အခန်း (၄၉၉-၅၀၀)

အခန်း (၄၉၉) - ကုသိုလ်မှတ်တစ်သိန်း မှော်ရတနာများ ယှဉ်ပြိုင်ခြင်း ၊ တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်ခြင်း ၊ အဘိုးကြီးပညာရှိ၏ စီစဉ်မှု

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

အလွန်အမင်း ရူးသွပ်ကြမ်းတမ်းလှသော စွမ်းအားများကြောင့် လေထုထဲတွင် အသံထက်မြန်သော ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ လက်မောင်းခြောက်ဖက်မှာ လေးလံစွာဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်တော့သည်။

ချွင်

နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ အသံနှင့်အတူ လီယန်ချူ၏ ခါးကြားမှ ကျန့်ကျောင်းဓား သည် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပျံထွက်သွားသည်။

ထိုကျန့်ကျောင်းဓားသည်လည်း ကုသိုလ်မှတ်တစ်သိန်း ရှိသော မှော်ရတနာတစ်ခုဖြစ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ယခုအခါ ၎င်းသည် အေးစက်သော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မိစ္ဆာကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တိုက်ရိုက် ဖောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဘုန်း

ကျယ်လောင်လှသော အသံကြီးနှင့်အတူ ထိုမိစ္ဆာကြီး၏ ရင်ဘတ်တွင် အသားစများ လွင့်စင်သွားသော ပေါက်ကွဲပေါက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

၎င်း၏ ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများမှာ လီယန်ချူကို သေမတတ် စိုက်ကြည့်နေပြီး မင်္ဂလာမရှိသော အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသည်။

"သူ့မျက်လုံးတွေကို ငါ့အတွက် ဖောက်ထုတ်ပေးစမ်း"

လီယန်ချူက အေးစက်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဤကား လူသတ်ရုံတင်မက စိတ်ဓာတ်ကိုပါ ချိုးနှိမ်ခြင်းပင်။

ရှစ်ခွင်မှန် နှင့် ကျန့်ကျောင်းဓား တို့မှာ ဦးခေါင်းသုံးလုံး၊ လက်ခြောက်ဖက်နှင့် မိစ္ဆာကြီးကို မနားတမ်း တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ထိုမိစ္ဆာကြီးမှာ တိုက်ခိုက်ခံရမှုကြောင့် ဒဏ်ရာများမှ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျလာသော်လည်း၊ သူ၏ ဦးခေါင်းအထက်ရှိ သွေးရောင်ရှစ်ခွင်ပုံရိပ်၏ လွှမ်းခြုံမှုအောက်တွင် ဒဏ်ရာများမှာ အလျင်အမြန် ပြန်လည်ပျောက်ကင်းလာသည်။

အတိအကျ ပြောရလျှင် ရှစ်ခွင်မှန်ကြောင့် ဖြစ်ရသော ဒဏ်ရာများမှာ ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားသော်လည်း၊ ကျန့်ကျောင်းဓားကြောင့် ဖြစ်ရသော ဒဏ်ရာများမှာမူ ပြန်မကောင်းပေ။

ရှစ်ခွင်မှန်မှာ အလွန်ပင် ပျာယာခတ်သွားသည်။

မူလကတည်းက လီယန်ချူက ၎င်းကို ယွန်နျန်းလောက် မစွမ်းဘူးဟု ဆိုကာ အထင်သေးခံထားရခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ယခု ထိုဓားစုတ်ကိုပင် မယှဉ်နိုင်ပါက၊ လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင် အမှန်တကယ်ပင် အဖုန်တက်သွားတော့မည် မဟုတ်ပါလား။

ဝုန်း

တောက်ပလှသော ဖြူဖွေးသည့် အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုအလား ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မိစ္ဆာကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခြမ်းကို တိုက်ရိုက် ချေမှုန်းပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် နောက်ထပ် အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ သူ၏ ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ ရှစ်ခွင်ပုံရိပ် ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြန်သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း

ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကြားတွင် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ပေါက်ကွဲသံများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေသည်။

ရှစ်ခွင်မှန်နှင့် ထိုသွေးရောင်ရှစ်ခွင်ပုံရိပ်တို့မှာ ကံကြမ္မာအရ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေပုံရပြီး၊ တစ်ချက်တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် ရှစ်ခွင်မှန်မှာ သွေးရောင်ရှစ်ခွင်ပုံရိပ်ကို တိုက်ရိုက် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်တော့သည်။

