အခန်း (၆၅၁-၆၅၂)

အခန်း (၆၅၁) ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်များ

လုံချန်းသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မည်သည့်စမ်းသပ်မှုမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်နည်းဟု တွေးတောရင်း သွေးမျိုးဆက်ကျောင်းတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ပထမအကြိမ် စမ်းသပ်မှုက သူ့အား ကိုယ်ပိုင်ကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ထိုနေရာတွင် သူသည် နိယာမ ရတနာလုံး တစ်လုံးကို ရရှိခဲ့သည်။ ဒုတိယအကြိမ် စမ်းသပ်မှုမှာမူ လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင်ပင် ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တတိယအကြိမ် စမ်းသပ်မှုမှာ မည်သည့်နေရာတွင် ဖြစ်လာမည်ကို သူ အလွန်ပင် သိချင်နေမိသည်။ ၎င်းသည် လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင်ပင် ဖြစ်လာမည်လော သို့မဟုတ် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကကဲ့သို့ အခြားသော အိပ်မက်ဆန်သည့် နယ်မြေတစ်မြေတွင် ဖြစ်လာမည်လော ဆိုသည်ကို သူ မတွေးဘဲ မနေနိုင်အောင် ရှိနေတော့သည်။

သွေးမျိုးဆက်ကျောင်းတော်၏ အတွင်းပိုင်းမှာ လုံချန်း နောက်ဆုံးအကြိမ် ရောက်ရှိခဲ့စဉ်ကအတိုင်းပင် ရှိနေသေးသည်။

နံရံများမှာလည်း အရင်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။ နံရံပေါ်ရှိ ပုံစံများ ပျောက်ကွယ်နေသော်လည်း အခြားအရာများမှာ ပြောင်းလဲခြင်း မရှိပေ။ သူ ထူးခြားသည်ဟု တွေ့ရှိရသော တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ တံခါးများပင် ဖြစ်သည်။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူ ဝင်ရောက်ရမည့် တံခါးတစ်ပေါက်တည်းသာ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ခန်းမ၏ အခြားတစ်ဖက်တွင် တံခါးငါးပေါက် ရှိနေသည်။

"အဲဒီတံခါးတွေက..." လုံချန်းက တံခါးများကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အဲဒီတံခါးတွေက နင့်ရဲ့ နောက်ထပ်စမ်းသပ်မှုကို ရွေးချယ်ပေးမယ့် တံခါးတွေပဲ" ရွှင်းက ရှေ့ရှိ တံခါးငါးပေါက်ကို ကြည့်ကာ လုံချန်းအား ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ... ဒီတစ်ခါ ငါ ရွေးချယ်ခွင့် ရတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ကံစမ်းရမှာမျိုးလား။ တံခါးတစ်ခုချင်းစီရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မတူညီတဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေ ရှိနေတာလား" လုံချန်းက ရွှင်းကို ကြည့်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။ "ဘယ်တံခါးက ပိုလွယ်တဲ့ စမ်းသပ်မှု ရှိလဲဆိုတာ နင် ငါ့ကို ပြောပြသင့်တယ်"

"နင် တစ်ခုတော့ မှားနေပြီ။ ဒီတံခါးတွေ အားလုံးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ မတူညီတဲ့ စမ်းသပ်မှုတွေ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူး။ အကုန်လုံးက စမ်းသပ်မှု တစ်ခုတည်းပဲ။ နင် ရွေးချယ်လိုက်တဲ့ တံခါးပေါ် မူတည်ပြီး နင့်ရဲ့ စတင်ရမယ့် နေရာပဲ ကွဲပြားသွားမှာ" ရွှင်းက တံခါးများအနားတွင် ဝဲပျံရင်း လုံချန်းအား ရှင်းပြသည်။

"စတင်ရမယ့် နေရာ ကွဲပြားသွားမယ် ဟုတ်လား။ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" လုံချန်းက နားမလည်ဘဲ မေးမြန်းလိုက်သည်။

"အဲဒါကိုတော့ အခု ငါ မပြောနိုင်သေးဘူး။ တံခါးတစ်ပေါက်ကို ဖွင့်ပြီး အထဲဝင်သွားရင် နင် သိရလိမ့်မယ်" သူမက လုံချန်းကို ပြန်ပြောသည်။

