အခန်း (၆၅-၆၆)

အခန်း (၆၅) - စိတ်ပျက်အားလျော့ခြင်းနှင့် ထန်မိသားစုမှ ပါရမီရှင်

စူးချီတစ်ယောက် ရန်မိုးကြိုးငါးသွယ်ကို စမ်းသပ်နေစဉ်မှာပင် အဝေးတစ်နေရာ၌ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် ထိုမြင်ကွင်းအားလုံးကို မြင်တွေ့နေရသည်။

ထိုသူနှစ်ဦးသည် အံ့အားသင့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးမှ အဝေးရှိ လူငယ်လေးဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်ကြတော့သည်။

"တပ်ရင်းမှူးကျန်းဖုန်၊ အဲဒီလူငယ်လေးကို မကောင်းဆိုးဝါးနှိမ်နင်းဖို့ ခေါ်ထားတာလား"

"မီတာ ၅၀ အထိ ပစ်နိုင်တဲ့ မိုးကြိုးပါလား၊ သူက ထန်မိသားစုဝင်များလား၊ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေတာလဲ"

"ထန်မိသားစုက ဒီလောက်ငယ်သေးတဲ့သူကို အပြင်ထွက်ပြီး အလုပ်လုပ်ခိုင်းပါ့မလား"

တပ်ရင်းမှူးကျန်းဖုန်သည် ဆံပင်တိုတို၊ မျက်နှာလေးထောင့်ကျကျနှင့် ဖြောင့်မတ်တည်ကြည်သော ရုပ်ရည်ရှိသူဖြစ်သည်။ သူသည် ဗဟိုကာကွယ်ရေးဇုန်၏ လက်နက်ကိုင်လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့မှူး ဗိုလ်မှူးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ဇုန်အတွင်းရှိ လုံခြုံရေးပြဿနာများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရသူလည်း ဖြစ်သည်။ သူ့ကို စကားပြောနေသူမှာမူ ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည် တောင့်တင်းပြီး အသားညိုသည့် ဒုတိယအဖွဲ့ခေါင်းဆောင် တွမ်းရန်ပင် ဖြစ်သည်။

"တကယ်သာ အဲဒီလိုဆိုရင် ကောင်းမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ သူက ထန်မိသားစုဝင် ဖြစ်ဖို့ပဲ များတယ်"

တပ်ရင်းမှူးကျန်းဖုန်က သက်ပြင်းကို လေးလေးပင်ပင် ချရင်း ပြောလိုက်သည်။

မကြာခင်က ဖြစ်ပွားခဲ့သော ချောက်နက်ဘေးအန္တရာယ်ကြောင့် မကောင်းဆိုးဝါး အမြောက်အမြား လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။ ထိုမကောင်းဆိုးဝါးများကို နှိမ်နင်းရန်မှာ သူတို့ လက်နက်ကိုင်တုံ့ပြန်ရေးတပ်ဖွဲ့၏ တာဝန်ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဤနေရာသို့ မကောင်းဆိုးဝါးများ၏ အခြေအနေကို လာရောက်စုံစမ်းခြင်း ဖြစ်သည်။

လတ်တလောတွင် သူတို့၏ လက်အောက်ငယ်သားများမှာ ထိုအဆောက်အအုံပျက်ကြီး ပတ်ဝန်းကျင်၌ မကောင်းဆိုးဝါးများ၏ တည်နေရာပြ မြေပုံကို ရေးဆွဲနေကြသည်။ အမှန်ဆိုလျှင် မကောင်းဆိုးဝါးများစွာ အနှိမ်နင်းခံရသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ကျန်းဖုန်အနေဖြင့် ဝမ်းသာသင့်သော်လည်း အဝေးမှ တဖြတ်ဖြတ်လက်နေသော မိုးကြိုးများကို ကြည့်ရင်း သူ လုံးဝ မပျော်ရွှင်နိုင်ချေ။

မိုးကြိုးဓာတ်ကျင့်စဉ်ဆိုသည်မှာ ထန်မိသားစု၏ သီးသန့်ကျင့်စဉ် ဖြစ်သည်။ ထန်မိသားစု၏ မကောင်းဆိုးဝါးနှိမ်နင်းရေး မိုးကြိုးသည် အဆင့်လေး ကျင့်ကြံမှု၌ အဝေးဆုံး ၁၀ မီတာ၊ အဆင့်ငါး၌ ၄၀ မီတာနှင့် အဆင့်ခြောက်၌ ၁၆၀ မီတာအထိသာ ရောက်နိုင်သည်မှာ လူတိုင်းသိကြသည်။