ဘုန်း

သွေးရောင်ရှစ်ခွင်ပုံရိပ်၏ ထောင့်တစ်ခုမှာ အမှန်တကယ်ပင် ရိုက်ခွဲခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ထိုဦးခေါင်းသုံးလုံး၊ လက်ခြောက်ဖက်နှင့် မိစ္ဆာကြီးမှာ ယခုအခါ အားအင်များ ဆုတ်ယုတ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အဘယ်ကြောင့် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာ၏ အနားသို့ပင် မကပ်နိုင်ဘဲ၊ ဤမှော်ရတနာ နှစ်ခုတည်းနှင့်တင် အနောက်သို့ ဆုတ်ခွာနေရသနည်းဆိုသည်ကို နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

အမှန်တကယ် ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ

ဗျစ်

ကျန့်ကျောင်းဓားသည် အခွင့်အရေးကို စောင့်ကြည့်ကာ ထိုမိစ္ဆာကြီး၏ နဖူးပေါ်သို့ စိုက်ဝင်သွားပြီး၊ ဓားဦးဖြင့် ကော်ထုတ်လိုက်ရာ ထူးဆန်းသော မျက်လုံးတစ်လုံးမှာ အတိအကျပင် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"အား"

မိစ္ဆာကြီးမှာ အသည်းယားဖွယ် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ထိုမျက်လုံးမှာမူ အဆက်မပြတ် လှုပ်ရှားနေဆဲဖြစ်သည်။

ကျန့်ကျောင်းဓားမှာ အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ထိုမျက်လုံးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ မလှုပ်နိုင်အောင် သေချာစွာ စိုက်နှက်ထားလိုက်သည်။

ရှစ်ခွင်မှန်နှင့် ကျန့်ကျောင်းဓားတို့ထံမှ ပေးပို့လာသော သတင်းစကားများကို ခံစားမိလိုက်သောအခါ လီယန်ချူက အသာအယာ ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုမှော်ရတနာ နှစ်ခုတည်းဖြင့် ထိုမိစ္ဆာကြီးကို သတ်ဖြတ်နိုင်ရန်မှာ လက်တွေ့မကျသော်လည်း၊ ကိုယ်ပိုင်အသိစိတ်ရှိသော ဤမှော်ရတနာများက ထိုမိစ္ဆာကို ဤမျှအထိ ဒုက္ခပေးနိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုမိစ္ဆာ၏ အရှိန်အဝါမှာ အနည်းဆုံး တတိယအဆင့် တွင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ သာမန်ထက်ကျော်လွန်သော အဆင့်အတန်း ဖြစ်သည်။

"မှော်ရတနာတွေကို အားကိုးတာက ဘာစွမ်းရည်လဲ၊ မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိရင် ငါနဲ့ တစ်ဦးချင်း တိုက်ခိုက်စမ်း"

ထိုမိစ္ဆာကြီး၏ စူးရှသော အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကောင်းပြီ"

လီယန်ချူ၏ အသံမှာ မိုးကြိုးပစ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။

ဘုန်း ဝုန်း

လီယန်ချူသည် ထိုမိစ္ဆာကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ လက်သီးဖြင့် တိုက်ရိုက် ထိုးနှက်လိုက်ရာ၊ ပြင်းထန်လှသော သွေးချီစွမ်းအင်များ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

၎င်းမှာ ဗုံးတစ်လုံးကဲ့သို့ပင် အဆက်မပြတ် ထပ်ဆင့်ပေါက်ကွဲကာ ကြောက်မက်ဖွယ် မှိုပွင့်ပုံစံ မီးခိုးလုံးကြီးများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ဝုန်း... ဝုန်း... ဝုန်း

လီယန်ချူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် အရပ် နှစ်မီတာကျော်ရှိသော ဦးခေါင်းသုံးလုံး၊ လက်ခြောက်ဖက်နှင့် မိစ္ဆာကြီးကို မနားတမ်း ထိုးနှက်နေတော့သည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော စွမ်းအားများကြောင့် လေထုထဲတွင် ပွင့်လင်းမြင်သာသော ဂယက်လှိုင်းများ ဖြစ်ပေါ်ကာ အပြင်ဘက်သို့ ပြန့်လွင့်သွားသည်။

သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

"ဝေါင်းးး"

ဦးခေါင်းသုံးလုံး၊ လက်ခြောက်ဖက်နှင့် မိစ္ဆာကြီးမှာ အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့သော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်အလား ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသော အရှိန်အဝါများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ထိုဟိန်းသံမှာ ကောင်းကင်ယံကို တုန်လှုပ်စေပြီး အသံလှိုင်းရိုက်ခတ်မှု ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

ဤမျှအဆင့်ရှိသည့် ရိုက်ခတ်မှုမှာ လီယန်ချူအပေါ်တွင် မည်သည့်သက်ရောက်မှုမှ မရှိသော်လည်း၊ ထိုမိစ္ဆာကြီး၏ မျက်လုံးအားလုံးမှာ လီယန်ချူထံသို့ တပြိုင်နက်တည်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ပင့်ကူတစ်ကောင်၏ မျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်ခံရသကဲ့သို့ ထိတ်လန့်ဖွယ် ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းသည်။