"နင် ငြင်းလိမ့်မယ်လို့တော့ ထင်သားပဲ။ ဒါပေမဲ့ မေးကြည့်ပါရစေဦး။ ငါ ဘယ်တံခါးကို ရွေးသင့်လဲဆိုတာ နင် ပြောပြလို့ ရမလား" လုံချန်းက ရွှင်းအား ထပ်မံ မေးမြန်းသည်။

"နင် ဘယ်တံခါးကို ရွေးတယ်ဆိုတာက အရေးမကြီးဘူး။ အရေးကြီးတာက တံခါးကို ရွေးပြီးသွားရင် နင် ဘယ်လို ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းမလဲ ဆိုတာပဲ။ ပြီးတော့ ဘယ်တံခါးကို ရွေးရမလဲဆိုတာလည်း ငါ ပြောပြလို့ မရဘူး။ အဲဒါက ငါ့ရဲ့ လုပ်ပိုင်ခွင့်ထဲမှာ မရှိဘူး" ရွှင်းက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဘာလုပ်ပိုင်ခွင့်လဲ။ ဒီမှာ နင် တစ်ယောက်တည်း ရှိတာပဲ။ နင် လုပ်ချင်တာ လုပ်လို့ ရတာပဲ။ ဘယ်သူ သိမှာမို့လို့လဲ" လုံချန်းက ရွှင်းကို ပြောသည်။

ရွှင်းက သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ငါ ပြောပြနိုင်တဲ့ နည်းလမ်း မရှိဘူး။ ပြီးတော့ ငါက ကန့်သတ်ချက်တွေကို ချိုးဖောက်လို့ မရဘူး။ အဲဒီလို လုပ်လိုက်ရင် ငါ ထာဝရ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မယ်။ နင့်ဘာသာ နင်ပဲ တံခါးတစ်ပေါက်ကို ရွေးချယ်ပြီး ရှေ့ဆက်လိုက်ပါတော့" သူမက လုံချန်းကို ပြောလိုက်သည်။

'ဒီလိုပဲ ဖြစ်လာမယ်လို့ ငါ ထင်သားပဲ။ ဒီသွေးမျိုးဆက် ပိုင်ရှင်က ကန့်သတ်ချက်တွေ အများကြီး ထားခဲ့တာကို ကြည့်ရင် တကယ်ကို ဂရုစိုက်တတ်တဲ့လူ ဖြစ်ရမယ်' လုံချန်းက တွေးတောရင်း ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

သူ့ရှေ့တွင် တံခါးငါးပေါက် ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့ အားလုံးမှာ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် အရွယ်အစား တူညီကြသော်လည်း အရောင်များမှာမူ ကွဲပြားနေကြသည်။

လုံချန်းသည် ရှေ့သို့ တိုးသွားပြီး ပထမဆုံး တံခါးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ ထိုတံခါးမှာ အစိမ်းရောင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အစိမ်းရောင်တံခါးရှေ့တွင် ရပ်ရင်း ဘေးရှိ ရွှင်း၏ မျက်နှာအမူအရာကို အကဲခတ်ကြည့်သော်လည်း သူမကမူ မည်သည့် အမူအရာမျှ မရှိဘဲ ရပ်နေမြဲပင်။

သူသည် အနီရောင်ဖြစ်သော ဒုတိယမြောက် တံခါးရှေ့သို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ သူသည် ရွှင်းကို တစ်ဖန် ပြန်ကြည့်သော်လည်း သူမမှာ အရင်အတိုင်းပင် တည်ငြိမ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူသည် ခရမ်းရောင်တံခါးရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း ထူးခြားမှု မရှိပေ။ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် အမူအရာမျှ မတွေ့ရပေ။

'ဒီကောင်မလေးကတော့ တကယ့်ကို အမူအရာ ဖုံးကွယ်နိုင်တဲ့သူပဲ' လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တွေးလိုက်မိသည်။

"ရွှင်း၊ နင် ဘာမှ ပြောစရာ မလိုပါဘူး။ အနည်းဆုံးတော့ ငါ့ကို ကူညီတဲ့အနေနဲ့ မျက်နှာအမူအရာလေး တစ်ခုခုလောက်တော့ ပြပေးပါဦး။ ငါ့အသက်က ဒီအပေါ်မှာ မူတည်နေတာလေ" လုံချန်းက တောင်းဆိုကြည့်သည်။

