အခန်း (၁၃-၁၄)

အပိုင်း (၁၃) အား... နင်... နင် မသေဘူးလား...

အစ်မချောင်အိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ရှန်မော့အာနှင့် ရှန်ရှောက်ယွမ်တို့သည် အိတ်များနှင့် ဝါးဖျာများကို သယ်ဆောင်ကာ ဦးလေးလျိုကို ရှာဖွေရန် ဦးစွာ ထွက်လာခဲ့ကြ၏။ ပစ္စည်းများကို မြည်းလှည်းပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး ဦးလေးလျိုအား ကူညီကြည့်ရှုပေးရန် အပ်နှံခဲ့ကာ ရောင်းဝယ်ရေး သမဝါယမဆိုင်သို့ ဦးတည်ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

ဝန်ခံရမည်ဆိုလျှင် သူတို့၌ ပိုက်ဆံသာရှိပြီး လက်မှတ်များ မရှိကြပေ။ သို့သော်ငြားလည်း သမဝါယမဆိုင်တွင် လက်မှတ်မလိုဘဲ ဝယ်ယူနိုင်သည့် ပစ္စည်းအချို့ အမြဲရှိတတ်စမြဲပင်။

ဘာမှမဝယ်ဖြစ်လျှင်တောင်မှ လိုက်လံကြည့်ရှုရသည်က စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှသည်။

သမဝါယမဆိုင်သည် အတော်ပင် ကျယ်ဝန်းပြီး လမ်းမဘက်သို့ မျက်နှာမူထားသည့် အခန်း ၆ ခန်း ရှိကာ အားလုံးတွင် မှန်ပြတင်းပေါက်များ တပ်ဆင်ထားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မီးခိုးရောင် အိမ်ပုလေးများနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် သမဝါယမဆိုင်သည် အတော်လေး ခမ်းနားထည်ဝါပုံ ပေါက်နေသည်။

အပြင်ဘက်နံရံတွင် "စီးပွားရေးကို ဖွံ့ဖြိုးအောင်လုပ်၊ ထောက်ပံ့မှုကို အာမခံ၊ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး ကြိုးစားအားထုတ်ကြ" ဟူသော ကြွေးကြော်သံကြီးကို ဆေးဝါရောင်ဖြင့် ရေးသားထားလေသည်။

ရှန်မော့အာသည် နံရံပေါ်တွင် ရေးသားထားသည့် ကြွေးကြော်သံများကို မြင်တွေ့ရသည်မှာ ယဉ်ပါးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမ၏အိမ်ဘေးရှိ ကုန်ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့ ရုံးချုပ်နံရံတွင်လည်း "ပါတီနောက်သို့ အစဉ်လိုက်နာပြီး ပြည်သူကို အလုပ်အကျွေးပြုပါ" ဟူသော စာတန်းတစ်ခု ရှိလေသည်။ သူမက တောက်ပနေသော မှန်ပြတင်းပေါက်တန်းကို ပို၍ စိတ်ဝင်စားနေပြီး အိမ်အသစ် ဆောက်သည့်အခါတွင် အလားတူ ပြတင်းပေါက်မျိုး တပ်ဆင်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သမဝါယမဆိုင်တွင် ကုန်ပစ္စည်းမျိုးစုံ ပေါများလှသည်။ ရှန်မော့အာက လျှောက်ကြည့်နေစဉ်တွင် ရံဖန်ရံခါ စိတ်ဝင်စားစရာ ပစ္စည်းတချို့ကို တွေ့ရှိရပြီး မူလပိုင်ရှင်၏ မှတ်ဉာဏ်များကို အနည်းငယ် စဉ်းစားလိုက်သည်နှင့် ထိုအရာက ဘာလဲဆိုတာကို သိရှိသွားတတ်သည်။

အစပိုင်းတွင် သာမန် နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းများသာ ဖြစ်ပြီး လတ်ဆတ်ကာ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော်လည်း ထူးခြားမှု သိပ်မရှိလှပေ။ သို့သော်ငြားလည်း အတွင်းဘက် ကောင်တာသို့ ရောက်ရှိပြီး နာမည်ကျော်ကြားလှသော "ပစ္စည်းကြီးသုံးမျိုး" ဖြစ်သည့် လက်ပတ်နာရီ၊ စက်ဘီးနှင့် အပ်ချုပ်စက်များကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်မော့အာသည် ခြေလှမ်းမရွှေ့နိုင်တော့ချေ။

ရှန်မော့အာတွင် ကျောက်စိမ်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော နေနာရီတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ကျောက်စိမ်းသားက အလွန်ကောင်းမွန်ပြီး သူမ အမြတ်တနိုး ထားခဲ့ရသော လက်ရာမြောက်သည့် ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ သို့သော် မည်မျှပင် ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းဖြစ်ပါစေ အချိန်ကြည့်ရန် ကိရိယာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး လက်ပတ်နာရီနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် လှပသော အလှဆင်ပစ္စည်း သက်သက်သာ ဖြစ်နေတော့သည်။

လက်ပတ်နာရီကို လက်ကောက်ဝတ်တွင် ဝတ်ဆင်ထားနိုင်သဖြင့် နေရာမရွေး အချိန်ကို အဆင်ပြေစွာ ကြည့်ရှုနိုင်သည်လေ။

ပြီးတော့ စက်ဘီး... ခေါင်းဆောင် ကျိုးမန်ခန်းတွင် တစ်စီး ရှိသည်။ ခြေနင်းတံကို အနည်းငယ် နင်းလိုက်ရုံဖြင့် မြည်းလှည်းထက် ပိုမြန်အောင် သွားနိုင်ပြီး တပ်ဖွဲ့သို့ အသွားအပြန် လုပ်ရာတွင် ကျိုးမန်ခန်း၏ အားထားရသော ယာဉ်တစ်စီး ဖြစ်လေသည်။ ရှန်မော့အာ တစ်ယောက်တည်းသာ မဟုတ်ဘဲ ယန်လျို ကုန်ထုတ်လုပ်ရေးတပ်ဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်အားလုံးက သူ့ကို အားကျနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အပ်ချုပ်စက်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ပြောရလျှင် ခြေနင်းတံကို နင်းလိုက်ရုံဖြင့် အဝတ်အစားများကို လွယ်ကူစွာ ချုပ်လုပ်နိုင်သည်မှာ အလွန်ပင် အံ့သြစရာကောင်းပြီး လက်ရာမြောက်လှသည်။

ရှန်မော့အာသည် အားကျနေသော်လည်း စိတ်ပျက်စွာဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်ရ၏။ သူမ၏ အိတ်ကပ်များမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသဖြင့် ငေးမောကြည့်ရှုရုံမှလွဲ၍ ဘာမှမတတ်နိုင်ချေ။

"ဟင်း..."

