အခန်း (၆၇-၆၈)

အခန်း (၆၇) - ထန်မိသားစု၏ လက်ဝါးကြီးအုပ်မှုကို အဆုံးသတ်နိုင်မည်လော

"တစ်မြို့လုံးအတိုင်းအတာနဲ့ဆိုရင် ရပ်ဆိုင်းထားတဲ့ စီမံကိန်းတွေရဲ့ အကျယ်အဝန်းက စတုရန်းမီတာ သုံးသန်းကျော် ရှိပါတယ်"

"ငါတို့ ထန်မိသားစုရဲ့ နှိမ်နင်းခက တစ်စတုရန်းမီတာကို ယွမ်ငါးထောင်ဆိုတော့ မကောင်းဆိုးဝါးအားလုံးကို အမြစ်ပြတ်ရှင်းလင်းဖို့အတွက် ယွမ် ၁၉ ဘီလီယံကျော် ကျသင့်မှာ ဖြစ်ပါတယ်"

ကျန်းမြို့ ကျန်းလမ်းမပေါ်ရှိ မြို့တော်အုပ်ချုပ်ရေးရုံးဝင်းအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

"ရပ်ဆိုင်းထားသော အဆောက်အအုံများ ပြန်လည်စတင်ရေး အထူးအစည်းအဝေး" ဟု ခေါင်းစဉ်တပ်ထားသည့် ထိုအစည်းအဝေးတွင် မြို့တော်၏ ဒုတိယအဆင့် အကြီးအကဲဖြစ်သူ ကျန်းသချောင်သည် ထန်မိသားစု၏ စီးပွားရေးကိုယ်စားလှယ် ထန်ဟောက်နှင့် မကောင်းဆိုးဝါးနှိမ်နင်းရေးကိစ္စရပ်များကို ဆွေးနွေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကိုယ်စားလှယ်ထန် ဒီနှိမ်နင်းခက တကယ်ပဲ များလွန်းနေတယ်လို့ မထင်ဘူးလား"

အစိုးရအနေဖြင့် ယခုနှစ်အတွင်း ရပ်ဆိုင်းထားသော အဆောက်အအုံစီမံကိန်းများကို အပြီးသတ်ဖြေရှင်းရန် စီစဉ်ထားခဲ့သော်လည်း ချောက်နက်ကြီး၏ မူမမှန်မှုကြောင့် မကောင်းဆိုးဝါးများ မြို့ထဲသို့ အလုံးအရင်းနှင့် ဝင်ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။

မကောင်းဆိုးဝါးများသည် နာကျည်းချက်နှင့် အာဃာတများကို စားသုံးပြီး ရှင်သန်ကြသူများ ဖြစ်သည်။

တစ်မြို့လုံးတွင် ထိုအဆောက်အအုံပျက်ကြီးများမှာ အာဃာတတရား အသိပ်သည်းဆုံး နေရာများ ဖြစ်နေသည်။

လူပေါင်းများစွာသည် သူတို့၏ စုဆောင်းငွေများကို ပုံအောပေးထားခဲ့ရသော်လည်း အိမ်ထဲသို့ ဝင်မနေရဘဲ ဘဏ်ချေးငွေများကိုသာ အတင်းအကျပ် ပေးဆပ်နေကြရသည်။

ထိုအရာများကြောင့် လမ်းခွဲခဲ့ကြရသော စုံတွဲများ၊ ကျောင်းမတက်နိုင်ခဲ့သော ကလေးများနှင့် နေစရာမရှိဖြစ်ခဲ့ရသော သက်ကြီးရွယ်အိုများ မည်မျှပင် ရှိခဲ့ပါသနည်း။

ထိုနာကျည်းချက်များအားလုံးသည် ထိုနေရာများတွင် စုပြုံနေခဲ့သည်။

အကယ်၍ အစိုးရအနေဖြင့် လုပ်ငန်းများ ပြန်လည်စတင်ရန်နှင့် အိမ်များကို ပိုင်ရှင်များလက်ဝယ်သို့ အရောက်ပေးအပ်ရန် ဆန္ဒရှိပါက ထိုမကောင်းဆိုးဝါးများကို အရင်ဆုံး ရှင်းလင်းရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် နှိမ်နင်းခမှာမူ ယွမ် ၁၉ ဘီလီယံကျော်အထိ ရှိနေသည်။

ကျန်းမြို့၏ တစ်နှစ်တာ ဘဏ္ဍာရေးဝင်ငွေမှာ ယွမ် ၁၅၀ ဘီလီယံပင် မပြည့်ချေ။

ဆိုလိုသည်မှာ ဤနှိမ်နင်းခသည် မြို့တော်ဘဏ္ဍာငွေ၏ ၁၂ ရာခိုင်နှုန်းကျော်အထိ ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အစိုးရအနေဖြင့် ဤမျှများပြားသော ငွေကြေးကို မတတ်နိုင်သဖြင့် ဈေးညှိနှိုင်းရန် ကြိုးစားကြည့်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"စိတ်မရှိပါနဲ့ ကိုယ်စားလှယ်ကျန်း၊ ငါတို့ ထန်မိသားစုရဲ့ နှိမ်နင်းခက ဈေးဆစ်လို့မရသလို အကြွေလည်း မလျှော့ပေးပါဘူး၊ ဒါဟာ တရားမျှတတဲ့ အရောင်းအဝယ်တစ်ခုပါပဲ"

