အခန်း (၆၉-၇၀)

အခန်း (၆၉) - ဘယ်လိုသင်ကြားမလဲ

ကျန်းမြို့ မြို့တော်အုပ်ချုပ်ရေးရုံးဝင်း။

ကျင့်ကြံမှုနည်းစနစ်ကို လက်တွေ့ပြသပြီးနောက် လူစုမှာ အဆင့်မြင့်ဧည့်သည်တော် နားနေဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် စူးချီ၊ ရှန်ကျစ်ရှားနှင့် မြို့တော်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတို့မှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်နေကြသည်။

နားနေဆောင်ရှိ မျက်နှာပြင်ကြီးထက်တွင်မူ အနားယူထားသော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမှာလည်း ကွန်ရက်မှတစ်ဆင့် တက်ရောက်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်ကျစ်ရှားမှာ သူမ၏ လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို ပေါင်းစပ်ကာ ပါးပြင်ကို ထောက်ထားသော်လည်း ကျောကိုမူ မတ်မတ်ထားသဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ ရင့်ကျက်တည်ကြည်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

အုပ်ချုပ်ရေးရုံးအတွင်းရှိ လူငယ်ဝန်ထမ်းများမှာမူ သူမကို မျက်တောင်မခတ်တမ်း ငေးမောနေကြသည်ကို သူမ သတိမထားမိပေ။

ဖြူစင်မှုနှင့် ရင့်ကျက်မှုမှာ လူတစ်ယောက်တည်း၌ မည်သို့များ ဤမျှ ပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်နေနိုင်ပါသနည်း။

ထိုလူငယ်များ သူမ၏ အလှတွင် နစ်မျောနေစဉ်မှာပင် ရှန်ကျစ်ရှားက စကားစလိုက်သည်။

"အရာရှိကြီးတို့ရှင့်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျင့်စဉ်က အသုံးပြုဖို့အတွက် အဆင်ပြေရဲ့လားရှင့်"

"အဆင်ပြေရုံတင် ဘယ်ကမလဲ"

မျက်နှာပြင်ထက်မှ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမှာ အံ့အားသင့်မှု အရှိဆုံး ဖြစ်နေသည်။

ဤကျင့်စဉ်မှာ ကောင်းသလားဟု မေးလျှင် အလွန်အမင်း ကောင်းမွန်သည်ဟု ဆိုရပေမည်။

အခြေခံသင်ယူသူများအတွက် လွယ်ကူသလို စွမ်းအားမှာလည်း အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

ထို့ထက်ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ဤကျင့်စဉ်သည် ဝိညာဉ်အာရုံကို အသုံးပြုထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤအချက်ကြောင့်ပင် သွေးနှင့်စွမ်းအင် လည်ပတ်မှုမှာ ထန်မိသားစု၏ ကျင့်စဉ်များနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသွားခဲ့သည်။

ထန်မိသားစု၏ ကိုယ်ခံပညာ မူပိုင်ခွင့်များအားလုံးကိုလည်း အောင်မြင်စွာ ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ဤအချက်မှာ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး၏ ထင်မှတ်ချက်ထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။

မူလက သူသည် စူးချီအနေဖြင့် ရှိနှင့်ပြီးသား ကျင့်စဉ်များအပေါ် အခြေခံကာ စစ်တပ်အတွက် အသုံးဝင်မည့် တစ်ခုခုကိုသာ ဖန်တီးနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

မူပိုင်ခွင့်ဥပဒေဆိုသည်မှာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများအတွက်သာ အကျိုးသက်ရောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

စစ်တပ်က ကိုယ်ခံပညာ သင်ယူခြင်းမှာ နိုင်ငံတော်ကို ကာကွယ်ရန်ဖြစ်ပြီး အမြတ်အစွန်းအတွက် မဟုတ်ချေ။

သို့သော် စူးချီက သူ့ကို ဤမျှကြီးမားသော အံ့အားသင့်မှုမျိုး ပေးလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ထို့ထက်ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ နောက်ဆုံး ဆက်သွယ်ခဲ့သည့် အချိန်မှ ယခုအထိ သုံးလသာ ကြာမြင့်သေးသည် မဟုတ်ပါလော။

