အခန်း (၄၉၃-၄၉၄)

အခန်း (၄၉၃) - နေ့ခင်းကြောင်တောင် သောင်းကျန်းနေသော အလောင်းကောင်များ၊ပျံလွှားဖုတ်ကောင်နှင့် မိုးကြိုးငါးပါးတရားတော်

လီယန်ချူသည် ရှစ်ခွင်မှန်ကို တိုက်ရိုက်ထုတ်ယူလိုက်ရာ မှန်ပြင်ထက်မှ နတ်ဘုရားအလင်းတန်းများ ဝင်းခနဲလက်သွားပြီး အလွန်နက်နဲဆန်းကြယ်ကာ အားကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ယခင်က သူသည် ဝေမြို့တစ်မြို့လုံးကို စောင့်ကြည့်နိုင်ခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ယခုအခါ တုံယန်မြို့ တစ်ခုလုံးကို စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးရန်မှာလည်း သူ့အတွက် အခက်အခဲ သိပ်မရှိလှပေ။

သို့သော် တုံယန်မြို့ အောက်တွင် ကျေးရွာပေါင်းများစွာ ရှိနေသဖြင့် အသေးစိတ် ရှာဖွေရန်အတွက်မူ အားစိုက်ထုတ်ရန် အနည်းငယ် လိုအပ်သည်။

"ဘယ်နေရာမှာ ပြဿနာရှိနေလဲဆိုတာ ခံစားကြည့်ပေးပါဦး"

ဟု လီယန်ချူက ယွန်နျန်းကို ပြောလိုက်သည်။

ဆံပင်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ်ထုံးနှောင်ကာ အပြာရောင်ပိတ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော ယွန်နျန်းသည် လေးနက်သော မျက်နှာပေးဖြင့် ဖြည်းဖြည်းချင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။

လီယန်ချူက သူမ၏ ခါးလေးကို ဖက်လိုက်ပြီး နှစ်ယောက်သား ရှာဖွေရေးနယ်ပယ်ကို ချဲ့ထွင်ရန် တုံယန်မြို့ ကောင်းကင်ယံ၌ ဟိုမှသည်မှ ပျံသန်းနေကြသည်။

"တွေ့ပြီ"

ဟု ယွန်နျန်းက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"အင်း... ဘယ်နားမှာလဲ "

လီယန်ချူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။

ယွန်နျန်းက အရှေ့တောင်ဘက်သို့ လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ ခန့်မှန်းခြေ တည်နေရာတစ်ခုကို ပြောပြလိုက်သည်။

လီယန်ချူသည် ချက်ချင်းပင် ယွန်နျန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ တိမ်တိုက်စီးအတတ်ဖြင့် ထိုနေရာသို့ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

သူ၏ လက်ထဲတွင် ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်းအသုံးပြုကာ အဆင့်မြှင့်တင် ထားသော ရှစ်ခွင်မှန်ကို ကြည့်ရင်း လီယန်ချူမှာ စိတ်ထဲတွင် သိပ်ပြီး မကျေနပ်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"မင်းကတော့ ယွန်နျန်းနဲ့ယှဉ်ရင် အများကြီး ကွာသေးတာပဲ"

ဟု လီယန်ချူက စိတ်မရှည်သလို ပြောလိုက်သည်။

ရှစ်ခွင်မှန်မှာ တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်ခု ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး မကျေနပ်သော ခံစားချက်ကို ဖော်ပြလာသည်။

'ငါက ညံ့တာမဟုတ်ဘူး၊ ဒီမိန်းမက အရမ်းတော်လွန်းနေတာ'

ဟု ပြန်ပြောနေသည့်အလား။

အမှန်စင်စစ်လည်း မှန်ကို အပြစ်တင်၍ မရပေ။

အပင်ဝိညာဉ် များသည် ကမ္ဘာမြေ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အခြေခံကာ ရှင်သန်ကြသူများဖြစ်ရာ သစ်ပင်ပန်းမန် အားလုံးသည် သူမအတွက် မျက်လုံးများသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် ယွန်နျန်းက အရှိန်အဝါကို ထက်မြက်စွာ ခံစားမိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ယွန်နျန်း၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် လီယန်ချူသည် ရွာတစ်ရွာ၏ ရှေ့သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။

ထိုရွာထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ပြင်းထန်လှသော သွေးညှီနံ့နှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်းအငွေ့အသက်များကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နေရာအနှံ့တွင် ပြတ်တောက်နေသော ခြေလက်များနှင့် အလောင်းကောင်များ ပျံ့ကျဲနေသည်။