"အကယ်၍ ခင်ဗျားတို့ဘက်က ဒါကို လက်မခံနိုင်ဘူးဆိုရင်လည်း အားလုံးရဲ့ အချိန်တွေကို မဖြုန်းကြရအောင်လေ"

ထန်ဟောက်သည် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မရှိသော လေသံဖြင့် ပြောဆိုပြီးနောက် ထွက်သွားရန်အတွက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

သူ၏ အမူအရာမှာ အစိုးရအရာရှိကြီးများအပေါ်တွင်ပင် အလွန်တရာ ရိုင်းစိုင်းစော်ကားပြီး မောက်မာလှပေသည်။

သို့သော်လည်း ထန်မိသားစုမှာ အမြဲတမ်း ဤကဲ့သို့ပင် ပြုမူတတ်ကြသည်။

အကြောင်းမှာ သူတို့တွင် မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်သော စီးပွားရေးလုပ်ကွက်တစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထန်မိသားစုသည် မကောင်းဆိုးဝါးနှိမ်နင်းရေး ကျင့်စဉ်နှင့် ကိုယ်ခံပညာအားလုံးကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားသည်။

ထန်မိသားစုမှလွဲ၍ မည်သူမျှ မကောင်းဆိုးဝါးများကို ထိရောက်စွာနှင့် ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးမရှိဘဲ မနှိမ်နင်းနိုင်ကြပေ။

ထို့ကြောင့် ဤငွေကို ပေးချင်သည်ဖြစ်စေ၊ မပေးချင်သည်ဖြစ်စေ ပေးကို ပေးရမည် ဖြစ်သည်။

အစိုးရအရာရှိများမှာ ထိုအချက်ကို မတတ်သာဘဲ ကြိတ်မှိတ်ခံနေကြရသည်။

လူအုပ်ကြီးထဲတွင် ပညာရေးနှင့် လေ့ကျင့်ရေးဌာန ညွှန်ကြားရေးမှူး ကျန်းလိချွမ်းလည်း လေ့လာသူအဖြစ် ရောက်ရှိနေသည်။

ဤစီမံကိန်းများမှာ ကျောင်းနယ်မြေ သတ်မှတ်ချက်များနှင့်လည်း သက်ဆိုင်နေသဖြင့် သူလည်း လာရောက်နားထောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းလိချွမ်းသည် အလွန်ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်နေသော်လည်း တစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

မြို့တော်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ကျန်းသချောင်သည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ကိုယ်စားလှယ်ထန် ဘေးခန်းမှာ ခဏလောက် နားနေပေးပါဦး၊ ငါတို့ ထပ်ပြီး ဆွေးနွေးဖို့ လိုအပ်နေသေးလို့ပါ"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ထန်ဟောက်သည် ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင် ဦးညွှတ်ပြပြီး အနားယူခန်းသို့ ထွက်သွားတော့သည်။

သူ ထိုင်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူနှင့်အတူ ပါလာသော လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက မေးလိုက်သည်။

"ဦးလေးဟောက်၊ ငါတို့ ဒီလိုလုပ်တာ နည်းနည်းတော့ လွန်မသွားဘူးလား၊ ဒီလိုနည်းနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်လို့ ရပါ့မလား"

"အစိုးရကသာ တခြားနည်းလမ်း ရှာတွေ့သွားမယ်ဆိုရင် ငါတို့အတွက် အရှုံးကြီးလိမ့်မယ်နော်"

လက်အောက်ငယ်သား၏ စကားကို ကြားသောအခါ ထန်ဟောက်က ပြုံးလိုက်သည်။

"တခြားနည်းလမ်း ဟုတ်လား၊ မကောင်းဆိုးဝါးနှိမ်နင်းရေး ကျင့်စဉ်အသစ်ကို ဖန်တီးဖို့ဆိုတာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တဲ့ ကိစ္စပဲ"

"ဒီလို ကိုယ်ခံပညာမျိုးကို ဖန်တီးနိုင်တဲ့ ပါရမီရှင်တွေ ရှိလာနိုင်တယ်ဆိုတာ ငါယုံကြည်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ ထန်မိသားစုက မကောင်းဆိုးဝါးနှိမ်နင်းရေး ကျင့်စဉ်အားလုံးကို မူပိုင်ခွင့် တင်ထားပြီးသားပါ"

"အဆောင်မန္တန် ရေးဆွဲနည်းတွေပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မိုးကြိုးကျင့်စဉ်အတွက် အရေးပါတဲ့ အကြောမှတ် ၅၄ မှတ်ကို အသက်သွင်းတဲ့ နည်းလမ်းတွေပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့က မူပိုင်ခွင့်တွေကို အကွက်စေ့စေ့ တင်ထားတာ၊ ဘယ်ပါရမီရှင်မှ ငါတို့ရဲ့ မူပိုင်ခွင့်တွေကို ကျော်လွှားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဤကမ္ဘာတွင် မိသားစုကြီးများက ကိုယ်ခံပညာရပ်များကို လက်ဝါးကြီးအုပ်ထားသဖြင့် အစိုးရအနေဖြင့်လည်း အားထုတ်မှုအချို့ ပြုလုပ်ခဲ့ဖူးသည်။