မီတာ ၅၀ အထိ ပစ်နိုင်သော မိုးကြိုးအကွာအဝေးကြောင့် ထိုလူငယ်လေးသည် အနည်းဆုံး အဆင့်ငါး အလယ်အလတ်အဆင့်ခန့် ရှိနေပြီဟု ယူဆနိုင်သည်။ သို့သော် ထိုလူငယ်လေးမှာ အင်္ကျီအေးအေးလေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အသက် ၂၀ ခန့်သာ ရှိဦးမည် ဖြစ်သည်။

အသက် ၂၀ နှင့် အဆင့်ငါး ကျင့်ကြံသူဖြစ်နေခြင်းမှာ အလွန်ပင် ထူးခြားလှသည်။ မိသားစုကြီးများကို ထိန်းချုပ်ရန်မှာ ခက်ခဲလှသည်ဖြစ်ရာ ထန်မိသားစုတွင် ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာခြင်းမှာ သူတို့၏ အနာဂတ်တာဝန်များအတွက် ပို၍ပင် ခက်ခဲစေပေလိမ့်မည်။

သူ ညည်းတွားနေစဉ်မှာပင် မထင်မှတ်ဘဲ ထိုလူငယ်လေးက တစ်စုံတစ်ခုကို အော်ဟစ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး သူ၏လက်ထဲမှ ပြင်းထန်သော အလင်းတန်းကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ သူ၏ရှေ့ မီတာ ၂၅၀ ပတ်လည်ရှိ မြေပြင်တစ်ခုလုံးမှာ မိုးကြိုးထိမှန်ပြီး လောင်ကျွမ်းသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကြောင့် တွမ်းရန်က စကားပင် ကောင်းကောင်းမပြောနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"တပ်ရင်းမှူးကျန်းဖုန်"

"မီတာ ၅၀ က အဆင့်ငါးဆိုရင် မီတာ ၂၅၀ ကျော်အထိ ပစ်နိုင်တာက ဘယ်အဆင့် ဖြစ်နိုင်မလဲ၊ အဆင့်ခြောက်များလား"

ကျန်းဖုန်၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားရသည်။ ၁၆၀ မီတာအထိ ပစ်နိုင်ခြင်းမှာ အဆင့်ခြောက်၏ ကျင့်ကြံမှု ဖြစ်သော်လည်း ထိုလူငယ်လေးမှာ အလွယ်တကူပင် မီတာ ၂၅၀ အထိ ပစ်ပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"သူ့ရဲ့ စွမ်းအားက အဆင့်ခြောက် အလယ်အလတ်လောက်တောင် ရှိနေပြီ ထင်တယ်" ဟု ကျန်းဖုန်က မယုံကြည်နိုင်သော်လည်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

အသက် ၂၀ နှင့် အဆင့်ငါး ဖြစ်နေခြင်းကပင် ကျန်းဖုန်ကို စိုးရိမ်ထိတ်လန့်စေခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ အသက် ၂၀ နှင့် အဆင့်ခြောက်သာ ဖြစ်နေပါက မည်သို့ရှိမည်နည်း။ မိသားစုကြီးမှ ဤကဲ့သို့သော ပါရမီရှင်တစ်ဦး ကြီးပြင်းလာပါက သူတို့၏ အလုပ်မှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲလာပေလိမ့်မည်။

"မိသားစုကြီးတွေက ဘာလို့ အစိုးရနဲ့ တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း မရှိကြတာလဲ" ဟု သူတွေးမိသော်လည်း ထိုအတွေးမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေမရှိသော အိပ်မက်တစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

"တပ်ရင်းမှူး၊ အဲဒီလူငယ်လေးက မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို နှိမ်နင်းနေတာပဲ၊ သူက မိသားစုကြီးတွေထဲက စိတ်ကောင်းရှိတဲ့သူ ဖြစ်နိုင်မလား"

"စိတ်ကောင်းရှိတာ ဟုတ်လား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းဖုန်မှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အပြောရယ်စရာအကောင်းဆုံး ဟာသတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မိသားစုကြီးများသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အကျိုးစီးပွားအတွက်သာ လုပ်ဆောင်တတ်ကြသူများ ဖြစ်သည်။

အထူးသဖြင့် ထန်မိသားစုမှာ မကောင်းဆိုးဝါးနှိမ်နင်းရန် လိုအပ်ချက်ကို ဖန်တီးပြီးမှ စီးပွားရှာတတ်ကြသူများ ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ် အဆောင်လက်ဖွဲ့များ သို့မဟုတ် မိုးကြိုးကျင့်စဉ်များကို သင်ယူရန်မှာ ထင်သလောက် မခက်ခဲသော်လည်း ထန်မိသားစုက ထိုပညာရပ်များကို လူအနည်းငယ်သာ တတ်မြောက်အောင် ကန့်သတ်ထားကြသည်။

