အခန်း (၂၃-၂၄)

အပိုင်း (၂၃.၁) အိမ်သစ် ဆောက်ခြင်း

ရှန်မိသားစုက အိမ်သစ် ဆောက်နေကြလေပြီ။

တကယ်တော့ မကြာသေးမီက ရှန်မိသားစုသည် အိမ်ဆောက်ရန် ပစ္စည်းများ စုဆောင်းနေကြောင်း ရွာထဲမှ လူအများအပြား သဲ့သဲ့လေး ကြားခဲ့ရသည်။ သူတို့အိမ်အနောက်ဘက်ရှိ မြေရိုင်းပေါ်တွင်ပင် ကျောက်ခဲများနှင့် သစ်များကဲ့သို့သော အဆောက်အအုံ ပစ္စည်းများကို တဖြည်းဖြည်း စုပုံထားခဲ့ကြ၏။

သို့သော် တောရွာတွင် အိမ်ဆောက်ရသည်မှာ လွယ်ကူသော အလုပ်တစ်ခု မဟုတ်ချေ။

လုပ်အားအတွက်က ပြဿနာမရှိပေ။ ရွာအသိုင်းအဝိုင်းမှ ဆွေမျိုးများနှင့် မိတ်ဆွေများ ဝိုင်းဝန်းကူညီကြလျှင် လူများပါက ၁၀ ရက်ခန့်ဖြင့် အိမ်တစ်လုံးကို ဆောက်လုပ်နိုင်ပြီး လူနည်းပါက ရက် ၂၀ ခန့်ဖြင့် အပြီးသတ်နိုင်လေသည်။

အခက်အခဲမှာ ပစ္စည်းများ စုဆောင်းခြင်းပင်။ ကျောက်ခဲများ၊ သစ်သားများ၊ အုတ်ကြွပ်များ၊ ကောက်ရိုးများ၊ ရွှံ့ဝါများ၊ သဲများနှင့် အခြားသော မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည့်အရာများ စုဆောင်းရမည်။ ပိုမိုကောင်းမွန်သော အိမ်တစ်လုံး ဆောက်လုပ်ရန်အတွက် အုတ်များ စုဆောင်းခြင်းနှင့် ဘိလပ်မြေ ဝယ်ယူခြင်းတို့လည်း လိုအပ်သေးသည်။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် အနည်းဆုံး ၁ နှစ် သို့မဟုတ် ၂ နှစ်မျှ အချိန်မယူဘဲ ပစ္စည်းအားလုံးကို စုဆောင်းရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ တချို့ မိသားစုများသည် အိမ်ဆောက်ရန် ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းရုံဖြင့် ၇ နှစ်၊ ၈ နှစ်ခန့် အချိန်ယူရတတ်လေသည်။

ဟုတ်ပါသည်။ မိသားစုအများစုက ဆင်းရဲကြပြီး တစ်နှစ်ပတ်လုံး ငွေများများစားစား မစုဆောင်းနိုင်သောကြောင့်သာမက ပစ္စည်းများ ရှားပါးသောကြောင့်လည်း ဖြစ်လေသည်။ သင့်တွင် ငွေရှိလျှင်ပင် သင်လိုအပ်သည့်အရာကို ဝယ်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် လူတွေက ထိုအကြောင်းကို ကြားခဲ့ရသော်လည်း ရှန်မိသားစုက ၃ နှစ်အတွင်း အိမ်ကို ဆောက်လုပ်နိုင်မည်ဆိုလျှင်ပင် တော်တော်လေး အထင်ကြီးစရာ ကောင်းနေပြီဟု လူတိုင်းက ထင်ထားခဲ့ကြသည်။

ဒီလောက် တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်းမှာ သူတို့က တကယ်ပဲ ဆောက်လုပ်ရေး စတင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားခဲ့မည်နည်း။

ပန္နက်ရိုက်သည့်နေ့တွင် ရှန်မိသားစု၏ သတ်မှတ်ထားသော အိမ်မြေနေရာ၌ ကူညီရန် လာရောက်သူများနှင့် ပြည့်နှက်နေရုံသာမက အပြင်ဘက် ရွာလမ်းမပေါ်တွင်ပင် စောင့်ကြည့်နေသူများဖြင့် စည်ကားနေလေသည်။

လူအများအပြားက သက်ပြင်းချကာ ဘဝသည် တကယ်ပင် မမျှော်လင့်ထားသည့် အလှည့်အပြောင်းများကို ပေးစွမ်းနိုင်ကြောင်း ညည်းတွားလိုက်ကြ၏။ မကြာသေးမီကပင် ရှန်လောင်ချီနှင့် သူ၏သမီးတို့သည် အိမ်တွင် စားစရာမရှိသဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသည်။ ဤမျှ တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း ရှန်လောင်ချီသည် အုတ်ဖုတ်စက်ရုံတွင် အလုပ်သမားတစ်ဦးအဖြစ် စတင်လုပ်ကိုင်နေပြီဖြစ်ပြီး အိမ်သစ်တစ်လုံးပင် ဆောက်လုပ်နေလေပြီ။

အထူးသဖြင့် အုတ်ဖုတ်စက်ရုံ၏ လယ်ထွန်စက်က အုတ်အပြည့် တင်ဆောင်လာသည်ကို မြင်တွေ့ရပြီးနောက် ဤခံစားချက်သည် ပို၍ပင် နက်ရှိုင်းသွားလေသည်။

ရှန်မိသားစု အိမ်ကို ဤမျှ လျင်မြန်စွာ ဆောက်လုပ်နိုင်ခြင်းမှာ ပြင်းထန်စွာ အနိုင်ကျင့်ခံရပြီးနောက် သူတို့၏ စိတ်နေသဘောထား ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားကာ ရှန်မိသားစု၏ ပထမအိမ်ခွဲ နှင့်ဒုတိယအိမ်ခွဲတို့ထံမှ ငွေများကို ပြန်လည်ရယူနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပါဝင်လေသည်။ သို့သော် ငွေရှိလျှင်ပင် အုတ်များကို ဤမျှ လျင်မြန်စွာ လုံလောက်အောင် ရရှိနိုင်ခြင်းမှာ ရှန်လောင်ချီက ယခုအခါ အုတ်ဖုတ်စက်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်နေသောကြောင့်လည်း ဖြစ်ရပေမည်။ သို့မဟုတ်ပါက အုတ်ဝယ်ရန် တန်းစီရုံဖြင့် မည်မျှကြာမည်ကို မည်သူသိနိုင်ပါမည်နည်း။

"မြစ်၏ အရှေ့ဘက်ကမ်းတွင် အနှစ် ၃၀၊ အနောက်ဘက်ကမ်းတွင် အနှစ် ၃၀" ဟူသော ရှေးဆိုရိုးစကား ရှိသော်လည်း ရှန်မိသားစုအတွက်မူ အလွန်တိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း၌ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပုံပေါ်လေသည်။

စာချုပ် ချုပ်ဆိုစဉ်က ပထမအိမ်ခွဲ၊ ဒုတိယအိမ်ခွဲ တို့နှင့် သဘောတူညီချက်တွင် ယွမ် ၃၀၀ သည် အိမ်ဝယ်ယူရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပြီး အကယ်၍ ရှန်ရှောက်ယွမ်၏ မိသားစုက အိမ်ဆောက်မည်ဆိုပါက ပထမအိမ်ခွဲနှင့် ဒုတိယအိမ်ခွဲ တို့သည် လိုအပ်သော လုပ်အားရက်များကို ပံ့ပိုးပေးရမည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယနေ့တွင် ပထမအိမ်ခွဲနှင့် ဒုတိယအိမ်ခွဲ တို့မှ သားများကလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြလေသည်။

လုပ်အားရက်များကို ငွေအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သော်လည်း ကျေးလက်မိသားစုတစ်စုသည် တစ်နှစ်အတွင်း လက်တွေ့ကျကျ မည်မျှ စုဆောင်းနိုင်မည်နည်း။ လုပ်အားရက်များအစား မည်သူက ငွေပေးချင်မည်နည်း။

ရှန်မော့အာ၏ အမည်ခံ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုများအားလုံးသည် မျက်နှာများ အလွန်မည်းမှောင်နေကြပြီး အလုပ်ကို အလွန်အမင်း စိတ်မပါ့တပါဖြင့် လုပ်ကိုင်နေကြကာ သူတို့၏ မိဘများကို ကြိတ်ပြီး အပြစ်တင်နေကြတော့သည်။ သူတို့ သဘောတူညီချက်ကို လက်မှတ်ရေးထိုးစဉ်က ဘာကြောင့် လုပ်အားရက်များကို ချန်လှပ်ရန် မစီစဉ်ခဲ့ကြသနည်း။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် သူတို့၏ ဦးလေး ၇ အတွက် အခမဲ့ အလုပ်လုပ်ပေးနေရပြီး ရွာသားများ၏ လှောင်ပြောင်ခြင်းကိုလည်း ခံနေကြရလေသည်။

ရှန်လောင်ချီ၏ တရားဝင် တူများအနေဖြင့် ရှန်မိသားစု အိမ်သစ်ဆောက်သည့်အခါ မှန်ကန်စွာဖြင့် လာရောက်ကူညီသင့်သည်ဟုပင် သူတို့ မတွေးမိကြချေ။

ပထမအိမ်ခွဲနှင့် ဒုတိယအိမ်ခွဲ မှ အခြားမိသားစုဝင်များကတော့ မလာခဲ့ကြပေ။ သူတို့သည် မျက်နှာပြရန် အလွန် ရှက်ရွံ့နေကြသည်။

သို့သော် ချောင်မေသည် သူမ၏ မြေးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ရွာလမ်းမပေါ်တွင် ရပ်ကာ ပွဲကြည့်နေလေသည်။ တစ်ယောက်ယောက်က ချောင်မေကို စနောက်လိုက်၏။ "ဟဲ့... ချောင်မေ၊ လောင်ချီရဲ့ မိသားစုက အိမ်သစ်ဆောက်နေတာဆိုတော့ နင့်ရဲ့ ကျန့်ဟွေးက ဘာလို့ လာမကူတာလဲ။ ပြီးတော့ နင်ကလည်း မရီးအနေနဲ့ ထမင်းဟင်း ချက်ပြုတ်ရာမှာ ကူညီသင့်တာ မဟုတ်ဘူးလား"

ချောင်မေက မျက်နှာအရေထူသည်။ အခြားသူများ၏ အိမ်သို့ ပြေးသွားကာ အစားအစာများကို လုယူနိုင်သူပင်။ သူမသည် လက်နှစ်ဖက်ကို ခါးထောက်လျက် ရှန်လောင်ချီ၏ အိမ်ဘက်သို့ စိုက်ကြည့်ကာ တံတွေးထွေးရင်း ပြောလိုက်လေသည်။ "သူက ငါ့ကို ဖိတ်ဖို့ ဘာမှ ယူမလာဘဲနဲ့ ငါကရော ငါ့ရဲ့ ကျန့်ဟွေးကရော အားအားယားယား ဘာလို့ သူတို့အိမ်အလုပ်ကို သွားကူရမှာလဲ"

အခြားသူများ: "..."