ပါရမီရှင်များ ကျင့်စဉ်သစ်များ ဖန်တီးလာစေရန်အတွက် ကိုယ်ခံပညာ မူပိုင်ခွင့်ဥပဒေများကို ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။

မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ဖန်တီးသူများ အကျိုးခံစားခွင့် ရရှိစေရန် ဖြစ်သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ အခြေအနေမှာ ကွဲပြားသွားခဲ့သည်။

တစ်ဖက်တွင်လည်း အစိုးရအနေဖြင့် ကိုယ်ခံပညာ ခိုးယူမှုများကို တားဆီးရန် အင်အားမရှိချေ။

ပါရမီရှင်တစ်ဦးက ကျင့်စဉ်သစ်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်နှင့် အခြားသောအဖွဲ့အစည်းများနှင့် လူသိများသူများက အနည်းငယ် ပြုပြင်မွမ်းမံကာ သူတို့ကိုယ်ပိုင် ကျင့်စဉ်အဖြစ် အမည်တပ်ပြီး အမြတ်ထုတ်ကြသည်။

ထိုအရာများကို တစ်ဦးချင်း လိုက်လံတရားစွဲဆိုရန်မှာလည်း မလွယ်ကူသဖြင့် ဤဥပဒေမှာ အမှန်တကယ် အကျိုးမရှိဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မိသားစုကြီးများမှာ ထိုဥပဒေကို အသုံးချ၍ မူပိုင်ခွင့်များအားလုံးကို သိမ်းပိုက်ထားကြသည်။

ဥပမာအားဖြင့် မိုးကြိုးဓာတ်ကျင့်စဉ်များတွင် အကြောမှတ် ၅၄ မှတ်ကို အသုံးပြုရသည်မှာ အဓိက ဖြစ်သည်။

ထန်မိသားစုသည် ထိုအကြောမှတ်များကို အသက်သွင်းသည့် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို မူပိုင်ခွင့် တင်ထားသဖြင့် မည်သည့်ကျင့်စဉ်သစ်မဆို သူတို့၏ မူပိုင်ခွင့်နှင့် ငြိစွန်းနေမည် ဖြစ်သည်။

ဆိုလိုသည်မှာ မည်သူမဆို ကိုယ်ပိုင်ကျင့်စဉ်တစ်ခု ဖန်တီးပြီး မိမိဘာသာ ကျင့်ကြံလျှင် ပြဿနာမရှိသော်လည်း ထိုကျင့်စဉ်ဖြင့် စီးပွားရှာလိုပါက ထန်မိသားစု၏ တရားဥပဒေအဖွဲ့နှင့် ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် မကောင်းဆိုးဝါးနှိမ်နင်းရေး ကျင့်စဉ်များကို ဖန်တီးခြင်းမှာ အကျိုးမရှိဟု လူအများက ယူဆလာကြတော့သည်။

ဤသို့ဖြင့် ထန်မိသားစုသည် မကောင်းဆိုးဝါးနှိမ်နင်းရေး နယ်ပယ်တွင် အဆမတန်သော အမြတ်အစွန်းများကို ဆက်လက်ရရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့အပြင် ထန်မိသားစုသည် သူတို့၏ အဓိကကျသော ကျင့်စဉ်များကို လျှို့ဝှက်ထားကြသည်။

စစ်တပ်အနေဖြင့် ထိုကျင့်စဉ်များကို အတင်းအကျပ် သင်ယူနိုင်သော်လည်း ထန်မိသားစု၏ အဆင့်မြင့် တိုက်ခိုက်ရေးနည်းလမ်းများကိုမူ မူပိုင်ခွင့် မတင်ထားသဖြင့် သူတို့ မရရှိနိုင်ကြပေ။

စစ်တပ်မှလူများ သင်ယူနိုင်သည့် ကျင့်စဉ်မှာ လက်သီးတွင် မိုးကြိုးဓာတ်ကို အနည်းငယ် အသုံးချနိုင်ရုံသာ ရှိသဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါးများ၏ ဝိုင်းရံခြင်းကို ခံရပါက အန္တရာယ်ရှိနိုင်ပေသည်။

မိသားစုကြီးများသည် ဥပဒေအတွင်း၌ရော ဥပဒေပြင်ပ၌ပါ သူတို့၏ အကျိုးစီးပွားကို အကာအကွယ်ပေးရန် နည်းမျိုးစုံကို အသုံးပြုကြသည်။

ထန်ဟောက်တစ်ယောက် အစိုးရကို သူ၏ လက်ခုပ်ထဲက ရေကဲ့သို့ ထင်မှတ်နေစဉ်မှာပင် စူးချီတို့အဖွဲ့သည် ကျန်းလိချွမ်းနှင့် ဆက်သွယ်မိသွားကြသည်။

မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် အစိုးရ၏ သီးသန့်လေ့ကျင့်ရေးခန်းမအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်က အောင်မြင်သွားပြီလို့ ပြောတာလား"

