အခန်း (၆၃-၆၄)

အခန်း (၆၃) - မိုးကြိုးငါးသွယ်

‘မိုးကြိုးငါးသွယ် တရားကျင့်စဉ်နဲ့ ရွှေရောင်အလင်း မန္တန်ကို ငါ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ကောင်းမလား။’

ထိုအတွေး ဝင်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် စူးချီသည် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်ကို မရည်ရွယ်ဘဲ မြင်ယောင်မိသွားသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်လို ရင့်ကျက်တဲ့ အလှပဂေးတစ်ယောက်က မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ရင် ဘယ်လိုနေမလဲ။ သူက ဖြူစင်တဲ့ ရန်မိုးကြိုးကို ထုတ်နိုင်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် မည်းနက်တဲ့ ယင်မိုးကြိုးကိုပဲ ထုတ်နိုင်မလား။

ထိုသို့ တွေးကြည့်ရုံနှင့်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းနေတော့သည်။ အကယ်၍ ဤကျင့်စဉ်သာ လူတိုင်းဆီ ပြန့်နှံ့သွားပါက မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ကိုယ်ခံပညာပါရမီတင်မကဘဲ လူပျို၊ အပျို ဟုတ်မဟုတ်ပါ သိနိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။ ထိုအခါကျလျှင် လူမှုပတ်ဝန်းကျင်၌ တကယ့်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသော မြင်ကွင်းများကို မြင်တွေ့ရပေလိမ့်မည်။

ဥပမာအားဖြင့် ချိန်းတွေ့ကြသည့်အခါ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးသည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မိုးကြိုးဖြင့် အရင်လှမ်းပစ်ပြီး စမ်းသပ်ကြခြင်းမျိုးပေါ့။ ဒါမှမဟုတ် လူရှေ့တွင် အေးဆေးတည်ငြိမ်ပြီး အပျိုစင်လေးကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်ထားသော ကျောင်းက အလှပဂေးလေးက ယင်မိုးကြိုးကို ထုတ်ပြလိုက်သည့်အခါ သူမ၏ ကိုးကွယ်ယုံကြည်သူများ အားလုံး ကောင်းကင်ပြိုသလို ခံစားရခြင်းမျိုးတွေ ဖြစ်လာနိုင်သည်။

မြင်ကွင်းများမှာ စိတ်ကူးကြည့်ရုံနှင့်ပင် အလွန်တရာ ဆန်းကြယ်လှသည်။ ဤသို့လုပ်ဆောင်လိုက်ပါက စူးချီအနေဖြင့် လူအများ၏ အငြိုးအတေးထားခြင်းကို ခံရနိုင်သော်လည်း မူရင်းပုံပြင်ထဲမှ အခြေအနေများကို ဖယ်ထုတ်လိုက်လျှင် ရွှေရောင်အလင်း မန္တန်နှင့် မိုးကြိုးကျင့်စဉ် ပေါင်းစပ်ခြင်းမှာ လူတိုင်းအတွက် အလွန်သင့်တော်သော ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

ပထမအချက်မှာ ရွှေရောင်အလင်း မန္တန်သည် အခြေခံကျသော ကျင့်စဉ်ဖြစ်သဖြင့် မည်သူမဆို သင်ယူနိုင်သည်။ သင်ယူရန် လွယ်ကူသဖြင့် အခြေခံအဆင့်မှာလည်း နိမ့်ပါးသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းသည် မကောင်းဆိုးဝါးများကိုလည်း ဟန့်တားနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ အားနည်းချက်မှာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း နည်းပါးခြင်းဖြစ်သော်လည်း မိုးကြိုးကျင့်စဉ်က ထိုအားနည်းချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သည်။