ဆံပင်ဖြူနေသော အဖိုးအိုများ၊ အရွယ်ကောင်း လူငယ်များ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ်များ။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖုတ်ကောင်အချို့သည် သေဆုံးနေသူများ၏ အလောင်းများကို ကိုက်ခဲစားသောက်နေကြသည်။

ကိုယ်ဝန်အရင့်အမာနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးမှာ ဗိုက်အဖောက်ခံထားရပြီး ဝမ်းဗိုက်ထဲမှ ကလေးငယ်ကို ဆွဲထုတ်ကာ ခေါင်းကိုပါ အရှင်လတ်လတ် အကိုက်ခံထားရသည်။

တစ်ရွာလုံးမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော သုသာန်မြေကြီးသဖွယ် ဖြစ်နေလေပြီ။

"ခွေးမသားတွေ "

လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် အေးစက်ခက်ထန်သွားသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က ထိုရွာသားများကို အသုံးချကာ အလောင်းကောင်မွေးမြူနေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

ဝုန်းးး

သူသည် လက်သီးတစ်ချက်ကို တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ကြီးမားလှသော လက်သီးအရှိန်အဝါနှင့် ပြင်းထန်သော သွေးချီစွမ်းအင် များက ထို ဖုတ်ကောင်များကို တစ်စစီ ဖြစ်သွားစေသည်။

"ဒီအလောင်းကောင်တွေ ဘယ်က စလာတာလဲဆိုတဲ့ မြစ်ဖျားခံရာကို ရှာစမ်း "

လီယန်ချူက လေးနက်သောလေသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ရှစ်ခွင်မှန်၊ ယွန်နျန်းနှင့် စွမ်းအင်ကြည့်အတတ် တို့ကို ပေါင်းစပ်အသုံးပြုကာ နောက်ထပ် ရွာတစ်ရွာသို့ သူ ရောက်ရှိသွားပြန်သည်။

ထိုနေရာတွင်လည်း ငရဲခန်းသဖွယ် ကျောချမ်းဖွယ် မြင်ကွင်းများကိုသာ တွေ့ရသည်။

သို့သော် ဤရွာ၏ အခြေအနေမှာ ပို၍ ဆိုးရွားလှသည်။

သေဆုံးနေသော အလောင်းများသည် ရုန်းကန်ကာ ပြန်လည်ထလာကြပြီ ဖြစ်သည်။

သေဆုံးပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အငြိုးအတေးအရှိန် ကြောင့် ပြန်လည် နိုးထလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နေခင်းကြောင်တောင်မှာပင် အလောင်းကောင်များ သောင်းကျန်းနေကြသည်။

ထိုမြင်ကွင်းမှာ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာပင်။

ကြီးမားလှသော ရွာကြီးတစ်ရွာလုံးတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ တစ်ယောက်မှ မရှိတော့ပေ။

ချွင်

နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ ကြည်လင်သော အသံနှင့်အတူ လီယန်ချူသည် ကျန့်ကျောင်းဓား ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

အာဏာစက်ပြင်းလှသော ဓားအရှိန်အဝါက ထိုဖုတ်ကောင်များကို ဖုန်မှုန့်များသဖွယ် ဖြတ်တောက်ခြေမွှပစ်လိုက်ရာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။

၎င်းတို့သည် သူ့အတွက် အနည်းငယ်မျှပင် အဟန့်အတား မဖြစ်စေခဲ့ပေ။

ထို့နောက်တွင် သူသည် အမြစ်ပြတ် သတ်ဖြတ်ခံထားရသော နောက်ထပ် ကျေးရွာနှစ်ရွာကို ဆက်တိုက် တွေ့ရှိခဲ့ပြန်သည်။

အခြေအနေမှာ ပို၍ ဆိုးရွားလာပြီး ဓားမတိုး၊ လှံမတိုးသော သံဖုတ်ကောင် များပင် ထွက်ပေါ်နေပြီဖြစ်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော ဖုတ်ကောင်များသည် သာမန် လမ်းလျှောက်ဖုတ်ကောင်များထက် ပို၍ စွမ်းအားကြီးမားပြီး ၎င်းတို့ထက် မြင့်မားသည်မှာ ကြေးဖုတ်ကောင် ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုနယ်မြေတစ်ခုလုံးတွင် ရှာဖွေမှုများကို နှောင့်ယှက်နေသော မမြင်ရသည့် အင်အားတစ်ခု ရှိနေသည်။

သာမန် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးသာဆိုလျှင် ယခုအချိန်တွင် ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေပေလိမ့်မည်။