ကျန်းလိချွမ်းသည် သူ၏လက်ထဲမှ လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာကို ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"မိုးကြိုးငါးသွယ် တရားကျင့်စဉ် တဲ့လား၊ မင်းတို့က မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို ဖန်တီးလိုက်တာလား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

ကျန်းလိချွမ်းသည် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် သက်ပြင်းချမိသည်။

အဘယ်ကြောင့် မိုးကြိုးကျင့်စဉ် ဖြစ်နေရသနည်း၊ ၎င်းမှာ ထန်မိသားစု၏ မူပိုင်ခွင့်များနှင့် ငြိစွန်းနေမည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော်လည်း သူသည် ထိုကျမ်းစာကို ဆက်လက်ဖတ်ရှုကြည့်လိုက်သည်။

ဖတ်ကြည့်ရင်းနှင့်ပင် သူသည် အလွန်အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးများ တောက်ပလာတော့သည်။

"ရွှေရောင်အလင်း မန္တန်ကို အခြေခံပြီး လူတိုင်းသင်ယူနိုင်အောင် လုပ်ထားတာလား၊ သွေးနှင့်စွမ်းအင်ကနေ စိတ်အာရုံကို နှိုးဆွပြီး ရွှေရောင်အလင်းနဲ့ ကာကွယ်မယ်"

"စိတ်အာရုံကို အင်္ဂါငါးပါးဆီ ပို့လွှတ်ပြီး နှလုံးနဲ့ အဆုတ်ရဲ့ စွမ်းအားကို သုံးပြီး မိုးကြိုးထုတ်မယ် ဟုတ်လား"

ကျန်းလိချွမ်းသည် ဖတ်ရှုရင်း ပိုမို အံ့အားသင့်လာရသည်။

ဤကျင့်စဉ်မှာ သင်ယူရန် လွယ်ကူရုံသာမက စိတ်အာရုံကို အသုံးပြုထားသဖြင့် ထန်မိသားစု၏ မူပိုင်ခွင့်များနှင့်လည်း လုံးဝ မငြိစွန်းပေ။

အကယ်၍ ဤကျင့်စဉ်၏ ထိရောက်မှုသာ ကောင်းမွန်ပါက ၎င်းမှာ တကယ့်ကို အဖိုးတန်သော အရာ ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။

"ကဲ အခုပဲ လက်တွေ့ပြသကြည့်ပါဦး"

သူသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ အထက်လူကြီးများကို ချက်ချင်း ဆက်သွယ်လိုက်သည်။

စူးချီ လက်တွေ့ပြသရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် လေ့ကျင့်ရေးခန်းမအတွင်းမှ မြင်ကွင်းများကို အဆင့်မြင့်အရာရှိကြီးများ၏ ရုံးခန်းများသို့ တိုက်ရိုက် ပို့လွှတ်ပေးလိုက်သည်။

အငြားယူထားသော အရာရှိကြီးများနှင့် မြို့တော်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ကျန်းသချောင်တို့သည်လည်း အွန်လိုင်းမှတစ်ဆင့် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

သူတို့သည် စူးချီကို သံသယအချို့နှင့်အတူ မျှော်လင့်ချက်အနည်းငယ်ဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

"ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ နက်နဲသော ဂမ္ဘီရတံခါး၊ ခပ်သိမ်းသော စွမ်းအင်တို့၏ မြစ်ဖျားခံရာ၊ ငါ၏ကိုယ်၌ ရွှေရောင်အလင်းရှိစေကာ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်စေသတည်း"

စူးချီက မန္တန်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်နှင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရွှေရောင်အလင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လေ့ကျင့်ရေးခန်းမအတွင်းရှိ မြေအောက်မှ လှောင်အိမ် ၁၂ လုံး ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထိုလှောင်အိမ်များထဲတွင် အထူးအဆောင်များဖြင့် ပိတ်လှောင်ထားသော မကောင်းဆိုးဝါးများ ရှိနေသည်။

လှောင်အိမ်တစ်ခု ပွင့်သွားပြီးနောက် အမြင့် နှစ်မီတာခန့်ရှိသော ခွေးပုံသဏ္ဌာန် မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင် ထွက်လာခဲ့သည်။

၎င်းသည် စူးချီကို မြင်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်တော့သည်။

စူးချီသည် ရှောင်တိမ်းခြင်းမပြုဘဲ သူ၏လက်ကိုသာ ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် ထိုမကောင်းဆိုးဝါးမှာ စူးချီ၏ လက်နှင့် ထိမိသွားတော့သည်။

တရှူးရှူး မြည်သံများနှင့်အတူ မကောင်းဆိုးဝါး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပူပြင်းသော ဒယ်အိုးပေါ်မှ ရေစက်ကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

မျက်နှာပြင်၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ကြည့်နေသော ကျန်းသချောင်မှာ အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်မိသည်။

"ဒါက ရွှေရောင်အလင်း ကိုယ်တိုင်က မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို ကာကွယ်နိုင်တာလား"

သူသည် ဤကျင့်စဉ်ကို မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ဟု ကြားထားသဖြင့် မူပိုင်ခွင့်များနှင့် ငြိစွန်းမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သလို သင်ယူရန် ခက်ခဲမည်ကိုလည်း တွေးပူခဲ့သည်။