ရှန်မော့အာသည် အသံထွက်အောင် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်ဟု ထင်လိုက်သော်လည်း သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ဖခင်ကလည်း အလားတူပင် လိုချင်တပ်မက်မှုနှင့် ကူကယ်ရာမဲ့နေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တကယ်လို့ သူတို့သာ သာ့လျန်မင်းဆက်မှာ ရှိနေတုန်းဆိုလျှင်၊ ပြီးတော့ စစ်ပွဲသာ မဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုလျှင် ဖခင်ဖြစ်သူ လိုချင်သမျှကို ဧကရာဇ်မင်းထံ ရိုးရှင်းစွာ တောင်းဆိုလိုက်ရုံဖြင့် ရနိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့ပေသိ ယခုတော့ တံခါးပေါက်အပြင်ဘက်က ကြွေးကြော်သံအတိုင်းပဲ သူတို့ ကိုယ့်အားကိုယ်ကိုးပြီး ကြိုးစားအားထုတ်မှ ရပေတော့မည်။

"သမီးတို့ ပိုက်ဆံရှိလာရင် လိုချင်တဲ့ 'ပစ္စည်းကြီးသုံးမျိုး' ဖြစ်ဖြစ်၊ 'ပစ္စည်းငယ်သုံးမျိုး' ဖြစ်ဖြစ် အကုန်ဝယ်ပစ်မယ်" ရှန်မော့အာက ဖခင်ဖြစ်သူကို နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

ကောင်တာနောက်မှ အရောင်းဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးက ပြုံးလိုက်၏။ "ရဲဘော်... ရှင်က ရည်မှန်းချက် ကြီးသားပဲ"

ရှန်မော့အာလည်း ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်မတို့က ၇၀ ပြည့်လွန်နှစ်တွေမှာ တော်လှန်ရေးနဲ့ ထုတ်လုပ်ရေး အောင်ပွဲသစ်တွေကို ကြိုဆိုကြမှာလေ။ ကျွန်မတို့တွေ သေချာပေါက် ပိုပိုပြီး ကောင်းမွန်လာမှာဖြစ်သလို စက်ဘီးလည်း ဝယ်နိုင်မှာပါ"

"ဟုတ်ပါတယ် ဟုတ်ပါတယ်။ တကယ်လို့ လူတိုင်း စက်ဘီးဝယ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဘဝကြီးက ဘယ်လောက်တောင် သာယာလိုက်မလဲ" အရောင်းဝန်ထမ်း အမျိုးသမီးသည် သူမကြောင့် သဘောကျသွားပြီး လက်ယပ်ခေါ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်၏။ "အစ်မဆီမှာ အနာအဆာပါတဲ့ ဓာတ်ဘူးတစ်လုံး ရှိတယ်။ အပြင်ခွံမှာ အပြစ်အနာအဆာ နည်းနည်းပါပေမဲ့ အတွင်းသားက ကောင်းပြီး သုံးလို့ရပါတယ်။ လိုချင်လား"

ရှန်မော့အာ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွား၏။ ဓာတ်ဘူးတစ်လုံး ဝယ်ယူရန် စက်မှုကုန်ပစ္စည်း လက်မှတ်များ လိုအပ်သော်လည်း အနာအဆာပါသော ပစ္စည်းများအတွက် မလိုအပ်ပေ။ ဒီလိုပစ္စည်းမျိုးကို သမဝါယမဆိုင်အတွင်း၌သာ ခွဲဝေယူလေ့ရှိပြီး စင်ပေါ်မတင်ခင်ကတည်းက ကုန်သွားတတ်သည်။ ဒါကို ရလိုက်ခြင်းက အမြတ်ကြီးသော အရောင်းအဝယ်တစ်ခု ပြုလုပ်လိုက်ရသလိုပင်။

"လိုချင်တာပေါ့။ အိမ်မှာ ဓာတ်ဘူးတစ်လုံး တကယ်လိုအပ်နေတာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ကျွန်မ အအေးမိတုန်းက ညဘက် ရေနွေးသောက်ချင်ပေမဲ့ သောက်လို့မရခဲ့ဘူးလေ။ အစ်မရေ... ဒါက တကယ့်ကို မိုးခေါင်တုန်း ရေရသလိုပါပဲရှင်"

ရှန်မော့အာသည် ၆.၅ ယွမ် ပေးလိုက်ပြီး သံကိုယ်ထည်တွင် ချိုင့်ခွက်ရာ အနည်းငယ်သာ ပါရှိသည့် ဓာတ်ဘူးအသစ်တစ်လုံးကို ရရှိလိုက်သည်။

ရှန်မော့အာသည် အလွန် ကျေနပ်သွားပြီး အရောင်းဝန်ထမ်းအမျိုးသမီးကို ထပ်မံ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် ကုန်ခြောက်ကောင်တာသို့ သွားကာ ဆားတစ်ထုပ်နှင့် လက်မှတ်မလိုသော သကြားလုံး လက်တစ်ဆုပ်စာခန့် ဝယ်ယူလိုက်ကြသည်။ သူတို့ လိုအပ်သည်များကို လိုက်ကြည့်ပြီး ဝယ်ယူကာ ပြန်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အထည်ကောင်တာအနီးမှ အငြင်းပွားသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒီနေ့ အနာအဆာပါတဲ့ အထည်တွေ ရောင်းမယ်ဆိုတာ ငါ သေချာ မှတ်မိနေတယ်။ နင်တို့ သဘောကျတဲ့ ဖောက်သည်တွေကို ရောင်းဖို့ ဖွက်ထားတာမလား။ တကယ်လို့ ဒါက သမဝါယမဆိုင်ရဲ့ ပစ္စည်းဆိုရင် လူတိုင်း ဝယ်ခွင့်ရှိရမှာပေါ့။ ငါတို့ကို ထုတ်ပြစမ်းပါ"

"ဘယ်သူ့ကို ပြဿနာရှာတဲ့သူလို့ ပြောနေတာလဲ။ ဘာတွေ လာပြီး ပေါက်ကရ ပြောနေတာလဲ။ တကယ်လို့ အထည်ဝယ်ချင်ရင် အထည်လက်မှတ် ယူလာခဲ့။ လက်မှတ်မပါဘဲ ငါတို့ကို ဓားပြလာတိုက်နေတာလား"

"ဟွန်း... ဒါက ပြည်သူ့ရောင်းဝယ်ရေး သမဝါယမဆိုင် မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာကိစ္စ အနာအဆာပါတဲ့ အထည်တွေကို သီးသန့်အရောင်းအဝယ်လုပ်ဖို့ တိတ်တိတ်လေး ဖွက်ထားရတာလဲ။ နင်တို့က ပြည်သူကို အလုပ်အကျွေးပြုနေတာလား ဒါမှမဟုတ် လူတစ်စုကိုပဲ အလုပ်အကျွေးပြုနေတာလား"

"နင်... နင် တမင်တကာ ပြဿနာလာရှာနေတာမလား။ တွေ့ကြသေးတာပေါ့။ နင့်ကို ပါးရိုက်သတ်ပစ်မယ်"

ရှန်မော့အာ အနားသို့ ရောက်သွားသောအခါ အရောင်းစာရေးမသည် ကောင်တာပေါ်မှ ကိုင်းပြီး သူမရှေ့တွင် ရပ်နေသည့် အမျိုးသမီးကို ပါးရိုက်ရန် ကြိုးစားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုအမျိုးသမီးက အတော်လေး အတွေ့အကြုံရှိပုံရပြီး အရောင်းစာရေးမ၏ ဆံပင်ကို ပြန်ဆွဲလိုက်လေသည်။

ဖြောင်း... ဖြောင်း...