မိုးကြိုးကျင့်စဉ်မှာ သင်ယူရန် ခက်ခဲသော်လည်း အဆင့်မြင့်မားသော စွမ်းအားကို ပေးစွမ်းနိုင်သည်။ ကျင့်စဉ်နှစ်ခု ပေါင်းစပ်လိုက်ခြင်းဖြင့် သင်ယူရန် လွယ်ကူခြင်းနှင့် စွမ်းအားကြီးမားခြင်း ဟူသော အချက်နှစ်ခုလုံးကို ပြည့်စုံသွားစေသည်။ ပါရမီနည်းသူများက ရွှေရောင်အလင်း မန္တန်ကို သင်ယူပြီး မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်သလို ပါရမီရှိသူများက မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကိုပါ တတ်မြောက်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးများကို နှိမ်နင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ တကယ့်ကို ပြည့်စုံလွန်းလှသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ဤကျင့်စဉ်သည် အစိုးရက ကူညီဖြန့်ဝေပေးရန်အတွက် အလွန်သင့်တော်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အလွန်အရေးကြီးသော အချက်ဖြစ်သည်။ ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ပြန့်နှံ့အောင် လုပ်ဆောင်ရာတွင် အစိုးရ၏ အကူအညီမှာ အလွန်ပင် ထိရောက်လှသည်။ အစိုးရအနေဖြင့်လည်း ပြည်သူများကို မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်နိုင်သည့် ဒိုင်းနှင့် တုတ်ကိုသာ ပေးလိုကြသဖြင့် ဤကျင့်စဉ်မှာ သူတို့အတွက် အကြိုက်ပင် ဖြစ်သည်။

ရွှေရောင်အလင်း မန္တန်ကို လူတိုင်း တတ်မြောက်ထားပါက မကောင်းဆိုးဝါးများ၏ ရန်မှ ကာကွယ်နိုင်သလို လူမှုပတ်ဝန်းကျင် တည်ငြိမ်ရေးကိုလည်း မထိခိုက်စေနိုင်ပေ။ သာမန်လူများအတွက်မူ ၎င်းမှာ ကာကွယ်ရေးအတွက်သာ ဖြစ်သော်လည်း အဆင့်မြင့်ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ မိုးကြိုးကျင့်စဉ်မှာ အလွန်စွမ်းအားကြီးမားသည့် တိုက်ခိုက်ရေးလက်နက် ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။ ဤအားသာချက်ကြောင့်ပင် အစိုးရက ဤကျင့်စဉ်ကို မဆိုင်းမတွ ကူညီဖြန့်ဝေပေးမည်မှာ သေချာသည်။

ထိုသို့တွေးပြီးနောက် စူးချီသည် တွေဝေမနေတော့ဘဲ စနစ်ထဲမှ ကျင့်စဉ်နှစ်ခုကို လဲလှယ်လိုက်သည်။

"ရွှေရောင်အလင်း မန္တန်အတွက် အမှတ် တစ်သိန်းနှင့် မိုးကြိုးငါးသွယ် တရားကျင့်စဉ်အတွက် အမှတ် လေးသိန်းငါးသောင်း အသုံးပြုပါမည်"

"ကျင့်စဉ်နှစ်ခုကို လဲလှယ်ပြီးပါပြီ၊ ကျန်ရှိသော ဆရာကောင်းရမှတ် နှစ်သိန်းခုနစ်သောင်းကျော် ဖြစ်ပါသည်"

"ကမ္ဘာ့နိယာမနှင့် ကိုက်ညီစေရန်အတွက် စနစ်မှ ကျင့်စဉ်ကို သွေးနှင့်စွမ်းအင်အသုံးပြုသော နည်းလမ်းသို့ ပြောင်းလဲနေပါသည်၊ ခဏစောင့်ဆိုင်းပါ"

စူးချီသည် စနစ်၏ ပြောင်းလဲမှုပြီးဆုံးသည်အထိ မစောင့်တော့ဘဲ ကျင့်စဉ်ပေါင်းစပ်ကတ်ကို တိုက်ရိုက်အသုံးပြုလိုက်သည်။

"ကျင့်စဉ်နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ပြီးပါပြီ၊ မိုးကြိုးငါးသွယ် တရားကျင့်စဉ် ရွှေရောင်အလင်း မန္တန်ဗားရှင်း ရရှိပါသည်"