သို့သော် ယခုမူ မိုးကြိုးအဆင့်အထိပင် မရောက်သေးဘဲ မကောင်းဆိုးဝါးများကို နှိမ်နင်းနိုင်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အကယ်၍သာ ဤကျင့်စဉ်ကို ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင်အားလုံး သင်ယူနိုင်ခဲ့ပါက ထန်မိသားစု၏ နှိမ်ချမှုကို သူ ခံနေရဦးမည်လော။

ဤသို့တွေးမိသောအခါ သူသည် အလွန်ပင် စိတ်ကျေနပ်သွားတော့သည်။

"ဟဲဟဲ ထန်မိသားစုကလူတွေ ငါ့ဆီက အဖြေကို စောင့်နေကြတုန်းပဲ မဟုတ်လား"

အခန်း (၆၈) - ကျောင်းအုပ်ကြီးကိုယ်တိုင် ပြသလိုက်သည့် မိုးကြိုးကျင့်စဉ်

ကျန်းမြို့ အစိုးရလေ့ကျင့်ရေးခန်းမအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

စူးချီသည် မိုးကြိုးကျင့်စဉ်၏ ထိရောက်မှုကို ဆက်လက်စမ်းသပ်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"နေဦး၊ ငါပဲ လုပ်လိုက်မယ်"

စူးချီ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်မှာ အားတက်သရော ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရချေ။

ရှန်ကျစ်ရှားမှာမူ လက်ယားနေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ပါရမီညံ့ဖျင်းသူအဖြစ် ၁၈ နှစ်တိုင်တိုင် နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ပျင်းရိသော အလေ့အထများ ကိန်းအောင်းနေခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ သူမသည်လည်း စွမ်းအားကို ငတ်မွတ်နေသူ တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

စနစ်ကို ရရှိပြီးနောက် ယခင်က ဆရာကြီး၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများကြောင့် သူမသည် အဆင့်နှစ်အထိ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် စူးချီ၏ အစီအစဉ်များကြောင့် အကျိုးအမြတ်အချို့ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော်လည်း သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာမူ အဆင့်ငါးသို့ တဖြည်းဖြည်း တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့ကာ မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကိုပါ တတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လက်ရှိတွင် ရှန်ကျစ်ရှားမှာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အလွန်အမင်း စွမ်းအားကြီးနေသည်ဟု ခံစားနေရသဖြင့် ဘယ်နေရာသွားသွား သူမ၏ စွမ်းရည်ကို ထုတ်ပြလိုစိတ် ပြင်းပြနေသည်။

နယူးဗွိုင်းယေ့ဂျ်ကျောင်းတွင်လည်း သူမ သွားလေရာ၌ မိုးကြိုးအလင်းတန်းများ တဖြတ်ဖြတ် လက်နေသည်ကို တွေ့ရတတ်သည်။

သို့သော် သူမအနေဖြင့် တစ်ခုကိုတော့ နားမလည်ပေ။ သူမ မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို ထုတ်ပြလိုက်တိုင်း အတွင်းရေးမှူးလေး ရဲ့ရှူးယောင်နှင့် ဆရာမယွမ်ယွမ်တို့က သူမကို အကြည့်တစ်မျိုးဖြင့် ကြည့်တတ်ကြသည်။

သူမ သေချာစဉ်းစားကြည့်ပြီးနောက်တွင်မူ ၎င်းမှာ မနာလိုခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ရမည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

ထိုအဆင့်နှစ် ကျင့်ကြံသူလေးနှစ်ယောက်မှာ သူမကဲ့သို့ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် ဤမျှ မြင့်မားသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို ရရှိထားခြင်းနှင့် စွမ်းအားကြီးလှသော မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို တတ်မြောက်ထားခြင်းကို မနာလိုဖြစ်နေကြခြင်းသာ ဖြစ်ရမည်ဟု သူမ တွေးမိသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် ရန်မိုးကြိုးကို နေရာအနှံ့ ထုတ်ပြရန် ပို၍ ဝန်မလေးတော့ချေ။

ယခုလည်း စူးချီက မိုးကြိုးငါးသွယ် တရားကျင့်စဉ်ကို လက်တွေ့ပြသနေစဉ် သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ဤကဲ့သို့ လူရှေ့သူရှေ့ ကြွားဝါရမည့် အခွင့်အရေးမျိုးကို စူးချီကိုချည်း ပေးထား၍ မဖြစ်ချေ။

ထိုသို့တွေးကာ သူမသည် စူးချီကို အနားပေးပြီး သူမကိုယ်တိုင် ပြသရန် တောင်းဆိုလိုက်တော့သည်။ သူမ၏ အကြောင်းပြချက်မှာလည်း အလွန်ပင် ယုတ္တိရှိလှသည်။

"ငါက ကျင့်စဉ်ကို လက်တွေ့ပြသမယ်၊ ရှင်ကတော့ ညွှန်ကြားရေးမှူးကျန်းရဲ့ မေးခွန်းတွေကို ဖြေကြားပြီး ရှင်းပြတဲ့ တာဝန်ကို ယူလိုက်ပေါ့၊ ဒါမှလည်း ဆရာတစ်ယောက်နဲ့ တူမှာလေ"