ဤသည်မှာ မည်မျှတောင် ထူးချွန်ထက်မြက်သည့် ဉာဏ်ပညာပါနည်း။

သူသည် စူးချီကို အလေးထားသည်ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ လျှော့တွက်မိနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

"ဒီကျင့်စဉ်မှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးလို့ ငါယူဆတယ်၊ လျှို့ဝှက်ကျမ်းစာကို အချောသတ် ပြုစုပြီးတော့ ကျန်းမြို့မှာရှိတဲ့ စစ်တပ်နဲ့ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် အားလုံးဆီကို ဖြန့်ဝေပေးလိုက်ပါ၊ ဒီနေရာကို စံပြနယ်မြေအဖြစ် အရင်ဆုံး သတ်မှတ်မယ်၊ အကျိုးသက်ရောက်မှု ကောင်းတယ်ဆိုရင်တော့ တစ်ဦးလုံးကို သင်ယူခိုင်းမယ်၊ မင်းတို့အားလုံး ဘယ်လိုထင်ကြသလဲ"

ဤသို့ မေးမြန်းခြင်းမှာ အတည်ပြုလိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။

အရာရှိကြီးတစ်ဦးက ဤကဲ့သို့ မေးခွန်းထုတ်လာပါက အခြားသူများ၏ အမြင်ကို တောင်းခံနေခြင်း မဟုတ်ပေ။

မိမိကိုယ်တိုင် အလွန်ပင် ကျေနပ်နေသဖြင့် အခြားသူများအားလည်း အမြန်ဆုံး ထောက်ခံကြရန် ပြောကြားနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ဤစီစဉ်မှုမှာ အမှားအယွင်း မရှိပေ။

နိုင်ငံတော်ကို အုပ်ချုပ်ခြင်းမှာ ငါးကလေးတစ်ကောင်ကို ချက်ပြုတ်သကဲ့သို့ အသေးစိတ် ဂရုစိုက်ရသည် မဟုတ်ပါလော။

အသစ်တီထွင်ထားသော ကိုယ်ခံပညာရပ်တစ်ခုကို သေချာစွာ စမ်းသပ်ခြင်း မပြုဘဲ တစ်ဦးလုံးအား သင်ယူခိုင်းရန်မှာ မသင့်တော်သေးပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရပ်သားများကို သင်ကြားပေးခြင်းနှင့် စစ်တပ်ကို သင်ကြားပေးခြင်းမှာ မတူညီသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

စစ်တပ်တွင် စနစ်ကျသော ကျင့်စဉ်များ ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

ကျင့်စဉ်အသစ်နှင့် အဟောင်းတို့အကြား ပဋိပက္ခ ဖြစ်မဖြစ်ကိုလည်း မည်သူမျှ အသေအချာ မပြောနိုင်သေးပေ။

ထို့ကြောင့် စံပြနယ်မြေတစ်ခု သတ်မှတ်ကာ စမ်းသပ်ခြင်းမှာ အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းပင် ဖြစ်သည်။

အားသာချက်နှင့် အားနည်းချက်များကို သေချာစွာ သိရှိပြီးမှ တစ်နိုင်ငံလုံးသို့ ချဲ့ထွင်ခြင်းမှာ ပို၍ တည်ငြိမ်မှု ရှိစေသည်။

သို့သော် ဤအစီအစဉ်မှာ စူးချီနှင့် ရှန်ကျစ်ရှားတို့၏ အကျိုးစီးပွားနှင့်မူ ကိုက်ညီမှု မရှိပေ။

"ခဏလေးပါ အရာရှိကြီး၊ ကျွန်တော့်မှာ မတူညီတဲ့ အမြင်တစ်ခု ရှိပါတယ်"

စူးချီက ရုတ်တရက် စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ စကားပြောမှသာ ဖြစ်တော့မည်။

သူ၏ ဆရာကောင်းစနစ်မှာ နယူးဗွိုင်းယေ့ဂျ်ကျောင်းနှင့် ဆက်နွှယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် နယူးဗွိုင်းယေ့ဂျ်မှ ဆရာတစ်ဦးအဖြစ် သင်ကြားပေးမှသာ ရမှတ်များ ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