အဆောင်တစ်လက်ကို ယွမ်တစ်သောင်းပေးရပြီး တစ်ပတ်သာ ခံသည်။ တစ်ပတ်ပြည့်ပြီးနောက် မကောင်းဆိုးဝါးများ ထပ်မံနှောင့်ယှက်လာပါက ထန်မိသားစုနှင့် ထပ်မံတိုင်ပင်ရပြန်သည်။ အိမ်တွင်းရှိ မကောင်းဆိုးဝါးများကို အမြစ်ပြတ်နှိမ်နင်းလိုပါက အကျယ်အဝန်းအလိုက် တစ်စတုရန်းမီတာလျှင် ယွမ်ငါးထောင်အထိ ပေးဆောင်ရသည်။ ငွေမရှိပါက သူတို့က ကယ်တင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုကဲ့သို့သော ထန်မိသားစုတွင် စိတ်ကောင်းရှိသူ ရှိနိုင်မည် မဟုတ်ဟု ကျန်းဖုန်က အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုလူငယ်လေးမှာ တစ်စုံတစ်ခုသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့်သာ မကောင်းဆိုးဝါးများကို နှိမ်နင်းနေခြင်း ဖြစ်ရမည်ဟု သူယူဆလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် စူးချီမှာ ယင်မိုးကြိုးငါးသွယ်၏ စွမ်းအားကို စမ်းသပ်ရန် မကောင်းဆိုးဝါးအချို့ကို ရှာဖွေနေစဉ် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အဆောက်အအုံပျက်များထဲမှ မကောင်းဆိုးဝါး အမြောက်အမြား ထွက်ပေါ်လာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

စူးချီ၏ လက်ဝါးမိုးကြိုးသံကြောင့် မကောင်းဆိုးဝါးများမှာ နိုးကြားလာကြခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် စူးချီကို ဝိုင်းရံထားကြပြီး အရေအတွက်အားဖြင့် ငါးရာခန့် ရှိနေသည်။

"ဒီမကောင်းဆိုးဝါးတွေမှာ အသိစိတ်မရှိပုံပဲ၊ ယင်မိုးကြိုးငါးသွယ်ကို စမ်းသပ်ဖို့ အကောင်းဆုံးပဲ"

စူးချီက စိတ်အာရုံကို စုစည်းလိုက်ပြီး သူ၏ သွေးနှင့်စွမ်းအင်များကို လှုံ့ဆော်ကာ ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ စေးကပ်နက်မှောင်သော မိုးကြိုးများကို သူ၏လက်ထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်စေလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ ရန်မိုးကြိုးနှင့် လုံးဝကွဲပြားသော ယင်မိုးကြိုး ဖြစ်သည်။

အမှန်စင်စစ် လူတစ်ဦးသည် မိုးကြိုးကျင့်စဉ် တစ်မျိုးကိုသာ သင်ယူနိုင်သော်လည်း စူးချီမှာမူ စနစ်၏ အကူအညီကြောင့် နှစ်မျိုးလုံးကို တတ်မြောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ယင်မိုးကြိုးငါးသွယ်၊ မြောက်ပိုင်းအေးစက်ရေကန်"

စူးချီကို ဗဟိုပြု၍ မည်းနက်သော ယင်မိုးကြိုးများသည် မီတာ ၅၀၀ ပတ်လည်အထိ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။ တိုက်ခိုက်လာသော မကောင်းဆိုးဝါးများသည် ကတ္တရာစေး ထောင်ချောက်ထဲသို့ ဝင်လာသော ကြွက်များကဲ့သို့ သူတို့၏အရှိန်မှာ ချက်ချင်းပင် နှေးကွေးသွားခဲ့သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ ထိုမကောင်းဆိုးဝါးများ၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ အရည်ပျော်ကာ ခဏအတွင်းမှာပင် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားကြတော့သည်။ မကောင်းဆိုးဝါး ငါးရာကျော်လုံးမှာ ပြေးဝင်လာရင်းနှင့်ပင် သေဆုံးသွားကြရသည်။

"ယင်မိုးကြိုးငါးသွယ်က မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် ရှင်းလင်းဖို့အတွက် တကယ်ကို သင့်တော်တာပဲ"

ရန်မိုးကြိုးက ပြင်းထန်ပြီး မြန်ဆန်သော်လည်း ယင်မိုးကြိုးမှာမူ နေရာအနှံ့သို့ စိမ့်ဝင်သွားနိုင်သဖြင့် ဖုံးကွယ်နေသော မကောင်းဆိုးဝါးများကိုပါ ရှာဖွေနှိမ်နင်းနိုင်သည်။