သူမ၏ ဆင်ခြေကို ကြားသောအခါ စူးချီမှာလည်း ပြန်ပြောစရာ စကားမရှိတော့သဖြင့် သဘောတူလိုက်ရတော့သည်။

ထိုသို့ဖြင့် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်မှာ လေ့ကျင့်ရေးခန်းမအတွင်းသို့ ဝင်သွားပြီး စူးချီကမူ အပြင်ဘက်မှ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။

လေ့ကျင့်ရေးခန်းမအတွင်းသို့ ရောက်သောအခါ ရှန်ကျစ်ရှားသည် ကင်မရာကို ကြည့်ကာ အဆင်သင့်ဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ တောက်ပလှသော ရွှေရောင်အလင်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မြို့တော်အုပ်ချုပ်ရေးရုံး၏ ဒုတိယအကြီးအကဲ ကျန်းသချောင်မှာလည်း လေ့ကျင့်ရေးခန်းမသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ သူသည် အခြေအနေကို အနီးကပ် လေ့လာလိုသဖြင့် လာရောက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ရှန်ကျစ်ရှားကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားရသည်။

"ရှန်မိသားစုက ဒုတိယသခင်မလေးပါလား"

ကျန်းသချောင်သည် ရှန်ကျစ်ရှားကို ကောင်းစွာ သိရှိသည်။ နယူးဗွိုင်းယေ့ဂျ်ကျောင်းမှ ဝိညာဉ်ဓားတစ်သောင်း မူလသို့ပြန်ခြင်း ကျင့်စဉ်ကို သင်ကြားပေးခဲ့စဉ်ကပင် သူသည် ရှန်ကျစ်ရှားနှင့် စူးချီတို့၏ နောက်ခံကို အသေအချာ စုံစမ်းထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသိထားသော အချက်အလက်များအရ ရှန်ကျစ်ရှားမှာ ပါရမီညံ့ဖျင်းသူ တစ်ဦး မဟုတ်ပါလော။ ယခု သူမက မည်သို့လုပ်နေသနည်း။

သူ စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ရှန်ကျစ်ရှား၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ရွှေရောင်အလင်းများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ပေါ်လာတော့သည်။

"သူမက ပါရမီညံ့တဲ့သူ မဟုတ်ဘူးလား"

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျန်းသချောင်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

"ဒါဆိုရင် ဒီကျင့်စဉ်က တကယ်ပဲ အခြေခံကစပြီး သင်လို့ရတာပေါ့၊ ရှန်မိသားစုရဲ့ ဒုတိယသခင်မလေးတောင် တတ်မြောက်နိုင်တယ်ဆိုရင်"

ဤအချက်ကြောင့်ပင် ကျန်းသချောင်သည် ဤကျင့်စဉ်အပေါ် ယုံကြည်မှု အပြည့်အဝ ရှိသွားတော့သည်။ အကယ်၍ ပျင်းရိလှသော သခင်မလေးတစ်ယောက်ပင် ရွှေရောင်အလင်းကို ထုတ်နိုင်သည်ဆိုပါက အခြားသူများအတွက်လည်း မခက်ခဲနိုင်တော့ချေ။ အကယ်၍ ရွှေရောင်အလင်းတစ်ခုတည်းနှင့်ပင် မကောင်းဆိုးဝါးများကို နှိမ်နင်းနိုင်မည်ဆိုပါက ထန်မိသားစုကို အားကိုးနေစရာ မလိုတော့ပေ။

ထိုအချိန်တွင် ရှန်ကျစ်ရှားသည် လက်ငါးချောင်း ထောင်ပြကာ မကောင်းဆိုးဝါး ငါးကောင်ကို လွှတ်ပေးရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင် လှောင်အိမ်ငါးလုံး ပွင့်သွားပြီး မကောင်းဆိုးဝါး ငါးကောင်မှာ တဖြည်းဖြည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ တစ်ကောင်ချင်းစီမှာ အမြင့် နှစ်မီတာကျော်ရှိပြီး ဝံပုလွေပုံသဏ္ဌာန် နှစ်ကောင်နှင့် ကြောင်ကြီးပုံသဏ္ဌာန် သုံးကောင်တို့ ဖြစ်ကြသည်။

မကောင်းဆိုးဝါးများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းသချောင်မှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားမိသည်။

"ဒီလောက် ကျဉ်းတဲ့နေရာမှာ မကောင်းဆိုးဝါး ငါးကောင်ကို တစ်ပြိုင်တည်း လွှတ်လိုက်တာလား၊ ဒါက နည်းနည်းတော့ လွန်မသွားဘူးလား"

ထန်မိသားစုမှ အဆင့်လေး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် မကောင်းဆိုးဝါး ငါးကောင်ကို တစ်ပြိုင်တည်း ရင်ဆိုင်ရန် ဝန်လေးတတ်ကြသည်။ သူတို့သည် များသောအားဖြင့် အဆောင်များကို အသုံးပြု၍ တစ်ကောင်ချင်းစီကိုသာ သတိကြီးစွာဖြင့် နှိမ်နင်းလေ့ရှိကြသည်။