စတုတ္ထမြောက်ရွာတွင်မူ လီယန်ချူသည် ခွန်အားကြီးမားပြီး အလွန်လျင်မြန်ကာ သတ်ရခက်လှသော ကြေးဖုတ်ကောင် ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။

ထိုရွာထဲတွင် ထူးခြားသော အလောင်းနှစ်လောင်းကို တွေ့ရရာ ၎င်းတို့မှာ ဗုဒ္ဓဘာသာ ရဟန်းတော် နှစ်ပါး ဖြစ်နေသည်။

တစ်ပါးမှာ ခန္ဓာကိုယ်အောက်ပိုင်း တစ်ခုလုံးကို မည်သည့် မိစ္ဆာကောင်က ကိုက်စားလိုက်သည်မသိဘဲ ပြတ်တောက်နေပြီး၊ နောက်တစ်ပါးမှာမူ ရင်ဘတ်တစ်ဝက်နှင့် ဦးခေါင်းတစ်ဝက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

အသားများမှာ စုတ်ပြတ်သတ်နေပြီး သေဆုံးပုံမှာ အလွန်ပင် ရုပ်ပျက်ဆင်းပျက် ရှိလှသည်။

"ဒါက ဖုတ်ကောင်တွေ သတ်တဲ့ လက်ချက်မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒီ မိစ္ဆာလူသားက သတ်သွားတာ "

လီယန်ချူသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဒေါသများ ထွက်ပေါ်လာပြီး သတ်ဖြတ်လိုစိတ် များမှာလည်း တရိပ်ရိပ် မြင့်တက်လာသည်။

သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်စိတ်များ ပိုမိုကြီးစိုးလာသည်။

လောကီဓားသမား သတင်းလာပေးစဉ်က ရွာ ၃ ရွာဟု ပြောခဲ့သော်လည်း၊ ယခု သူတွေ့ရှိခဲ့သည်မှာ ၄ ရွာ ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။

ရွာသားအားလုံးလည်း တစ်ဦးမှ မကျန် သေဆုံးခဲ့ရသည်။

၎င်းမှာ ထိုမိစ္ဆာလူသားသည် ဆက်လက် သောင်းကျန်းနေဆဲဖြစ်ပြီး သူ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ အလွန်လျင်မြန်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

ပြီးတော့ ဆင့်ကဲတိုးတက်လာတဲ့ သံဖုတ်ကောင်တွေနဲ့ ကြေးဖုတ်ကောင်တွေလို အားကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာတွေကိုတောင် အဲ့ဒီလူက ခေါ်မသွားဘဲ ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

တောက် သူက သပ်သပ် သတ်ဖြတ်ချင်လို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကို ကြံစည်နေတာလား လီယန်ချူ၏ မျက်နှာမှာ လေးနက်ခက်ထန်နေသည်။

ရှစ်ခွင်မှန်သည် ပြင်းထန်လှသော ဖုတ်ကောင်အရှိန်အဝါ တစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်သဖြင့် လီယန်ချူ ချက်ချင်း လိုက်သွားခဲ့သည်။

သူ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ ရွာတစ်ရွာလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်ခြောက်ကပ်နေပြီး လူသူတစ်ယောက်မှ မရှိပေ။

မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော သွေးကွက်များနှင့် အသားစများကို ကြည့်ရင်း ဦးရေပြားများပင် ထုံကျဉ်လာရသည်။

ရှေ့က ရွာများတွင် ဖုတ်ကောင်များ သောင်းကျန်းနေသည့် ကြောက်စရာမြင်ကွင်းနှင့် ယှဉ်လျှင် ဤရွာ၏ တိတ်ဆိတ်မှုမှာ ပို၍ ထူးဆန်းကာ ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းလှသည်။

လည်ပင်းနောက်ဘက်မှ အအေးဓာတ်များ စိမ့်တက်လာသည့်အလားပင် သာမန်ကျင့်ကြံသူများသာဆိုလျှင် ယခုအချိန်တွင် အလွန်သတိထား လှုပ်ရှားကြမည် သို့မဟုတ် လူအင်အား ထပ်မံတောင်းခံရန် ဆုတ်ခွာသွားကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ဒေါသများသာ ပြည့်နှက်နေသည်။

သူသည် ထိုရွာကို အမြစ်ဖြတ် သတ်ဖြတ်သူကို ရှာဖွေပြီး သတ်ပစ်ချင်ရုံသာ ရှိသည်။

ယွန်နျန်းသည် လီယန်ချူ၏ ဘေးတွင် လိုက်ပါလာရင်း သူ၏ ပြင်းထန်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကြောင့် မျက်နှာလေး ဖြူဖျော့နေရှာသည်။