သူမသည် အရောင်းစာရေးမ၏ မျက်နှာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် နှစ်ချက်ဆင့်ပြီး ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

ရောက်ရှိနေသူ အားလုံးမှာ အံ့သြမှင်သက်သွားကြပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြတော့၏။

သူမဘေးရှိ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး လေစုပ်လိုက်သံကိုပင် ရှန်မော့အာ ကြားလိုက်ရသည်။

အရောင်းစာရေးမသည် ထိုအမျိုးသမီးက ဦးအောင် တိုက်ခိုက်လိမ့်မည်ဟု ထင်မထားပုံရသည်။ သူမသည် ခဏတာ ကြောင်အသွားပြီးနောက် အော်ဟစ်ကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး ပြန်လည်တိုက်ခိုက်လေတော့သည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည်လည်း ထပ်တူပင် ကြမ်းတမ်းပြီး ကျိန်ဆဲကာ အရောင်းစာရေးမကို ကုတ်ဖဲ့လေသည်။

"ကျွတ်... ဒီမိန်းမက ဘယ်ကလဲဟ။ သမဝါယမဆိုင်က အရောင်းစာရေးမနဲ့ ရန်ဖြစ်ရဲလောက်အောင် သတ္တိကောင်းလှချည်လား" သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားက မနေနိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

သမဝါယမဆိုင်မှ အရောင်းစာရေးမများသည် ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားသော "လုပ်သားကြီး၈မျိုး" တွင် ပါဝင်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လူတွေက ပစ္စည်းဝယ်ရန်အတွက် သူတို့ကို ပြုံးပြပြီး အထူးတလည် ယဉ်ကျေးပြရလေ့ရှိသော်လည်း အရောင်းစာရေးမများက ဂရုမစိုက်သလို ဆက်ဆံတတ်ကြသည်။ သူတို့နယ်မြေတွင် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရဲသည်ဆိုတော့ ဒီအမျိုးသမီးက သတ္တိအလွန်ကောင်းသူ ဖြစ်ရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက အခြေအနေကို နားမလည်သူ ဖြစ်ရပေမည်။

အနီးနားရှိ သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးက ရှင်းပြလိုက်သည်။ "ဟယ်... ရှင် မသိဘူးလား။ အဲဒါ စုန်းရှုတပ်ဖွဲ့က လျိုယင်းရွှမ်းလေ။ တကယ်တော့ သူက မကြာသေးခင်ကမှ နာမည်ပြောင်းလိုက်တာ။ အရင်တုန်းက နာမည်က လျိုကျိဟုန်တဲ့။ ဒီကောင်မလေးက အရင်တုန်းက လိမ္မာပေမဲ့ ဒီနှစ်အစောပိုင်းတုန်းက မှိုခူးရင်း ချော်လဲပြီး ခေါင်းထိသွားပြီးကတည်းက တက်တက်ကြွကြွ ဖြစ်လာတာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကပဲ သူ့အမေက သူ့မောင်လေးကို ကြက်ဥကျွေးပြီး သူ့ကို မကျွေးလို့ဆိုပြီး အိမ်မှာ သူ့အမေနဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်"

"ဪ... သူကိုး"

လူအတော်များများက သိသွားသည့် ပုံစံဖြင့် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်ကြသည်။

သမဝါယမဆိုင်အနေဖြင့် ထိုနှစ်ယောက် ဆက်လက် ရန်ဖြစ်နေသည်ကို လက်ပိုက်ကြည့်မနေနိုင်တော့ပေ။ မကြာမီမှာပင် အခြားကောင်တာများမှ အရောင်းစာရေးမများက ရန်ပွဲကို ဖြန်ဖြေရန် ပြေးလာကြပြီး ဆိုင်မန်နေဂျာလည်း အလျင်အမြန် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ရန်ဖြစ်နေသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကို ဆွဲခွာလိုက်ပြီးနောက် ဆိုင်မန်နေဂျာ ဘာမှမပြောနိုင်သေးမီ လျိုယင်းရွှမ်းက စတင် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ "ဒါရိုက်တာချန်... မနေ့က ရှင်တို့ဆီ အနာအဆာပါတဲ့ အထည်တစ်သုတ် ရောက်တယ်မဟုတ်လား။ ဝန်ထမ်းတွေ အချင်းချင်း ခွဲယူပြီးတော့ သုံးလိပ် ကျန်နေသေးတယ်လေ။ နေဗီပြာ နှစ်လိပ်နဲ့ အဝါနုရောင် တစ်လိပ် မဟုတ်လား။ အဲဒါတွေကို ဒီနေ့ ထုတ်ရောင်းရမှာ မဟုတ်ဘူးလား"

ဒါရိုက်တာချန်: "......"

သူက မရှိဘူးဟု ပြောချင်သော်လည်း သူမက အတိအကျ ပြောနေသဖြင့် ငြင်းလို့မရ ဖြစ်နေသည်။

အစပိုင်းတွင် လူများက လျိုယင်းရွှမ်းကို ပြဿနာရှာနေသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ အသေးစိတ်ကအစ တိကျနေသဖြင့် သူမပြောသည်ကို စတင် ယုံကြည်လာကြသည်။

တကယ်တမ်းတွင် အနာအဆာပါသော အထည်များသည် ရှားပါးပြီး လက်မှတ်မလိုသောကြောင့် သမဝါယမဆိုင် ဝန်ထမ်းများအကြား ခွဲဝေယူကြသည်မှာ နှုတ်ဖြင့်မပြောသော စည်းမျဉ်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ အကယ်၍ ပိုနေပါက အရောင်းစာရေးမများက သူတို့၏ ဆွေမျိုးများကို တိတ်တဆိတ် ရောင်းချပေးလေ့ရှိသည်။

လူတိုင်းက ဒီရေးသားမထားသော စည်းမျဉ်းကို နားလည်ကြပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ဘယ်သူကမှ ပြဿနာရှာလေ့ မရှိကြပေ။ သို့သော် ယခု တစ်စုံတစ်ယောက်က ဖွင့်ပြောလိုက်ပြီဖြစ်ရာ လူအုပ်ကြီးထဲမှ ဉာဏ်ကောင်းသူတချို့က စတင် ဝင်ပြောကြတော့သည်။ "ဒါရိုက်တာချန်... အနာအဆာပါတဲ့ အထည်တွေ တကယ်ရှိတာလား။ ဒီကောင်မလေး ပြောတာကြည့်ရရင် တကယ်သိနေတဲ့ပုံပဲ။ လုပ်ဇာတ်ခင်းနေတဲ့ပုံ မဟုတ်ဘူးနော်"

ဒါရိုက်တာချန်မှာ အကြပ်ရိုက်သွားရသည်။ သူမက အသေးစိတ် သိနေသဖြင့် ငြင်း၍မရသလို ချက်ချင်း ဝန်ခံလိုက်လျှင်လည်း အရောင်းစာရေးမဘက်က မှားသွားပြီး သမဝါယမဆိုင်၏ ပုံရိပ်ကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