စာအုပ်များ ဖြန့်ဝေလိုက်ရုံဖြင့် သင်ကြားမှုမြောက်မမြောက်ကို သူ မသေချာပေ။

အကယ်၍ သင်ကြားမှု မမြောက်ပါက သူသည် ပေါင်းစပ်ကတ်တစ်ခုနှင့် ဆရာကောင်းရမှတ် ငါးသိန်းခွဲခန့် ဆုံးရှုံးရပေလိမ့်မည်။

အစိုးရ၏ ချီးကျူးဂုဏ်ပြုမှုကို ရရှိခြင်းမှာ ကောင်းမွန်သော်လည်း မိမိ၏ အကျိုးစီးပွားကိုတော့ အထိခိုက်မခံနိုင်ပေ။

သူသည် ကျောင်းသားများကို သင်တန်းသို့ တက်ရောက်အောင် ဆွဲဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

"အရာရှိကြီးခင်ဗျာ၊ သူတို့တွေ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကွန်ရက်ပေါ်က သင်တန်းတွေကို တက်ရောက်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်၊ လူဆိုတာ ပျင်းတတ်တဲ့ သဘာဝ ရှိတယ် မဟုတ်လား၊ စာအုပ်ဖတ်ရုံနဲ့ တတ်မယ်ဆိုရင်တော့ လူတိုင်းက ပညာတတ်ကြီးတွေ ဖြစ်ကုန်ကြမှာပေါ့"

ခန်းမတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားရသည်။

စူးချီ ပြောလိုက်သည့် စကားမှာ အလွန်ပင် ယုတ္တိရှိလှသည်။

လူအများစုအတွက် စာအုပ်ဆိုသည်မှာ စားပွဲပေါ်တွင် တန်ဆာဆင်ထားသည့် အရာသာ ဖြစ်သည်။

ကိုယ်တိုင်လေ့လာခြင်းဆိုသည်မှာ လက်တွေ့တွင် ဖြစ်ခဲလှသည်။

ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း ချက်ချင်းတော့ အဖြေမပေးသေးပေ။

ထိုအချိန်တွင် ကျောင်းအုပ်ကြီးရှန်၏ ဦးနှောက်မှာလည်း အလုပ်လုပ်နေသည်။

တစ်ဦးလုံးကို သင်ကြားပေးလိုက်လျှင်ပင် သူမအတွက် ကျောင်းလခ ပြန်အမ်းရမည့် ရမှတ်များ ရနိုင်ပါမည်လော။

သူမသည် ဤမျှ ခက်ခက်ခဲခဲနှင့် ကျင့်စဉ်တစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့သည်မှာ နာမည်ကြီးရန် သို့မဟုတ် အရာရှိကြီးများ၏ အလိုကျဖြစ်ရန် မဟုတ်ပေ။

အရာရှိကြီးများ၏ မျက်နှာသာပေးမှုမှာ အဖိုးတန်သော်လည်း သူမ ဧကရာဇ်ဖြစ်လာမည့် အင်အားနှင့်တော့ မယှဉ်နိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် စူးချီက ငြင်းပယ်လိုက်သောအခါ သူမက သူ့ကို ထောက်ခံသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက်တွင်မူ မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို သင်ယူ၍မရနိုင်မည့် လူအုပ်စုကို သူမ စတင်ရှာဖွေတော့သည်။

ရှန်ကျစ်ရှားသည် သူမကိုယ်တိုင် မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို တတ်မြောက်ခဲ့ခြင်းမှာ နှလုံးနှင့် အဆုတ်က အသည်းနှင့် ကျောက်ကပ်ထက် အားကောင်းသောကြောင့်ဟု ယုံကြည်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထို့အတူ စူးချီ တတ်မြောက်ခြင်းမှာလည်း သူ၏ ကျောက်ကပ် အားနည်းသောကြောင့်ဟု သူမက တထိုက်တည်း မှတ်ယူထားသည်။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍လည်း လူငယ်တွေအနေနဲ့ အလွန်အကျွံ မပျော်ပါးသင့်ကြောင်း သူမက စူးချီကို အလေးအနက် သတိပေးဖူးသေးသည်။

သူမ ထိုသို့ပြောစဉ်က ရဲ့ရှူးယောင်နှင့် ဆရာမယွမ်ယွမ်တို့၏ မျက်နှာများမှာ မည်မျှ ထူးဆန်းသွားခဲ့သည်ကို သူမ မသိရှိခဲ့ပေ။

ရှန်ကျစ်ရှားသည် သူမ၏ ဖုန်းထဲမှ သတင်းတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