သူမသည် စိတ်ထားနူးညံ့သူဖြစ်ရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ငရဲခန်းသဖွယ် မြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် စိတ်ထဲတွင် မခံစားနိုင် ဖြစ်နေရသည်။

လီယန်ချူသည် ထိုရွာထဲသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ယုတ်မာကောက်ကျစ်သော မျက်လုံးတစ်စုံက သူ့ကို ချောင်းမြောင်းကြည့်ရှုနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် သူ သေချာကြည့်လိုက်သည့်အခါ ဘာမှ မတွေ့ရပြန်ပေ။

"မိုးကြိုးငါးပါး စွမ်းအား... လောကတရားတော် ဘယ်က မိစ္ဆာကောင်က ငါ့ကို ခိုးကြည့်နေတာလဲ၊ အခုချက်ချင်း ထွက်လာစမ်း "

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်သံကဲ့သို့ ဟိန်းထွက်သွားပြီး ထောင်းခနဲ မြည်ဟီးသွားသည်။

ပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးငါးပါး စွမ်းအား များမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပြန့်ကားထွက်လာရာ လူ့လောကတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော မိုးကြိုးနတ်မင်းကြီးအလားပင်။

ဝုန်းးး

အိမ်တစ်လုံးမှာ ပေါက်ကွဲသွားပြီး အနက်ရောင် အရိပ်တစ်ခုသည် အိမ်ထဲမှ လျင်မြန်စွာ ပျံထွက်လာကာ တစ်ဖက်သို့ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသည်။

"ပျံလွှားဖုတ်ကောင်"

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

'ဒီလူက ပျံလွှားဖုတ်ကောင်ကိုတောင် မွေးမြူနိုင်တာလား'

သူ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားမိသည်။

ပျံလွှားဖုတ်ကောင်လို အဆင့်မျိုးကိုတောင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ဒီအတိုင်း ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်မှာ... ထိုလူသည် အလွန်အမင်း ရဲတင်းနေခြင်းဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ထိုဖုတ်ကောင်ထက် ပို၍ အရေးကြီးသော အရာတစ်ခုကို ယူဆောင်သွားခြင်းဖြစ်စေ ဖြစ်ရပေမည်။

ပြီးတော့ ဖုတ်ကောင်တွေ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာတဲ့ အရှိန်ကလည်း မြန်လွန်းနေသည်။

'ဒီမိစ္ဆာကောင်က ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ'

လီယန်ချူသည် ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ထိုအနက်ရောင်အရိပ်၏ အနောက်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

သူသည် အနက်ရောင်အရိပ်၏ ပုံစံကို သေချာမြင်လိုက်ရရာ... ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲနှင့်၊ မျက်နှာမှာ စိမ်းဖန့်နေပြီး အစွယ်များ ထွက်နေသည်။

အေးစက်ယုတ်မာလှသော မျက်လုံးအစုံမှာ သာမန်ဖုတ်ကောင်များကဲ့သို့ ထုံထိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ခံစားချက်ပါ ရှိနေသည်။

ထိုကဲ့သို့သော ပျံလွှားဖုတ်ကောင်မျိုးနှင့် တွေ့လျှင် သာမန် ဘုန်းကြီးများ သို့မဟုတ် တာအိုဆရာများမှာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် အသတ်ခံရမည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်သည်။

ဝုန်း

လီယန်ချူသည် ပျံလွှားဖုတ်ကောင်ကို ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် နှစ်ပိုင်းပိုင်းပစ်လိုက်သည်။

အာဏာစက်ပြင်းလှသော ဆန်းကြယ်သည့် စွမ်းအင်များ ကျန့်ကျောင်းဓားမှ ထွက်ပေါ်လာရာ ထိုဖုတ်ကောင်မှာ တစ်ချက်တည်းနှင့်ပင် အပြီးတိုင် သေဆုံးသွားတော့သည်။

ပျံလွှားဖုတ်ကောင်တောင် မွေးမြူနိုင်ပြီဆိုမှတော့ ထိုမိစ္ဆာလူသားသည် ဟန်ပါး ကဲ့သို့သော ကြောက်စရာကောင်းသည့် သတ္တဝါမျိုးကို မွေးမြူရန် ကြံစည်နေခြင်းလော လီယန်ချူ၏ မျက်ခုံးများမှာ တင်းကျပ်စွာ တွန့်ကွေးသွားသည်။

သူသည် ရှစ်ခွင်မှန်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ထိုရွာကို သတ်ဖြတ်သွားသော မိစ္ဆာလူသား၏ အငွေ့အသက်ကို သေချာစွာ ရှာဖွေလိုက်သည်။