ပါးနပ်သော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ဒါရိုက်တာချန်က ပြောလိုက်သည်။ "အနာအဆာပါတဲ့ အထည်သုံးလိပ် ရှိတာတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ အများကြီး မရှိတာကြောင့် ဘယ်လိုရောင်းရမလဲဆိုတာ ဆွေးနွေးနေကြတုန်းမို့ ရဲဘော်ရှောင်ယွမ်က ချက်ချင်း ထုတ်မရောင်းသေးတာပါ။ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းက ဝယ်ချင်နေကြမှတော့ ကျွန်တော် အခုပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါမယ်။ ရှောင်ယွမ်... အထည်တွေကို ထုတ်ရောင်းလိုက်ပါ။ ဦးသူ ယူစနစ်နဲ့ပေါ့"

ဒါရိုက်တာချန် စကားဆုံးသည်နှင့် လျိုယင်းရွှမ်းက အခွင့်အရေးယူပြီး ကောင်တာကို ရိုက်ချလိုက်လေသည်။ "အထည်တွေကို မြန်မြန် ထုတ်ပေး"

ရှောင်ယွမ်က မကျေနပ်ဖြင့် "ဘာကိစ္စ ထုတ်ပေးရမှာလဲ။ သူ ငါ့ကို ရိုက်ထားတာလေ"

ဒါရိုက်တာချန်၏ မျက်နှာထား အနည်းငယ် မည်းမှောင်သွားသည်။ "ဖောက်သည်က မကျေနပ်ချက် ရှိရင် သေချာ ရှင်းပြသင့်တာပေါ့။ ရန်ဖြစ်တဲ့အထိ လုပ်ရသလား။ သမဝါယမဆိုင်ကို ဒီလိုပုံစံနဲ့ လည်ပတ်နိုင်မယ် ထင်နေလား"

ခေါင်းဆောင် စိတ်ဆိုးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှောင်ယွမ်သည် ဘာမှထပ်မပြောရဲတော့ပေ။ သူမသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ကောင်တာအောက်မှ နေဗီပြာ အထည်တစ်လိပ်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ တချို့နေရာများတွင် အရောင်မညီညာမှုများ ရှိနေပြီး ဒါက အပြစ်အနာအဆာ ဖြစ်လောက်သည်။ သို့သော် ပစ္စည်းရှားပါးနေသော ကာလတွင် မည်သူမျှ ဒီလို အသေးအမွှား အပြစ်အနာအဆာများကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။ ထို့အပြင် အထည်လက်မှတ် မလိုသဖြင့် တကယ့်ကို တွက်ခြေကိုက်လေသည်။

ဘေးမှ ကြည့်နေသူများ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများ ပေါ်လာကြသည်။

"ငါ တစ်စ လိုချင်တယ်။ ဒီအရောင် မဟုတ်ဘူး။ အဝါနုရောင်ကို လိုချင်တာ"

လျိုယင်းရွှမ်းက ထပ်ပြောလိုက်ပြန်ရာ သူမ၏အသံက ကျယ်လောင် ပြတ်သားနေသည်။

ရှောင်ယွမ်: "......"

ကျန်လူများ: "......"

တကယ့်ကို အကြောထူတဲ့သူပဲ။ အထည်က သုံးလိပ်ပဲ ရှိတာကို သူက ထိပ်ဆုံးကနေ တောင်းနေပြီ။

ဒါရိုက်တာချန်၏ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်သွားသော်လည်း ညင်သာစွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။ "အထည်က အကန့်အသတ်ပဲ ရှိတာမို့လို့ မျှတမှုရှိအောင် တစ်ယောက်ကို ၁၀ ပေထက် ပိုယူလို့မရပါဘူး ရဲဘော်"

လျိုယင်းရွှမ်းက နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်ပြီး ညည်းညူလိုက်သေးသည်။ "၁၀ ပေဆိုလည်း ၁၀ ပေပေါ့။ တစ်စုံစာ ချုပ်ဖို့တောင် မလောက်ဘူး။ ကျွတ်... ထားလိုက်ပါတော့။ ငါ အဝါနုရောင် လိုချင်တယ်။ ဒီ မွဲခြောက်ခြောက် နေဗီပြာကို မလိုချင်ဘူး"

အရောင်းစာရေးမ ရှောင်ယွမ်သည် ဒေါသထွက်လွန်း၍ ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း ခေါင်းဆောင်က ဘေးတွင် ရပ်နေသဖြင့် မပေါက်ကွဲရဲရှာပေ။ သူမသည် ဒေါသကို မြိုသိပ်ပြီး အဝါနုရောင် အထည်လိပ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ၁၀ ပေ အမြန်တိုင်းပြီး ကပ်ကြေးဖြင့် ဖြတ်ကာ လျိုယင်းရွှမ်းထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။

လျိုယင်းရွှမ်းသည် ပိုက်ဆံရှင်းလိုက်ပြီး ၁၀ ပေရှိသော အထည်ကို လိပ်ကာ ကောင်တာမှ ဖယ်ပေးလိုက်သည်။

အခြားသူများသည် အလိုအလျောက် သူမကို လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီး သူမ ကောင်တာမှ ထွက်ခွာသွားသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ကောင်တာရှေ့သို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာကြတော့သည်။

"ငါ့ကို နေဗီပြာ ၁၀ ပေ ပေး"

"ငါ အဝါနုရောင် လိုချင်တယ်။ ၁၀ ပေပဲ"

"ငါ့ကိုရော... ငါ့ကိုရော... ငါ့ကိုလည်း ပေးပါဦး"

လျိုယင်းရွှမ်းသည် ခေါင်းမော့ရင်ကော့ လျှောက်သွားရင်း တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်၏။ "နင်တို့အားလုံး ငါ့ကို ကျေးဇူးတင်သင့်တယ်။ ဟွန်း... ပြည်သူ့ရောင်းဝယ်ရေး သမဝါယမဆိုင်က ပြည်သူကို အလုပ်အကျွေးမပြုဘဲ မရိုးမသား အရောင်းအဝယ် လုပ်ဖို့တောင် ကြိုးစားနေတယ်။ တစ်နေ့ကျရင် ငါ တိုင်ပစ်လိုက်ဦးမယ်"

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဒါရိုက်တာချန်မှာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားရလေသည်။

သူသည် ဒါက စုန်းရှုတပ်ဖွဲ့မှ နာမည်ကြီး လျိုယင်းရွှမ်း ဖြစ်ကြောင်း မသိခဲ့ပေ။ သို့သော် ဒီရဲဘော်သည် လူအများစုနှင့် မတူကြောင်း သူ ပြောနိုင်သည်။ ဘယ်ခေတ်ကာလမှာမဆို ရန်ဖြစ်ခြင်း သို့မဟုတ် တိုင်ကြားခြင်းကို ပြုလုပ်သူများသည် သေချာပေါက် လျှော့တွက်လို့မရသော သူများ ဖြစ်ကြသည်။

ထို့ကြောင့် ဒါရိုက်တာချန်သည် သူမပြောသည်ကို ကြားသော်လည်း မကြားချင်ယောင်ဆောင်ပြီး နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

လျိုယင်းရွှမ်းသည် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ထွက်ခွာသွားစဉ် အမှတ်တမဲ့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ လူအုပ်ကြားရှိ ရှန်မော့အာနှင့် မျက်လုံးချင်း ဆုံသွားလေသည်။

သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက ချက်ချင်း အေးခဲသွားတော့သည်။ ရှန်မော့အာကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုမှ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုသို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ "အား... နင်... နင်... နင်... နင်က မသေဘူးလား"

ရှန်မော့အာက သူမကို ကြည့်ပြီး နားမလည်နိုင်စွာ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။

လျိုယင်းရွှမ်း၏ မျက်နှာအမူအရာသည် ပို၍ပင် ထိတ်လန့်သွားပြီး "နင်... နင်... နင်... နင်က သေသွားပြီလေ။ နင်က သေချာပေါက် သေသွားပြီဟာကို... အား... သရဲ... သရဲ"

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် သူမသည် တံခါးပေါက်ဆီသို့ ပြေးထွက်သွားပြီး အဝေးတစ်နေရာသို့ အမြန်ရောက်ရှိကာ အစက်ကလေး တစ်စက်အဖြစ် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရှန်မော့အာတစ်ယောက်ကတော့ ထိုနေရာတွင် ဘာပြောရမှန်းမသိဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့လေတော့သည်။

...

အပိုင်း (၁၄) လွန်ကဲမှု

ဒီနေ့ခေတ်မှာ လူတွေက အယူသည်းမှုတွေကို မယုံကြည်ကြတော့ပေ။ လျိုယင်းရွှမ်း၏ အပြုအမူကို ထောက်ချင့်ပြီး လူတိုင်းက ဒီမိန်းကလေးမှာ ပြဿနာတချို့ ရှိနေသည်ဟု ထင်မြင်ကြသည်။ ဒါကြောင့် ဘယ်သူကမှ သူမ၏ သေခြင်းတရားနှင့် သရဲတစ္ဆေအကြောင်း ပြောဆိုမှုတွေကို အာရုံမစိုက်ကြတော့ချေ။

အရှေ့ကို အရောက်သွားပြီး အထည် မကုန်ခင် လုဝယ်ဖို့ အာရုံစိုက်တာက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကိုယ်ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ ပစ္စည်းပြတ်သွားရင် နောင်တကြီးကြီး ရရပေလိမ့်မည်။

ရှန်ရှောက်ယွမ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားနေသည့် လျိုယင်းရွှမ်းကို စဉ်းစားဆင်ခြင်ဟန်ဖြင့် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သူက ရှန်မော့အာနှင့် အဓိပ္ပာယ်ပါပါ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။

"သမီး အဲဒီမိန်းကလေးကို သိလား"

သေချာစဉ်းစားကြည့်လိုက်တော့မှ သူမ လျိုယင်းရွှမ်းကို 'သိသင့်' ကြောင်း ရှန်မော့အာ သဘောပေါက်လိုက်သည်။

လျိုယင်းရွှမ်းနှင့် မူလရှန်မော့အာတို့သည် ကျောင်းတစ်ကျောင်းတည်းတွင် တက်ရောက်ခဲ့ကြပြီး အတန်းတစ်နှစ်သာ ကွာခြားလေသည်။ ကျောင်းတွင် ကျောင်းသား သိပ်မများလှသည့်အပြင် ကျောင်းသူဦးရေမှာ ပို၍ပင် နည်းပါးသဖြင့် သူတို့အချင်းချင်း အတော်အတန် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်မှု ရှိကြသည်။ ထို့အပြင် ယန်လျိုတပ်ဖွဲ့နှင့် စုန်းရှုတပ်ဖွဲ့သည် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသော အိမ်နီးချင်းများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ကျောင်းသွားကျောင်းပြန် လမ်းတွင် မကြာခဏ ဆုံတွေ့လေ့ ရှိကြသည်။ သူတို့ သိပ်ပြီး မရင်းနှီးလှသော်လည်း အချင်းချင်းတော့ သိကြပေသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီမိန်းကလေးက ဘာဖြစ်လို့ ငါ့ကို သရဲလို့ ပြောရတာလဲ။

ရှန်မော့အာတွင် ထိုကိစ္စကို တွေးတောနေရန် အချိန်မရှိချေ။ အကြောင်းမှာ သူမသာ တိုးဝှေ့မဝင်ပါက အထည်စများ ရောင်းကုန်သွားတော့မည်။

နာရီဝက်ကျော်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ရှန်မော့အာသည် သူမ လုယက်ဝယ်ယူထားသည့် အထည်စ ၁၀ ပေကို ပိုက်ကာ တပ်ဖွဲ့ပိုင်ဆိုင်ခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့လေသည်။ ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် ရေနွေးဓာတ်ဘူးတစ်လုံးနှင့် ဆားတစ်ထုတ်ကို ကိုင်ထားသည်။ သားအဖနှစ်ယောက်သည် ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် အပြုံးချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။

လက်မှတ်မလိုဘဲ ရေနွေးဓာတ်ဘူးနှင့် အထည်စ ဝယ်ယူနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူတို့အတွက် အမှန်တကယ် ကံကောင်းခြင်းပင်။ တပ်ဖွဲ့ပိုင်ဆိုင်ခန်းသို့ လာရခြင်းက တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။

သူတို့၏ နောက်ထပ်တာဝန်မှာ အုတ်နှင့် အမိုးကြွပ် စက်ရုံအရောင်းဆိုင်တွင် ဈေးနှုန်းမေးမြန်းရန်နှင့် အိမ်ပြုပြင်ရန်အတွက် အမိုးကြွပ်အနည်းငယ် ဝယ်ယူရန် ဖြစ်သည်။

လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့တွင် နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံ နှစ်ရုံရှိပြီး ၎င်းတို့မှာ အထည်အလိပ်စက်ရုံနှင့် အုတ်ဖုတ်လုပ်ငန်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။ အုတ်ဖုတ်လုပ်ငန်းသည် ယခင်က ပုဂ္ဂလိက အလုပ်ရုံတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် သမိုင်းကြောင်း ကြွယ်ဝလေသည်။ ရှန်အဘိုး ထိုတိုက်အိမ်ကြီးများကို ဆောက်လုပ်ခဲ့စဉ်က အုတ်နှင့် အမိုးကြွပ်များကို ထိုနေရာမှပင် ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ဤအုတ်ဖုတ်လုပ်ငန်းကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပ်ဖွဲ့များသည် ပိုမို ခမ်းနားထည်ဝါသော အိမ်များကို ဆောက်လုပ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ တပ်ဖွဲ့တိုင်းလိုလိုတွင် တိုက်အိမ်ကြီးများ ရှိကြသည်။ အုတ်နှင့် အမိုးကြွပ် အများအပြားကို မတတ်နိုင်သူများက အနည်းဆုံး နံရံတစ်ဝက်ကို အုတ်စီကာ အဓိကအခန်းများကို အမိုးကြွပ် မိုးလေ့ရှိကြသည်။

အုတ်ဖုတ်စက်ရုံ၏ ဝင်ပေါက်တွင် အရောင်းဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှိလေသည်။ အရောင်းဝန်ထမ်းသည် သူတို့က အမိုးကြွပ်အနည်းငယ်သာ လိုချင်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ ဂရုမစိုက်သည့်ပုံ ပေါက်သွားသော်လည်း သူတို့၏ မေးခွန်းများကို ရှင်းလင်းစွာ ဖြေကြားပေးခဲ့သည်။ အိမ်သစ်တစ်လုံး ဆောက်လုပ်မည်ဆိုပါက အုတ်နှင့် အမိုးကြွပ်ဖိုး ယွမ်တစ်ရာကျော် ကျသင့်လိမ့်မည်။