သူတို့သည် ဆွံ့အသွားကြတော့သည်။

အခြားသူများက သူမကို လှောင်ပြောင်နေသည်ကိုတော့ သူမသည် လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ချေ။

သူမက ရှန်လောင်ချီသည် သူမကို ကူညီရန် ဖိတ်ခေါ်ဖို့ ဘာမှ ယူမလာဘူးဟုပင် ညည်းတွားနေသေးသည်။ ရှန်လောင်ချီက သူမ၏ ပြတင်းပေါက်များကို သွားမရိုက်ခွဲသည်ပင် ကောင်းနေပြီ။

တကယ်ပါပဲ။ ဒီလူက မိုက်မဲပြီး ဆိုးသွမ်းလိုက်တာ။

လူတိုင်းသည် အလိုအလျောက်ပင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်သွားကြ၏။ ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးနှင့် ဘယ်သူကမှ မပတ်သက်ချင်ကြပေ။

အမှန်တကယ်တော့ မကြာသေးမီက ဖြစ်ရပ်များစွာသည် ရွာသားများအား ရှန်မိသားစု၏ ပထမအိမ်ထောင်စု၊ ဒုတိယအိမ်ထောင်စုနှင့် တတိယအိမ်ထောင်စု တို့အပေါ် အမြင်သစ်တစ်ခု ရရှိစေခဲ့သည်။

မူလက သူတို့သည် ရှန်လောင်ချီက ပါးနပ်သည်၊ ရှန်လောင်အာ့က ကြင်နာတတ်သည်၊ ရှန်လောင်စန်းက ပွင့်လင်းသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုအခါ ပါးနပ်သူက မတရားကို ပါးနပ်နေပြီး ကြင်နာသူက ဟန်ဆောင်နေကာ ပွင့်လင်းသူက ရိုးရှင်းစွာ မိုက်မဲပြီး လမ်းမှားရောက်နေပုံပေါ်လေသည်။

လူတွေက ညတွင်းချင်း ဆိုးသွမ်းသွားကြသည်တော့ မဟုတ်တန်ရာ။ ဤမိသားစု ၃ စုသည် အမြဲတမ်း ဤသို့ပင် ဖြစ်နေခဲ့လောက်သည်။

လူတော်တော်များများက ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ လူ ၂ ယောက်သာရှိသော ရှန်လောင်ချီ၏ မိသားစုသည် အမြဲတမ်း ရုန်းကန်နေရသည်မှာ မထူးဆန်းတော့ဟု ထင်မြင်လာကြသည်။ ယခင်က သူတို့သည် ဤမိသားစုများ၏ ခေါင်းပုံဖြတ်မှုကို တော်တော်လေး ခံခဲ့ရပုံပေါ်လေသည်။

ရှန်မော့အာကတော့ အဒေါ်ချန်နှင့်အတူ မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသဖြင့် ဤအကြောင်းအရာများကို လုံးဝ မသိခဲ့ချေ။

ထမင်းကျွေးရမည့် လူများပြားလှသဖြင့် ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် လူတစ်ယောက်ကို မီးဖိုချောင်အပြင်ဘက်တွင် ယာယီမီးဖိုတစ်ခု ဖိုခိုင်းထားပြီး ဟင်းအိုးတစ်လုံးတည်းဖြင့် မနိုင်မနင်း မဖြစ်စေရန် အဒေါ်ချန်၏ မိသားစုထံမှ ဟင်းအိုးတစ်လုံးကို ငှားရမ်းခဲ့လေသည်။

အဒေါ်ချန်သည် တောယုန်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်တွယ်ရင်း ပါးစပ်နားရွက်တက်ချိတ်မတတ် ပြုံးကာ ပြောလိုက်လေသည်။ "အဒေါ်တော့ တကယ် မြတ်နေပြီ။ နင်တို့ကို ဟင်းအိုးတစ်လုံး ငှားလိုက်တာနဲ့ အစားကောင်း အသောက်ကောင်းစားရဖို့ အဒေါ့်မိသားစု တစ်ခုလုံးကို ခေါ်လာရတယ်။ မော့အာ... နင်တော့ တကယ် ရှုံးတာပဲ"

ရှန်မော့အာသည် စဉ်းတီတုံးပေါ်ရှိ တောကြက်သွန်မြိတ်များကို အလျင်အမြန် လှီးဖြတ်ရင်း ပြုံးကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ဒါပေမဲ့ အဒေါ်တို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးက ဒီမှာ လာကူညီနေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ပြီးတော့ ကျွန်မက အဒေါ်တို့ရဲ့ ဟင်းအိုးကို ငှားလိုက်ရင် အဒေါ်တို့ ဘယ်လို ဟင်းချက်မလဲ။ အားလုံးကို ဗိုက်ဆာခံပြီး မထားနိုင်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ဒီရာသီမှာ သောက်စရာ 'အနောက်မြောက်လေ' မှ မရှိတာ (စားစရာ ဘာမှမရှိ)"

အဒေါ်ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒီကောင်မစုတ်လေး။ ကိစ္စမရှိပါဘူး၊ အဒေါ်က မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး အခွင့်အရေး ယူရတာကို သဘောကျပါတယ်"

သူတို့ အလုပ်လုပ်ရင်း စကားပြောနေကြစဉ် အဒေါ်ချန်၏ ချွေးမဖြစ်သူ အစ်မ ရှင်းမေသည် အပြင်ဘက်မှ ဆန်ဆေးပြီး ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဆေးကြောထားသော ဆန်များပါသည့် ကြွေအိုးတစ်လုံးကို ကိုင်ထားပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးနေဟန်ဖြင့် တုံ့ဆိုင်းကာ ပြောလိုက်၏။ "မော့အာ... ထမင်းထဲကို ကန်စွန်းဥခြောက်လေးတွေ နည်းနည်း ထည့်လိုက်ရမလား။ ငါတို့ ယူလာတာတွေက တော်တော်လေး ချိုတော့ ထမင်းနဲ့အတူ ပေါင်းရင် အရသာရှိမှာ"

ရှန်မော့အာက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။ "အစ်မ ရှင်းမေ... ဆန်မလောက်ဘူးလို့ ထင်လို့လား။ ကျွန်မ လူအရေအတွက်ကို ရေတွက်ပြီး နည်းနည်း ပိုထည့်ထားတာပါ။ မလောက်သေးရင် နောက်ထပ် နည်းနည်း ထပ်ချင်ပေးပါ့မယ်။ ပထမဆုံး အနပ်မှာ အားလုံးကို ဗိုက်ဝအောင် စားစေချင်လို့ တခြားဘာမှ မထည့်ဖို့ စဉ်းစားထားတာပါ"

အစ်မ ရှင်းမေသည် သူမ၏ ယောက္ခမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စကားပြောရန် တုံ့ဆိုင်းနေလေသည်။ အဒေါ်ချန်သည် သူမ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို နားလည်လိုက်သည်။ ရှန်မော့အာက သူတို့၏ ကလေးငယ်များကို ထည့်မတွက်ထားဟု သူမက ထင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်မော့အာနှင့် အချိန်အတော်ကြာ နေခဲ့ဖူးသဖြင့် အဒေါ်ချန်သည် သူမ၏ စိတ်နေသဘောထားကို သိထားလေသည်။ အကယ်၍ ရှန်မော့အာက သူတို့ မိသားစုတစ်ခုလုံးကို ထမင်းစားရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့လျှင် သူမသည် ထိုကဲ့သို့သော အသေးအဖွဲ တွက်ချက်မှုများကို လုပ်မည် မဟုတ်ချေ။

ထို့ကြောင့် အဒေါ်ချန်က ပြောလိုက်၏။ "နင် ဘာကို တုံ့ဆိုင်းနေတာလဲ။ မော့အာက အရမ်း ရက်ရောတာကို။ စောစောက နင် ရေတွက်တာ မှားသွားလို့ဖြစ်မယ် ဒါမှမဟုတ် နောက်တစ်ခေါက် သွားပြန်ရေလိုက်လေ။ မလောက်ရင် မော့အာက ဆန်ထပ်ချင်ပေးလိမ့်မယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အစ်မ ရှင်းမေသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ ယောက္ခမ အကြံပြုသည့်အတိုင်း လူအရေအတွက်ကို ပြန်လည်ရေတွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရှန်မော့အာက ရုတ်တရက် ဓားမကြီးကို ခုတ်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေသည်။ "အာ... ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိပြီ"

သူမက ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "အစ်မ ရှင်းမေ... လူအရေအတွက်ကို ပြန်ရေတွက်လို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဦးလေးတွေရဲ့ သားတွေကို မထည့်နဲ့နော်။ သူတို့က ကျွန်မတို့ကို အကြွေးဆပ်ဖို့ လုပ်အားလာပေးတာဆိုတော့ သူတို့ကို ကျွေးစရာ မလိုဘူး"

အစ်မ ရှင်းမေသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အာမေဋိတ်သံ ထွက်သွားပြီး အဒေါ်ချန်သည် ယုန်ကို ကိုင်တွယ်နေရင်း ရပ်တန့်သွားကာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။ "မော့အာ ပြောတာ သဘာဝကျတယ်။ သူတို့က လုပ်အားလာပေးတာဆိုရင် သူတို့ကို မကျွေးတာက အကြောင်းပြချက် ခိုင်လုံပါတယ်"

အိမ်ရှင်က ထမင်းကျွေးရသည်မှာ ထုံးစံဖြစ်သော်လည်း ရှန်မိသားစု လုပ်ခဲ့သည်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ အဒေါ်ချန်က ရှန်ရှောက်ယွမ်နှင့် ရှန်မော့အာတို့သည် စိတ်ဆိုးပြီး ထမင်းမကျွေးရန် အခွင့်အရေး အပြည့်အဝ ရှိသည်ဟု ထင်သည်။

ယောက္ခမဖြစ်သူက သဘောတူသည်ကို မြင်သောအခါ အစ်မ ရှင်းမေသည် သူတို့ကို ထမင်းမကျွေးခြင်းမှာ အနည်းငယ် ပြင်းထန်လွန်းသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သူမ ဝင်စွက်ဖက်ရမည့် နေရာမဟုတ်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမက ပြောလိုက်၏။ "ပြန်ရေတွက်စရာ မလိုပါဘူး။ သူတို့ကို ဖယ်လိုက်ရင် ဆန်က လုံလောက်တာထက်တောင် ပိုနေပါသေးတယ်"