ဝိညာဉ်မျက်စိ၊ အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် သို့မဟုတ် ယွန်နျန်း၏ အာရုံခံစွမ်းအားကြောင့်ပင်ဖြစ်စေ ရှာဖွေမှုစွမ်းရည်မှာ အလွန်မြင့်မားလှသည်။

ဤနေရာတွင် မည်မျှပင် ထူးဆန်းသော ပိတ်ဆို့မှုများ ရှိနေပါစေ၊ သူ့ကို ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ထို့ကြောင့်ပင် သူသည် အလွန်အင်မတန် အားကောင်းလှသော ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအင်စုကြီးတစ်ခုကို မကြာမီမှာပင် ရှာတွေ့သွားတော့သည်။

အခန်း (၄၉၄) - မားကျားကျေးရွာ ၊ လူ့စိတ်ကို ကစားခြင်း ၊ မင်းက ကစားရတာ ဝါသနာပါတာလား

မားကျားကျေးရွာ

ဤရွာကလေးမှာ အေးချမ်းသာယာလှသည်။

ရွာသား မားစန်း မှာ စိတ်သဘောထား အနည်းငယ် ပျော့ညံ့သော အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

သူသည် ပုလွေမှုတ်ရခြင်းကို ဝါသနာပါပြီး ရွာထဲတွင် မင်္ဂလာကိစ္စ၊ နာရေးကိစ္စရှိလျှင် အခကြေးငွေ မယူဘဲ ဝိုင်းဝန်းကူညီပေးလေ့ရှိကာ လူစည်ကားသည်ကို ပျော်မွေ့သူဖြစ်သည်။

ထို့အတွက်ကြောင့်ပင် သူ၏ ဇနီးဖြစ်သူက သူ့ကို ခဏခဏ အပြစ်တင် ငြိုငြင်တတ်သည်။

သို့သော် မားစန်းကမူ

"ဒါတွေက ရွာနီးချုပ်စပ် ဆွေမျိုးသားချင်းတွေပဲဟာ... ငြင်းရခက်လို့ပါ"

ဟု ရိုးအအ အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလေ့ရှိပြီး၊ ကိစ္စပြီးမှသာ ဇနီးသည် စိတ်ကျေနပ်အောင် အနားကပ်ပြီး ချော့မော့ရသည်။

ရွာသားများမှာ နာမည်ပေးရာတွင် အလွန်ရိုးရှင်းလှသည်။

မားစန်း၏ သားဖြစ်သူ နာမည်မှာ မားဝူ ဖြစ်ရာ၊ မသိသူများအဖို့ မားစန်း၏ ညီဟု ထင်မှတ်နိုင်သော်လည်း အမှန်စင်စစ်မှာ သူ၏ သားအရင်းပင် ဖြစ်သည်။

မားစန်းသည် ရွာထဲမှ အိမ်တစ်အိမ်တွင် ပုလွေသွားမှုတ်ပေးပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သကြားလုံး အချို့ကို ထည့်လာရာ ၎င်းမှာ မြို့ထဲသွားမှသာ ဝယ်ယူရရှိနိုင်သည့် အဖိုးတန်မုန့်ကလေးများ ဖြစ်သည်။

သူသည် ဇနီးဖြစ်သူအား အချို့ပေးလိုက်ပြီး သားဖြစ်သူကိုလည်း နှစ်လုံး ပေးလိုက်သည်။

မိမိကိုယ်တိုင်မူ မစားချင်ပါဟု ပြုံး၍ ပြောကာ၊ သားဖြစ်သူနှင့်အတူ အိမ်အပြင်ဘက်တွင် ထိုင်ပြီး စကားပြောနေကြသည်။

ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဘဝဆိုတာ တစ်သက်စာပဲ မဟုတ်လား။

သူ့ဇနီးက သူ့ကို ငြိုငြင်တတ်သော်လည်း ဆင်းရဲဒုက္ခကိုတော့ အတူတကွ ရင်ဆိုင်ကျော်ဖြတ်ပေးရှာသည်။

သားဖြစ်သူမှာလည်း အလွန်ထက်မြက်ပြီး ကြိုးစားအားထုတ်မှုရှိရာ၊ မားစန်းအတွက် အလိုအပ်ဆုံးမှာ သားဖြစ်သူက ပုလွေမှုတ်ခြင်းကို ဝါသနာပါနေခြင်းပင်။

"ဒါက မင်းအဖိုးဆီကနေ လက်ဆင့်ကမ်းလာတဲ့ ပညာပဲကွ"