စနစ်၏ အသိပေးသံ ဆုံးသွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ထိုကျင့်စဉ်နှင့် ပတ်သက်သော အသိပညာများမှာ စူးချီ၏ စိတ်ထဲသို့ အလုံးအရင်းနှင့် ဝင်ရောက်လာတော့သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း ထိုကျင့်စဉ်ကို မည်သို့အသုံးပြုရမည်ကို ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားခဲ့သည်။

ရွှေရောင်အလင်း မန္တန်က ဘာကြောင့် မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ကာကွယ်နိုင်လဲဆိုတာ အခုမှပဲ နားလည်တော့တယ် ဟု သူရေရွတ်မိသည်။

ယခင်က ဤကျင့်စဉ်ကို ကိုယ်ခံပညာရပ်တစ်ခုဟုသာ သူထင်ခဲ့သော်လည်း အမှန်စင်စစ်တွင်မူ ၎င်းသည် စိတ်အာရုံကို ပြုစုပျိုးထောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားခြင်းဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အလင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေကာ ပြင်ပတွင် ရွှေရောင်အလင်းအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုရွှေရောင်အလင်းမှာ မကောင်းဆိုးဝါးများကို နှိမ်နင်းနိုင်စွမ်း မရှိသော်လည်း ထိုအလင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသည့် စိတ်အာရုံကသာလျှင် အဓိက ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်အာရုံကို နှိုးဆွရန်အတွက် မန္တန်များကို အသုံးပြုရခြင်း ဖြစ်သည်။ အရင်က ပုံပြင်ထဲတွင် မန္တန်များ ရွတ်နေသည်ကို ကြည့်ပြီး ကလေးဆန်သည်ဟု ထင်ခဲ့မိသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ ထိုမန္တန်သံမှာ စိတ်အာရုံကို နှိုးဆွရန်အတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သောအရာ ဖြစ်နေသည်။

စူးချီသည် ဤကျင့်စဉ်၏ စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် ကျောင်း၏ လေ့ကျင့်ရေးခန်းမသို့ သွားလိုက်သည်။ သူသည် ရွှေရောင်အလင်း၏ ကာကွယ်နိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

"ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ နက်နဲသော ဂမ္ဘီရတံခါး၊ ခပ်သိမ်းသော စွမ်းအင်တို့၏ မြစ်ဖျားခံရာ"

နောက်တစ်ဦးတွင် စူးချီ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရွှေရောင်အလင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

စူးချီသည် သူ၏ သွေးနှင့်စွမ်းအင် တစ်ထောင်ငါးရာခန့်ကို အသုံးပြု၍ စက်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံယူကြည့်သည်။ သူသည် ကနဦးအားကို ကျင်း လေးထောင်ငါးရာခန့် သတ်မှတ်ထားသည်။

ကျင်း လေးထောင်ငါးရာ၊ ငါးထောင်၊ ခြောက်ထောင်မှသည် လေးသောင်းငါးထောင်အထိ တိုးမြှင့်လိုက်သည်။

ကိန်းဂဏန်းမှာ လေးသောင်းငါးထောင်သို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါမှသာ စူးချီ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရွှေရောင်အလင်းမှာ ကွဲအက်သွားတော့သည်။

ရွှေရောင်အလင်းရဲ့ ကာကွယ်နိုင်စွမ်းက ငါ့ရဲ့ ကိုယ်လက်အင်အားထက် ဆယ်ဆလောက် ပိုများနေတာပဲ ဟု စူးချီ အံ့အားသင့်သွားမိသည်။