လူတိုင်း ဗိုက်ဝအောင် စားလျှင်ပင် လုံလောက်နေလိမ့်မည်။

ထိုအခိုက်တန့်လေးအတွင်းတွင် အစ်မ ရှင်းမေသည် ရှန်မော့အာက စေးနှဲနေခြင်းလား၊ သဘောကျယ်နေခြင်းလား ဆိုသည်ကို မဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ချေ။

သူမသည် ဟင်းအိုးတစ်လုံး ငှားရုံဖြင့် ကူညီသူများအတွက် ဤမျှကောင်းမွန်သော အစားအစာများကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ပြီး သူမ၏ ကလေးငယ်များအတွက်ပါ အစားအစာများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးခဲ့လေသည်။

သို့တိုင် သူမသည် သူမ၏ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုများအတွက် ထမင်းတစ်နပ်ကိုပင် မကျွေးချင်ခဲ့ချေ။

ရှန်မိသားစု၏ အတိတ်က လုပ်ရပ်များသည် ရှန်လောင်ချီနှင့် သူ၏သမီးကို နက်ရှိုင်းစွာ နာကျင်စေခဲ့ပုံပေါ်ရသည်။

အစ်မ ရှင်းမေသည် စိတ်ထဲတွင် ကြိတ်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အလုပ်ပြန်လုပ်လေတော့သည်။

ချွေးမဖြစ်သူ ထွက်သွားပြီးနောက် အဒေါ်ချန်က ရှန်မော့အာကို မေးလိုက်၏။ "နေ့တိုင်း လူဒီလောက်အများကြီး စားနေရတာဆိုတော့ နင့်မှာ စားစရာ လောက်ရဲ့လား။ မလောက်ရင် အဒေါ်တို့အိမ်ကနေ နည်းနည်း ခွဲပေးမယ်လေ"

ရှန်မော့အာက ပြုံးကာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်၏။ "လုံလောက်ပါတယ်။ အဒေါ်တို့ မိသားစုကလည်း ကန်စွန်းဥခြောက်တွေနဲ့ ပြောင်းဖူးတွေ ယူလာပေးတော့ နောက်ကျရင် အကြမ်းစာ နည်းနည်း ရောလိုက်မယ်လေ။ လောက်မှာပါ။ တကယ်လို့ တကယ် မလောက်ရင် အဒေါ့်ကို သေချာပေါက် အကူအညီ တောင်းပါ့မယ်... အားနာနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး"

အလုပ်သမားများက တကယ်ပင် များပြားလှသည်။ ရှန်မိသားစု၏ ပထမအိမ်ခွဲနှင့် ဒုတိယအိမ်ခွဲတို့မှ လူအနည်းငယ်ကို ဖယ်ထုတ်လိုက်လျှင် ရှန်မော့အာနှင့် ရင်းနှီးလာသော မိသားစုများမှ ခွန်အားကြီးသော အလုပ်သမား အများအပြားလည်း လာရောက်ခဲ့ကြသည်။ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ကျိုးမန်ခန်းက လူအင်အား အနည်းငယ်ကို စုစည်းရာတွင် ကူညီပေးခဲ့ပြီး ရှန်မျိုးရိုးရှိသော ဆွေမျိုးအနည်းငယ်ကလည်း ကူညီရန် စေတနာ့ဝန်ထမ်းခဲ့ကြသည်။ ဪ... ပြီးတော့ ဖုမင်ဇယ်နှင့် ကျိန့်ကျားမင်တို့လည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြလေသည်။

သူတို့သည် ကြိုတင်၍ အစားအစာ အတော်အသင့် ပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြသည်။ ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် တပ်ဖွဲ့ထံမှ စပါးတချို့နှင့် အုတ်ဖုတ်စက်ရုံမှ ရိက္ခာလက်မှတ်တချို့ကို ချေးယူခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူသည် ရတနာတိုက်ခန်းထဲမှ ရိုးရိုးရွှေလက်စွပ်တစ်ကွင်းကို အစ်မချောင်နှင့် စပါးတချို့ လဲလှယ်ခဲ့လေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ အခက်ခဲဆုံးအပိုင်းမှာ စပါးများကို ချေးယူခြင်း၊ လဲလှယ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကြီးမားကျယ်ပြန့်သော ရတနာတိုက်ခန်းအတွင်းရှိ ရေတွက်၍မရနိုင်သော ရတနာများကြားမှ ထိုရိုးရှင်းပြီး သာမန်ရွှေလက်စွပ်ကို ရှာဖွေရခြင်း ဖြစ်နေသည်။

ရှန်မော့အာသည် ရတနာတိုက်ခန်းကို ရှင်းလင်းရန် ၃ ရက်တိတိ အချိန်ယူခဲ့ရပြီးမှသာ ၎င်းကို ရှာတွေ့ခဲ့သည်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူမသည် ၎င်းတို့ကို တစ်စုံလုံး ရှာတွေ့ခဲ့သဖြင့် အကယ်၍ နောင်တစ်ချိန်တွင် ငွေလိုလာပါက သူတို့သည် ပို၍ လဲလှယ်နိုင်လေသည်။

အဒေါ်ချန်သည် ယုန် ၃ ကောင်လုံးကို အရေခွံဆုတ်ပြီး သန့်စင်ပေးထားကာ ရှန်မော့အာက ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များနှင့် အရံဟင်းလျာများကို ပြင်ဆင်ထားလိုက်သည်။ သူမသည် ယုန် ၂ ကောင်ကို ယူကာ အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် အကြိမ်အနည်းငယ် ခုတ်ထစ်လိုက်ပြီးနောက် မီးညှပ်ကို သုံးကာ ထင်းအနည်းငယ်ကို မီးဖိုထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် မီးတောက်လာခဲ့လေသည်။ ဆီကို အပူပေးလိုက်ပြီးနောက် ကြက်သွန်မြိတ်၊ ဂျင်း၊ နာနတ်ပွင့်၊ ပဲငံပြာရည်နှင့် ဟင်းချက်ဝိုင်တို့ကို ထည့်လိုက်သည်။ စဉ်းတီတုံးပေါ်ရှိ အသားပုံကြီး တစ်ခုလုံးကို အိုးထဲသို့ တွန်းထည့်လိုက်ပြီးနောက် ယောင်းမဖြင့် ခပ်မြန်မြန် မွှေလိုက်သည်တွင် သွားရည်ကျစရာ အနံ့အသက်များက လေထုထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန့်နှံ့သွားလေတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် ရှန်မော့အာသည် ကျန်ရှိနေသော ယုန်ကို ဆား၊ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များဖြင့် နယ်ရန် နောက်ဆုံးတွင် အချိန်ရသွားလေသည်။ ဤတစ်ကောင်ကိုတော့ မနက်ဖြန်အတွက် ချန်ထားရမည်။

အဒေါ်ချန်က တအံ့တဩ ပြောလိုက်လေသည်။ "အိုကွယ်... နင့်ရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာက တကယ်ကို အထင်ကြီးစရာပဲ။ အနံ့လေးက သိပ်မွှေးတော့ အဒေါ်တောင် သွားရည်ကျလာပြီ"

ရှန်မော့အာက ရယ်လိုက်၏။ "အသားတစ်အိုးလုံး ချက်နေတာဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ် စားချင်စရာ မကောင်းဘဲ နေပါ့မလဲ"

အဒေါ်ချန်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "နင်ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတိုင်းက အသားကို ဒီလောက် မွှေးအောင် မချက်နိုင်ပါဘူး။ နင့်အမေက သင်ပေးခဲ့တာလား"

ရှန်မော့အာ၏ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး သဘောတူညီကြောင်း ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်လေသည်။

မူလပိုင်ရှင်၏ မိခင်မိသားစုသည် သူမ ချန်ရစ်ခဲ့သော ဓာတ်ပုံများအရ တော်တော်လေး ချမ်းသာခဲ့ပုံရသည်။ ဓာတ်ပုံများထဲတွင် ထိုမိသားစုသည် အလွန် ခေတ်မီသော ပုံစံဖြင့် ဝတ်စားဆင်ယင်ထားကြပြီး နောက်ခံမှာ ဥယျာဉ်ပါသော အနောက်တိုင်းစတိုင် အိမ်တစ်လုံး ဖြစ်ဟန်တူလေသည်။ သို့သော် မူလပိုင်ရှင်၏ မိခင်သည် ဟင်းချက်ရာတွင် သိပ်မကျွမ်းကျင်ခဲ့ချေ။ သူမ၏ မိသားစုတွင် အစေခံများ ရှိနိုင်သည်ဟု ရှန်မော့အာက ခန့်မှန်းလိုက်ပြီး ထို့ကြောင့် သူမသည် လက်တစ်ချောင်းမျှပင် လှုပ်ခဲ့ရမည် မဟုတ်ချေ။

အပိုင်း (၂၃.၂)

ရှန်မော့အာ ကိုယ်တိုင်လိုပင်။ နှစ်စဉ် ရှန်ရှောက်ယွမ်၏ မွေးနေ့အတွက် ဟင်းအနည်းငယ်နှင့် အသက်ရှည်ခေါက်ဆွဲ တစ်ပန်းကန်ကို ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်ပေးချင်သောကြောင့်သာ မဟုတ်လျှင် သူမကဲ့သို့သော အထက်တန်းလွှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ဟင်းချက်ရန် မည်သို့ သင်ယူနိုင်မည်နည်း။

မူလပိုင်ရှင်သည် ဟင်းချက်နည်းကို အနည်းငယ် သိသော်လည်း သူမ လုပ်ခဲ့သော ဟင်းလျာများ၏ မှတ်ဉာဏ်များအားလုံးသည် အရသာပေါ့ရွှတ်နေပြီး စားချင်စရာ မကောင်းသောကြောင့် စားလို့တော့ သိပ်ကောင်းလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု ရှန်မော့အာက သံသယဝင်မိလေသည်။

အဒေါ်ချန်က သက်ပြင်းချလိုက်၏။ "နင့်အမေ သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က ရွာသားတွေနဲ့ သိပ်မရင်းနှီးခဲ့တာ နှမြောစရာပဲ။ သူ ဒီလောက် တော်မှန်း ငါသိခဲ့ရင် ငါ့သမီးတွေကို သူ့ဆီမှာ သေချာပေါက် သင်ခိုင်းမှာပဲ"

ရှန်မော့အာသည် မလုံမလဲ မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ နေလိုက်ရသည်။

