိပ်များ ရှိနေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အံ့သြတုန်လှုပ်ရန်ပင် သူ့တွင် ခွန်အားမရှိတော့ပေ။

အိပ်မချင်လာသော ခံစားချက်နှင့် သူ့ကို ခေါ်ဆောင်နေသော သေမင်း၏ လက်ယပ်ခေါ်မှုနောက်သို့ လိုက်ပါသွားရင်း သူ၏အကြည့်များမှာ မှုန်ဝါးသွားလေတော့သည်။

ဆုလီဝေတစ်ယောက်တည်း ယခုလေးတင် ဘာဖြစ်သွားခဲ့မှန်း နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

မင်းသားဝမ်ယန်နှင့် တပ်မှူးပုကျဲတို့ နှစ်ဦးလုံးမှာလည်း အဖြစ်အပျက်တစ်ခုလုံးကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြုံလိုက်ရသော်လည်း အတူတူပင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေကြ၏။

မင်းသားဝမ်ယန်နှင့် တပ်မှူးပုကျဲတို့ နှစ်ဦးလုံးသည် ရုတ်တရက်တိုက်ခိုက်မှုမှ သတိပြန်ဝင်လာသည်နှင့် တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် သူတို့ မလှုပ်ရှားနိုင်မီမှာပင် ဆုလီဝေက သစ်သားတုံးကို သူ၏ဒန်တျန်ထဲသို့ ထိုးသွင်းလိုက်ချိန်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော ဖိအားကြောင့် သူတို့ ရပ်နေသည့် နေရာမှာပင် အေးခဲသွားခဲ့ကြ၏။

အနီရောင်မြွေကြီး၏ အကြည့်က သူတို့၏ဝိညာဉ်များကို ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရစေသည်။

သူတို့ သေမင်း၏ နှုတ်ခမ်းဝသို့ ရောက်နေပြီဟု တွေးလိုက်ချိန်မှာပင် အရာအားလုံးက ချက်ချင်းဆိုသလို ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

ရုတ်တရက် အဖြူရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး သူတို့ ခံစားနေရသော ဖိအားများ၊ နာကျင်မှုများနှင့်အတူ ဆုလီဝေ၏အနောက်ရှိ အနီရောင်မြွေကြီး၏ ပုံရိပ်အပါအဝင် အရာအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။

ဘာတွေ ဖြစ်သွားမှန်း သူတို့ နားလည်နိုင်ရန်ပင် အရာအားလုံးက မြန်ဆန်လွန်းလှ၏။

မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်လေးအတွင်းမှာပင် ဆုလီဝေက ယန်ချင်းကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး သူ၏အနောက်တွင် အနီရောင်မြွေပုံရိပ်တစ်ခုနှင့်အတူ မကောင်းဆိုးဝါးသတ္တဝါ တစ်ကောင်အဖြစ် အလျင်အမြန် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ကာ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်တော့ မရှိတော့ပေ။

သူတို့၏ရှေ့တွင် မြင်တွေ့နေရသည်မှာ ခန်းမဆောင်အလယ်ရှိ အဆုံးမဲ့တွင်းနက်ကြီးတစ်ခုသာဖြစ်သည်။

ထိုတွင်းနက်ကြီး၏အထက်တွင် လွင့်မျောနေသော ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်း မရှိတော့ဘဲ စက္ကူကဲ့သို့ တစ်တစစ်စပျောက်ကွယ်နေသည့် ဆုလီဝေနှင့် အဖြူရောင်သီးသန့် ဖြစ်နေကာ မှုန်ဝါးဝါး အလင်းတန်းလေးများကို ထုတ်လွှတ်နေသော လူငယ်တစ်ဦးတို့သာ ကျန်ရှိနေတော့သည်။