ဤကာကွယ်နိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် မြင့်မားလှသည်။ သူသည် စနစ်၏ အကူအညီကြောင့် ဤကျင့်စဉ်ကို ရာနှုန်းပြည့် တတ်မြောက်ထားသဖြင့် ဤမျှ စွမ်းအားကြီးခြင်း ဖြစ်သည်။ သာမန်လူတစ်ဦးအနေဖြင့် ထက်ဝက်ခန့်သာ တတ်မြောက်လျှင်ပင် သူတို့၏ ကာကွယ်နိုင်စွမ်းမှာ သုံးလေးဆခန့် တိုးတက်လာပေလိမ့်မည်။

ဤသည်မှာ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းကို မပြောင်းလဲစေဘဲ ကျင့်ကြံသူအားလုံးကို ဒိုင်းတစ်ခုစီ ပေးလိုက်ခြင်းနှင့် တူညီသည်။ အနာဂတ်တွင် အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူများ တိုက်ခိုက်ကြသည့်အခါ ရွှေရောင်အလင်းများ ထုတ်ကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ထိုးနှက်ကြမည် ဖြစ်သော်လည်း မည်သူမျှ ဒဏ်ရာရမည် မဟုတ်ပေ။ မည်သူ၏ အလင်းက အရင်ကွယ်ပျောက်သွားသနည်းဆိုသည့်အပေါ် မူတည်၍သာ အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်ကြပေလိမ့်မည်။

စူးချီသည် ဤကျင့်စဉ်၏ အခြေခံစွမ်းအားကို စမ်းသပ်ပြီးနောက် မိုးကြိုးကျင့်စဉ်၏ အမြင့်ဆုံး စွမ်းအားကိုပါ စမ်းသပ်လိုစိတ် ပေါ်လာခဲ့သည်။

မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို ဘယ်မှာ သွားစမ်းရင် ကောင်းမလဲ။ ဘယ်နေရာမှာ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ အများကြီး ရှိနိုင်မလဲ။

အခန်း (၆၄) - မကောင်းဆိုးဝါးနှိမ်နင်းရေး မိုးကြိုးကျင့်စဉ်

မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ဘယ်နေရာမှာ အများဆုံး ရှိနိုင်မလဲ။

ကျန်းမြို့၏ အဆင့်မြင့်နည်းပညာဇုန်တွင် တည်ရှိသော ဂရန်း ယဉ်ကျေးမှု ခရီးသွား မြို့တော်ကြီးသည် စတုရန်းမီတာ ၄ ဒသမ ၅ သန်း ကျယ်ဝန်းပြီး လူပေါင်း ၅,၀၀၀ ခန့် နေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ကာ ကလေးကစားကွင်း၊ ရုန်းတော်ဟိုတယ်၊ ပြတိုက်နှင့် မင်္ဂလာဆောင်ခန်းမများစွာ ပါဝင်ရန် စီစဉ်ခဲ့သော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤနေရာသည် တစ်ချိန်က ကမ္ဘာ့အဆင့် ၅၀၀ စာရင်းဝင် ဂရန်းကုမ္ပဏီကြီး၏ ဂုဏ်ယူစရာ စီမံကိန်းတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ကျန်းမြို့၏ အကြီးဆုံးသော တပိုင်းတစနှင့် ရပ်ဆိုင်းသွားသော အဆောက်အအုံပျက်ကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်နေတော့သည်။ ကုမ္ပဏီပိုင်ရှင်မှာ လူမွဲစာရင်းခံယူကာ ထွက်ပြေးသွားခဲ့သဖြင့် ဤနေရာမှာ ဆယ်စုနှစ်တစ်ခုနီးပါးကြာအောင် လူသူကင်းမဲ့ပြီး ခြောက်ကပ်နေခဲ့သည်။