ဒါက မျှော်လင့်ထားပြီးသားပင်။ ရှန်မော့အာနှင့် ရှန်ရှောက်ယွမ်တို့သည် အနေအေးပြီး စကားနည်းကြသော်လည်း သူတို့၏ တိုက်အိမ်ကြီးနှစ်လုံး မည်မျှ တန်ကြေးရှိသည်ကို တိတ်တဆိတ် တွက်ချက်ကြည့်ဖူးကြသည်။ ဈေးနှုန်းများ ပြောင်းလဲခြင်း ရှိမရှိ အတည်ပြုရန်အတွက် ယနေ့ မေးမြန်းခဲ့ခြင်းသာ။

ရှန်မော့အာက ရေနွေးဓာတ်ဘူးနှင့် ဆားထုတ်ကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး ရှန်ရှောက်ယွမ်က လက်များကို အားပြုကာ အမိုးကြွပ်တစ်စုကို သယ်မလိုက်သည်။ သားအဖနှစ်ယောက်သည် အရောင်းဆိုင်ထဲမှ ထွက်လာခဲ့ကြ၏။

အုတ်ဖုတ်စက်ရုံ အလုပ်ရုံ၏ အပြင်ဘက်တွင် အပြာရောင်အုတ်များဖြင့် စီထားသော နံရံတစ်ခု ရှိသည်။ နံရံဘေးတွင် လူနှစ်ဦး ရပ်နေကြ၏။ အသက်ကြီးသော အမျိုးသားသည် အဖြူရောင် အင်္ကျီလက်တိုနှင့် အပြာရောင် ဘောင်းဘီရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး၏ အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ အသက် ၂၀ ကျော် အရွယ်ရှိ လူငယ်တစ်ဦးသည် လက်တစ်ဖက်တွင် ဆေးပုံးနှင့် ကျန်လက်တစ်ဖက်တွင် စုတ်တံကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ထိုလူကြီးကို တီးတိုး ရေရွတ်ပြောဆိုနေလေသည်။

"ဒါရိုက်တာ... ကျွန်တော် မကြိုးစားတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အိမ်မှာ နေ့တိုင်း လက်ရေးကျင့်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီပညာက တစ်ညတည်းနဲ့ တတ်မြောက်နိုင်တာမှ မဟုတ်တာ။ ပြီးတော့ ကျွန်တော်က စာတောင် မနည်းရေးနေရတာ ပန်းချီဆွဲဖို့ဆို ဝေးရောပေါ့။ စက်ရုံထဲမှာ ဒီပညာရပ်တွေ တတ်ကျွမ်းတဲ့ တခြားလူကို ဘာလို့ မရှာတာလဲဗျာ။ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း တခြားဌာနက လူတစ်ယောက်လောက် ရက်နည်းနည်းလောက် ငှားသုံးပါလား"

"တခြားဌာနတွေကို ငါ မစုံစမ်းဘူးလို့ မင်း ထင်နေလား။ အထည်အလိပ်စက်ရုံက ဝါဒဖြန့်ချိရေးမှူးက ငါတို့စက်ရုံက ရှောင်ကောရဲ့ အစ်မလေ။ သူတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံး အလုပ်ကြမ်းစခန်းကို အပို့ခံလိုက်ရပြီ။ သူ့အစ်မ လွတ်မယ်လို့ မင်း ထင်လို့လား"

လူကြီးက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ငါ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး တပ်ဖွဲ့ရုံးကိုတောင် သွားမေးပြီးပြီ။ စာရေးပြီး ပန်းချီဆွဲတတ်တဲ့ ကေဒါတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်။ သူက တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်တွေ ခိုင်းထားတဲ့ အလုပ်တွေ များလွန်းလို့ ငါတို့ကို မကူညီနိုင်ဘူးတဲ့"

ထိုအခါ လူငယ်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒါရိုက်တာ... ကျွန်တော်က အလုပ်ကို စိတ်မပါတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့် အရည်အချင်းက အကန့်အသတ် ရှိတယ်လေ။ ယာယီဖြေရှင်းနည်းလောက်နဲ့ပဲ ဖြစ်သလို လုပ်လိုက်ကြမလား"

လူကြီးက စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး "အများပိုင် ပုံရိပ်နဲ့ သက်ဆိုင်နေတဲ့ ကိစ္စကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖြစ်သလို လုပ်လို့ရမှာလဲ။ ငါတို့ အုတ်ဖုတ်စက်ရုံက ခရိုင်ထဲမှာ ထိပ်တန်း စံပြဌာနတစ်ခုနော်။ ခေါင်းဆောင်တွေက မကြာမကြာ လာရောက်စစ်ဆေးတတ်ပြီး တခြားဌာနတွေကလည်း ငါတို့ဆီမှာ လာလေ့လာကြတယ်။ တကယ်လို့ ငါတို့ရဲ့ ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေးလုပ်ငန်းက စုတ်ပြတ်သတ်နေတာကို လူတွေ မြင်သွားရင် ကြည့်ရဆိုးလွန်းတယ်"

လူငယ်က တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။ "ဒါဆို ဒါရိုက်တာ ကိုယ်တိုင် လုပ်ကြည့်ပါလား"

လူကြီးမှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရူးမတတ်ပင် ဖြစ်သွားရသည်။ "ငါက အုတ်လုပ်တဲ့ ပညာရှင်ကွ။ တကယ်လို့ ငါသာ စာရေးပန်းချီဆွဲတတ်ရင် မင်းကို ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေးဌာနမှာ ထားပါ့မလား"

လူငယ်က ဆက်ပြီး ရေရွတ်နေလေသည်။ "ကျွန်တော်ကလည်း ဝါဒဖြန့်ချိရေး ပညာရှင်မှ မဟုတ်တာ..."

သူတို့ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။ "ရဲဘော်တို့... တောင်းပန်ပါတယ်။ စာရေးပြီး ပန်းချီဆွဲရမယ်ဆိုတာ ဘာအကြောင်းပါလဲ"

လူငယ်က လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ အဝတ်အစားနွမ်းပါးများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အမိုးကြွပ်များနှင့် ရေနွေးဓာတ်ဘူးကို ကိုင်ထားသည့် လူနှစ်ယောက်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့သည် ပစ္စည်းလာဝယ်သည့် တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် တူနေသည်။ ဤလူများသည် ဝင်ပါချင်သည့် ဘေးလူများသာ ဖြစ်သည်ဟု သူ ပထမဆုံး တွေးလိုက်မိသည်။