ခဏတာအတွင်းမှာပင် လီယန်ချူသည်လည်း မကြုံစဖူးသော အန္တရာယ်အငွေ့အသက်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် ၎င်းကပင် သူ၏ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်ကို ပိုမိုလှုံ့ဆော်ပေးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးချီများကြောင့် အရေပြား၊ အရိုးနှင့် ကြွက်သားများမှာ စိန်ကိုယ်ထည်ကဲ့သို့သော အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။

သူ လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်သည် လေထုမှာ ဆူပွက်သွားသည်။

ဟင်းလင်းပြင်မှာ ပြင်းထန်သော လေမုန်တိုင်းတစ်ခုက ဆွဲဖြဲလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး၊ ပြင်းထန်လှသော သွေးချီစွမ်းအင်များမှာ ဦးခေါင်းသုံးလုံး၊ လက်ခြောက်ဖက်နှင့် မိစ္ဆာကြီးကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားတော့သည်။

ဝုန်း

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး တုန်ခါသွားပြီး သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများမှာ ဟုန်းဟုန်းတောက် ပွင့်ထွက်လာသည်။

ထိုမိစ္ဆာကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လီယန်ချူ၏ သမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ ပူပြင်းလှသော သွေးချီများကြောင့် တိုက်ရိုက် ကြေမွသွားတော့သည်။

အရိုးပင် မကျန်တော့ပေ

ဤကား တတိယအဆင့်နှင့် ညီမျှသော ပြင်းထန်လှသည့် သွေးချီစွမ်းအင်ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုမိစ္ဆာကောင်သည် သွေးရောင်ရှစ်ခွင်နှင့် မိစ္ဆာအငွေ့အသက်အားလုံးကို စုစည်းထားပါစေဦးတော့၊ မီးဖိုကြီးတစ်ခုအလား ပူပြင်းလှသော ထိုလက်သီးချက်ကို မည်သို့မှ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

မိစ္ဆာကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ကွယ်ပျောက်သွားသော်လည်း၊ ထိုထူးဆန်းသော မျက်လုံးများမှာမူ လီယန်ချူ၏ တိုက်ခိုက်မှုအောက်တွင် ဇွဲကောင်းကောင်းဖြင့် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

ထူးဆန်းသော မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာ ပျက်စီးနေသော အပျက်အစီးများကြားတွင် အလွန်ပင် သိသာထင်ရှားနေသည်။

ဘုန်း ဘုန်း

လီယန်ချူက အနောက်သို့ လိုက်သွားပြီး တစ်ချက်ချင်း ထိုးနှက်ကာ အကုန်လုံးကို ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ကျန့်ကျောင်းဓား၏ ရှေ့သို့ ရောက်လာပြီး မြေပြင်တွင် စိုက်နေသော ထိုထူးဆန်းသည့် မျက်လုံးကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ မှော်ရတနာကိုတောင် မယှဉ်နိုင်ဘဲနဲ့၊ ငါနဲ့ တိုက်ချင်သေးတယ်လား... ငတုံး "

လီယန်ချူက အေးစက်စက် လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

ထိုမျက်လုံး၏ ရှုပ်ထွေးလှသော နာကျည်းချက် အကြည့်များအောက်မှာပင် ၎င်းကို တိုက်ရိုက် ညှစ်ခြေပစ်လိုက်တော့သည်။

နတ်ဘုရားလောင်ကျွမ်းခြင်းအစီရင် မျှနှင့်တင် ဝတ်ကျွယ်ဆရာတော် ကဲ့သို့ တတိယအဆင့်သို့ ခြေတစ်လှမ်းအလိုရှိသူနှင့် ယင်ဝိညာဉ်အထွတ်အထိပ် ကျင့်ကြံသူများကို ပိတ်မိနေစေခဲ့သည့် ထူးဆန်းသော မိစ္ဆာဆိုးမှာ၊ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်အားလုံးကို စုစည်းလိုက်သည့်တိုင် ပြင်းထန်လှသော သွေးချီစွမ်းအင်ရှိသည့် လီယန်ချူကို မခုခံနိုင်ခဲ့ပေ။

သူ၏ အံ့မခန်းလှသော စွမ်းအားနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပေါက်ကွဲအားမှာ ကြားရသူတိုင်းကို ထိတ်လန့်စေလောက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေမှာ သဘာဝဘေးဒုက္ခတစ်ခု ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီး၊ မြေပြင်မှာလည်း ကွဲအက်ကာ ကျင်းကြီးများစွာ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

"ဒီမျက်လုံးတွေက တကယ်တော့ ဘာတွေလဲ"