မိုးကြိုးကျင့်စဉ်၏ စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ရန်အတွက် စူးချီသည် အတွင်းရေးမှူးလေး ရဲ့ရှူးယောင်ထံမှ ကားတစ်စီး တောင်းခံခဲ့သည်။ အရေးကြီးအစည်းအဝေးများတွင်သာ အသုံးပြုလေ့ရှိသော ထိုကားကြီးမှာ စူးချီကို တင်ဆောင်၍ မကောင်းဆိုးဝါးများရှိရာသို့ ဦးတည်မောင်းနှင်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း မကောင်းဆိုးဝါးများ၏ တည်ရှိမှုမှာ သူထင်ထားသကဲ့သို့ မဟုတ်ပေ။ သူသည် ဆေးရုံများ၊ သုသာန်များနှင့် ရင်ခွဲရုံများသို့ သွားရောက်ခဲ့သော်လည်း မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်မှ မတွေ့ရှိခဲ့ရပေ။ ထိုအစား အလယ်တန်းကျောင်းအချို့၊ လူနေထိုင်မှု များပြားသော အိမ်ရာဟောင်းများနှင့် ရှယ်ယာဈေးကွက် အရောင်းအဝယ်ဌာနများတွင်သာ မကောင်းဆိုးဝါးများ၏ အာဃာတတရားများကို သူခံစားနေရသည်။ သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော လူစည်ကားရာနေရာများတွင် သူ၏ မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို လူအများရှေ့ စမ်းသပ်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူသည် လိုက်လံရှာဖွေရင်းဖြင့် တပိုင်းတစနှင့် ရပ်ဆိုင်းသွားသော အဆောက်အအုံပျက်ကြီးရှိရာသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါတွင်မူ အလွန်ပြင်းထန်သော နာကျည်းချက်နှင့် အာဃာတများကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

စူးချီသည် သူ၏ နဖူးကို ရိုက်လိုက်ပြီးမှ ဤနေရာထက် နာကျည်းချက်များ ပိုမိုသိပ်သည်းနိုင်သည့် နေရာမျိုး မရှိနိုင်ကြောင်း သတိရသွားသည်။

မိသားစုပေါင်း ၅,၀၀၀ ခန့်သည် သူတို့၏ စုဆောင်းထားသမျှ ငွေကြေးများကို အိမ်ဝယ်ရန် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံခဲ့ကြသော်လည်း နှစ်ပေါင်းများစွာကြာသည်အထိ အိမ်ထဲသို့ ဝင်မနေရဘဲ ဘဏ်ချေးငွေများကိုသာ လစဉ်ပေးဆပ်နေရသည်။ ထိုလူပေါင်း သောင်းနှင့်ချီသောသူတို့၏ နာကျည်းချက်များမှာ ဤနေရာတွင် စုပြုံနေသည်မှာ မဆန်းပေ။

ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ မကောင်းဆိုးဝါးများသည် နေ့ဘက်တွင် ထိုကဲ့သို့သော အဆိုးမြင်စွမ်းအင်များ သိပ်သည်းသည့်နေရာများ၌ ပုန်းအောင်းနေတတ်ပြီး အမုန်းတရားများကို စုပ်ယူလေ့ရှိကြသည်။ ညဘက်ရောက်သောအခါမှသာ အပြင်သို့ထွက်၍ လူများကို တိုက်ခိုက်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ အားနည်းသော မကောင်းဆိုးဝါးများသည် လူသားတို့၏ သွေးနှင့်စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူကာ အိပ်မက်ဆိုးများ မက်စေသော်လည်း စွမ်းအားကြီးသော မကောင်းဆိုးဝါးများမှာမူ အိပ်မက်ထဲတွင် လူကိုသတ်နိုင်ပြီး ထိုအိပ်မက်ကို လက်တွေ့ဘဝအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မကောင်းဆိုးဝါးများ သတ်ဖြတ်ခြင်းခံရသူများသည်လည်း မကောင်းဆိုးဝါးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတတ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့်ပင် သူတို့သည် လူ့ဘောင်လောကတွင် ကူးစက်မြန်ဗိုင်းရပ်စ်ကဲ့သို့ အလွန်အန္တရာယ်ရှိပြီး နှိမ်နင်းရန် ခက်ခဲသောအရာများ ဖြစ်နေရခြင်းပင်။