စမ်းသပ်မှုမှာ အောင်မြင်စွာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ စူးချီသည် မိုးကြိုးငါးသွယ် တရားကျင့်စဉ်၏ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ နားလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မီတာ ၅၀၀ ပတ်လည်ရှိ ထူးဆန်းသော မိုးကြိုးကွင်းပြင်ကြီးအတွင်း၌ မကောင်းဆိုးဝါးများစွာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသော တပ်ရင်းမှူးကျန်းဖုန်မှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ဆွံ့အသွားရသည်။

"ထန်မိသားစုက တကယ်ပဲ စံချိန်တင် ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တာပဲ၊ အံ့သြစရာကောင်းလိုက်တာ"

"ဒါကိုသာ လူတိုင်းသင်ယူနိုင်မယ်ဆိုရင် ကမ္ဘာပေါ်က မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်မှာပဲ"

သူ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မိသည်။ ထန်မိသားစု၏ သဘာဝအရ ဤကဲ့သို့သော ကျင့်စဉ်မျိုးကို လူအများထံ ဖြန့်ဝေပေးမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာလှသည်။

တွမ်းရန်က ဘေးမှနေ၍ မေးလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ဗဟိုကာကွယ်ရေးဇုန်က တပ်မှူးလီလည်း မကောင်းဆိုးဝါးနှိမ်နင်းရေး ကျင့်စဉ်ကို ဖန်တီးနိုင်မယ့် ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ရှာတွေ့ထားတယ်လို့ ကြားတယ်၊ ငါတို့ဆီက ပါရမီရှင်ကော ဒီလိုကျင့်စဉ်မျိုးကို ဖန်တီးနိုင်ပါ့မလား"

ကျန်းဖုန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလောက် ပါရမီရှိတဲ့သူမျိုးက ကုဋေကုဋာမှာ တစ်ယောက်ပဲ ရှိနိုင်တာ၊ ငါတို့အတွက်တော့ ဒါဟာ အိပ်မက်မက်နေရသလိုပဲ"

အခန်း (၆၆) - ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်က အပျိုစင်စစ်စစ်ကြီးလား

သုံးလတာ အချိန်ကာလသည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေသည်။

ယနေ့တွင် နယူးဗွိုင်းယေ့ဂျ်၏ ကျင့်ကြံခြင်း လေ့ကျင့်ရေးခန်းမအတွင်း၌ ဆရာစူးသည် ရှန်ကျစ်ရှားအား မိုးကြိုးငါးသွယ် တရားကျင့်စဉ်ကို သင်ကြားပြသပေးနေသည်။

"ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး၏ နက်နဲသော ဂမ္ဘီရတံခါး၊ ခပ်သိမ်းသော စွမ်းအင်တို့၏ မြစ်ဖျားခံရာ၊ ငါ၏ကိုယ်၌ ရွှေရောင်အလင်းရှိစေကာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်စေသတည်း"

သူတို့၏ ဘေးတွင် ရဲ့ရှူးယောင်နှင့် ဆရာမယွမ်ယွမ်တို့ကလည်း အသေအချာ လိုက်လံနားထောင်ကာ သင်ယူနေကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်ကျစ်ရှားသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို မတ်မတ်ထားကာ ထိုင်နေပြီး သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တောက်ပြောင်လှသော ရွှေရောင်အလင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေကာ ကြည့်ရသည်မှာ မြင့်မြတ်တည်ကြည်လှသည့်အပြင် နက်နဲသော အငွေ့အသက်များလည်း ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ဟုတ်ပြီ၊ မင်းရဲ့ စိတ်အာရုံကိုသုံးပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါငါးပါးကို လှုံ့ဆော်လိုက်ပါ၊ ဒါဆိုရင် မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ရဲ့ ခံစားမှုကို ရလာလိမ့်မယ်"

တဖြတ်ဖြတ် မြည်သံများနှင့်အတူ နောက်တစ်ခဏတွင် ရှန်ကျစ်ရှား၏ လက်ဖဝါးနှစ်ဖက်ကြား၌ ဖြူစင်သော မိုးကြိုးအလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။

အစပိုင်းတွင် သေးငယ်သော လျှပ်စစ်စွမ်းအင်လေးမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမိုကြီးမားလာကာ နောက်ဆုံးတွင် လက်မောင်းတစ်လုံးခန့်အထိ တုတ်ခိုင်လာတော့သည်။

"မိုးကြိုးကျင့်စဉ် အောင်မြင်သွားပြီ"