မီးဓာတ်အမျိုးအစား သားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကြောင့် အဆုတ်ကို ထိခိုက်စေသည့် အဆိပ်ငွေ့များစွာ ထွက်ပေါ်နေသည် ဟူသော သတင်းပင် ဖြစ်သည်။

မကြာသေးမီက ကမ္ဘာအနှံ့တွင် မီးဓာတ်နှင့် ပတ်သက်သော သားရဲများ၏ လှုပ်ရှားမှုမှာ သိသိသာသာ ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

ထိုသားရဲများ၏ ကျူးကျော်မှုတိုင်းတွင် အဆုတ်ကို ဒုက္ခပေးသည့် အဆိပ်ငွေ့များ အမြဲပါဝင်နေလေ့ ရှိသည်။

လက်ရှိတွင် စစ်တပ်နှင့် ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် နှစ်သိန်းကျော်မှာ အဆုတ်ဒဏ်ရာများကြောင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ကျဆင်းနေကြရသည်။

အဆုတ် ဒဏ်ရာရပါက နှလုံး၏ အောက်ဆီဂျင် ရရှိမှုမှာလည်း ထိခိုက်မည် ဖြစ်သည်။

ဤသည်မှာ နှလုံးနှင့် အဆုတ် အားနည်းပြီး အသည်းနှင့် ကျောက်ကပ်က ပုံမှန်ရှိနေသည့် အခြေအနေ မဟုတ်ပါလော။

ထို့အပြင် အဆုတ်ဒဏ်ရာကြောင့် အင်အားချို့တဲ့နေသူများသည် မကောင်းဆိုးဝါးများ၏ အကြိုက်ဆုံး ပစ်မှတ်များ ဖြစ်နေကြသည်။

လူအများအပြားမှာ မကောင်းဆိုးဝါးများ၏ နှောင့်ယှက်မှုကို ခံနေရပြီး အိပ်မက်ဆိုးများဖြင့် ဒုက္ခရောက်နေကြရသည်။

အကယ်၍ သူတို့အနေဖြင့် မကောင်းဆိုးဝါးများကို နှိမ်နင်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေးရှိပါက သင်ယူလိုစိတ်မှာ အလွန်ပင် ပြင်းပြနေမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့သည် မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ကို သင်ယူ၍မရနိုင်ပါက ကျောင်းထွက်သွားကြမည်မှာ သေချာသည်ဟု ရှန်ကျစ်ရှားက ယူဆလိုက်သည်။

လူပေါင်း နှစ်သိန်းကျော်။ တစ်ယောက်လျှင် သွေးနှင့်စွမ်းအင် အမှတ် တစ်ထောင်နှုန်းနှင့်ဆိုပါက သူမအတွက် ရမှတ် သန်းပေါင်း နှစ်ရာကျော် ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူမသည် အဆုတ်ဒဏ်ရာရနေသော စစ်သည်များကို သင်တန်းတက်ခိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"အရာရှိကြီးတို့ရှင့်၊ ကျွန်မမှာ အကြံတစ်ခု ရှိပါတယ်"

"ဒဏ်ရာကြောင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ကျဆင်းနေတဲ့ စစ်သည်တွေကို တိုက်ရိုက် သင်ယူခိုင်းရင် ဘယ်လိုလဲရှင့်"

အရာရှိကြီးများဘက်မှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိသည်ကို မြင်ရသောအခါ ရှန်ကျစ်ရှားက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"မကြာသေးခင်က မီးဓာတ်သားရဲတွေကြောင့် စစ်တပ်နဲ့ ရဲတပ်ဖွဲ့ဝင် အမြောက်အမြားဟာ အဆုတ်ဒဏ်ရာတွေ ရထားကြပါတယ်၊ ဒါကြောင့် သူတို့ဟာ မကောင်းဆိုးဝါးတွေရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို အလွယ်တကူ ခံနေရပါတယ်၊ သူတို့ကို ဆရာစူးချီရဲ့ သင်တန်းမှာ အရင်ဆုံး တက်ရောက်ခိုင်းသင့်တယ်လို့ ထင်ပါတယ်၊ သူတို့ဆီကနေ ရလဒ်ကောင်းတွေ ထွက်လာပြီဆိုမှ ဆရာစူးချီရဲ့ ရုပ်သံမှတ်တမ်းတွေကို သုံးပြီး တစ်ဦးလုံးကို ဖြန့်ဝေပေးလို့ ရတာပေါ့"

ဤစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှိနေသူအားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။

ဤသည်မှာ ပျင်းရိလှသော ရှန်မိသားစု၏ ဒုတိယသခင်မလေး ပြောသည့် စကား ဟုတ်ပါလေစ။

ထို့ထက်ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ထိုစကားများထဲတွင် မည်သည့် ကိုယ်ကျိုးရှာမှုကိုမျှ သူတို့ မတွေ့ရှိရခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဤလူငယ်နှစ်ဦး၏ စိတ်ဓာတ်မြင့်မြတ်မှုကို အရာရှိကြီးများက လေးစားသွားကြတော့သည်။

ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက စကားစလိုက်သည်။

"ဒီကလေးနှစ်ယောက် ပြောတာ တကယ့်ကို မှန်ကန်လှတယ်၊ ကွန်ရက်ပေါ်က သင်ကြားမှုတွေကို စတင်ဖို့ စီစဉ်လိုက်ကြပါ၊ သင်ကြားမယ့် အချိန်ကိုတော့ မင်းတို့ဘာသာ ညှိနှိုင်းလိုက်ကြပေါ့"

အခန်း (၇၀) - စူးချီကို ငွေပေးပြီး သိမ်းသွင်းချင်နေကြသူများ

ကျန်းမြို့ မြို့တော်ခန်းမ ဝင်းအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

အာဏာပိုင်များက လုပ်ငန်းများကို အလျင်အမြန် ခွဲဝေချထားပေးနေကြသည်။

ကွန်ရက်သင်တန်း အစီအစဉ်ကို အတည်ပြုပြီးနောက် သင်တန်းအချိန်ကို နောက်ထပ် နှစ်ပတ်အကြာတွင် သတ်မှတ်လိုက်ကြသည်။

ထို့နောက်တွင်မူ မြို့တော်ခန်းမ ဝန်ထမ်းများမှာ စာရွက်စာတမ်းများ ပြုစုခြင်း၊ သက်ဆိုင်ရာ ဌာနများသို့ ညွှန်ကြားချက်များ ပေးပို့ခြင်းနှင့် လူဦးရေ စာရင်းကောက်ယူခြင်း စသည့် လုပ်ငန်းများဖြင့် အလွန်ပင် အလုပ်များနေကြတော့သည်။

ဤအချိန်တွင် စူးချီနှင့် ရှန်ကျစ်ရှားတို့အတွက် လုပ်ဆောင်စရာ မကျန်တော့သဖြင့် သူတို့ ပြန်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် မျက်နှာပြင်ထက်မှ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ရုတ်တရက် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ကျန်းမြို့က အဆောက်အအုံပျက်တွေမှာ မကောင်းဆိုးဝါး နှိမ်နင်းဖို့အတွက် ထန်မိသားစုက ယွမ် ၁၉ ဘီလီယံ တောင်းတယ်ဆိုတာ ဟုတ်သလား"

"ဟုတ်ပါတယ် အရာရှိကြီး၊ ထန်မိသားစုရဲ့ ဈေးနှုန်းတွေက အမြဲတမ်း အဲဒီလိုပါပဲ"

ကျန်းလိချွမ်းက နောက်ဆက်တွဲ ဆုံးဖြတ်ချက်များကို တင်ပြရန် ပြင်နေစဉ်မှာပင် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ပြည်နယ်မြို့တော် တစ်ခုတည်းတင် ၁၉ ဘီလီယံဆိုရင် တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာနဲ့ဆိုရင် ယွမ်သန်းပေါင်း ကုဋေချီကုန်မှာပေါ့၊ ဒီလို တွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင်တော့ ရှန်မိသားစုက သမီးလေးနဲ့ စူးချီတို့ ဖန်တီးထားတဲ့ မိုးကြိုးကျင့်စဉ်ဟာ ငါတို့အတွက် ငွေအမြောက်အမြား သက်သာစေတာပဲ၊ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ သူတို့ကို ငါတို့ဘက်က မျက်နှာမပျက်စေရဘူး"

ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမှာ ခဏမျှ စဉ်းစားနေပြီးနောက် မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