သားအဖနှစ်ယောက်သည် သူတို့နှင့် မသက်ဆိုင်သင့်သော အရည်အချင်းများအားလုံးကို မူလပိုင်ရှင်၏ မိခင်ထံသို့ ပုံချနေခဲ့ကြသည်။ ပန်းချီဆွဲခြင်း၊ လက်ရေးလှရေးခြင်း၊ ဟင်းချက်ခြင်း၊ အပ်ချုပ်ခြင်းနှင့် ပန်းထိုးခြင်း—အရာအားလုံးကို သူမ သင်ပေးခဲ့သည်ဟု ပြောခဲ့ကြသည်။ ဒီအတိုင်းဆိုလျှင် ကွယ်လွန်သွားသော အမျိုးသမီးသည် ယန်လျိုတပ်ဖွဲ့တွင် ဒဏ္ဍာရီတစ်ခု ဖြစ်လာတော့မည်မှာ သေချာလှသည်။

မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ဟင်းချက်ရင်း အလုပ်ရှုပ်နေစဉ် အပြင်ဘက်ရှိ အလုပ်သည်လည်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လည်ပတ်နေလေသည်။ ရုတ်တရက် လူတိုင်းသည် အလွန်အမင်း အရသာရှိပြီး သွားရည်ကျစရာကောင်းသော အသားနံ့ကို ရှူရှိုက်မိလိုက်ကြသဖြင့် သူတို့၏ ဒူးများပင် ခွေလုနီးပါး ဖြစ်သွားရလေသည်။

"လောင်ချီ... မင်းတို့ မိသားစုရဲ့ နေ့လယ်စာက အနံ့လေး အရမ်းမွှေးတာပဲ။ အသားချက်နေတာ မဟုတ်လား။ အရမ်းမွှေးလွန်းလို့ ငါတောင် သွားရည်ကျလာပြီ" ရှန်မိသားစုမှ ဆွေမျိုးတစ်ဦးက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်လေသည်။

"ဦးလေး ၇... ဦးလေးက တော်တော် ရက်ရောတာပဲ။ အနံ့လေးက အရမ်းမွှေးတော့ ကျွန်တော်တောင် ဗိုက်ဆာနေပြီ" အဒေါ်ချန်၏ သား ချန်ကျွမ်းကျွမ်းက ပြောလိုက်၏။

"ဒီမနက် ရဲဘော် ရှန်မော့အာကို ကျွန်တော် မေးကြည့်တော့ သူက အသားတွေ၊ ဟင်းရွက်တွေ အများကြီးနဲ့ ဆန်ဖြူထမင်းကို အဝစားရမယ်လို့ ပြောတယ်ဗျ" ကျိန့်ကျားမင်က ပြုံးဖြီးဖြီးဖြင့် ဝင်ပြောလေသည်။ "အစ်ကို ကျွမ်းကျွမ်း... စကောကို ကျွန်တော့်ဆီ ကမ်းပေးပါ။ ကျွန်တော် ပိုကြိုးစားပြီး အလုပ်လုပ်မှ ဖြစ်မယ်။ မဟုတ်ရင် နောက်ကျ ထမင်းစားတဲ့အခါ ပိုစားဖို့ မျက်နှာပူနေရလိမ့်မယ်"

ကျိန့်ကျားမင်သည် သဘာဝအားဖြင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ပြီး တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် အမြဲတမ်း အဆင်ပြေခဲ့လေသည်။ ယနေ့တွင် သူတို့နှင့်အတူ အလုပ်လုပ်ရင်း သူသည် အဖွဲ့၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း လျင်မြန်စွာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။

လူတိုင်း ရယ်မောသွားကြပြီး ချန်ကျွမ်းကျွမ်းက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလိုက်လေသည်။ "မင်းက ကြက်တစ်ကောင်လို ပိန်ချုံးနေတာပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း ရှိနေတာနဲ့တင် ဦးလေး ၇ ရဲ့ မိသားစုက အရှုံးပေါ်နေပြီ"

ကျိန့်ကျားမင်က ရယ်မောလိုက်၏။ "စေတနာက အဓိကပါဗျာ"

ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် အိမ်ရှင်အနေဖြင့် အလုပ်ကို ကြီးကြပ်နေလေသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ရင်း ကျိန့်ကျားမင်က တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် အပြန်အလှန် စနောက်နေသည်ကို ကြည့်ကာ ဤကောင်လေးသည် တော်တော် စကားပြောကောင်းသော်လည်း သူ၏ ရုပ်ရည်က သာမန်ဆန်လွန်းသည်ဟု စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိ၏။ သူ၏သမီး မော့အာကတော့ သူ့ကို သေချာပေါက် စိတ်ဝင်စားမည် မဟုတ်ချေ။

ထို့နောက် သူသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ အလုပ်လုပ်နေသော ဖုမင်ဇယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် စိတ်ထဲတွင် စုပ်သပ်လိုက်မိ၏။ ဖုမင်ဇယ်၏ ရုပ်ရည်က အတော်အသင့် ကြည့်ကောင်းသော်လည်း သူ၏ အလုပ်ကြိုးစားမှုက သာမန်သာ ဖြစ်လေသည်။ သူသည် ချန်ကျွမ်းကျွမ်း တစ်ဝက်လောက်ပင် မသန်မာဘဲ သူ၏ တူများနှင့်လည်း မယှဉ်နိုင်ပေ။ အလယ်အလတ်... အလယ်အလတ်သာ ဖြစ်လေသည်။

ချန်ကျွမ်းကျွမ်းသည် တပ်ဖွဲ့တွင် အသန်မာဆုံးနှင့် အစွမ်းဆောင်နိုင်ဆုံး အလုပ်သမားအဖြစ် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အသိအမှတ်ပြုခံထားရပြီး သူ၏ တူများသည်လည်း သူတို့၏ ကြိုးစားပမ်းစား အလုပ်လုပ်မှုကြောင့် လူသိများကြောင်းကိုတော့ သူ လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားခဲ့လေသည်။

အခြားသူများအားလုံး စကားပြောဆို ရယ်မောနေကြချိန်တွင် ရှန်မိသားစုမှ တူများသည် တိတ်ဆိတ်နေကြလေသည်။

သို့သော် မီးဖိုချောင်ထဲမှ အနံ့ပိုမို ပြင်းထန်လာသည်နှင့်အမျှ သူတို့သည် သွားရည်ကို မမျိုချဘဲ မနေနိုင်ကြတော့ဘဲ သူတို့သည် အခမဲ့ အလုပ်လုပ်နေရသော်လည်း ဤမျှ ကောင်းမွန်သော အစားအစာကို စားရခြင်းမှာ မဆိုးပါဘူးဟု တိတ်တဆိတ် တွေးလိုက်မိကြ၏။ ဤတစ်နပ်သည် တစ်နေ့တာ လုပ်အားခရမှတ်များထက်ပင် ပို၍ တန်ဖိုးရှိလေသည်။

ရွာလမ်းမပေါ်တွင် ပွဲကြည့်ရန် နေရစ်ခဲ့သော လူအနည်းငယ်ပင်လျှင် အရသာရှိသော အနံ့ကို ရှူရှိုက်မိလိုက်ကြသည်။ သူတို့သည် မနာလိုစွာဖြင့် သွားရည်မျိုချလိုက်ကြပြီး 'ရှန်မိသားစုရဲ့ အစားအသောက်တွေက ဒီလောက်ကောင်းမှန်း ငါသိခဲ့ရင် ငါ့မာနကို မျိုချပြီး ကူညီဖို့ ကမ်းလှမ်းခဲ့မှာပဲ' ဟု တွေးလိုက်မိကြလေသည်။

လူတိုင်းက မနာလိုမှု ရောယှက်ကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြစဉ် အချိန်များ တိတ်တဆိတ် ကုန်လွန်သွားလေသည်။ တစ်ချိန်တွင် မီးဖိုချောင်ထဲမှ ရှန်မော့အာ၏ ရှင်းလင်းပြတ်သားသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ "အဖေ... ထမင်းစားလို့ရပြီ"

တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါးမှာပင် လူတိုင်းသည် သူတို့လုပ်နေသည်များကို ရပ်တန့်လိုက်ကြလေသည်။

ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီး အခွင့်ကောင်းယူကာ ပြောလိုက်၏။ "ကောင်းပြီ... စားကြစို့"

လူအုပ်စုသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူတို့၏ ကိရိယာများကို ချထားလိုက်ကြပြီး အနီးနားရှိ ရေတွင်းသို့ အလျင်အမြန် ပြေးသွားကာ ရွှံ့ပေနေသော လက်များကို ဆေးကြောပြီးနောက် မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ တိုးဝှေ့ပြေးသွားကြလေတော့သည်။

ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် နောက်မှ အေးအေးဆေးဆေး လိုက်ပါသွားပြီး ခပ်လှမ်းလှမ်းရှိ သူ၏ တူများကို အလွန် သဘာဝကျသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်တော့၏။ "ကျန့်ဖိန်၊ ကျန့်အန်း၊ ကျန့်လင်၊ ကျန့်ယဲ့၊ ကျန့်ရှဲ့... နေ့လယ်ဘက်က အရမ်းပူတယ်။ အိမ်ပြန်၊ ထမင်းစား၊ နည်းနည်းနားပြီးမှ ပြန်လာခဲ့ကြ။ ဒါပေမဲ့ သိပ်နောက်မကျစေနဲ့နော်၊ ပြောရရင် ငါတို့က လုပ်အားရက်တွေကို ရေတွက်နေတာလေ။ ညီအစ်ကိုတွေတောင် စာရင်းရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထားကြတာပဲ၊ တူတွေနဲ့လည်း အတူတူပါပဲ။ လုပ်အားရက် တစ်ရက်ဆိုရင် အချိန်အပြည့် ကြာရမယ်လေ။ နောက်မှ အချိန်ပြန်ဆပ်ရတာမျိုး မင်းတို့ မလိုချင်ဘူး မဟုတ်လား"

တူများသည် သူတို့၏ ခြေလှမ်းများကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ကြပြီး ခုလေးတင် ကြားလိုက်ရသည်ကို မယုံနိုင်စွာဖြင့် အချင်းချင်း အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြလေသည်။

'သူက တကယ်ပဲ သူတို့ကို အခမဲ့ အလုပ်လုပ်ခိုင်းပြီး ထမင်းတစ်နပ်တောင် မကျွေးတော့ဘူးလား' ဟု တွေးလိုက်ကြသည်။

ပထမအိမ်ထောင်စုမှ သားအကြီးဆုံးဖြစ်သူ ရှန်ကျန့်ဖိန်က မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်တော့သည်။ "ဦးလေး ၇... အဲဒါက နည်းနည်း ရက်စက်လွန်းရာ မကျဘူးလား"

ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် တကယ်တမ်းတွင် သူ့ထက် အသက်အနည်းငယ် ပိုကြီးသော ဤတူဖြစ်သူကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်၏။ "အကြွေးဆပ်ဖို့ အချိန်ပြန်ပေးနေတဲ့သူတွေကို ထမင်းမကျွေးတာက ထုံးစံပဲ မဟုတ်ဘူးလား"

ခဏရပ်ပြီးနောက် သူက လေးနက်စွာ ဆက်ပြောလေသည်။ "ကျန့်ဖိန်... မင်းက တော်တော် ကြီးနေပြီလေ၊ မင်းရဲ့ ဦးလေးထက်တောင် ပိုအသက်ကြီးပုံ ပေါ်သေးတယ်။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို မရင့်ကျက်တဲ့ စကားတွေ ပြောနေရတာလဲ။ မင်းမှာသာ အသိဉာဏ်ရှိရင် ထမင်းစားဖို့ နေခဲ့ချင်မှာ မဟုတ်တဲ့အပြင် မနက်လာကတည်းက ကူညီဖို့ စပါးနည်းနည်းပါ ယူလာသင့်တာ။ အာ... ထားလိုက်ပါတော့၊ မင်းက ငါ့ကလေးအရင်းမှ မဟုတ်တာ။ ငါ သိပ်အများကြီး မပြောချင်ပါဘူး။ နားပြီးရင် စောစောပြန်လာဖို့သာ မှတ်ထား"

ရှန်ရှောက်ယွမ်ထက် အသက် ၄ နှစ် ပိုကြီးသော ရှန်ကျန့်ဖိန်: "..."

အခြားသူများ: "..."

'ခင်ဗျား ဘာတွေ ပြောနေလဲဆိုတာ ကိုယ့်ဘာသာရော ကြားရဲ့လား။ ထမင်းလည်း မကျွေးဘဲနဲ့ ကူညီဖို့ စပါးပါ ယူလာစေချင်တယ်ပေါ့လေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင် လှလှပပ တွေးနိုင်ရတာလဲ။ ပြီးတော့ နည်းနည်းနားပြီး စောစောပြန်လာဆိုတာက နည်းနည်း ရှေ့နောက်မညီဘူး မဟုတ်လား'

ဤအချိန်တွင် တူများသည် မကြာသေးမီက ဝမ်ကျင်းပေါင်၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို နားထောင်ခဲ့ရသည့် အဒေါ်ကြီးများအပေါ် ကိုယ်ချင်းစာသွားမိကြလေသည်။

ညည်းတွားစရာပင် အလွန်အမင်း များပြားလွန်းလှသဖြင့် သူတို့အား စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားစေသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့အားလုံးသည် ရှန်ရှောက်ယွမ်နှင့် အသက်အရွယ်တူခန့် ရှိကြသဖြင့် နေ့လယ်စာ စားရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုကာ ဒေါသထွက်နေသော ကလေးများလို မပြုမူနိုင်ကြချေ။ နောက်ဆုံးတွင် တူများသည် မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် ဒေါသတကြီး ထွက်ခွာသွားကြလေတော့သည်။

အတူတကွ အလုပ်လုပ်နေကြသော အခြားသူများသည် သိချင်စိတ်ဖြင့် နားထောင်ရန် အစပိုင်းတွင် ရပ်တန့်ခဲ့ကြသော်လည်း "မော့အာ... ကျွန်တော် အသားစားချင်တယ်" ဟူသော ကျိန့်ကျားမင်၏ အော်သံကြောင့် မကြာမီမှာပင် အသားလုယူရန် အလျင်အမြန် ပြေးသွားကြလေတော့သည်။

ရှန်မိသားစု၏ အိမ်တွင်းရေး ကိစ္စများက သူတို့နှင့် ဘာဆိုင်သနည်း။ အသားစားခြင်းထက် ပိုအရေးကြီးသောအရာ ရှိပါသလား။ လုံးဝ မရှိ။

ထို့အပြင် လူနည်းသွားသဖြင့် သူတို့သည် အသားပိုစားနိုင်မည် မဟုတ်ပါလား။ ဟီးဟီး။

အစားအစာသည် အလွန်ကောင်းမွန်လှသဖြင့် လူတိုင်းသည် သူတို့၏ လျှာများကိုပင် မျိုချမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားကြသည်။ အဒေါ်ချန်၏ အဆော့သန်ကြသည့် ကလေးများသည် အထူးသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပြီး အစ်မ မော့အာ၏ မိသားစုက အိမ်ကို ထာဝရ ဆက်ဆောက်နေစေချင်ကြောင်း၊ ၃ နှစ်လောက်ဆိုလျှင် ပိုကောင်းမည်ဟု အော်ဟစ်စားသောက်နေကြသဖြင့် လူကြီးများအားလုံး ရယ်မောသွားကြလေသည်။

တကယ်တော့ ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် အသက်သိပ်မကြီးသော်လည်း အဆင့်အတန်း မြင့်မားသဖြင့် ဤကလေးငယ်များသည် ရှန်မော့အာကို 'အဒေါ်' ဟု ခေါ်သင့်ပေသည်။ သို့သော် ရှန်မော့အာသည် သူတို့ကို မပြင်ပေးခဲ့ချေ။ 'အစ်မ' ဟု အခေါ်ခံရခြင်းက သူမကို ပိုငယ်သည်ဟု ခံစားရစေသဖြင့် ကောင်းမွန်လှသည်။

ထမင်းစားပြီးနောက် လူတိုင်းသည် အနားယူရန် အိမ်သို့ ခဏ ပြန်သွားကြလေသည်။ ရာသီဥတုက ပူပြင်းသဖြင့် နေ့လယ်ဘက်တွင် အလုပ်လုပ်ခြင်းက အလွယ်တကူ အပူရှပ်နိုင်သည်။ နေ့လယ်ခင်း၏ အပူဆုံးအချိန် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် တူများ အပါအဝင် လူတိုင်းသည် အသိစိတ်ဖြင့် တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြလေသည်။

မတတ်နိုင်။ လက်ရှိ ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် ယခင်ကနှင့် မတူတော့ချေ။ အကယ်၍ သူက အလုပ်ချိန် မပြည့်သဖြင့် အချိန်ပြန်ဆပ်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ပြောပါက သူတို့ကို သေချာပေါက် ပြန်ဆပ်ခိုင်းလိမ့်မည်။

'အချိန်မဆပ်ချင်ဘူးလား... ကြိုးနဲ့ လည်ပင်းညှစ်သတ်ခံရမယ်' ဟု ခြိမ်းခြောက်လိမ့်မည်။

တကယ်တော့ ရှန်မိသားစု၏ ပထမအိမ်ခွဲနှင့် ဒုတိယအိမ်ခွဲ မှ လူများသည် ရှန်ရှောက်ယွမ် ရူးသွားပြီဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လက်ရှိ ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် ယခင်ကနှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေပြီး ဘယ်လိုပုံမှန်လူမျိုးက အခြားသူများကို ကြိုးဖြင့် လည်ပင်းညှစ်သတ်မည့်အကြောင်း ပြောဆိုပါမည်နည်း။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ရှန်ရှောက်ယွမ်က ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဖိနှိပ်ခံရလွန်းသဖြင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ရူးသွပ်နေပြီဟု တွေးလိုက်ကြလေသည်။

သူက ပုံမှန်လို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ ရူးနေတာလေ။

ဒီလိုအရူးကို သူတို့က ဘယ်လို လုပ်ပြီး သွားဆွရဲမှာလဲ။ တကယ်လို့ သူက တကယ် ရူးသွားပြီး သူတို့ကို လည်ပင်းညှစ်သတ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ဒါမှမဟုတ် သူတို့ရဲ့ ကလေးတွေကို လည်ပင်းညှစ်သတ်ရင်ကော...

နောက်ဆုံးတွင် မဆွပေးရဲသဖြင့် သူတို့သည် ခိုင်းသည့်အတိုင်း နာခံကာ အလုပ်ကိုသာ လုပ်နိုင်ကြတော့သည်။

ညစာအတွက် ရှန်မော့အာသည် အသားဟင်းများ မချက်ခဲ့သော်လည်း တောဟင်းရွက် ပန်းကန်လုံးကြီး တစ်လုံးနှင့်အတူ ကြက်ဥ ၆ လုံးကို မွှေကြော်ပေးခဲ့ရာ လူတိုင်းက အလွန် ကျေနပ်နေကြဆဲ ဖြစ်လေသည်။

အလုပ်၏ ပထမနေ့သည် ဤကဲ့သို့ ငြိမ်းချမ်းစွာ ကုန်လွန်သွားလေ၏။

သူတို့သည် ပြင်းထန်သော ကာယလုပ်အား အများအပြား မလုပ်ခဲ့ရသော်လည်း ၎င်းသည် အလုပ်များသော နေ့တစ်နေ့ ဖြစ်နေဆဲပင်။ ညဘက် ရေချိုးသန့်စင်ပြီးနောက် ရှန်မော့အာနှင့် ရှန်ရှောက်ယွမ်တို့ နှစ်ဦးစလုံး စောစော အိပ်ရာဝင်ခဲ့ကြလေသည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူခိုးတစ်ဦး တံခါးကို ဖောက်ထွင်းဝင်ရောက်ပြီးကတည်းက ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် တပ်ဖွဲ့ထံမှ သော့ခလောက်ကြီး တစ်ခုကို ရယူခဲ့ပြီး ညတိုင်း တံခါးကို လုံခြုံစွာ သော့ခတ်ထားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်မှစ၍ သားအဖနှစ်ယောက်သည် ရတနာတိုက်ခန်းထဲတွင် အိပ်ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကြလေသည်။

ဝယ်ယူထားသော ဝါဂွမ်းများကို စောင်အဖြစ် မချုပ်ရသေးသော်လည်း ရာသီဥတုက ပူပြင်းသဖြင့် ညဘက်တွင် စောင်စွပ်အဟောင်းများ သို့မဟုတ် အဝတ်အစားများကို အသုံးပြုရုံဖြင့် လုံလောက်လေသည်။

တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့... အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ အုတ်မြစ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပုံပေါ်လာပြီး နံရံ၏ ပထမအလွှာကိုလည်း တည်ဆောက်ပြီးစီးသွားလေပြီ။

ထိုညတွင် ရှန်မော့အာသည် အိပ်ပျော်နေစဉ် အိမ်မက်ဆိုး မက်နေသလို ခံစားရပြီး ရုတ်တရက် နိုးလာခဲ့၏။

နိုးလာပြီးနောက် သူမသည် တစ်ခဏတာမျှ မိန်းမောစွာ လဲလျောင်းနေမိ၏။ သူမ၏ စိတ်များ အနည်းငယ် ကြည်လင်လာသောအခါ ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် တစ်ခုခု လှုပ်ရှားနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

အရင်က ဖောက်ထွင်းခံခဲ့ရဖူးသဖြင့် ရှန်မော့အာသည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် ကြက်သီးဖြန်းဖြန်း ထသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး အလျင်အမြန် ထကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ဝပ်ကာ သွားသွားလေသည်။

တောက်...