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

သူသည် ကုသိုလ်မှတ် များ ရောက်ရှိလာခြင်းကို မခံစားရပေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ထိုအရာမှာ လုံးဝသေဆုံးသွားခြင်း မဟုတ်သေးပေ ဤအစီရင်ကြီးကို ခင်းကျင်းရခြင်းမှာ လူသားတို့၏ သွေးအနှစ်သာရများကို ထုတ်ယူရန် ဖြစ်သည်ဆိုပါက၊ ထိုသွေးဆေးလုံး ကော ဘယ်မှာလဲ။

ဤကဲ့သို့သော မိစ္ဆာမျိုးမှာ လူ့လောကမှ အရာနှင့် မတူဘဲ၊ သူ ချူကျန်းနဂါးနန်းတော် ရှိ ဂူအတွင်း၌ တွေ့ခဲ့ရသည့် မြေအောက်ယင်သန္ဓေသား နှင့် ပို၍ ဆင်တူနေသည်။

ထိုမင်္ဂလာမရှိသော အငွေ့အသက်များမှာ နတ်ဘုရားနယ်မြေ ရှိ မိစ္ဆာများနှင့်လည်း အလွန်ပင် ဆင်တူလှသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင်၊ တုန်းယန်ခရိုင်ရှိ တောင်ကုန်းငယ်လေးတစ်ခုပေါ်တွင်

အဘိုးကြီးပညာရှိ တစ်ဦးသည် ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်၏ ဘေးတွင် အသာအယာ ရပ်နေပြီး၊ အဝေးမှ ဤမြင်ကွင်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ကြေးပြားတစ်စေ့ ရှိနေပြီး၊ ထိုကြေးပြားကပင် သူ၏ အရှိန်အဝါအားလုံးကို ဖုံးကွယ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူသည် မိုင်တစ်ထောင်မျက်လုံး ကဲ့သို့သော တန်ခိုးစွမ်းအားမျိုးကို အသုံးပြုနေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ ပညာရှိကဗျာ ကို အမှီပြု၍ လုပ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပညာရှိလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူ များသည် စာသားများဖြင့် မိစ္ဆာများကို နှိမ်နင်းနိုင်သလို၊ ဆန်းကြယ်သော တန်ခိုးစွမ်းအားများစွာကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ကြသည်။

အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ပါက ပြောသမျှ ဖြစ်စေရမည် ဟူသော အဆင့်အထိ ရောက်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

မှန်ပါသည်၊ ဤသည်မှာ စာပေပညာရှိလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူများ ကြွားဝါပြောဆိုနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

လီယန်ချူ၏ လက်ထဲတွင်လည်း စာလိပ်နှစ်ခု ရှိနေပြီး၊ ၎င်းမှာ ယခင်က နတ်ဘုရား ကောင်းချီးပေးထားသည့် လူလီ လက်ဆောင်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအရာမှာ မိစ္ဆာနှိမ်နင်းရာတွင် အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးမားလှသည်။

သို့သော် လီယန်ချူတွင် မှော်ရတနာများ၊ တာအိုပညာရပ်များနှင့် သိုင်းပညာရပ်များ အထွတ်အထိပ်တွင် ရှိနေသဖြင့် ၎င်းကို တစ်ခါမှ အသုံးမပြုခဲ့ရသေးပေ။

ထိုအချိန်တွင် အဘိုးကြီးပညာရှိက ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"နောက်တစ်ကြိမ် ကျရှုံးပြန်ပြီ"

သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မတတ်သာသော အရိပ်အယောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ဒီအတိုင်း ဆက်သွားရင် မင်းသားလေး က ငါ့အပေါ်မှာ ထားတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ အကုန် ကုန်သွားတော့မှာပဲ..."

ဟု အဘိုးကြီးပညာရှိက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ဖန်ပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ရာ၊ ထိုပုလင်းထဲတွင် မျက်လုံးတစ်လုံး ရှိနေပြီး ၎င်းမှာ အဆက်မပြတ် လည်ပတ်ကာ သူ့ကို သေမတတ် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထိုမျက်လုံးထဲမှ ထူးဆန်းသော စွမ်းအားအချို့ အပြင်သို့ ပျံ့လွင့်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း၊ အဘိုးကြီးပညာရှိမှာ အနည်းငယ်မျှ ပျာယာခတ်ခြင်း မရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖန်ပုလင်းပေါ်တွင် အလွန်အစွမ်းထက်သော အစီရင်တစ်ခုကို ထပ်ဆင့်ခင်းကျင်းထားပြီး၊ ကြီးထွားခြင်း မရှိသေးသော ထိုထူးဆန်းသည့် မျက်လုံးကို နှိမ်နင်းထားရန် လုံလောက်ကြောင်း သူ သိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အခန်း (၅၀၀) - ဟန်ရေးတစ်ပြင်ပြင်နှင့် ပညာရှိလမ်းစဉ်မှော်ပညာများ ၊ အစွမ်းထက်ဆုံး နှုတ်တိုက်စစ်ဆင်မှု ၊ မင်းပုံစံက လူကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ မတူဘူးပဲ