"ထိုက်ကျိကျင့်စဉ်ကို ကိုယ်လက်လှုပ်ရှား အားကစား အစီအစဉ်ထဲမှာ ထည့်သွင်းဖို့အတွက် သုတေသန လုပ်ကြည့်ကြပါ၊ ငါတို့ ဒါကို တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာနဲ့ ဖြန့်ဝေမယ်၊ ပြီးတော့ မူပိုင်ခွင့်အတွက် အစိုးရက ငွေပေးမယ်၊ တစ်ယောက်ကို ယွမ် ၁၀၀ ထက် မနည်းတဲ့ စံနှုန်းနဲ့ သတ်မှတ်ပေးရမယ်"

ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ဆက်လက်ပြောဆိုနေသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ အဆင့်မြင့် မူဝါဒရေးရာများသာ ဖြစ်တော့သည်။

ရှိနေသူ အားလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြရသည်။

ထိုက်ကျိကို အားကစား အစီအစဉ်အဖြစ် လူတိုင်းကို ကျင့်ခိုင်းမည်လား။

ပညာရေးဌာနကလူတွေက ထိုက်ကျိနဲ့ တေးဂီတကို ဘယ်လိုများ ပေါင်းစပ်ကြမလဲဆိုတာ တွေးကြည့်ရင်း စူးချီမှာပင် ကြက်သီးထမိသွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘေးရှိ ရှန်ကျစ်ရှား၏ မျက်လုံးများမှာမူ တောက်ပနေတော့သည်။

သူမသည် ပျင်းရိတတ်သော်လည်း ငွေကြေးတွက်ချက်ရာတွင်မူ အလွန်ပင် တော်လှသည်။

တစ်ယောက်လျှင် ယွမ် ၁၀၀ ဆိုသည်မှာ နည်းသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း လူဦးရေက အလွန်ပင် များပြားလှသည်။

ကျန်းမြို့ တစ်မြို့တည်းမှာပင် ကျောင်းသား သုံးသန်း ရှိသည်။

ဆိုလိုသည်မှာ ထိုက်ကျိကိုသာ ထိုအစီအစဉ်တွင် ထည့်သွင်းလိုက်ပါက ကျန်းမြို့ တစ်မြို့တည်းမှပင် မူပိုင်ခွင့်ခ ယွမ် သန်း ၃၀၀ ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် ကျောင်းသား သန်း ၂၄၀ ကျော် ရှိသဖြင့် တစ်ယောက် ယွမ် ၁၀၀ နှုန်းနှင့်ဆိုပါက စူးချီတို့အဖွဲ့မှာ တစ်ပြိုင်တည်း ယွမ် ၂၄ ဘီလီယံအထိ ရရှိနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် နှစ်စဉ် တိုးပွားလာသော ကျောင်းသားသစ်များကြောင့်လည်း နှစ်စဉ်ဝင်ငွေ သန်း ၈၀၀ ကျော်ကို ပုံမှန်ရရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

ဤငွေကြေးမှာ မိသားစုကြီးများအတွက် အနည်းအကျဉ်းသာ ဖြစ်သော်လည်း နယူးဗွိုင်းယေ့ဂျ်ကဲ့သို့ အဖွဲ့အစည်းလေးအတွက်မူ မိုးပေါ်က ကျလာသော ရွှေပုံကြီးပင် ဖြစ်သည်။

ထိုက်ကျိတင် မဟုတ်ဘဲ အခြားသော ကျင့်စဉ်များကိုပါ ပြဋ္ဌာန်းစာအုပ်များတွင် ထည့်သွင်းနိုင်မည်ဆိုပါက သူတို့မှာ တကယ့်ကို သူဌေးကြီးများ ဖြစ်ကုန်ကြတော့မည်။

ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးမှာ ကင်မရာမှတစ်ဆင့် စူးချီနှင့် ရှန်ကျစ်ရှားတို့၏ မျက်နှာကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူသည် စူးချီကို စံပြအနေဖြင့် ပြလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ပါရမီရှင်တစ်ဦးက ကောင်းမွန်သော ကျင့်စဉ်ကို ဖန်တီးနိုင်ပါက အစိုးရက ထိုက်တန်သော အကျိုးကျေးဇူးများကို ပေးအပ်မည်ဖြစ်ကြောင်း အခြားသော ပါရမီရှင်များကိုလည်း သိစေလိုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ထိုညတွင် ရှာကန်အနီးရှိ ရှန်မိသားစု စံအိမ်တော်၏ လက်ဖက်ရည်ခန်းအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။