ရွှင်းက သူ့အား စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဘာမျှ ပြန်မပြောပေ။ သူမသည် လုံချန်း၏ စကားကို မကြားရသကဲ့သို့ပင် ရှိနေသည်။

လုံချန်းက သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူသည် စတုတ္ထမြောက် တံခါးဖြစ်သော အဝါရောင်တံခါးရှေ့သို့ ရွှေ့လိုက်ပြန်သည်။ သူသည် ရွှင်းကို ပြန်ကြည့်သော်လည်း သူမမှာ အေးအေးလူလူပင် ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုမျှမက သူမသည် မျက်လုံးများကိုပင် မှိတ်ထားလိုက်သေးသည်။

သူမထံမှ မည်သည့် အချက်အလက်မျှ ရရှိမည် မဟုတ်ကြောင်း လုံချန်း သိရှိသွားသည်။

'ငါ့ရဲ့ ကံဆိုးမှုတွေကိုပဲ ယုံကြည်ပြီး စွန့်စားကြည့်ရတော့မှာပေါ့' သူက တွေးတောရင်း နောက်ဆုံး တံခါးရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

နောက်ဆုံး တံခါးမှာ လိမ္မော်ရောင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ အခြား တံခါးလေးပေါက်ကဲ့သို့ပင် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ရှိနေသည်။ လုံချန်းသည် ရွှင်းကို ပြန်၍ပင် မကြည့်တော့ပေ။ သူမက မျက်လုံးမှိတ်ထားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သလို မျက်လုံးဖွင့်ထားလျှင်လည်း သူမ၏ အမူအရာကို ဖတ်နိုင်ရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း သူ သိရှိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ မသိရှိလိုက်သည်မှာ သူသည် လိမ္မော်ရောင်တံခါးရှေ့တွင် ရပ်နေစဉ် ရွှင်း၏ မျက်တောင်များ ခဏမျှ တုန်ယင်သွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လုံချန်းက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ တံခါးကို ထိတွေ့လိုက်ပြီး တွန်းဖွင့်လိုက်သည်။

လုံချန်း လိမ္မော်ရောင်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ ရွှင်း၏ နှုတ်ခမ်းမှ သက်ပြင်းတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လိမ္မော်ရောင်တံခါး ပွင့်သွားပြီးနောက် အခြားသော တံခါးလေးပေါက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လုံချန်းက လိမ္မော်ရောင်တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် အလင်းရောင်တစ်ချက် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ မကြာမီမှာပင် သူ၏ အမြင်အာရုံများမှာ မှောင်မိုက်သွားပြီး သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။

ချန်ဆာ ကမ္ဘာသည် လှပသော ဂြိုဟ်တစ်လုံးဖြစ်ပြီး ဤစကြာဝဠာအတွင်းရှိ သာမန်လူသားကမ္ဘာများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ထိုကမ္ဘာတွင် လူသားများ နေထိုင်ကြသည်။ ထိုကမ္ဘာတွင် ကျင့်ကြံသူများ ရှိသော်လည်း သူတို့၏ အဆင့်အတန်းမှာ နိမ့်ကျလှပေသည်။

ဝိညာဉ် စစ်သည်တော်များကိုမူ ထိုကမ္ဘာတွင် ပိုမို အလေးထားကြသည်။ ကျင့်ကြံသူဖြစ်ခြင်းမှာ ဆင်းရဲသားများ၏ လမ်းစဉ်ဖြစ်ပြီး အဆင်းရဲဆုံးသော လူများပင် ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ အဆင့်မရှိသော ကျင့်စဉ်များစွာ ရှိနေပြီး လူတိုင်းနီးပါးမှာ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာရန် အခွင့်အရေး ရှိကြသည်။ သို့သော် ထိုကမ္ဘာရှိ လူများမှာ အခွင့်အရေး ရှိလျှင်ပင် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်ရန် မရွေးချယ်ကြပေ။