သို့သော် ရှန်ကျစ်ရှားမှာမူ ငါးကောင်လုံးကို တစ်ပြိုင်တည်း ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်နေသည်။

ကျန်းသချောင်သည် စမ်းသပ်မှုကို ရပ်တန့်ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှန်ကျစ်ရှားက သူမ၏ လက်ဖဝါးကို မြှောက်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ငြိမ်နေမိသည်။

"သူမ ဘာလုပ်နေတာလဲ၊ ဒီလောက် အဝေးကြီးကနေ ဘာကို တိုက်ခိုက်မလို့လဲ၊ သူမ ချိန်ရွယ်ထားတဲ့ နေရာက မကောင်းဆိုးဝါးတွေကြားက မြေလွတ်နေရာကြီးပါလား"

သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် ရှန်ကျစ်ရှား၏ လက်ဖဝါးမှ စူးရှတောက်ပသော အလင်းတန်းကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

လေ့ကျင့်ရေးခန်းမတစ်ခုလုံးမှာ နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်သွားရပြီး လူတိုင်းမှာ မျက်စိကျိန်းမတတ် ဖြစ်သွားကြရသည်။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင်မူ ထိုအလင်းတန်းများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ရှန်ကျစ်ရှား၏ ခြေရင်းမှ စတင်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် မိုးကြိုးရာကြီးများ ထင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထိုရာများမှာ သူမ၏ လက်မောင်းအကွာအဝေးမှသည် ခန်းမ၏ နံရံအထိ ရောက်ရှိနေသည်။

ရှန်ကျစ်ရှား ရပ်နေသော နေရာမှ နံရံအထိမှာ မီတာ ၅၀ ခန့် ရှိသည်။ ထန်မိသားစု၏ အဆင့်ငါး ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးပင်လျှင် မီတာ ၄၀ အထိသာ ပစ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မီတာ ၄၀ မှာ ထန်မိသားစု၏ အမြင့်ဆုံး အကွာအဝေးဖြစ်သော်လည်း မီတာ ၅၀ မှာမူ ရှန်ကျစ်ရှားအတွက် အခန်းအကန့်အသတ်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။

အကွာအဝေးအရဆိုလျှင် မိုးကြိုးငါးသွယ် တရားကျင့်စဉ်မှာ အပြတ်အသတ် အောင်နိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ချိန်ရွယ်စရာမလိုဘဲ အရှေ့ရှိ ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံနိုင်ခြင်း ဖြစ်သဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုပုံစံမှာလည်း ထန်မိသားစုထက် ပိုမို သာလွန်နေပေသည်။

ကျန်းသချောင်သည် အဝေးကို ကြည့်လိုက်သောအခါ မကောင်းဆိုးဝါး ငါးကောင်မှာ အစအနပင် မကျန်တော့ဘဲ လှောင်အိမ်ထဲတွင် ကျန်နေသေးသော မကောင်းဆိုးဝါးများမှာလည်း ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

သင်ယူရန် လွယ်ကူခြင်း၊ အဝေးသို့ ပစ်နိုင်ခြင်းနှင့် အစုလိုက်အပြုံလိုက် နှိမ်နင်းနိုင်ခြင်း။ ဤသည်မှာ တကယ့်ကို အံ့မခန်းစရာပင် မဟုတ်ပါလော။

၎င်းမှာ ထန်မိသားစု၏ လက်ဝါးကြီးအုပ်မှုကို လုံးဝ အဆုံးသတ်နိုင်မည့်အရာ ဖြစ်သည်။

ကျန်းသချောင်သည် ဤကျင့်စဉ်မှာ ထန်မိသားစု၏ မူပိုင်ခွင့်များနှင့် ငြိစွန်းခြင်း ရှိ၊ မရှိကိုသာ သံသယရှိနေမိသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျန်းလိချွမ်းက လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါကို ဖတ်ကြည့်ပါဦး၊ ဒါက မိုးကြိုးငါးသွယ် တရားကျင့်စဉ်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာပါ"

ကျန်းသချောင်သည် ကျမ်းစာကို အလျင်အမြန် ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။

"သွေးနှင့်စွမ်းအင်ကနေ စိတ်အာရုံကို နှိုးဆွပြီး ရွှေရောင်အလင်းနဲ့ ကာကွယ်မယ်၊ စိတ်အာရုံကနေ အင်္ဂါငါးပါးကို နှိုးဆွပြီး မိုးကြိုးထုတ်မယ်"

စိတ်အာရုံကို အသုံးပြုသည့် နည်းလမ်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျန်းသချောင်မှာ စူးချီကို ပါရမီရှင်တစ်ဦးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုလိုက်တော့သည်။

သာမန်ကျင့်ကြံသူများသည် အဆင့်ငါးရောက်မှသာ စိတ်အာရုံကို စတင်ကျင့်ကြံနိုင်ကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း စူးချီမှာမူ အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူများပင် စိတ်အာရုံကို အသုံးချနိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဤကျင့်စဉ်သာ လူအများကြား ပြန့်နှံ့သွားပါက ထန်မိသားစုမှာ သမိုင်းအမှိုက်ပုံးထဲသို့ ရောက်သွားပေလိမ့်မည်။