တစ်ခုခု မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

တောက်...

နောက်တစ်ခါ ထပ်ကျပြန်သည်။

လရောင်အောက်တွင် သူမ၏ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှနေ၍ ကျောက်ခဲငယ်များကို ပစ်သွင်းနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ရှန်မော့အာ နောက်ဆုံးတွင် မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

သူမ၏ အခန်းငယ်လေးရှိ ပြတင်းပေါက်ကို လုံခြုံရေး အကြောင်းပြချက်များကြောင့် နောက်မှ ထပ်မံတပ်ဆင်ထားခြင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး ပုံမှန် ပြတင်းပေါက်များထက် အနည်းငယ် ပိုမြင့်လေသည်။ ယခုအခါ ပြတင်းပေါက်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော စက္ကူသည် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပြဲနေပြီး ဤအပေါက်မှတစ်ဆင့် ကျောက်ခဲငယ်များကို ပစ်သွင်းနေခြင်းပင်။

ရှန်မော့အာ: "..."

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလှပေသည်။

...

အပိုင်း (၂၄) ပထမ ညဉ့်ယံ

တောက်... တောက်... နောက်ထပ် တောက်ခနဲ အသံ။

ရှန်မော့အာသည် ပြတင်းပေါက်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး 'ငါသာ ဒီလောက် သတ္တိမကောင်းရင် အခုလောက်ဆို လန့်ပြီး သတိလစ်လောက်ပြီ' ဟု တွေးလိုက်၏။ ညသန်းခေါင်ကြီးမှာ သူမကို တမင်သက်သက် လာခြောက်လှန့်နေသူ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုက ဘယ်သူဘယ်ဝါမှန်း သူမ မသိခဲ့ပေ။

လူပဲဖြစ်ဖြစ် သရဲပဲဖြစ်ဖြစ် ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာကို ဖော်ထုတ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ဒီနေ့ည ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။

ဤအတွေးဖြင့် ရှန်မော့အာသည် မထင်မှတ်ထားချိန် ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ရန် ရည်ရွယ်ကာ ပြတင်းပေါက်၏ မင်းတုံးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြုတ်လိုက်လေသည်။ သို့သော် ပြတင်းပေါက် အနည်းငယ် ပွင့်သွားသည်နှင့် အပြင်ဘက်ရှိလူက သူမကို သတိထားမိသွား၏။ ရှန်မော့အာသည် တမင်သက်သက် အသံနှိမ့်ကာ လျင်မြန်စွာ ပြောလိုက်သော "မင်းတို့အိမ်က အုတ်တွေကို တစ်ယောက်ယောက် ခိုးနေတယ်" ဟူသည့် အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါးမှာပင် ခြေသံတိုးတိုးလေးများက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ရှန်မော့အာက ပြတင်းပေါက်ကို အပြည့်အဝ ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် တပ်ဖွဲ့ရုံး အဆောက်အအုံ၏ နောက်ဖေးဝင်းဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားသော ပိန်လှီလှီ ပုံရိပ်တစ်ခုကိုသာ ညအမှောင်ထဲတွင် မြင်လိုက်ရလေသည်။

ထိုသူ၏အသံက အလွန်တိုးသော်ငြားလည်း ညဘက်ဖြစ်သဖြင့် တိတ်ဆိတ်နေကာ သူပြောလိုက်သည့်စကားကို ရှန်မော့အာ သဘာဝကျကျပင် ကြားလိုက်ရသည်။ သူမသည် ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် အခိုက်တန့် ရပ်တန့်နေမိ၏။ သူတို့မိသားစု အုတ်များ သိမ်းဆည်းထားသော နေရာမှာ အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှိပြီး ဤနေရာမှနေ၍ ထိုနေရာတွင် ဘာဖြစ်နေသည်ကို သူမ မမြင်နိုင်ချေ။ သို့သော် သူမကပဲ စိတ်ထင်နေသည်များလား သေချာမသိပေ။ ခပ်သဲ့သဲ့ အသံတချို့ကို ကြားနေရသည်ဟု ထင်လိုက်မိသည်။

ထို့အပြင် ညသန်းခေါင်ယံအချိန်ကြီးတွင် တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို နောက်ပြောင်ရန် သက်သက်ဖြင့် ဤမျှ ဒုက္ခခံစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ရှန်မော့အာသည် ပြတင်းပေါက်ကို ညင်သာစွာ ပိတ်လိုက်ပြီး ရှန်ရှောက်ယွမ်ကို နှိုးရန် အပြင်ခန်းသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလေသည်။ အပြင်ဘက်တွင် ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်များကို သူမက သူ့အား တိုးတိုးလေး ပြောပြလိုက်၏။ အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသေးသော ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် အုတ်ခိုးခံရသည်ဟူသော စကားကြောင့် ချက်ချင်း နိုးကြားသွားပြီး အိပ်ရာမှ ထလိုက်လေသည်။ "သွားကြည့်ကြရအောင်"

သူတို့နှစ်ဦးသည် တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကြ၏။ ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် ဘေးနားရှိ တုတ် ၂ ချောင်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ရှန်မော့အာအား တစ်ချောင်း ကမ်းပေးကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "လူနည်းနည်းပဲဆိုရင် ချမယ်။ အများကြီးဆိုရင်တော့ ပြေးမယ်"

ရှန်မော့အာ: "..."

တကယ့်ကို သူမ၏ အဖေပင်။

ရှန်မော့အာသည် သူမ၏ ခြေဖမိုးကို သုံးကာ တံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ အသံလုံးဝနီးပါး မထွက်ဘဲ ပွင့်သွားလေသည်။ ဝင်ရောက်လာသော လရောင်အောက်တွင် သားအဖနှစ်ယောက် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။ ထို့နောက် တိမ်များက လကို ကွယ်သွားသည့် အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ရှန်မော့အာသည် တုတ်ကို ကိုင်လျက် အပြင်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်သွားလေတော့သည်။

ရှန်ရှောက်ယွမ်ကတော့ ရှန်မော့အာ အရင်ထွက်သွားသည်ကို စောင့်ပြီးမှ တတ်နိုင်သမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။ သူ၏ ခြေသံများက ပိုလေးလံသဖြင့် အကယ်၍ သူသာ အနီးကပ် လိုက်သွားပါက သူခိုးများက ကြားသွားနိုင်သည်။

ရှန်မိသားစု၏ အိမ်သစ်နောက်ဘက်ရှိ မြေရိုင်းပေါ်တွင် အုတ်ထောင်ပေါင်းများစွာကို သေသပ်စွာ စီပုံထား၏။ ရှန်မော့အာသည် နံရံထောင့်တွင် ဝပ်နေလိုက်ပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သည်။ အုတ်ပုံသည် ညနေပိုင်းကထက် သိသိသာသာ နိမ့်ကျနေလေပြီ။

သူမက အနီးကပ် သွားကြည့်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အခြားတစ်ဖက်မှ ခပ်တိုးတိုး အသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။ "ဒီလောက်ဆို တော်လောက်ပြီ... ဒီထက်ပိုရင် သူတို့ သိသွားလိမ့်မယ်... သွားကြစို့..."

အသံက တိုးညှင်းပြီး တိုတောင်းသော်လည်း သူတို့ ဘာပြောနေသလဲဆိုတာကို ရှန်မော့အာ အကြမ်းဖျင်း ခန့်မှန်းနိုင်သည်။ သူတို့သည် အုတ်အလုံအလောက် ယူပြီးပြီဖြစ်ပြီး ဒီထက်ပိုယူပါက နောက်နေ့တွင် သူမ၏ မိသားစုက သတိထားမိသွားလိမ့်မည်။

နောက်ထပ် အသံတစ်သံ ဝင်လာသည်။ "မင်းက သန်းတစ်ကောင်လို သတ္တိကြောင်တာပဲ။ ယူပြီးမှတော့ သိသွားမှာကို ဘာလို့ ပူနေရဦးမှာလဲ။ တကယ်တော့ သူတို့ သိသွားရင် ပိုတောင် ကောင်းသေးတယ်။ သိပ်မမောက်မာဖို့ သူတို့ကို သိသွားအောင် လုပ်ပေးလိုက်တာပေါ့"

ဤသူက သိသိသာသာပင် ပို၍ ရဲတင်းပြီး မိုက်ရူးရဲဆန်ကာ ယခင်လူထက် အသံပိုကျယ်ကျယ် ပြောဆိုလေသည်။ ရှန်မော့အာက သူ့အသံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားနေရသည်။

ထို့နောက် နောက်ထပ် အသံတစ်သံက တိုက်တွန်းလေသည်။ "မြန်မြန်လုပ်ပါ၊ မြန်မြန်လုပ်။ နောက်ထပ် တစ်တောင်း ထပ်ယူပြီး သွားကြမယ်"

ထို ၃ ယောက်သည် အုတ်များကို ကြိုးစားပမ်းစား ကောက်ယူနေကြစဉ် ရှန်မော့အာသည် တိတ်တဆိတ် အနီးသို့ တိုးသွားခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အုတ်ပုံ၏ အခြားတစ်ဖက်ရှိ ပုံရိပ် ၃ ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။

ငွေရောင်လွှမ်းကာ အေးချမ်းသော လရောင်သည် တိတ်ဆိတ်နေသော မြေပြင်ကို လင်းထိန်စေပြီး ရှန်မော့အာအား ထို ၃ ယောက်၏ မျက်နှာများကို ရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့နိုင်စေလေသည်။

"သူတို့ပဲ ကိုး"

အချိန်တစ်ခုတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ချဉ်းကပ်လာခဲ့သော ရှန်ရှောက်ယွမ်က မကြားရလောက်အောင် တိုးညှင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

သားအဖနှစ်ယောက်သည် ဖွင့်ပြောစရာမလိုသော နားလည်မှုဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ နေလိုက်ကြပြီး မူလက စီစဉ်ထားသည့်အတိုင်း သူခိုးများကို ရင်ဆိုင်ရန် အပြေးအလွှား မထွက်သွားခဲ့ကြချေ။ ထို့အစား သူတို့သည် ယှဉ်လျက် ဝပ်နေကြပြီး ထို ၃ ယောက်က အုတ်များကို ခြင်းတောင်းများထဲသို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ထည့်နေကြသည်ကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်နေလိုက်ကြသည်။