ရှန်ကျစ်ရှား၏ လက်ထဲမှ ဖြူစင်သော မိုးကြိုးအလင်းတန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဆရာစူး၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိပြုမိသွားသည်။

၎င်းမှာ ရန်မိုးကြိုးငါးသွယ် ဖြစ်နေသည်။

ဤသည်မှာ အသက်နှစ်ဆယ့်ရှစ်နှစ်အရွယ် ရင့်ကျက်ပြီး လှပလွန်းလှသော ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်သည် အပျိုစင်စစ်စစ်ကြီး ဖြစ်နေသေးသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းမှာ တကယ့်ကို ထင်မှတ်မထားသော အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

အချစ်ကို အသင့်စား အစားအစာများကဲ့သို့ သဘောထားကာ အတူနေရန် လွယ်ကူလွန်းလှသော ဤခေတ်ကြီးထဲတွင် ရှန်ကျစ်ရှားကဲ့သို့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် လှပပြေပြစ်ပြီး ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက အပျိုစင်ဘဝကို ထိန်းသိမ်းထားသည်မှာ ရွှေထက်ပင် တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။

ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်ကတော့ တကယ့်ကို အဖိုးတန်ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးပါပေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မိမိလက်ထဲမှ မိုးကြိုးများကို ကြည့်ရင်း ရှန်ကျစ်ရှားမှာ အောင်မြင်မှုကြောင့် အလွန်ပင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသည်။

ဤသည်မှာ သူမ ပထမဦးဆုံး တတ်မြောက်ခဲ့သော တိုက်ခိုက်ရေးကျင့်စဉ် ဖြစ်သည်။

သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ မဆိုးလှသော်လည်း ပါရမီမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် အားနည်းလှသည်။

ဆရာစူးအနေဖြင့် သူမကို သီးသန့် အနီးကပ်သင်ကြားပေးခဲ့သည်မှာ ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်ခန့် ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရဲ့ရှူးယောင်နှင့် ဆရာမယွမ်ယွမ်တို့မှာ ရွှေရောင်အလင်းများကို ကောင်းစွာ အသုံးပြုနိုင်နေကြပြီဖြစ်သော်လည်း သူမမှာမူ အခြေခံအဆင့်သို့ ရောက်ရှိရန် အလွန်ပင် ကြိုးစားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဆရာစူး၏ အသေးစိတ် သင်ကြားပြသမှုများကြောင့် ပျင်းရိလှသော ရှန်မိသားစု၏ ဒုတိယသခင်မလေးမှာ နောက်ဆုံးတွင် စွမ်းအားကြီးသော ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို တတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

တစ်ခုတည်းသော နှမြောစရာ အချက်မှာ သူမ၏ အဆင့်ငါး ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ ကျောင်း၏ အဆင့်အတန်း တိုးတက်လာမှုကြောင့် စနစ်မှ ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူမအနေဖြင့် အဆင့်ဆင့် ကြိုးစားအားထုတ်ကာ တက်လှမ်းရသည့် အရသာကိုမူ မခံစားခဲ့ရပေ။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို တတ်မြောက်သွားသည့်အတွက် ခဏမျှ ပျော်ရွှင်နေပြီးနောက်တွင်မူ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်မှာ ပြဿနာရှာရန် နောက်တစ်ကြိမ် ပြင်ဆင်တော့သည်။

သူမသည် ဤမိုးကြိုးကျင့်စဉ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို သေချာစွာ သိရှိအောင် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် သင်ယူရန် ခက်ခဲမည့် ကျောင်းသားများကို ရှာဖွေကာ ကျောင်းသားအဖြစ် လက်ခံရမည် ဖြစ်သည်။

"ဆရာစူး၊ ဒီကျင့်စဉ်ရဲ့ သဘောတရားက ဘာလဲဟင်၊ ငါ မိုးကြိုးကို ထုတ်နိုင်ပေမဲ့ စိတ်အာရုံနဲ့ အင်္ဂါငါးပါးကို လှုံ့ဆော်လိုက်တာနဲ့ ဘာကြောင့် မိုးကြိုးတွေ ထွက်လာတာလဲဆိုတာကို နားမလည်သေးဘူး"

သူမက မေးမြန်းရင်းနှင့်ပင် သူမလက်ထဲမှ ဖြူစင်သော မိုးကြိုးများကို ထုတ်ပြကာ ကြွားလုံးထုတ်နေသေးသည်။