မိုးကြိုးငါးသွယ် တရားကျင့်စဉ်ကို တတ်မြောက်ထားသဖြင့် စူးချီသည် မကောင်းဆိုးဝါးများကို ပိုမို အာရုံခံနိုင်စွမ်း ရှိလာသည်။ သူသည် ထိုအဆောက်အအုံပျက်ကြီးထဲသို့ လမ်းလျှောက်ဝင်သွားပြီး မကြာမီမှာပင် အရောင်းပြခန်းဟောင်းကြီးကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဒီနေရာက နာကျည်းချက်တွေက တကယ့်ကို ပြင်းထန်လွန်းတာပဲ"

"ငွေအမြောက်အမြား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံပြီး ဆုံးရှုံးခဲ့ရတဲ့နေရာဆိုတော့ မဆန်းပါဘူးလေ"

ရုန်းတော်သဏ္ဌာန် အရောင်းပြခန်းကြီး၏ အပြင်ဘက်နံရံများတွင် မရေမတွက်နိုင်သော မကောင်းဆိုးဝါးများ ကပ်တွယ်နေကြသည်။ အရောင်းပြခန်း အပြင်ဘက်ရှိ မြက်ရိုင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ကွင်းပြင်ကြီးတွင်လည်း မကောင်းဆိုးဝါးများမှာ အုပ်စုလိုက် သွားလာနေကြသည်။

ထိုအထဲမှ စူးချီနှင့် အနီးဆုံးရှိ မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်မှာ လူသားတစ်ဦး၏ အနံ့ကို ရသွားသကဲ့သို့ စူးချီရှိရာသို့ ရုတ်တရက် ပြေးဝင်လာတော့သည်။ ထိုမကောင်းဆိုးဝါးမှာ အမြင့် တစ်မီတာခန့်ရှိပြီး တစ်ကိုယ်လုံး မည်းနက်နေကာ သားရဲတစ်ကောင်နှင့် ပို၍ တူနေသည်။

"ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ နက်နဲသော ဂမ္ဘီရတံခါး၊ ခပ်သိမ်းသော စွမ်းအင်တို့၏ မြစ်ဖျားခံရာ၊ ငါ၏ကိုယ်၌ ရွှေရောင်အလင်းရှိစေကာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်စေသတည်း"

စူးချီသည် ရွှေရောင်အလင်း မန္တန်ကို အချိန်မီ ရွတ်ဆိုလိုက်သောအခါတွင် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရွှေရောင်အလင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။ သူ၏ကိုယ်ကို အရှိန်နှင့် ဝင်တိုက်မိသော မကောင်းဆိုးဝါးမှာ ပူပြင်းသော ဒယ်အိုးပေါ်သို့ ကျသွားသည့် ရေခဲတုံးကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"ရွှေရောင်အလင်း မန္တန်က မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို တကယ်ပဲ ကာကွယ်နိုင်တာပဲ"

ရွှေရောင်အလင်း မန္တန်ဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါးများကို နှိမ်နင်းခြင်းမှာ မိမိ၏ စိတ်အာရုံဖြင့် ပြိုင်ဘက်ကို အရည်ပျော်စေခြင်းနှင့် တူညီသည်။ အားနည်းသော မကောင်းဆိုးဝါးများအတွက်မူ ဤကျင့်စဉ်မှာ လုံလောက်လှသည်။ ဤစွမ်းရည်တစ်ခုတည်းနှင့်ပင် ဤကျင့်စဉ်ကို လူတိုင်းသင်ယူရန် ထိုက်တန်လှသည်။

မိသားစုကြီးတစ်ခုဖြစ်သော ထန်မိသားစုက ထုတ်လုပ်ရောင်းချသည့် မကောင်းဆိုးဝါးနှိမ်နင်းရေး အဆောင်လက်ဖွဲ့များသည် တစ်ပတ်သာ ခံသော်လည်း ဈေးနှုန်းမှာ ၉,၉၉၈ ယွမ်အထိ ရှိပြီး ဈေးဆစ်၍လည်း မရပေ။ လူတစ်ယောက်သည် မိမိအသက်ကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ထိုမျှများပြားသော ငွေကြေးကို ပေးဆောင်နေရသည်။