ရှန်ကျစ်ရှားသည် အစိုးရနှင့် ချုပ်ဆိုထားသော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရေး စာချုပ်ကို သူမ၏ ဖခင် ရှန်ကျန့်လင်၏ စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အောင်နိုင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ကျိုက်တည်း သောက်လိုက်တော့သည်။

"အဖေ ဒီလက်ဖက်ရည်က တကယ့်ကို စွမ်းအင်တွေ ပြည့်နေတာပဲ"

လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ပြီးနောက် ရှန်ကျစ်ရှားမှာ သူမ၏ သွေးနှင့်စွမ်းအင်များ အနည်းငယ် တိုးတက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

သူမသည် ရှေ့ရှိ လက်ဖက်ရည်ဘူးကို သူမဘက်သို့ ဆွဲယူလိုက်ပြီး သိမ်းပိုက်ရန် ပြင်နေသည်။

ဤလက်ဖက်ရည်မှာ ဝူရီတောင်မှ ထွက်ရှိသော အကောင်းဆုံး လက်ဖက်ရည်များထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

သမီးဖြစ်သူက လက်ဖက်ရည်ကို အတင်းအဓမ္မ သိမ်းယူနေသည်ကို ရှန်ကျန့်လင်က မသိကျိုးကျွန် ပြုထားလိုက်သည်။

သူသည် သမီးဖြစ်သူ ပေးထားသော စာချုပ်ကို ဖတ်ကြည့်နေသည်။

"အစိုးရက နယူးဗွိုင်းယေ့ဂျ်ရဲ့ ထိုက်ကျိကျင့်စဉ်ကို တစ်နိုင်ငံလုံးက ကျောင်းသားတွေကို သင်ခိုင်းချင်တာလား"

"ဟုတ်ပါတယ်"

ရှန်ကျစ်ရှားက ဂုဏ်ယူစွာ ပြန်ဖြေသော်လည်း ရှန်ကျန့်လင်မှာမူ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အတန်ကြာမှ သူက သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"သမီး စူးချီကို ဘယ်လိုထင်သလဲ၊ အကယ်၍ အဖေက သမီးကို သူနဲ့ လက်ထပ်ဖို့ ပြောမယ်ဆိုရင် သမီး ဘယ်လို သဘောရမလဲ"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှန်ကျစ်ရှားမှာ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။

သူမသည် စူးချီကို လေးစားသော်လည်း ဤကိစ္စကိုမူ တစ်ခါမျှ မတွေးခဲ့ဖူးပေ။

"အကယ်၍ သမီး လက်ထပ်ရမယ်ဆိုရင် စူးချီနဲ့ မောင်လေးရဲ့ အမျိုးထဲက ရဲ့ယီရွှေ တို့ထဲမှာ ဘယ်သူ့ကို ရွေးမလဲ"

"စူးချီကိုပဲ ရွေးမှာပေါ့"

ရှန်ကျစ်ရှားက ချက်ချင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ရဲ့ယီရွှေ ဆိုသူမှာ ကြည့်ရသည်မှာ လူဝံကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသောကြောင့်ပင်။

သို့သော် သူမက ချက်ချင်းပင် ပြန်ငြင်းလိုက်သည်။

"နယူးဗွိုင်းယေ့ဂျ်ကို ကောင်းကောင်း စီမံနိုင်ရင် လက်ထပ်ဖို့ အတင်းအကျပ် မလုပ်ဘူးလို့ အဖေ ပြောထားတယ် မဟုတ်လား၊ အခုဆိုရင် ကျောင်းကလည်း နာမည်ကြီးနေပြီ၊ အဖေ့အတွက်လည်း လူတော်တွေ အများကြီး ရနေပြီပဲ၊ ပြီးတော့ နောက်ဆိုရင် ငွေတွေလည်း အများကြီး ဝင်လာတော့မှာ"