သူ စိတ်တိုနေပြီးသား ဖြစ်သဖြင့် ဆက်ဆံပုံက သိပ်မကောင်းလှချေ။

လူကြီးသည် လူငယ်လောက် စိတ်မမြန်ပေ။ ကျေးတောသားပုံ ပေါက်နေသော်လည်း ယဉ်ကျေးပြီး တည်ငြိမ်သော အမူအရာရှိသည့် သူ့ရှေ့မှ လူနှစ်ယောက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ့စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ရှားသွားပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "ငါတို့စက်ရုံမှာ အခုတလော အရေးကြီးတဲ့ ဝါဒဖြန့်ချိရေး လုပ်ငန်းတာဝန်တချို့ ရှိနေတယ်။ ကြွေးကြော်သံတွေ ရေးဖို့နဲ့ နံရံတွေ၊ ကြော်ငြာသင်ပုန်းတွေနဲ့ တခြားနေရာတွေမှာ နံရံကပ်ပန်းချီတွေ ဖန်တီးဖို့ လိုအပ်နေတာ။ ဒီအလုပ်အတွက် သင့်တော်တဲ့သူကို ရှာမတွေ့သေးဘူး ဖြစ်နေတယ်။ မင်း မေးလာမှတော့ ရဲဘော်မှာရော ဒီလိုအရည်အချင်းမျိုး ရှိလို့လား"

ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် အမိုးကြွပ်ကိုင်ထားသည့် ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို ပြင်လိုက်ပြီး ဟန်ဆောင်မှုကင်းစွာ ပြောလိုက်၏။ "ကြွေးကြော်သံ ရေးတာနဲ့ နံရံကပ်ပန်းချီ ဆွဲတာဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် ပြဿနာမရှိပါဘူး"

ရှန်ရှောက်ယွမ်က မာန်တက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အခြားနယ်ပယ်များတွင် အားနည်းကောင်း အားနည်းနိုင်သော်လည်း လက်ရေးနှင့် ပန်းချီအရာတွင် သူသည် ရိုးရှင်းစွာပင် ထူးချွန်ပြောင်မြောက်လှသည်။

ကြွေးကြော်သံ ရေးခြင်း သို့မဟုတ် နံရံကပ်ပန်းချီ ဆွဲခြင်းသည် သူ့အတွက် ကလေးကစားစရာမျှသာ။

လူငယ်သည် ရှန်ရှောက်ယွမ်ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး သံသယဝင်သွားသည်။ "ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ ကြွေးကြော်သံရေးပြီး နံရံကပ်ပန်းချီ ဆွဲတတ်လို့လား။ လျှောက်ခြစ်ထားမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

ပြောရမည်ဆိုလျှင် သူ ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေးမှူး တာဝန်ယူကတည်းက ရည်ရွယ်ချက်မဲ့စွာ လျှောက်ခြစ်နေခဲ့ရသည် မဟုတ်ပါလား။

အစပိုင်းတွင် သူသည် ကြော်ငြာသင်ပုန်းများပေါ်တွင်သာ လျှောက်ရေးခဲ့သည်။ စက်ရုံတစ်ရုံလုံးက ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေးဌာန၏ အခြေအနေကို သိထားကြသဖြင့် အလွန်ဆုံး သူတို့ နောက်ပြောင်ရုံလောက်သာ ရှိပြီး အရှက်ရစရာ ကိစ္စကလည်း စက်ရုံအတွင်း၌သာ ပြီးဆုံးသွားတတ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင် ခရိုင်က စက်ရုံနှင့် သတ္တုတွင်းများအားလုံး ဝါဒဖြန့်ချိရေး လုပ်ငန်းတာဝန်သစ်များကို အမြန်ဆုံး ပြီးမြောက်အောင် ဆောင်ရွက်ရန် တောင်းဆိုလာပြီး အပြင်ဘက်နံရံများနှင့် ဂိတ်တံခါးများကဲ့သို့သော ထင်ရှားသည့် နေရာများကို အပြည့်အဝ အသုံးပြုရန် အတိအလင်း ညွှန်ကြားထားသည်။

သူက ဆက်လက် အရှက်ကွဲခံရမည်ကို ဂရုမစိုက်လျှင်တောင်မှ စက်ရုံခေါင်းဆောင်ပိုင်းက လက်ခံလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော်ငြားလည်း သူ့ရှေ့မှ ဤလူသည် ကြွေးကြော်သံရေးပြီး နံရံကပ်ပန်းချီ ဖန်တီးနိုင်သည်ကို သူ တကယ် မယုံကြည်နိုင်ချေ။

လူကြီးက ချက်ချင်း ပြောလိုက်၏။ "ရှောင်တင်း... ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"

ထို့နောက် သူက ရှန်ရှောက်ယွမ်ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။ "ရဲဘော်... ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် မိတ်ဆက်ပါရစေ။ ကျွန်တော်က လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့ အုတ်ဖုတ်စက်ရုံ၊ ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေးဌာနက ဌာနမှူး ရွှီဝေကော်ပါ။ ဒါကတော့ ကျွန်တော်တို့ ဌာနက ရှောင်တင်း၊ တင်းလိရှင်းပါ။ သူက နည်းနည်း စိတ်မြန်လက်မြန် ရှိလို့ ဗွေမယူပါနဲ့ဗျာ"

ရွှီဝေကော်သည် တင်းလိရှင်း၏ ရိုင်းပျမှုအတွက် ဦးစွာ တောင်းပန်လိုက်ပြီးနောက် ရှန်ရှောက်ယွမ်၏ နောက်ခံအကြောင်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ သူ ခန့်မှန်းပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် ယန်လျိုတပ်ဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ သူ့မျက်လုံးများတွင် စိတ်အားထက်သန်မှုများ လင်းလက်လာခဲ့သည်။

အကယ်၍ အခြားဌာနမှ ပညာရှင်တစ်ဦးဆိုလျှင် သူတို့အနေဖြင့် ခဏတာ ငှားရမ်းရန်သာ ကြိုးစားနိုင်လိမ့်မည်။ သို့သော် တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်နေပြီး အထူးသဖြင့် စစ်မှန်သော အရည်အချင်းရှိသူဆိုလျှင် စက်ရုံထဲသို့ ခေါ်ယူရန် လျှောက်ထားနိုင်ခြေ ရှိသည်။

အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း ရာထူးမရနိုင်လျှင်တောင်မှ ယာယီရာထူးတစ်ခုက သူတို့၏ ဝန်ထမ်းရှားပါးမှု ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရာတွင် သေချာပေါက် အထောက်အကူ ပြုပေလိမ့်မည်။

ရွှီဝေကော်သည် ထိုအရာကို တိတ်တဆိတ် တွေးတောလိုက်ပြီး သူ့အတွေးများကို ဖုံးကွယ်ထားလိုက်၏။ သူတို့၏ ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေးဌာနတွင် ဒီအလုပ်ကို လုပ်နိုင်သူ အမှန်တကယ် မရှိကြောင်းနှင့် ရှန်ရှောက်ယွမ်အနေဖြင့် နံရံပေါ်တွင် စာအနည်းငယ် ကူရေးပေးနိုင်မလားဟု ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် မေးမြန်းလိုက်သည်။

၎င်းသည် သူ့အရည်အချင်းကို စမ်းသပ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှန်ရှောက်ယွမ် သိသဖြင့် မငြင်းဆန်ခဲ့ပေ။ သူသည် အမိုးကြွပ်ပုံကို ဂရုတစိုက် ချထားလိုက်ပြီး တင်းလိရှင်းထံမှ ဆေးပုံးနှင့် စုတ်တံကို ယူလိုက်သည်။