သူသည် ဤနေရာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ တစ်လောကလုံးနှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေသဖြင့် မည်သည့် ထောက်ပြစရာ ချို့ယွင်းချက်မျှ မရှိပေ။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ ဘေးနားတွင် ရှိနေလျှင်ပင် သူ့ကို မြင်တွေ့နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ရုတ်တရက် သူ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။

နုနယ်ချောမောလှသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးက သူ့ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ထိုမိန်းကလေး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သူမ၏ အသက်အရွယ်နှင့် မလိုက်ဖက်သော ရင့်ကျက်သည့် ခံစားချက်မျိုး ရှိနေသည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ "

အဘိုးကြီးပညာရှိသည် ခုနစ်နှစ်၊ ရှစ်နှစ်အရွယ်သာ ရှိသေးသော ဤမိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်ကာ သတိကြီးစွာ ထားလိုက်သည်။

သူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ကာကွယ်ရန် ပညာရှိလမ်းစဉ် မှော်ပညာ လေးငါးခုခန့်ကို ထပ်ဆင့်ခင်းကျင်းလိုက်ပြီး အချိန်မရွေး ထွက်ပြေးရန် အသင့်ပြင်ထားလိုက်သည်။

"ဟက်... ခွေးခြေဖဝါး နမ်းတဲ့ကောင်ပဲ၊ ငါ့ရဲ့ နောက်ခံကို သိဖို့ မထိုက်တန်ဘူး"

ဟု မိန်းကလေးငယ်က တိုက်ရိုက်ပင် ပက်ပက်စက်စက် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ လမ်းက အကျယ်ကြီးပဲ၊ ကိုယ့်လမ်းကိုယ် သွားကြတာပေါ့ "

အဘိုးကြီးပညာရှိမှာ ချက်ချင်းပင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်တွင် မှော်အလင်းများ လင်းလက်လာကာ လေကိုစီး၍ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံတက်သွားတော့သည်။

ရုတ်တရက်

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကမ္ဘာမြေ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက သူ့ထံသို့ ရူးသွပ်စွာ ဖိသိပ်လာသဖြင့် အသက်ရှူပင် မဝတော့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ၏ အရိုးများမှာ တဂျောက်ဂျောက် မြည်ဟီး လာပြီး နောက်တစ်ခဏ၌ ကျိုးကြေတော့မည့်အတိုင်းပင်။

လေစီးနေသော အခြေအနေမှနေ၍ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ရိုက်ချခြင်းကို ခံလိုက်ရသလို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာသည်။

"ပညာရှိတို့သည် ဆန်းကြယ်သော အင်အားစုများနှင့် မိစ္ဆာနတ်ဆိုးများအကြောင်းကို မပြောဆိုကြပေ"

ဟု အဘိုးကြီးပညာရှိက လေးနက်သော အသံဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။

သူ့အပေါ်ရှိ ကျိန်စာနှင့် ဆိုးကျိုးအားလုံး ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

သူသည် ထိုနုနယ်သော မိန်းကလေးငယ်ကို ရင်တထိတ်ထိတ်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"မူလကတော့ နင့်ကို ငါ စိတ်မဝင်စားပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နင်တို့ လုပ်ရပ်တွေက လွန်လွန်းတယ်၊ ဒီနေ့တော့ နင် သေရမယ်"

မိန်းကလေးငယ်က ခပ်အေးအေး ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးကြီးပညာရှိမှာ စကားအများကြီး မပြောတော့ဘဲ ရင်ဘတ်ထဲမှ စာလိပ် တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုစာလိပ်ပေါ်တွင် ရှေးဟောင်းစာလုံးဖြင့် ရေးသားထားသော "ဓား" ဟူသည့် စာလုံးတစ်လုံး ရှိနေသည်။

သူသည် စာလိပ်ကို ဖြန့်လိုက်သည်နှင့် ထက်မြက်လှသော ဓားပျံတစ်စင်းမှာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ထိုးခွဲ၍ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ဓားပျံ များမှာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပျံ့လွင့်သွားတော့သည်။

မိန်းကလေးငယ်က လက်ဝါးကို ဆန့်ထုတ်လိုက်ပြီး ထိုဓားပျံ ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