"မိုးကြိုးငါးသွယ် တရားကျင့်စဉ်ရဲ့ အခြေခံဟာ အဆောင်မန္တန် တစ်မျိုးပါပဲ၊ ရွှေရောင်အလင်း မန္တန်ကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ စိတ်အာရုံက အင်္ဂါငါးပါးကို လှုံ့ဆော်လိုက်တဲ့အခါ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ နှလုံးနဲ့ အဆုတ်ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို နိုးကြားလာစေတယ်၊ အဲဒီအခါမှာ နှလုံးနဲ့ အဆုတ်ရဲ့ စွမ်းအင်တွေက အသည်းနဲ့ ကျောက်ကပ်ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို လွှမ်းမိုးသွားတာပါ၊ နှလုံးက မီးဓာတ်ဖြစ်ပြီး အဆုတ်က သံဓာတ်ဖြစ်တဲ့အတွက် မီးနဲ့သံဓာတ် ပေါင်းစပ်သွားတဲ့အခါမှာ မိုးကြိုးစွမ်းအင် ဖြစ်ပေါ်လာတာပါ"

ဆရာစူးမှာမူ ရှန်ကျစ်ရှား၏ စိတ်ထဲတွင် ရှိနေသော အကြံအစည်များကို မသိရှိသဖြင့် သေချာစွာ ရှင်းပြနေမိသည်။

သို့သော် နားထောင်နေသူ ရှန်ကျစ်ရှားမှာမူ သူမလိုချင်သော အချက်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်လေသည်။

"နှလုံးနဲ့ အဆုတ်က အသည်းနဲ့ ကျောက်ကပ်ကို နှိမ်တာလား၊ ဒါဆိုရင် အသည်းနဲ့ ကျောက်ကပ်ရဲ့ စွမ်းအင်က နှလုံးနဲ့ အဆုတ်ကို ပြန်နှိမ်သွားရင်ကော၊ အဲဒီလိုဆိုရင် ဒီလိုမိုးကြိုးမျိုးကို မထုတ်နိုင်တော့ဘူးလား"

ဆရာစူးအနေဖြင့် ရှန်ကျစ်ရှားက ဘာကြောင့် ဤကဲ့သို့ မေးရသနည်းဆိုသည်ကို နားမလည်ပေ။

နှလုံးနှင့် အဆုတ်က အသည်းနှင့် ကျောက်ကပ်ကို လွှမ်းမိုးသည့်အခါ ရန်မိုးကြိုးကို ထုတ်နိုင်ပြီး အသည်းနှင့် ကျောက်ကပ်က နှလုံးနှင့် အဆုတ်ကို လွှမ်းမိုးသည့်အခါတွင်မူ ယင်မိုးကြိုးကို ထုတ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တွင်မူ ရှန်ကျစ်ရှား မေးသကဲ့သို့ ရန်မိုးကြိုးကို ထုတ်နိုင်မည် မဟုတ်သော်လည်း ယင်မိုးကြိုးမှာလည်း မိုးကြိုးငါးသွယ် တရားကျင့်စဉ်ပင် မဟုတ်ပါလော။

ယင်မိုးကြိုးနှင့် ရန်မိုးကြိုးမှာ စွမ်းအားချင်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဆရာစူးက ခေါင်းခါရင်း ပြန်လည်ဖြေကြားလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ရန်မိုးကြိုးကို ကျင့်ကြံဖို့အတွက်ဆိုရင်တော့ နှလုံးနဲ့ အဆုတ်က အသည်းနဲ့ ကျောက်ကပ်ကို လွှမ်းမိုးထားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့"

ရှာတွေ့ပြီ။

ဆရာစူးက ဆက်လက်ရှင်းပြရန် ပြင်သော်လည်း ရှန်ကျစ်ရှားမှာမူ ဆက်လက်နားထောင်လိုစိတ် မရှိတော့ပေ။

သူမသည် အဖြေကို ရရှိသွားပြီဟု ယူဆလိုက်သည်။

သူမ၏ ထက်မြက်လှသော ဉာဏ်ဖြင့် နှလုံးနှင့်အဆုတ်က အသည်းနှင့်ကျောက်ကပ်ကို နှိမ်နိုင်လျှင် ရန်မိုးကြိုးကို ရမည်ဖြစ်ပြီး အသည်းနှင့်ကျောက်ကပ်က နှလုံးနှင့်အဆုတ်ကို ပြန်နှိမ်လျှင် ဘာမျှလုပ်၍ရမည်မဟုတ် ဟု မှတ်သားလိုက်သည်။

ဤလွဲမှားသော အယူအဆဖြင့်ပင် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်မှာ သူမ၏ အတွေးများကို ဆက်စပ်တော့သည်။

နှလုံးနှင့် အဆုတ် အားကောင်းပြီး အသည်းနှင့် ကျောက်ကပ် အားနည်းသူများသာ ရန်မိုးကြိုးကို ကျင့်ကြံနိုင်မည်လား။