သို့သော် ရွှေရောင်အလင်း မန္တန်တွင်လည်း အားနည်းချက် ရှိနေသည်။ ကျင့်ကြံသူ၏ စိတ်အာရုံမှာ အားနည်းပြီး မကောင်းဆိုးဝါး၏ စွမ်းအားမှာ ပိုမိုကြီးမားနေပါက ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခြင်း ခံရနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ရွှေရောင်အလင်း မန္တန်မှာ အဝေးသို့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။ အကယ်၍ မကောင်းဆိုးဝါးများ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံရပါက စွမ်းအားများ ကုန်ဆုံးသည်အထိ ခုခံနေရမည်ဖြစ်ပြီး လွတ်မြောက်ရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ရွှေရောင်အလင်း မန္တန်နှင့် မိုးကြိုးကျင့်စဉ် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါတွင်မူ အခြေအနေမှာ ကွဲပြားသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အဝေးမှနေ၍ စွမ်းအားပြင်းစွာဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါးများကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် နှိမ်နင်းနိုင်ပေလိမ့်မည်။

"အခု မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို စမ်းကြည့်ရအောင်"

စူးချီသည် မကောင်းဆိုးဝါးများ အများဆုံးရှိမည့် နေရာကို လိုက်လံရှာဖွေလိုက်သည်။

"ရန်မိုးကြိုးငါးသွယ်၊ လက်ဝါးမိုးကြိုး"

လက်ဝါးမိုးကြိုးသည် မိုးကြိုးငါးသွယ် တရားကျင့်စဉ်၏ အခြေခံအကျဆုံးနှင့် အစွမ်းအထက်ဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ထူးခြားချက်မှာ မိုးကြိုးစွမ်းအားကို အမြင့်ဆုံး ထုတ်လွှတ်နိုင်ခြင်းပင်။

နောက်တစ်ဦးတွင် စူးချီ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးနှင့်စွမ်းအင်များမှာ ဆူပွက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံမှာလည်း ကြည်လင်လာပြီး သဘာဝတရားရှိ စွမ်းအင်များနှင့် ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် စူးချီ၏ လက်ဖဝါးမှ ဖြူစင်တောက်ပသော မိုးကြိုးတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မီတာ ၅၀ အတွင်းရှိ မကောင်းဆိုးဝါး ခုနစ်ကောင်ခန့်မှာ ထိုမိုးကြိုးချက်ကြောင့် ချက်ချင်းပင် ပြာကျသွားကြတော့သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း စူးချီ၏ခြေရင်းမှ စတင်ကာ ဖြာထွက်သွားသော မိုးကြိုးရာကြီးများ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"ငါ အခု အဆင့်လေး ကျင့်ကြံသူဖြစ်နေချိန်မှာ မီတာ ၅၀ အထိ ပစ်နိုင်တယ်၊ အဆင့်ငါးရောက်ရင် ဘယ်လောက်အထိ ဖြစ်သွားမလဲ"

စူးချီသည် စနစ်မျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ဆရာကောင်းရမှတ်များကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ကျန်ရမှတ်မှာ နှစ်သိန်းခုနစ်သောင်းကျော် ရှိနေသေးသည်။ စူးချီသည် တွေဝေမနေတော့ဘဲ ထိုရမှတ်များကို သွေးနှင့်စွမ်းအင်အဖြစ် လဲလှယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

လက်ရှိတွင် သူ၏ သွေးနှင့်စွမ်းအင်မှာ ၁,၅၀၀ ရှိပြီး အဆင့်ငါးသို့ တက်လှမ်းရန်အတွက် နောက်ထပ် ၁,၅၀၀ လိုအပ်သည်။ လဲလှယ်နှုန်းအရ ဆရာကောင်းရမှတ် ၃၀,၀၀၀ ခန့် အသုံးပြုရမည် ဖြစ်သည်။