အလွန်ထက်မြက်လှသော ဓားပျံ မှာ သူမ၏ လက်ဝါးကို အနည်းငယ်မျှ အန္တရာယ် မပေးနိုင်ပေ။

ဂျွတ်

ဓားပျံ မှာ ဝုန်းခနဲ ကြေမွသွားတော့သည်။

ဤမျှ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားကြောင့် အဘိုးကြီးပညာရှိမှာ မှင်တက်သွားရသည်။

သူ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီး အံ့အားသင့်တကြီး ဟစ်အော်လိုက်သည်။

"မင်းပဲ မင်းက ငါ့ကိုနှိမ်နင်းဖို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ရောက်လာတာလား "

အဘိုးကြီးပညာရှိမှာ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ခံစားချက်မျိုး ဖြစ်ပေါ်နေသည်။

ရှေ့မှ မိန်းကလေးငယ်မှာ အခြားသူ မဟုတ်ဘဲ မိစ္ဆာနိုင်ငံတော် ၏ ဘုရင်မ ပင် ဖြစ်သည်။

သူ စုဆောင်းထားသော သတင်းအချက်အလက်အချို့နှင့် တိုက်ဆိုင်သွားသောအခါ အဘိုးကြီးပညာရှိမှာ ချက်ချင်းပင် အရာအားလုံးကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

"ဟက်... စာဖတ်တဲ့သူတွေက တကယ်ပဲ အကြံအစည် များတာပဲ"

"ဘုရင်မ... အခုက ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေတဲ့ ကာလပဲ၊ အကယ်၍ မင်း ငါ့ကို သတ်လိုက်ရင် မင်းသားလေး ကို ဘယ်လို ရှင်းပြမလဲ "

ဟု အဘိုးကြီးပညာရှိက မေးလိုက်သည်။

"ရယ်စရာပဲ ငါက လောကထဲ ထွက်လာတာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှင်းပြနေစရာ မလိုဘူး "

မိန်းကလေးငယ်က နှုတ်ခမ်းကို မဲ့လိုက်ပြီး ကြမ်းကြုတ်သော ပုံစံဖမ်းလိုက်သည်။

ကြည့်ရသည်မှာ ကလေးလေးတစ်ယောက် စိတ်ဆိုးနေသကဲ့သို့ ချစ်စရာကောင်းနေသော်လည်း ရက်စက်လှသည်။

"မင်းသားလေးရဲ့ နောက်ကွယ်က လူက ဘုရင်မတောင်မှ ရန်မစရဲတဲ့သူ ဖြစ်နိုင်တယ်၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆင်ခြင်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

ဟု အဘိုးကြီးပညာရှိက ဆိုသည်။

"ငါ အမြဲတမ်း သိချင်နေတာ၊ မင်းတို့ မင်းသားလေးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ တကယ်တော့ ဘယ်သူရှိနေတာလဲ၊ နတ်မင်းနန်းတော် လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငရဲတောင် လား "

ဟု ပိုင်ကျီဘုရင်မက စပ်စုလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စကို ဒီမှာတင် အဆုံးသတ်လိုက်ရအောင်၊ အပြန်အလှန် မျက်နှာပျက်ရရင် ဘယ်သူမှ ကြည့်ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး"

အဘိုးကြီးပညာရှိက ခေတ္တတိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အသာအယာ ပြောလိုက်သည်။

"နင့်လိုကောင်က ငါ့ကို မျက်နှာပျက်အောင် လုပ်ချင်တာလား၊ ငါ ဒီမှာ နင့်ကို သတ်လိုက်ရင် ဘယ်သူ သိမှာလဲ "

မိန်းကလေးငယ်က လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ဒီလိုဆိုမှတော့... ကျုပ် ရိုင်းပျမိတာကို ခွင့်လွှတ်ပါတော့"

အဘိုးကြီးပညာရှိက တည်ကြည်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

နုနယ်ချောမောလှသော မိန်းကလေးငယ် သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ပိုင်ကျီဘုရင်မသည် အဘိုးကြီးပညာရှိကို အနည်းငယ်မျှ ထည့်မတွက်ပေ။

"ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံတော် ဘုရင်မ ဒီမှာရှိနေတယ် ကယ်ကြပါဦး ဒီနေ့ ရွာလုံးကျွတ် အသတ်ခံရတဲ့ ဖြစ်ရပ်ဟာ သူမရဲ့ စီစဉ်မှုပဲ "

"ကယ်ကြပါဦး "

အဘိုးကြီးပညာရှိသည် စာလိပ် တစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ အသံမှာ ချက်ချင်းပင် ကမ္ဘာမြေအနှံ့ ဟိန်းထွက်သွားပြီး ဤနယ်မြေအတွင်းရှိ လူတိုင်း၏ နားထဲသို့ ရှင်းလင်းစွာ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

