ရတနာတိုက်ကြီးနဲ့အတူ ၁၉၇၀ခုနှစ်ကိုရောက်သွားတဲ့ တော်ဝင်မင်းသမီးလေး

သာ့လျန်မင်းဆက်ကြီးကတော့ အမှန်တကယ်ပင် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ချေပြီ။ သူပုန်တပ်များသည် မြို့တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိနေကြပြီး တံခါးကို ရိုက်ချိုးဖျက်ဆီးကာ ဝင်ရောက်ရန် တာစူနေကြ၏။ မင်းသား ရှန်ရှောက်ယွမ်နှင့် သူ့သမီးဖြစ်သူတို့သည် ရတနာတိုက်ခန်းအတွင်း၌ ကုပ်နေကြကာ တိုင်းပြည်နှင့်အတူ အသေခံရန် ပြင်ဆင်ထားကြပြီး တုန်ရီနေကြရှာသည်။ သို့သော်ငြားလည်း သူပုန်များသည် ရတနာတိုက်ခန်းကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်လာခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အဝေးတစ်နေရာမှ တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားသံများသည်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့လေသည်။ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သားအဖနှစ်ယောက်သည် သတ္တိကို မွေးမြူလိုက်ကြပြီး ရတနာတိုက်ခန်းတံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ကြ၏။ ... ပေါက်ပြားကို ပခုံးပေါ်ထမ်းကာ ဖြတ်လျှောက်သွားသည့် အိမ်နီးချင်းတစ်ယောက်က လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။ "ရှန်လောင်ချီ နေထွက်နေပြီလေ။ အလုပ်သွားဖို့အချိန်ရောက်ပြီ" သတင်းကောင်းကား သူတို့သည် ခေတ်ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့ကြခြင်းပင်။ သူတို့၏အသက်များ ဘေးကင်းသွားကြပြီး ရတနာတိုက်ခန်းကိုလည်း လက်လွှတ်ဆုံးရှုံးလိုက်ရခြင်း မရှိပေ။ သို့သော်— သတင်းဆိုးကား ဒီနေရာမှ အရာအားလုံးသည် သူတို့၏ သာ့လျန်မင်းဆက်နှင့် အလွန်ကွာခြားနေခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ခြင်းက ဘေးဒုက္ခကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။ မင်းသား ရှန်ရှောက်ယွမ်က ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်၏။ "ငါတို့က ဆင်းရဲတယ်။ တကယ့်ကို ဆင်းရဲတာပါကွာ" ...