စူးချီသည် ချက်ချင်းပင် လဲလှယ်လိုက်ရာ သူ၏ သွေးနှင့်စွမ်းအင်မှာ ၃,၀၀၀ သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး အဆင့်ငါး ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာတော့သည်။ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မြင့်တက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ သွေးနှင့်စွမ်းအင်များမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးပွားလာခဲ့သည်။ ထို့ထက်ပို၍ ထူးခြားသည်မှာ သူ၏ စိတ်စွမ်းအားမှာလည်း အဆမတန် တိုးတက်လာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူ၏ ပတ်ဝန်းကျင်ကို အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ အလွန်ပင် ထက်မြက်လာခဲ့သည်။ အဝေးမှ မကောင်းဆိုးဝါးများကိုလည်း ယခင်ကထက် ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ မြင်တွေ့လာရသည်။ မကောင်းဆိုးဝါး အများစုမှာ သားရဲပုံသဏ္ဌာန် ရှိကြသော်လည်း လူပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော မကောင်းဆိုးဝါးများစွာကိုလည်း သူ မြင်တွေ့နေရသည်။ ထို့အပြင် ဓာတ်ကြီးငါးပါး၏ စွမ်းအင်များနှင့် သူ၏ ဆက်သွယ်မှုမှာလည်း ပိုမို ခိုင်မာလာခဲ့သည်။

စူးချီ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တိုးတက်နေစဉ်မှာပင် ယခင်က သူထုတ်လွှတ်လိုက်သော လက်ဝါးမိုးကြိုးကြောင့် မကောင်းဆိုးဝါးများစွာမှာ နိုးကြားလာကြသည်။ သူတို့သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် စူးချီရှိရာသို့ အလုံးအရင်းနှင့် ပြေးဝင်လာကြတော့သည်။

"အချိန်ကိုက်ပဲ၊ ငါ့ရဲ့ အဆင့်တက်သွားတဲ့ စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ"

"ရန်မိုးကြိုးငါးသွယ်၊ လက်ဝါးမိုးကြိုး"

ယခင်ကထက် ငါးဆ၊ ခြောက်ဆခန့် ပိုမိုကြီးမားသော မိုးကြိုးတန်းကြီးတစ်ခု စူးချီ၏ လက်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အလွန်တောက်ပသော အလင်းတန်းကြီးသည် မီတာ ၂၅၀ အတွင်းရှိ မကောင်းဆိုးဝါးအားလုံးကို တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် အကုန်အစင် သုတ်သင်ပစ်လိုက်တော့သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော မိုးကြိုးရာများမှာ ကောင်းကင်မှ ချလိုက်သော ပိုက်ကွန်ကြီးတစ်ခုအလား ထင်မှတ်ရသည်။

"အဆင့်ငါးမှာ မီတာ ၂၅၀ အထိ ပစ်နိုင်တာလား၊ အဆင့်လေးမှာ မီတာ ၅၀ ဆိုတော့ ဒီကျင့်စဉ်ရဲ့ အကွာအဝေးက အဆင့်တစ်ခုတက်တိုင်း ငါးဆလောက် တိုးသွားတာပဲ"

မကောင်းဆိုးဝါး နှိမ်နင်းခြင်းကို အဓိကလုပ်ကိုင်သော ထန်မိသားစု၏ အခြေခံ မိုးကြိုးကျင့်စဉ်သည် အဆင့်လေးအထိ ရောက်လျှင်ပင် ၁၀ မီတာခန့်သာ ပစ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် စူးချီ၏ မိုးကြိုးကျင့်စဉ်မှာမူ ထန်မိသားစုထက် ငါးဆမက ပိုမို အစွမ်းထက်နေပေပြီ။

"တကယ့်ကို ကောင်းတယ်၊ အခု ယင်မိုးကြိုးငါးသွယ်ရဲ့ စွမ်းအားကို ထပ်ပြီး စမ်းကြည့်ရအောင်"