ရှန်ကျန့်လင်မှာ ဘာမျှမပြောဘဲ စာရွက်စာတမ်းအချို့ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ငွေတွေအကြောင်း ပြောနေတုန်းလား၊ အဖေ့အမြင်မှာတော့ နယူးဗွိုင်းယေ့ဂျ်က မကြာခင်မှာ ပျက်စီးတော့မှာ၊ သမီးရဲ့ ဆရာကြီးကလည်း မကြာခင်မှာ တခြားကို ပြောင်းသွားတော့မှာ"

"ဘာလို့လဲ"

ရှန်ကျစ်ရှားမှာ နားမလည်နိုင်ဘဲ ရှေ့ရှိ စာရွက်များကို ဖတ်ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုစာရွက်များထဲတွင် စူးချီ၏ အချက်အလက်များကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည်။

ထို့အပြင် အခြားသော မိသားစုကြီးများနှင့် အဖွဲ့အစည်းများက စူးချီကို ငွေအမြောက်အမြားပေးကာ စည်းရုံးရန် ကြိုးစားနေသည့် အချက်အလက်များလည်း ပါဝင်နေသည်။

အစပိုင်းတွင် စူးချီကို လစာ ငါးသောင်းဖြင့် စည်းရုံးရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ ယွမ် ၁၀ သန်းအထိ ပေးကာ ခေါ်ယူရန် ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

အခြားသော အင်အားစုများက စူးချီကဲ့သို့ ပါရမီရှင်ကို လျစ်လျူမရှုနိုင်ကြတော့ပေ။

သို့သော်လည်း စာရွက်၏ အောက်ဆုံးတွင် စူးချီသည် ရှန်ကျစ်ရှား၏ ဆွဲကြိုးကို ဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ချစ်သူများ ဖြစ်နိုင်ကြောင်းနှင့် ရှန်မိသားစု၏ သမက်လောင်း ဖြစ်နိုင်သဖြင့် သတိထားရန် ဟူသော ဖော်ပြချက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်ကျစ်ရှားမှာ ရှက်သွေးဖြာသွားရသည်။

သူမမှာ အပျိုစင်စစ်စစ်ကြီး ဖြစ်ပါလျက် ထိုလူတွေက ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေကြပါသနည်း။

သူမ၏ ဖခင်က ထိုသတင်းများကို အသုံးချကာ အခြားသူများ စူးချီကို လာရောက် မစည်းရုံးနိုင်အောင် ဟန့်တားထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်ကျစ်ရှားမှာ စူးချီသာ ထွက်သွားပါက သူမ၏ စနစ်မှာလည်း အသုံးမဝင်တော့ဘဲ ဧကရာဇ်ဖြစ်မည့် အိပ်မက်မှာလည်း ပျက်စီးသွားမည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် ချွေးစေးများပင် ထွက်လာခဲ့သည်။

သူမမှာ ပါရမီညံ့ဖျင်းသူ ဖြစ်သဖြင့် စူးချီသာ မရှိပါက သူမ၏ ဘဝမှာ အဆင့်ငါးတွင်သာ တစ်သက်လုံး ရပ်တန့်နေပေလိမ့်မည်။

သို့သော် လက်ထပ်ရန် ဆိုသည်မှာ သူမအတွက် အလွန်ပင် စောလွန်းနေသေးသည်။

"ပါရမီရှင် တစ်ယောက်နဲ့ အလုပ်လုပ်တာက ကလေးကစားစရာ မဟုတ်ဘူး သမီး"

"စူးချီက စိတ်ကောင်းရှိတဲ့သူ ဖြစ်သလို သမီးတို့ကလည်း သူငယ်ချင်းတွေလို ဖြစ်နေကြတာကို အဖေ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ့လို လူမျိုးကို ငွေနဲ့တင် မဟုတ်ဘဲ တခြားအရာတွေနဲ့ပါ ဆွဲဆောင်ထားနိုင်ဖို့ လိုတယ်"

"ငွေဆိုတာကတော့ သူ တခြားကို ပြောင်းသွားရင်လည်း အများကြီး ရနိုင်တာပဲ"

"ကျန်တာကတော့ သမီးရဲ့ အရည်အချင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တော့တယ်"

ရှန်ကျန့်လင်က သမီးဖြစ်သူ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ ထွက်သွားတော့သည်။

ရှန်ကျစ်ရှားမှာမူ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိဘဲ ထိုနေရာတွင် ငိုင်ကာ ကျန်ရစ်ခဲ့ရတော့သည်။