မည်သူတို့က ထိုသို့သော အခြေအနေ ရှိကြသနည်း။

၎င်းမှာ လေ့ကျင့်ခန်း အပြင်းအထန် လုပ်ဆောင်သူများပင် ဖြစ်သည်။

ပြေးလွှားခြင်းနှင့် အလေးမခြင်းတို့က နှလုံးနှင့် အဆုတ်ကို အားကောင်းစေသော်လည်း ပရိုတင်းဓာတ် အလွန်အကျွံ စားသုံးခြင်းက အသည်းနှင့် ကျောက်ကပ်ကို ထိခိုက်စေတတ်သည်။

သို့ဆိုလျှင် အသည်းနှင့် ကျောက်ကပ် အားကောင်းပြီး နှလုံးနှင့် အဆုတ် အားနည်းသူများမှာ မည်သူနည်း။

၎င်းမှာ ဆေးလိပ်သောက်ခြင်းကို နှစ်သက်ပြီး အားရှိမည့် အစားအစာများကို အလွန်အကျွံ စားသုံးသူများပင် ဖြစ်သည်။

တစ်နည်းအားဖြင့် ဆေးလိပ်သောက်ပြီး အကင်စားရသည်ကို ကြိုက်သူများသည် မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို ကျင့်ကြံနိုင်မည် မဟုတ်ဟု သူမ ယူဆလိုက်သည်။

သူမအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော လူမျိုးများကိုသာ ကျောင်းသားအဖြစ် လက်ခံရန် စီစဉ်တော့သည်။

သူတို့သည် မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို မတတ်မြောက်နိုင်သည့်အခါ ကျောင်းအပေါ် စိတ်ပျက်ပြီး ကျောင်းထွက်သွားကြမည်မှာ သေချာသည်။

တကယ့်ကို ကောင်းမွန်သော အစီအစဉ်ပါပေ။

ရှန်ကျစ်ရှားသည် သူမ၏ ကြော်ငြာလုပ်ငန်းများကို အကင်ဆိုင်များနှင့် ဆေးလိပ်၊ အရက်ဆိုင်များတွင် အဓိကထား လုပ်ဆောင်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူမသည် အားလုံးကို နားလည်သွားပြီဟု ယူဆကာ လက်ကာပြလိုက်သည်။

"ဆရာစူး၊ ဆက်ပြီး ရှင်းမပြပါနဲ့တော့၊ ငါ ကြော်ငြာကိစ္စတွေကို သွားပြီး စီစဉ်လိုက်ဦးမယ်"

သူမသည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် လေ့ကျင့်ရေးခန်းမထဲမှ ထွက်သွားတော့သည်။

ထွက်မသွားမီတွင်လည်း သူမ၏ လက်ချောင်းများပေါ်၌ ရန်မိုးကြိုးများကို ထုတ်ပြရင်း ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဆော့ကစားနေသေးသည်။

ရှန်ကျစ်ရှား ထွက်သွားပြီးနောက် လေ့ကျင့်ရေးခန်းမအတွင်း၌ ဆရာစူး၊ ရဲ့ရှူးယောင်နှင့် ယွမ်ယွမ်တို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ရင်း ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။

အခြေအနေကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်စေရန်အတွက် ရဲ့ရှူးယောင်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဆရာစူး၊ အသည်းနဲ့ ကျောက်ကပ်က နှလုံးနဲ့ အဆုတ်ထက် ပိုပြီး အားကောင်းနေမယ်ဆိုရင် မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို တကယ်ပဲ ကျင့်လို့မရဘူးလားဟင်"

ရဲ့ရှူးယောင်အနေဖြင့် စိုးရိမ်မိသည်။

ကျောင်းတိုးတက်ရေးအတွက်ဆိုလျှင် ကျောင်းသားများများ ရှိရန် လိုအပ်သည်။

အကယ်၍ ကျင့်စဉ်တစ်ခုက အချို့သောသူများအတွက် ကျင့်ကြံ၍ မရနိုင်ပါက ကျောင်းသားဦးရေမှာ လျော့နည်းသွားပေလိမ့်မည်။

"ဘယ်သူက အဲဒီလို ပြောတာလဲ"

ဆရာစူး၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပျက်သွားရသည်။

ဤမိုးကြိုးငါးသွယ် တရားကျင့်စဉ်မှာ စနစ်မှ ပေါင်းစပ်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အခြေခံမှစတင်၍ ကျင့်ကြံသူတိုင်း အောင်မြင်နိုင်သော ကျင့်စဉ်မျိုး ဖြစ်သည်။