၁၊ ၂၊ ၃၊ ၄၊ ၅၊ ၆... စုစုပေါင်း ခြင်းတောင်း ၆ တောင်း။

ကံကောင်းစွာဖြင့် သူတို့သည် အစောပိုင်းက ၅ တောင်း အပြည့်ထည့်ထားပြီးဖြစ်သဖြင့် နောက်ဆုံးတစ်တောင်းက အချိန်သိပ်မယူခဲ့ချေ။ ပြီးစီးသွားသောအခါ ထို ၃ ယောက်သည် ခြင်းတောင်းများကို ပခုံးပေါ်တွင် ထမ်းကာ တစ်ယောက်လျှင် ၂ တောင်းစီ သယ်ဆောင်၍ ထွက်သွားကြလေသည်။

ထို ၃ ယောက်က သူတို့၏ ဝန်စည်များဖြင့် အတော်အတန် ဝေးဝေးရောက်သွားပြီးနောက် ရှန်ရှောက်ယွမ်က မနေနိုင်ဘဲ တတွတ်တွတ် ပြောလိုက်လေသည်။ "ဒီကောင်တွေ နွားတွေလို အတုံးအအတွေပဲ"

ယခုခေတ်တွင် အုတ်များကို ရရှိရန် ခက်ခဲသော်ငြားလည်း ၎င်းတို့ကို ခိုးယူခြင်းမှာ တကယ်ကို နားလည်ရခက်လှသည်။ အုတ်များသည် အလွန် လေးလံလှသည်၊ တစ်ယောက်ယောက်က ဘာကြောင့် ၎င်းတို့ကို ခိုးယူရန် ဒုက္ခခံရမည်နည်း။ ဒါသည် ကိုယ့်ဒုက္ခကိုယ် ရှာခြင်း သက်သက်သာပင်။

ထို့အပြင် အကယ်၍ အုတ်ခိုးမည်ဆိုလျှင် မြည်းလှည်း သို့မဟုတ် လက်တွန်းလှည်း တစ်စီး ငှားရန် နည်းလမ်းရှာခြင်းကဲ့သို့သော ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုများ အနည်းဆုံး လုပ်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် ဤအရူး ၃ ယောက်က ၎င်းတို့ကို ခြင်းတောင်းများဖြင့် သယ်ဆောင်ရန် အကြံရခဲ့ကြလေသည်။

ရှန်ရှောက်ယွမ်က သူတို့ကို ဝက်တွေလို မိုက်မဲတယ်လို့ ပြောတာလဲ မဆန်းတော့။

ထိုသို့ နှိုင်းယှဉ်ခံရသဖြင့် ဝက်များပင် စော်ကားခံရသည်ဟု ခံစားရနိုင်သည်။

ထို့အပြင် ဤ ၃ ယောက်၏ အတွေးများကိုလဲ နားမလည်နိုင်တော့ချေ။ ခိုးယူထားသော ပစ္စည်းများကို ရွာပြင်သို့ ယူဆောင်သွားမည့်အစား ရွာအတွင်းပိုင်းသို့ ပိုမို နက်ရှိုင်းစွာ ဦးတည်သွားကြလေသည်။ မကြာသေးမီက ရွာမှာ အေးချမ်းနေပြီး ပြည်သူ့စစ်များ၏ ကင်းလှည့်မှုများ ပိုမို လျော့ရဲလာသော်ငြားလည်း တစ်ယောက်ယောက်က ညဘက်ထလာပြီး သူတို့ကို မိသွားနိုင်သေးသည်။ ညသန်းခေါင်ကြီး ခြင်းတောင်းများ ထမ်းလာခြင်းက သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။

ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် သူ၏ အစ်ကိုကြီး မကြာခဏ ပြောလေ့ရှိသော စကားတစ်ခွန်းကို မနေနိုင်ဘဲ ပြန်အမှတ်ရသွားသည်။ "မိုက်မဲတာက အဆိုးဆုံး မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မိုက်မဲတဲ့သူတွေက ရဲတင်းလာတဲ့အခါ အဲဒါက တကယ့် ပြဿနာပဲ"

အမှန်ပင် ပြည်သူလူထုကို ခေါင်းပုံဖြတ်ပြီး ပြည်သူ့ဘဏ္ဍာငွေများကို အလွဲသုံးစားလုပ်သော အရည်အချင်းမရှိသည့် အရာရှိများကို သူ၏ အစ်ကိုကြီးက ကွပ်မျက်ခဲ့လေသည်။

သို့သော် အနည်းငယ် မိုက်မဲခြင်းက အကုန်လုံး ဆိုးရွားနေသည်တော့ မဟုတ်ချေ။ ၎င်းက သူတို့အတွက် ကိစ္စများကို ပို၍ လွယ်ကူသွားစေလေသည်။

သားအဖနှစ်ယောက်သည် အလျင်အမြန် လိုက်ပါသွားကြပြီး လမ်းဆုံတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ ရှန်မော့အာသည် လမ်းသွယ်လေး တစ်ခုသို့ ဝင်သွားလေသည်။

ကျေးလက်ဒေသတွင် အဓိက ရွာလမ်းမကြီးများအပြင် နေရာတိုင်းတွင် လမ်းသွယ်များ ရှိပြီး အရပ်မျက်နှာ အားလုံးကို ဆက်သွယ်ထားလေသည်။ ရှန်မော့အာသည် ရွာ၏ တည်ဆောက်ပုံကို တော်တော်လေး ရင်းနှီးကျွမ်းကျင်နေပြီး မကြာမီမှာပင် ထိုအမျိုးသား ၃ ယောက်၏ ရှေ့သို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူမသည် တံခါးများကို အဆက်မပြတ် လျင်မြန်စွာ ခေါက်လိုက်လေတော့သည်။

အထဲမှ တစ်ယောက်ယောက် ကြားသည်ဖြစ်စေ၊ မကြားသည်ဖြစ်စေ သူမ ဂရုမစိုက်ချေ။ တံခါးခေါက်ပြီးနောက် သူမသည် ယခင် လမ်းဆုံတစ်ခုဆီသို့ အပြေးအလွှား ပြန်သွားလိုက်ရာ ထိုအမျိုးသား ၃ ယောက် ဝန်ကျောက်များဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသည်ကို အချိန်ကိုက် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ထို ၃ ယောက်သည် အတော်အသင့် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေကြသော်လည်း ဤမျှ လေးလံသော ဝန်ကျောက်များဖြင့် သူတို့သည် သိပ်အမြန် မသွားနိုင်ကြပေ။ အရပ်ပုပုနှင့် တစ်ယောက်က ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်၏။ "မင်းတို့ တစ်ခုခု ကြားလိုက်လား"

"ဘာဖြစ်နိုင်လို့လဲ။ ဒီနားမှာ ကလေးတွေမှ မရှိတာ၊ လူတိုင်း အိပ်နေကြပြီ။ တစ်ယောက်ယောက် ထလာရင်တောင် အပြင်ကို ထွက်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ အရင်ကတည်းက စစ်ဆေးပြီးပြီ" အရပ်အရှည်ဆုံး လူက ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ရှောက်ဟွေး၊ မင်းက သတ္တိကြောင်လွန်းတယ်။ အစ်ကိုဟုန်က တော်တော် ပါးနပ်တာ၊ သူ..."

သူ့စကား မဆုံးမီမှာပင် ရုတ်တရက် လေတိုက်ခတ်သံကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်တစ်ခု ကျရောက်လာလေသည်။ သူသည် ဟန်ချက်ပျက်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားတော့သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါးမှာပင် အခြား ၂ ယောက်သည်လည်း ထိုကဲ့သို့သော "ဆက်ဆံခြင်း”ကို ရရှိခဲ့ပြီး ရှင်းပြ၍မရအောင်ပင် မြေကြီးပေါ်သို့ ရိုက်ချခံလိုက်ရလေသည်။

"အား... ငါတို့အနောက်မှာ ဘယ်သူလဲ"

"တောက်... ဘယ်သူက ငါ့ကို ရိုက်ရဲတာလဲ"

"သေလိုက်ပါတော့... ပြေးကြမယ်"

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ထဲမှ တစ်ယောက်က သူတို့ ခိုးနေကြောင်းကို သတိရသွားပြီး ထပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း ထပ်မံ၍ အရိုက်ခံလိုက်ရလေသည်။ သူ၏ သတိပေးမှုကြောင့် အခြား ၂ ယောက်သည်လည်း ထပြေးရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ထိုကဲ့သို့သော တူညီသည့် ဆက်ဆံခြင်းကို ရရှိခဲ့ပြန်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အနီးနားရှိ အိမ်များနှင့် ရှေ့ဘက်ရှိ အိမ်အချို့တွင်ပင် မီးများ လင်းလာခဲ့သည်။

ထရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း မအောင်မြင်သော ထို ၃ ယောက်သည် အနောက်ဘက်မှ အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရ၏။ "လူသတ်မှု... ဓားပြမှု... သူခိုးတွေဗျို့"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် မီးလင်းနေသော အိမ်များ၏ တံခါးများ ပွင့်လာပြီး ရေနံဆီမီးခွက်များ၊ တံမြက်စည်းများနှင့် ပေါက်တူးများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော လူများက သူတို့ကို အလျင်အမြန် ဝိုင်းရံလိုက်ကြလေသည်။

"ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ။ ဘယ်မှာ လူသတ်တာလဲ"

"ဘယ်မှာလဲ၊ ဘယ်မှာလဲ။ ဘယ်သူက ဓားပြတိုက်နေတာလဲ။ ငါတို့ ယန်လျိုတပ်ဖွဲ့ကို လာရဲတယ်ဆိုတော့ သူတို့ သတ္တိကောင်းလှချည်လား"

"ဘုရားရေ... ဒီခြင်းတောင်းတွေထဲမှာ ဘာတွေလဲ။ အုတ်တွေလား"

"ညသန်းခေါင်ကြီး အုတ်တွေ ဒီလောက်အများကြီးကို သူတို့ ဘာလို့ ထမ်းလာကြတာလဲ"

"အို... ဒါက ရှန်မိသားစုရဲ့ ရှောက်ဟုန်၊ လိဟွေးနဲ့ မင်ပင်းတို့ မဟုတ်ဘူးလား"

အစပိုင်းတွင် လူများသည် လူသတ်မှုနှင့် ဓားပြမှုတို့သည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ရာဇဝတ်ကောင်များ၏ လုပ်ရပ်ဖြစ်ပြီး အလျင်စလို ချဉ်းကပ်ပါက ဓားထိုးခံရနိုင်သည်ဟု တွေးကာ အနီးသို့သွားရန် တုံ့ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။