"အဖေကတော့ ဘာအရည်အချင်းမှ မရှိပါဘူး၊ တစ်သက်လုံး ဒီအလုပ်လေးကိုပဲ ဖက်တွယ်လာတာ။ မင်းကြီးလာရင်တော့ အဖေ့လို မဖြစ်စေနဲ့ဦး"

မားဝူက ဟီးခနဲ ရယ်လိုက်ပြီး

"အဖေ... ကျနော် ပုလွေသင်နေတာကို မြင်ရင် အဖေ ပျော်နေတာပဲ မဟုတ်လား"

မားစန်း တစ်ချက် ကြောင်သွားပြီးနောက် ရယ်မောကာ ဆူလိုက်သည်။

"ဟျောင့်... မင်းအမေကိုတော့ မသိစေနဲ့ဦး၊ မဟုတ်ရင် ငါ့ကို ထပ်ဆူနေဦးမယ် "

သားအဖ နှစ်ယောက် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ရယ်မောနေစဉ် မားဝူမှာ ရုတ်တရက် မှင်သက်သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူစိမ်း ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ရွာထဲသို့ ရောက်ရှိလာခြင်းကြောင့်ပင်။

ထိုဘုန်းကြီးမှာ လူကို အလွန်နေရခက်သော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

ပြုံးစိစိနှင့် ရှိနေသော်လည်း ပြောမပြတတ်သော အေးစက်စက် အငွေ့အသက်များ ကိန်းအောင်းနေသည်။

ကလေးသူငယ်များ၏ အာရုံမှာ အမှန်ကန်ဆုံးပင်။

မားဝူသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ဘေးသို့ ကပ်သွားမိသည်။

မားစန်းက လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ဘုန်းကြီးတစ်ပါး ဖြစ်နေသဖြင့် ရိုးသားဖော်ရွေသော ရွာသားပီပီ ပြုံး၍ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုဝဖြိုးသော ဘုန်းကြီးမှာ ဘာစကားမှ ပြန်မပြောဘဲ မားစန်းကို ကြည့်ကာ တစ်ချက် ပြုံးပြလိုက်သည်။

ထိုအပြုံးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သားအဖ နှစ်ယောက်လုံး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ဖြူဖျော့သွားတော့သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုဝဖြိုးသော ဘုန်းကြီး၏ ပါးစပ်မှာ တိုက်ရိုက်ပင် ဟက်ခနဲ ပြဲထွက်သွားပြီး၊ လူသားတစ်ယောက် မလုပ်နိုင်သော ပုံစံမျိုးဖြင့် မားစန်း၏ လည်ပင်းကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ကိုက်ချလိုက်သောကြောင့်ပင်။

"အဖေ"

မားဝူက ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းလာပြီး သူ၏ နုနယ်သော လက်သီးကလေးများဖြင့် ထိုဘုန်းကြီးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် ထုရိုက်တော့သည်။

မားစန်း၏ လည်ပင်းမှာ ဘုန်းကြီး၏ အကိုက်ကို ခံထားရသဖြင့် သွေးများ တသွင်သွင် ထွက်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါနေကာ အလွန်အမင်း နာကျင်နေရသည်။

"ပြေး... မားဝူ၊ မြန်မြန်ပြေး"

မားစန်းက ခက်ခဲစွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက ငါ့အဖေကို ကိုက်တယ်၊ မင်းကို သတ်ပစ်မယ်"

မားဝူက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ရူးသွပ်နေသော သားရဲငယ်လေးအလားပင်။

ထိုအချိန်တွင် မားစန်း၏ ဇနီးမှာ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာရာ၊ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ဦးစွာ ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများ နီမြန်းသွားတော့သည်။

သူမသည် တံခါးနောက်က ပေါက်တူးကို ကောက်ကိုင်ကာ ဘုန်းကြီးကြီးဆီသို့ ပြေးဝင်ပြီး လွှဲရိုက်လိုက်သည်။

ဒိုင်း

ဘုန်းကြီးကြီးမှာ နာကျင်သွားပြီး၊

မားစန်းကို အားဖြင့် လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ၊

မားစန်း၏ ဇနီးကို ကြည့်၍ ဆန်းကြယ်စွာ တစ်ချက် ပြုံးပြလိုက်သည်။

ခေါင်းကို စောင်းထားသည့် ပုံစံမှာ ပြောမပြတတ်အောင် ကျောချမ်းဖွယ် ကောင်းလှသည်။

သူ၏ နဖူးအလယ် တည့်တည့်မှ အရေပြားမှာ ရုတ်တရက် ပြဲထွက်သွားပြီး မျက်လုံးတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည်။

သာမန်လူတစ်ယောက်သာဆိုလျှင် လည်ပင်းကို ဤကဲ့သို့ အကိုက်ခံရပြီး သွေးစုပ်ခံရပါက အလွန်အားနည်းသွားမည် ဖြစ်ပြီး ပြန်မထနိုင်တော့သည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။

သို့သော် မားစန်းမှာမူ ဘယ်ကရမှန်းမသိသော ခွန်အားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ရိုးအအနှင့် သူတစ်ပါး အသာစီးယူသည်ကိုပင် ဘာမှမပြောတတ်သော ဤအမျိုးသားသည်...