သင်ယူရန် ကန့်သတ်ချက်များကို အနည်းဆုံးအထိ လျှော့ချထားပြီး ဖြစ်သည်။

အသည်းနှင့် ကျောက်ကပ် အားကောင်းသူများ ကျင့်၍မရနိုင်ဆိုသည်မှာ မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်နည်း။

သူ၏ ရှင်းပြချက်မှာ မှားယွင်းသွားခဲ့ခြင်းများလား။

မဖြစ်နိုင်ပေ။

သို့သော်လည်း ဆရာစူးသည် စိတ်ရှည်စွာဖြင့် ပြန်လည်ရှင်းပြလိုက်သည်။

"နှလုံးနဲ့ အဆုတ်က အသည်းနဲ့ ကျောက်ကပ်ကို လွှမ်းမိုးတယ်ဆိုတာက နှလုံးနဲ့ အဆုတ်ရဲ့ အင်အားအပေါ်မှာ အဓိက မမူတည်ပါဘူး"

သူသည် ခေတ္တမျှ တွေဝေသွားပြီးမှ ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဟာ မူလရန်စွမ်းအင်အပေါ်မှာ မူတည်တာပါ"

"အကယ်၍ မူလရန်စွမ်းအင်ကို မစွန့်လွှတ်ရသေးဘူးဆိုရင် အသည်းနဲ့ ကျောက်ကပ်ရဲ့ စွမ်းအင်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာပဲ တည်ရှိနေပြီး နှလုံးနဲ့ အဆုတ်ရဲ့ စွမ်းအင်တွေက ပိုပြီး တက်ကြွနေပါလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအခါမှာ ရန်မိုးကြိုးအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာတာပါ"

ဆရာစူးသည် ပြောရင်းနှင့်ပင် သူ၏ လက်ချောင်းမှ ဖြူစင်သော မိုးကြိုးအလင်းတန်းကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

"အကယ်၍ မူလရန်စွမ်းအင်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဆိုရင်တော့ ကျောက်ကပ်ရဲ့ စွမ်းအင်တွေက ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ စီးဆင်းနေတတ်ပြီး ယင်မိုးကြိုးအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာပါလိမ့်မယ်"

"ယင်မိုးကြိုးမှာ အသည်းနဲ့ ကျောက်ကပ်ရဲ့ စွမ်းအင်တွေ ပါဝင်နေတဲ့အတွက် သူက ကတ္တရာစေးလိုမျိုး စေးကပ်တဲ့ ဂုဏ်သတ္တိ ရှိနေတာပါ"

ဤရှင်းလင်းချက်က မိုးကြိုးငါးသွယ် တရားကျင့်စဉ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဖော်ထုတ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရဲ့ရှူးယောင်နှင့် ယွမ်ယွမ်တို့၏ မျက်နှာများမှာမူ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားကြသည်။

မူလရန်စွမ်းအင်ကို မစွန့်လွှတ်ရသေးခြင်းဆိုသည်မှာ အပျိုစင် သို့မဟုတ် လူပျိုစင် ဖြစ်ခြင်းကို ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါလော။

အပျိုစင်များက ရန်မိုးကြိုးကို ကျင့်ကြံနိုင်ပြီး အပျိုစင်မဟုတ်သူများက ယင်မိုးကြိုးကို ကျင့်ကြံနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ရဲ့ရှူးယောင်သည် သူမ၏ အန်တီဖြစ်သူကို သတိရသွားသည်။

သူမ၏ အန်တီသည် လက်ထဲတွင် ရန်မိုးကြိုးကို ထုတ်ပြရင်း အပြင်သို့ ထွက်သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။

အကယ်၍ ဤကျင့်စဉ်သာ လူအများကြား ပြန့်နှံ့သွားပါက သူမ၏ အန်တီလုပ်ရပ်မှာ ငါဟာ အပျိုစင်ပါ ဟု ကြေညာဘုတ်ကိုင်ပြီး လျှောက်သွားနေခြင်းနှင့် ဘာခြားပါမည်နည်း။

ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်သာ ဤအချက်ကို သိသွားပါက သူမ ရှက်လွန်း၍ ရူးသွားနိုင်ပေသည်။

‘ငါ သူမကို သွားပြောပြသင့်သလား။’

ရဲ့ရှူးယောင်၏ စိတ်ထဲတွင် နောက်ပြောင်လိုစိတ်လေး တစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

‘ထားလိုက်ပါတော့လေ၊ အခုလောလောဆယ်တော့ မပြောပြသေးပါဘူး။’

‘သင်တန်းတွေ တကယ်စတဲ့အခါကျမှ သူမဘာသာ သူမ သိသွားပါလိမ့်မည်။’