ရေးရမည့် စာသားများကို အတည်ပြုပြီးနောက် သူသည် နံရံကို ခဏတာ ရပ်ကြည့်နေပြီး စုတ်တံကို ဆေးနှစ်ကာ စတင် ရေးသားလိုက်လေသည်။

အစပိုင်းတွင် တင်းလိရှင်းက ရွှီဝေကော်အား တိတ်တဆိတ် သတိပေးလိုက်သေးသည်။ အကယ်၍ ဒီလူကသာ သူတို့နံရံပေါ်တွင် တစ်ခုခု လျှောက်ခြစ်လိုက်ပါက ဆေးပြန်သုတ်ရန် နည်းလမ်းရှာရမည်ဖြစ်ပြီး အလုပ်ရှုပ်သွားစေနိုင်သည်ဟု ပြောလိုက်၏။

သူ့ စကား မဆုံးသေးခင်မှာပင် ပထမဆုံး စာလုံးသည် နံရံပေါ်တွင် ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ့မှာ ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်ကာ အံ့သြမှင်သက်သွားရတော့သည်။

စာလုံးက ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် လှပနေသည်။

လှပရုံသာမက လျင်မြန်လိုက်သည်မှာလည်း လွန်ပါရော။

ပြောရလျှင် နံရံပေါ်တွင် ကြွေးကြော်သံ ရေးသည့်အခါ ယခင် ပြည်သူ့ဆက်ဆံရေးမှူး ရှောင်ကော ပင်လျှင် ဆေးမချယ်မီ နံရံပေါ်တွင် ကောက်ကြောင်း အရင်ဆွဲလေ့ရှိသည်။

တင်းလိရှင်းအတွက်မူ သူသည် ကောင်းမွန်သော ကောက်ကြောင်းတစ်ခုပင် မဆွဲနိုင်ချေ။

သို့သော် အဝတ်အစားနွမ်းပါးများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး စုတ်တံကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ဒီလူသည် စက္ကူပေါ်တွင် စာရေးသကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာပင် နံရံပေါ်တွင် ရေးသားနေသည်။ သူသည် ကောက်ကြောင်းဆွဲရန် လုံးဝ မလိုအပ်ဘဲ သွက်လက်သော စုတ်ချက်အနည်းငယ်ဖြင့် စာလုံးတစ်လုံးကို အပြီးသတ်လိုက်သည်။

ထိုစာလုံးသည် ထူးကဲစွာ လှပနေလေသည်။

တင်းလိရှင်းတစ်ယောက် ဖော်ပြ၍ မတတ်နိုင်သော်လည်း ယခင်က ဤမျှ လှပသော လက်ရေးမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြောင်းကိုတော့ သူ သိလိုက်သည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် နံရံပေါ်ရှိ ကြွေးကြော်သံ ရေးသားခြင်း ပြီးစီးသွားလေသည်။

"ကောင်းတယ်... တကယ် ကောင်းတယ်ဗျာ။ ရဲဘော် ရှန်ရှောက်ယွမ်... ခင်ဗျား တကယ် တော်တာပဲ" အစောပိုင်းက သံသယအဝင်ဆုံး ဖြစ်ခဲ့သော တင်းလိရှင်းသည် ယခုအခါ အကျယ်လောင်ဆုံး အားပေးနေသူ ဖြစ်လာလေသည်။

"တကယ်ကို ကောင်းကောင်း ရေးထားတာပဲ။ ရဲဘော်ရှန်ရဲ့ အရည်အချင်းက ထူးချွန်လွန်းပါတယ်" ရွှီဝေကော်လည်း အလွန် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ "ရဲဘော်ရှန်... ကျွန်တော်တို့ဌာနက တကယ်ပဲ အခက်အခဲ တွေ့နေလို့ပါ။ ခင်ဗျားအနေနဲ့ အချိန်နည်းနည်းပေးပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ကူညီပေးနိုင်မလားဗျာ။ ကျွန်တော်တို့က အလကား ခိုင်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ လုပ်အားချိန်နဲ့အညီ လုပ်ခပေးပါ့မယ်။ ဒါ့အပြင် တကယ်လို့ အလုပ်ပြီးမြောက်မှု ကောင်းတယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားအတွက် အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းရဖို့ ကျွန်တော် အစွမ်းကုန် ကူညီပေးပါမယ်။ ဘယ်လိုသဘောရလဲ"

သူ ဘယ်လိုလုပ် ငြင်းဆန်နိုင်ပါမည်နည်း။

ရှန်ရှောက်ယွမ် ကိုယ်တိုင် လာရောက်အကြံပြုခဲ့ခြင်းမှာ ဤအရာသည် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု ယူဆသောကြောင့်ပင်။

အလုပ်ရလျှင် အကောင်းဆုံး ဖြစ်သော်လည်း အပိုဝင်ငွေရလျှင်လည်း မဆိုးလှပေ။

၁၀ မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် သားအဖနှစ်ယောက်သည် မြည်းလှည်းပေါ်သို့ ပြန်တက်လိုက်ကြသည်။

သခွားမွှေးခြင်းတောင်းကို ရောင်းချပြီးဖြစ်သော အဒေါ်ချန်သည် လှည်းပေါ်တွင် စောင့်နေလေသည်။ ရှန်မော့အာနှင့် သူမ၏ဖခင် ပြန်သယ်လာသည့် ပစ္စည်းပမာဏကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ မနေနိုင်ဘဲ အာမေဋိတ်ပြုလိုက်မိသည်။ "နင်တို့ရဲ့ ဒီနေ့ခရီးစဉ်က အလကား မဖြစ်ဘူးပဲ။ ပစ္စည်းတွေ အများကြီးပါလား... ဟယ်... ရေနွေးဓာတ်ဘူးနဲ့ အထည်စတွေပါ ပါလာတာလား"

ရှန်မော့အာက ပြုံးလိုက်၏။ "ကျွန်မတို့ ကံကောင်းသွားတယ်။ သမဝါယမဆိုင်က နည်းနည်းလေး အနာဆာပါနေတဲ့ ရေနွေးဓာတ်ဘူးတွေနဲ့ အထည်စတွေကို လျှော့ဈေးနဲ့ ရောင်းနေတာလေ"

အဒေါ်ချန်က ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်ကာ "ဟယ်... နင်တို့ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ။ အဲဒီလို လျှော့ဈေးတွေက ကုန်တာ မြန်တယ်လေ။ ဒီနေ့ နင်တို့ ကံတက်နေတာပဲ။ ဒါက တကယ့်ကို အမြတ်ကြီးရလိုက်တာပဲဟဲ့"

ရှန်မော့အာက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေါ့... ဒီနေ့က အရမ်းကောင်းတဲ့ နေ့တစ်နေ့ပါပဲ"

ဒီခရီးစဉ်က တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိလှသည်။ ဒီပစ္စည်းတွေကို ရခဲ့ရုံသာမက အဖေလည်း အလုပ်ရခဲ့သည်လေ။ မြှားတစ်စင်းတည်းနဲ့ ငှက်နှစ်ကောင် ပစ်လိုက်သလိုပါပဲလား။

...