ပညာရှိလမ်းစဉ် ရဲ့ မှော်ပညာတွေဟာ အဓိကအားဖြင့် နှုတ်တိုက်စစ်ဆင်မှု နဲ့ ဖြောင့်မတ်သော စွမ်းအင် တွေပဲ ဖြစ်သည်။

နှုတ်တိုက်စစ်ဆင်မှု (စကားပြောစွမ်းရည်) အပိုင်းမှာတော့ ကျန်တဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း စနစ်တွေအားလုံး သူ့ကို မယှဉ်နိုင်ကြပေ။

"......" ပိုင်ကျီဘုရင်မ

နင် ငါ့ကို နောက်နေတာလား

လူတစ်ယောက်ဟာ ဒီလောက်အထိ အရှက်မရှိတဲ့ အဆင့်ကို ဘယ်လိုရောက်သွားနိုင်လဲဆိုတာ သူမ စဉ်းစားလို့ပင် မရတော့ပေ။

သူမ၏ လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ကွေးလိုက်ပြီး ထူထဲလှသော ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားများဖြင့် ရိုက်နှက်လိုက်ရာ၊ အဘိုးကြီးပညာရှိ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ မှော်ရတနာများစွာ ချက်ချင်းပင် ကြေမွသွားတော့သည်။

ဤသည်က သူ့ကို ရင်နာစေသော်လည်း၊ ကောင်းကွက်မှာ ပိုင်ကျီဘုရင်မ၏ တိုက်ကွက်ကို ခုခံနိုင်ခဲ့ပြီး အနောက်သို့ ဆုတ်ခွာထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူ အော်ဟစ်ခဲ့သော စကားစုမှာ ကမ္ဘာမြေအနှံ့တွင် အသံချဲ့စက်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ထပ်ခါတလဲလဲ မြည်ဟီး နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးရှိရာ နေရာကို အတိအကျ ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ပင် ထို့အပြင် အခြားသူများ ရှာမတွေ့မှာ စိုးရိမ်သဖြင့် အဘိုးကြီးပညာရှိသည် နောက်ထပ် စာလိပ်တစ်ခုကို ထပ်မံထုတ်ယူလိုက်ပြန်သည်။

၎င်းကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ထူထဲလှသော အရှိန်အဝါတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း အခြားထူးခြားသည့် စွမ်းအားမရှိပေ။

ဖြူဖွေးသော အလင်းတန်းတစ်ခုမှာ ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားရုံသာ ဖြစ်သည်။

မိန်းကလေးငယ်၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားပြီး လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ငါ့နေရာကို ထုတ်ဖော်လိုက်ရုံနဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က နင့်ကို လာကယ်နိုင်မယ် ထင်နေတာလား "

"ဘုရင်မ... မင်းက စွမ်းအားအစစ်အမှန်အကြောင်းကို ဘာမှ မသိသေးဘူးပဲ "

နှစ်ဖက်စလုံး မျက်နှာပျက်သွားပြီဖြစ်ရာ အဘိုးကြီးပညာရှိမှာလည်း ယဉ်ကျေးနေခြင်း မရှိတော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် ပြန်လည်ဆဲဆိုတော့သည်။

ခဏချင်းမှာပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော ပိုင်ကျီဘုရင်မ၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားပြီး ဒေါသတကြီးဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးထွက်လာတော့သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ငါ နင့်ကို သတ်ပစ်မယ်၊ နင် ဘယ်လောက်အထိ ထပ်ပြောနိုင်ဦးမလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့ "

ပိုင်ကျီဘုရင်မက အေးစက်စက် ဆိုလိုက်သည်။

သူမ၏ နုနယ်သော လက်ကလေးဖြင့် မြေပြင်ကို ရိုက်ချလိုက်ရာ၊ ကမ္ဘာမြေကြားတွင် ပြင်းထန်လှသော စွမ်းအားများ ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပြီး ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားများမှာ မြေအောက်မှ ပေါက်ထွက်လာတော့သည်။

ကောင်းကင်ကွန်ရက် မြေပြင်ကျော့ကွင်း

ထိုကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအားမှာ အဘိုးကြီးပညာရှိကို အဆင့်အတန်းအရ လုံးဝနှိမ်နင်းထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူ မည်သို့မှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော် မိမိကိုယ်မိမိ အကြံအစည်ရှိသူဟု ယူဆသော်လည်း မကြာခဏဆိုသလို ကျရှုံးတတ်သော ထို ခွေးဦးနှောက်ရှိသည့် စစ်သေနာပတိ မှာ၊ ယခုအခါတွင်မူ သေဘေးမှ လွတ်မြောက်တော့မည့် ခံစားချက်မျိုး ရရှိလိုက်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လူငယ်တာအိုဆရာတစ်ဦး ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး၊ ဓားတစ်ချက်တည်းဖြင့် ထိုကောင်းကင်ကွန်ရက်ကို ပိုင်းဖြတ်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လီယန်ချူသည် အခြေအနေကို သေချာမသိသေးသော်လည်း၊ ထိုအဘိုးကြီး၏ ကယ်ကြပါဦးဟူသော အော်ဟစ်သံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။