ရုတ်တရက် ပြန်ထလာကာ သားဖြစ်သူကို ဆွဲခေါ်လိုက်ပြီး

ဇနီးသည်၏ လက်ထဲမှ ပေါက်တူးကို လုယူကာ ဇနီးနှင့် သားကို သူ့နောက်တွင် ကွယ်ထားလိုက်သည်။

"မြန်မြန်သွားကြ ဒီဘုန်းကြီး ရူးနေပြီ "

မားစန်းက အားကုန်ဟစ်အော်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ သွေးတက်နေပြီး၊ ယခုအချိန်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော သတ္တိများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

သတိမမူမိသော သာမန်အမျိုးသားတစ်ဦး အစွမ်းကုန် ပေါက်ကွဲလာသည့်အခါ လူအများ အံ့သြရလောက်အောင်ပင်။

မားစန်း၏ ဇနီးမှာလည်း ပုံမှန်ဆိုလျှင် မိမိယောက်ျားမှာ ပိုက်ဆံမရှာနိုင်ဟု ငြိုငြင်တတ်သော်လည်း၊ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေတွင်မူ သူမ၏ ယောက်ျားကို ပစ်မထားနိုင်ရှာပေ။

မျက်ရည်များမှာ သူမ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ တောက်လျှောက် စီးကျနေတော့သည်။

"ဒီဘုန်းကြီးစုတ်က ငါ့အဖေကို ကိုက်တယ် မင်းကို ရိုက်သတ်မယ် "

မားဝူသည် မြေကြီးပေါ်မှ ကျောက်ခဲတစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်ရာ ခက်ထန်သော ဝံပုလွေငယ်လေးနှင့် တူနေသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ၊ ဒီလို မျက်လုံးမျိုးကို ငါ သဘောကျတယ်"

ဝဖြိုးသော ဘုန်းကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုအသံမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် သံချေးတက်နေသော ဓားတစ်လက်ကို ပွတ်တိုက်နေသည့်အလား နားကွဲမတတ် စူးရှလှသည်။

"အဲ့ဒီမျက်လုံးကို ထုတ်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ကြည့်ရတာပေါ့ "

မားစန်းသည် ဇနီးနှင့် သားရှေ့တွင် ကာကွယ်ထားရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ကလေးကို ခေါ်ပြီး မြန်မြန်ပြေးတော့၊ မားဝူကို ဒီမှာ အသေမခံပါနဲ့ "

သူ၏ လည်ပင်းမှ ပြဲထွက်နေသော အသားစများကြားမှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျနေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးမှာ သွေးချင်းနီနေပြီ ဖြစ်ရာ၊ အသက်ပျောက်ရန် လက်တစ်လုံးအလိုသာ ရှိတော့သော်လည်း အံ့မခန်းသော စိတ်ဓာတ်ခွန်အားဖြင့် တောင့်ခံထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မိမိ၏ ကလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မားစန်း၏ ဇနီးမျက်လုံးထဲတွင် ပြတ်သားသော အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမသည် ကလေးကို ထိုနေရာတွင် အသေမခံနိုင်ပေ။

သူမသည် ကလေးကို ဆွဲကာ အနောက်သို့ ပြေးထွက်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ဝဖြိုးသော ဘုန်းကြီးမှာ ခြေတစ်လှမ်း ပြင်းပြင်းလှမ်းလိုက်ရာ မားစန်း၏ ဇနီးနှင့် ကလေးရှေ့သို့ ကြောင်ဖမ်းသလို ရုတ်တရက် ရောက်ရှိလာပြီး ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။

"မင်းအမေကို...ဘိုးလိုက်ရ"

ဘယ်သောအခါမှ သူတစ်ပါးနှင့် ရန်မဖြစ်ဖူးဘဲ အမြဲ အရှုံးပေးတတ်သော ဤအသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး၊ လက်ထဲမှ ပေါက်တူးဖြင့် ဘုန်းကြီး၏ နဖူးပေါ်သို့ အားကုန် လွှဲရိုက်လိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဘုန်းကြီး၏ နဖူးပေါ်မှ မျက်လုံးမှာ နီရဲသော အလင်းတန်းများ ဝင်းခနဲ လက်သွားသည်။

မားစန်းသည် မမြင်ရသော အင်အားတစ်ခု၏ ရိုက်ထုတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး လွင့်ထွက်သွားသည်။

မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါနေပြီး၊ လည်ပင်းမှ သွေးများမှာ အရှိန်ဖြင့် စီးကျလာသဖြင့် အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာကာ အသိစိတ်များလည်း တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးလာရသည်။

ကွာခြားချက်က ကြီးမားလွန်းလှသည်...