သို့သော် မကြာမီမှာပင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း သတိထားမိလိုက်ကြ၏။ မြေကြီးပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ခြင်းတောင်းများစွာ ရှိသော်ငြားလည်း လူသတ်မှု မြင်ကွင်းတစ်ခုနှင့် မတူသလို လက်နက်များ သို့မဟုတ် သွေးကွက်များ မရှိချေ။ ခြင်းတောင်းများထဲရှိ အုတ်များနှင့် သူတို့ကို ကြည့်နေသော ကြောက်လန့်နေသည့် မျက်နှာ ၃ ခုကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ လူအများသည် ရှေ့သို့ တက်လာရဲသွားကြလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် အလှမ်းမဝေးသော နေရာမှ လူ ၂ ယောက် အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့ကြသည်။ အရှေ့မှ ပြေးလာသူသည် အမောတကောဖြင့် အော်ဟစ်နေလေသည်။ "မြန်မြန်... ဟိုသူခိုးလေး ၃ ယောက်ကို ဖမ်းကြ။ သူတို့ အုတ်တွေကို ခိုးသွားတယ်။ သူတို့ ငါ့ကို ဖျက်ဆီးနေကြတာပဲ"

အနောက်မှ ပြေးလာသူကတော့ ရှိုက်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အသံဖြင့် ပြောလေသည်။ "သူတို့က အရမ်းဆိုးတာပဲ၊ ဒီလူတွေ အရမ်းယုတ်မာတယ်။ သူတို့က ဘာလို့ ငါတို့ မိသားစုရဲ့ အုတ်တွေကို ခိုးရတာလဲ..."

ရေနံဆီမီးခွက်များ ကိုင်ဆောင်ထားသူ အတော်များများ အပါအဝင် လူအများကြီးက စုဝေးနေကြသဖြင့် ထိုအချိန်တွင် ရွာလမ်းမသည် နေ့ခင်းအလား လင်းထိန်နေလေသည်။ ထို့ကြောင့် လူတိုင်းသည် အသစ်ရောက်လာသူများမှာ ရှန်လောင်ချီနှင့် သူ၏သမီး ရှန်မော့အာတို့ ဖြစ်ကြောင်း လျင်မြန်စွာ မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

အို... ဒါက အနေရခက်စရာပဲ။

ဤအချိန်တွင် တွေးခေါ်မြန်သော လူအနည်းငယ်က ဒိနေရာက ဖြစ်ပျက်နေသည့် အကြောင်းအရာများကို မနေနိုင်ဘဲ တွေးလိုက်မိကြ၏။

မြေကြီးပေါ်မှ လူ ၃ ယောက်ဖြစ်သော ရှန်မိသားစု၏ ပထမအိမ်ထောင်စုမှ သားအကြီးဆုံး ရှန်ကျန့်ဖိန်၏ သားအကြီးဆုံး ရှန်ဟုန်၊ ရှန်မိသားစု၏ ပထမအိမ်ထောင်စုမှ ဒုတိယသား ရှန်ကျန့်အန်း၏ သားအကြီးဆုံး ရှန်လိဟွေးနှင့် ရှန်မိသားစု၏ ဒုတိယအိမ်ထောင်စုမှ သားအကြီးဆုံး ရှန်ကျန့်ယဲ့၏ သားအကြီးဆုံး ရှန်မင်ပင်းတို့ အားလုံးသည် ရှန်လောင်ချီ၏ တူမြေးအရင်းများပင် ဖြစ်ကြလေသည်။

အခြေအနေက ရှင်းလင်းနေလေပြီ။ ဤ ၃ ယောက်သည် ညသန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရွာအဝင်ဝရှိ သူတို့၏ ဦးလေးအိမ်မှ အုတ်များကို ခိုးယူခဲ့ကြပြီး သူတို့သည် ဖမ်းမိကာ ဤနေရာအထိ လိုက်ဖမ်းခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် ယိုင်တိုင်တိုင် လျှောက်လာပြီး ခြင်းတောင်းတစ်တောင်းဘေးတွင် ဖုတ်ခနဲ ထိုင်ချလိုက်၏။ သူသည် ပြန့်ကျဲနေသော အုတ်စိမ်းတစ်လုံးကို ဂရုတစိုက် ကောက်ယူလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ထားကာ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ခြင်းတောင်းကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း အော်ဟစ်ငိုယိုလေတော့သည်။ "ငါ့ရဲ့ အုတ်တွေ... ငါ မင်းတို့ကို ထာဝရ လက်လွှတ်ရတော့မလို့။ တကယ်လို့ မင်းတို့သာ အခိုးခံလိုက်ရရင် ငါ ဘယ်လို ဆက်အသက်ရှင်ရမှာလဲ"

အခြားသူများ: "..."

အင်းလေ... ပစ္စည်းတွေ အခိုးခံရလုနီးပါး ဖြစ်သွားတာက ဝမ်းနည်းစရာကောင်းတယ်ဆိုပေမဲ့ ခင်ဗျား မိန်းမ အခိုးခံလိုက်ရသလို ငိုစရာတော့ မလိုဘူး မဟုတ်လား။

ဒါက တကယ်ကို အလွယ်တကူ အထင်လွဲသွားစေနိုင်တဲ့ အသံမျိုးပဲ။

"အဖေ... အဆင်ပြေပါတယ်၊ အဆင်ပြေပါတယ်။ ကံကောင်းလို့ ညသန်းခေါင် အဖေထလာတုန်းက အသံတစ်ခုခု ကြားလိုက်ရပြီး သမီးတို့ အလန့်တကြား ပြေးထွက်လာခဲ့တာ။ ကံကောင်းလို့ ဒီက ဦးလေးတွေ၊ အဒေါ်တွေ၊ အစ်ကိုတွေနဲ့ အစ်မတွေက နိုးကြားပြီး သဘောကောင်းလို့ သူခိုးတွေကို ဖမ်းဖို့ ကူညီပေးခဲ့ကြတာ။ ကြည့်ပါဦး... သမီးတို့ရွာမှာ လူကောင်းတွေ ရှိနေသေးတယ်လေ။ အုတ်တွေ အကုန် ဒီမှာပဲ ရှိပါတယ်၊ အကုန်ရှိပါတယ်" ရှန်မော့အာသည် ဖခင်၏ လက်မောင်းကို တွဲကိုင်ကာ သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်လေသည်။

မြေကြီးပေါ်မှ ထို ၃ ယောက်သည် ချက်ချင်း ခေါင်းမော့လာပြီး ထိုနေရာရှိ လူများကို ဒေါသတကြီးနှင့် မုန်းတီးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြလေသည်။

သူတို့သည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လဲကျသွားခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ရိုက်ချခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို ရိုက်ချခဲ့သူသည် ဤလူများထဲတွင် ပါဝင်နေပုံပေါ်လေသည်။

ညသန်းခေါင်ကြီး သူများကိစ္စ ဝင်စွက်ဖက်တာက တကယ် မုန်းစရာကောင်းတာပဲ။

အနောက်ကနေ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် တိုက်ခိုက်တာ တကယ် ညစ်ပတ်တာပဲ။

ထိုနေရာရှိ အခြားသူများသည် ရှန်မော့အာ၏ စကားများကို ကြားသောအခါ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြ၏။ သူတို့သည် အပြင်ဘက်မှ ဆူညံသံကို ကြားပြီးနောက် လူဆိုးများကို ဖမ်းရန် အမှန်တကယ် ထွက်လာခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့ ထွက်လာချိန်တွင် ဤ ၃ ယောက်သည် ဤနေရာ၌ လဲလျောင်းနေကြပြီး ဖြစ်သည်။ အတိအကျ ပြောရရင် သူတို့က ဖမ်းလိုက်တာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။

လူတစ်ယောက်က တတွတ်တွတ် ပြောလိုက်လေသည်။ "တကယ်တော့ သူ ပြောတာက မမှားပါဘူး။ ဒီ ၃ ယောက် လဲကျသွားပေမဲ့ ငါတို့သာ မဝိုင်းထားရင် သူတို့က ထပြီး ထွက်ပြေးသွားလောက်ပြီ မဟုတ်လား"

တစ်ယောက်ယောက်က ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားလေသည်။ "ဟုတ်သားပဲ... ဒါဆို ငါတို့ တကယ် ကူညီပေးလိုက်တာပဲ"

ဤခေတ်အခါတွင် ရဲရင့်စွာ ပြုမူခြင်းနှင့် အခြားသူများကို ကူညီခြင်းတို့သည် ဂုဏ်ယူစရာ ကိစ္စများ ဖြစ်လေသည်။

သူတို့သည် ကောင်းမှုတစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြလေပြီ။

လူတိုင်းသည် သူတို့၏ ရင်ဘတ်များကို တိတ်တဆိတ် ကော့ထားလိုက်ကြ၏။ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့သည် ဆူညံသံကို ပထမဆုံး ကြားရချိန်မှာပင် ကူညီရန် အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ ရည်ရွယ်ချက်အားဖြင့် သူတို့သည် ကူညီချင်ခဲ့ကြသည်။ လက်တွေ့အားဖြင့် သူတို့သည် သူခိုးများကို ထွက်မပြေးနိုင်အောင် တားဆီးခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် သူခိုးများကို အတူတကွ ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့ကြလေသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ပြောလိုက်လေသည်။ "သူခိုးတွေက တော်တော်လေး တုံးပေမဲ့ ငါတို့ တကယ်ပဲ ပါဝင်ကူညီခဲ့တာပါ"

မြေကြီးပေါ်မှ ၃ ယောက်: "..."

အဖမ်းခံရတာက ဆိုးရွားနေပြီကို သူတို့ရဲ့ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးကိုပါ ဘာလို့ စော်ကားနေရတာလဲ။

သူတို့က အင်အားချင်း မယှဉ်နိုင်ခဲ့လို့ပါ၊ မအပါဘူး... မအပါဘူး... အား။

အခြားတစ်ယောက်က ပြောလိုက်၏။ "ရှန်လောင်ချီ... ဒီ ၃ ယောက်က ခင်ဗျားရဲ့ တူမြေးတွေလေ။ ဒီကိစ္စကို ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် အုတ်စိမ်းကို ကိုင်လျက် ရှိုက်ငိုကာ ပြောလေသည်။ "ဘယ်လိုလုပ် ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ။ ငါ့မှာ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ယုတ်မာပြီး တုံးအတဲ့ တူမြေးတွေ ရှိနေရတာလဲ"

၃ ယောက်: "..."

သူတို့က အလစ်တိုက်ခံခဲ့ရလို့ပါ၊ မအပါဘူး... မအပါဘူး... အား။

...