"လူတိုင်းက ဒီမိန်းကလေးလိုမျိုး ကျင့်ကြံနိုင်မှာလား"

စူးချီက ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။

ကျန်းသချောင်မှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားပြီး ကျင့်စဉ်တစ်ခုမှာ အကန့်အသတ်တော့ ရှိရမည်ဟု တွေးမိလိုက်သည်။

သူ ညည်းတွားနေစဉ်မှာပင် စူးချီက ဆက်လက်ရှင်းပြသည်။

"ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန် ထုတ်ပြလိုက်တာက ရန်မိုးကြိုးငါးသွယ် ဖြစ်ပါတယ်၊ အဲဒါကို ကျင့်ကြံဖို့အတွက်ဆိုရင်တော့ မူလရန်စွမ်းအင်ကို မစွန့်လွှတ်ရသေးဖို့ လိုအပ်ပါတယ်"

"အကယ်၍ မူလရန်စွမ်းအင်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီဆိုရင်တော့ ထွက်ပေါ်လာမယ့် မိုးကြိုးက ယင်မိုးကြိုးငါးသွယ်ပဲ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်"

စူးချီသည် ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် သူ၏ ညာလက်မှ ကတ္တရာစေးကဲ့သို့ မည်းနက်သော အရာများကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။ ထိုအရာများမှာလည်း မိုးကြိုးစွမ်းအားများ ပါရှိနေသည်။

စူးချီ၏ ရှင်းပြချက်ကို ကြားသောအခါ အချို့သော ဝန်ထမ်းများမှာ လေ့ကျင့်ရေးခန်းမထဲမှ ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်ကို ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဒီလောက်လှတဲ့ အမျိုးသမီးလေးက အပျိုစင်စစ်စစ်ကြီး ဖြစ်နေတာလား၊ ငါတော့ သူမကို ပိုပြီး သဘောကျသွားပြီ"

ကျန်းသချောင်မှာမူ စူးချီ၏ စကားကြောင့် အလွန်အံ့အားသင့်သွားရသည်။

လူတိုင်း သင်ယူနိုင်သည် ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါလော။

ထိုသို့ဆိုလျှင် ထန်မိသားစုအတွက် မကောင်းဆိုးဝါးနှိမ်နင်းရေး လုပ်ငန်းမှာ အဆုံးသတ်သွားပေလိမ့်မည်။

ကျန်းသချောင်သည် သူ၏ အတွင်းရေးမှူးကို ချက်ချင်း အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"ဟိုက ထန်မိသားစုက လူနှစ်ယောက်ကို သွားပြောလိုက်တော့၊ ကျန်းမြို့ အစိုးရအနေနဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးနှိမ်နင်းဖို့ တခြားနည်းလမ်း ရှာတွေ့သွားပြီမို့ သူတို့ကို ပြန်ခိုင်းလိုက်တော့"

မောင်းထုတ်ခြင်း ခံလိုက်ရသော ထန်မိသားစုမှ ကိုယ်စားလှယ်များမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသော်လည်း ဘာမျှမတတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။

"ကျန်းမြို့က ငါတို့ ထန်မိသားစုကို ဒီလို ဆက်ဆံတာလား"

"ဒီမြို့ရဲ့ စီးပွားရေးပတ်ဝန်းကျင်က ဒီလိုဖြစ်နေရင်တော့ နောင်မှာ ငါတို့ ထန်မိသားစုဆီက ဘာအကူအညီမှ မရစေရဘူး"

သူတို့သည် ထိုကဲ့သို့ ကြိမ်းဝါးပြီး ထွက်သွားကြသော်လည်း သူတို့၏ ခြေလှမ်းများမှာမူ နှေးကွေးနေခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို ပြန်ခေါ်မည်ကို စောင့်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် မြို့တော်အုပ်ချုပ်ရေးရုံးဝင်းထဲမှ ထွက်လာသည်အထိ မည်သူမျှ ခေါ်မလာသဖြင့် သူတို့မှာ အမှန်တကယ်ပင် မောင်းထုတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုနိုင်ခဲ့သည်။

ထန်ဟောက်သည် မကျေမနပ်ဖြစ်စွာဖြင့် လေထဲသို့ လက်သီးကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

"စောင့်ကြည့်နေလိုက်ပါ၊ ကျန်းမြို့က မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို အချိန်မီ မနှိမ်နင်းနိုင်လို့ အခြေအနေတွေ ဆိုးရွားလာတဲ့အခါမှာ လူပေါင်း သိန်းနဲ့ချီပြီး သေဆုံးရလိမ့်မယ်၊ အဲဒီအခါကျမှ မင်းတို့ ငါ့ဆီကို ဒူးထောက်ပြီး လာတောင်းပန်ကြရမယ်၊ အဲဒီအချိန်ကျရင်တော့ ငါတို့ ထန်မိသားစုက ဘယ်တော့မှ ကူညီမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့ ဘယ်လို နောင်တရမလဲဆိုတာကို ငါ ထိုင်ကြည့်နေဦးမယ်"