အသက်ပေးပြီး တိုက်ခိုက်ရုံဖြင့် မလုံလောက်ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ဝဖြိုးသော ဘုန်းကြီးသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ကာ မားစန်း၏ ဇနီးလည်ပင်းကို တိုက်ရိုက် ညှစ်ထားလိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာတွင် ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး၊ အထူးသဖြင့် နဖူးပေါ်မှ မျက်လုံး၏ အကြည့်မှာ လူကို ကျောချမ်းစေကာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာပင်။

သူသည် ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးကို တူးထုတ်ရန် ပြင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

မားဝူမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားပြီး လက်ထဲမှ ကျောက်ခဲဖြင့် ဘုန်းကြီး၏ ကိုယ်ကို အဆက်မပြတ် ထုရိုက်ရာ ဒိုင်း... ဒိုင်း... ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ဘုန်းကြီးက ဆန်းကြယ်စွာ တစ်ချက် ပြုံးလိုက်ပြီး

"ဒီကလေးလေးက တော်တော် ခက်ထန်တာပဲ၊ ငါ ကစားနည်း ပြောင်းလိုက်မယ် "

သူ၏ နဖူးပေါ်မှ မျက်လုံးသည် နီရဲသော အလင်းများ လက်လာပြီး ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားတစ်ခု ပြန့်နှံ့သွားရာ၊ မားဝူ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ဝေဝါးသွားတော့သည်။

မားစန်း၏ ဇနီးမှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချခြင်း ခံလိုက်ရပြီး သရဲဖိထားသကဲ့သို့ လုံးဝ မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။

"ရိုက်သတ်လိုက်စမ်း... ဒီအမျိုးသမီးကို ရိုက်သတ်လိုက်စမ်း "

ဘုန်းကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထိုစူးရှသော အသံမှာ ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။

မားဝူ၏ မျက်လုံးများမှာ အသက်မဲ့ကာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားပြီး၊ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ အလိုအလျောက် ကျောက်ခဲကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ မိခင်ဖြစ်သူဆီသို့ လျှောက်သွားတော့သည်။

မားစန်းမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေရင်း ဤမြင်ကွင်းကို မျက်လုံးပြူးကြည့်ကာ ပါးစပ်နှင့် နှာခေါင်းထဲမှ သွေးများ တစီစီ ထွက်လာရင်း၊စိတ်နှလုံးထဲတွင်လည်း အဆုံးစွန်သော မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။

မားဝူ၏ မိခင် မျက်လုံးထဲတွင်လည်း ရှုပ်ထွေးလှသော ခံစားချက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

လူ့လောက၏ အနိဋ္ဌာရုံ ပြကွက်တစ်ခုမှာ ဖြစ်ပျက်တော့မည့် အခြေအနေ...

ထိုအချိန်တွင် ဝဖြိုးသော ဘုန်းကြီးမှာ သူ၏ ပါးစပ်ကြီးကို သွေးရဲရဲဖြင့် ဟက်ခနဲ ပြဲအောင် ဖြဲထားရင်း၊မျက်လုံးထဲတွင် ဆန်းကြယ်သော အရိပ်အယောင်များနှင့်အတူ၊ ပွဲကြည့်နေသည့်အလား မျက်နှာတွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးများ ပေါ်ပေါက်နေစဉ်...

အေးစက်လှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"မင်းက ကစားရတာ ဝါသနာပါတာလား "

ခန့်ညားထည်ဝါလှသော လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး ပေါ်လာခဲ့သည်။

သူ၏ မျက်နှာပေးမှာ အေးစက်ခက်ထန်နေပြီး၊ မျက်လုံးထဲတွင်မူ လက်တွေ့ကျလှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ စိမ့်ထွက်နေတော့သည်။

ဝဖြိုးသော ဘုန်းကြီးမှာ ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မလှုပ်ရှားသော်လည်း၊ ခေါင်းမှာမူ ဆန်းကြယ်လှသော ၁၈၀ ဒီဂရီ ပုံစံဖြင့် အနောက်သို့ လည်ထွက်သွားတော့သည်။