ပိုင်ကျီ မိစ္ဆာနိုင်ငံတော် နှင့် သူ ထိတွေ့ဖူးသည်။

ထိုအင်အားစုမှာ လူသတ်ခြင်း၊ မသတ်ခြင်းထက် လူသားများကို တိရစ္ဆာန်များကဲ့သို့ သဘောထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လူသားတွေ တိရစ္ဆာန်ကို စားသလိုမျိုး၊ ထိုကောင်တွေက လူကိုသတ်ပြီး စားရတာကို ဘာမှမခံစားရကြပေ။

ထို့ကြောင့် ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံတော်နှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စရပ်များကို သူ အလွန်ပင် စိတ်ဝင်စားသည်။

သို့သော် သူ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသော အခြေအနေမှာ သူ့ကို မျက်မှောင်ကြုတ်သွားစေသည်။

ဖြောင့်မတ်သော အရှိန်အဝါရှိသည့် အဘိုးကြီးပညာရှိတစ်ဦးနှင့် နုနယ်ချောမောလှသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး။

ပြောစရာပင် မလိုတော့၊ စောစောက ကယ်ကြပါဦးဟူသော အသံမှာ အဘိုးကြီးပညာရှိထံမှ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်ရမည်။

"ဆိုလိုတာက... ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံတော်ရဲ့ ဘုရင်မက ဒီမိန်းကလေးငယ်ပေါ့ "

လီယန်ချူ၏ မျက်လုံးများတွင် မှော်အလင်းများ လင်းလက်သွားပြီး ထိုမိန်းကလေးငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"သူမက ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံတော်ရဲ့ ဘုရင်မပဲ၊ ကျုပ် သူမနောက်ကို လိုက်နေတာ ကြာပြီ၊ ဒီက ကိစ္စ တွေအားလုံးဟာ သူမရဲ့ လက်ချက်ပဲ "

ဟု အဘိုးကြီးပညာရှိက မခံမရပ်နိုင်ဖြစ်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လီယန်ချူက အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

အဘိုးကြီးပညာရှိမှာ စိတ်ထဲတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။

လူငယ်ဆိုသည်မှာ သွေးကြွတတ်ပြီး မတရားမှုကို မရှုစိမ့်တတ်ကြသဖြင့် မိမိ၏ စကားကို အလွယ်တကူ ယုံကြည်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်နေသည်။

တောင်ပေါ်မှနေ၍ ကျားနှစ်ကောင် သတ်ပွဲကို ကြည့်ရခြင်း ကသာ သူကဲ့သို့သော အကြံပေးပုဂ္ဂိုလ် လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်ပင်။

သူသည် လူငယ်တာအိုဆရာနှင့် ထိုမိန်းကလေးငယ်တို့ တိုက်ခိုက်နေချိန်တွင် အခွင့်ကောင်းယူကာ ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တောင့်တင်းသွားပြီး လှုပ်ရှား၍ မရတော့ပေ။

စိတ်ဝိညာဉ်ပါ အကျဉ်းချခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားကာ နတ်မင်းကြီး၏ ချုပ်နှောင်စေသည့် မန္တန် မိသွားသကဲ့သို့ပင်။

"မင်းပြောတဲ့ စကားတွေက တန်ဖိုးရှိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့... ငါကြည့်ရသလောက်တော့ မင်း ပုံစံက လူကောင်းတစ်ယောက်နဲ့ မတူဘူးပဲ "

လီယန်ချူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

"......" အဘိုးကြီးပညာရှိ

အလုပ်ကိစ္စပြီးမြောက်ပြီး လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပိုင်ကျီဘုရင်မနှင့် တိုးမိချိန်တွင် သူ သေရတော့မည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ ထူးချွန်လှသော ဦးနှောက်ကို အသုံးပြု၍ ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

ကျားကိုနှင်၍ ဝံပုလွေကို တိုက်ခိုက်စေခြင်းနည်းဗျူဟာဖြင့် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို ခေါ်ဆောင်ကာ အခွင့်ကောင်းယူ ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အစီအစဉ်မှာ ရေစီးသကဲ့သို့ ချောမွေ့လှသည် သို့သော် မည်သူက ထင်မှတ်ထားပါမည်နည်း၊ ထိုလူငယ်က တရားမျှတမှုအကြောင်းကို စကားမပြောဘဲ၊ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုခင်မှာပင် သူ့ကို အရင်ဆုံး အကျဉ်းချလိုက်လိမ့်မည်ဟုပင်။