ယင်းအစား လူတိုင်းက ဝိညာဉ်စစ်သည်တော် ဖြစ်ရန်သာ အိပ်မက်မက်ကြသည်။ သို့သော် လူတိုင်းက ဝိညာဉ်စစ်သည်တော် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးကို ရရှိထားသော ကလေးငယ်များသာ ဝိညာဉ်စစ်သည်တော် ဖြစ်လာရန် ပါရမီပါသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်များသည် ကျင့်ကြံသူများနှင့် အလွန်ပင် ကွဲပြားပြီး ထိုကမ္ဘာတွင် ပိုမိုကြီးမားသော အစွမ်းနှင့် ကျော်ကြားမှုများကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။

ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်များကို တော်ဝင်မျိုးနွယ်များဟု တင်စားလျှင် ကျင့်ကြံသူများမှာမူ လယ်သမားများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ကျင့်ကြံသူများကို အိမ်များနှင့် နန်းတော်များ၏ အစောင့်များအဖြစ်သာ အသုံးပြုကြပြီး လေးစားမှု မခံရသည့် သူတောင်းစားများကဲ့သို့ ဆက်ဆံခြင်း ခံရသည်။

ထိုကမ္ဘာတွင် တိုက်ကြီး သုံးတိုက် ရှိသည်။ ဝေစတာတိုက်ကြီးမှာ ထိုကမ္ဘာ၏ တိုက်ကြီးများထဲမှ တစ်တိုက် ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ တိုက်ကြီး သုံးတိုက်အနက် အသေးဆုံးဖြစ်ပြီး တောင်ဘက် အစွန်အဖျားတွင် တည်ရှိနေပေသည်။

အခန်း (၆၅၂) နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင် စစ်ပွဲ

ဝေစတာ တိုက်ကြီးအတွင်းတွင် အာခ်ရှာ အမည်ရှိသော တိုက်ကြီးတစ်တိုက် တည်ရှိသည်။

ဝေစတာ တိုက်ကြီးတွင် နိုင်ငံများစွာ ရှိသော်လည်း နှစ်ပေါင်းထောင်ချီကြာအောင် အထွတ်အထိပ် ရောက်ခဲ့သည့် နိုင်ငံဟူ၍ နှစ်နိုင်ငံသာ ရှိခဲ့သည်။ ထိုနိုင်ငံနှစ်ခုမှာ အခြားသော နိုင်ငံငယ်လေးများကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်သည့် အစွမ်းရှိသော်လည်း ၎င်းတို့မှာ တစ်နိုင်ငံနှင့်တစ်နိုင်ငံ အိမ်နီးချင်းဖြစ်ပြီး နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်နေသောကြောင့် အမြဲတစေ ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပွားနေခဲ့သည်။

ထိုအထွတ်အထိပ်ရောက်သော နိုင်ငံနှစ်ခုမှာ သာလွန်ကောင်းမွန်မှုကို သက်သေပြရန်အတွက် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ခန့်ကတည်းက စတင်၍ စစ်မက်ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၎င်းနိုင်ငံနှစ်ခုစလုံးက မိမိတို့ကိုယ်မိမိ ဝေစတာ တိုက်ကြီးတွင် အင်အားအကြီးဆုံးဟု ကြေညာထားကြသည်။ ထိုနိုင်ငံများမှာ အာခ်ရှာ နိုင်ငံနှင့် ဆူနာအာနိုင်ငံတို့ပင် ဖြစ်သည်။

ထိုစစ်ပွဲမှာ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်ကျော်အထိ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်တွင် အခြေအနေများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ ထိုအထွတ်အထိပ် စစ်ပွဲကြီးတွင် ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်များက အလွန် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။ နိုင်ငံနှစ်ခုစလုံးက ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်များကို အစွမ်းကုန် အသုံးချခဲ့ကြသည်။

ဆူနာအာ နိုင်ငံ၏ အဓိက တပ်ဖွဲ့ကို နဂါးတပ်ဖွဲ့ဟု ခေါ်ဆိုပြီး ထိုတပ်ဖွဲ့တွင် နိုင်ငံအတွင်း အတော်ဆုံးသော ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်များ ပါဝင်သည်။ အာခ်ရှာ နိုင်ငံ၏ အဓိက တပ်ဖွဲ့ကိုမူ ဖီးနစ်အဖွဲ့အစည်းဟု ခေါ်ဆိုသည်။

စင်စစ် ထိုစစ်ပွဲမှာ နိုင်ငံနှစ်ခုအကြား တိုက်ခိုက်မှုထက် ဖီးနစ်အဖွဲ့အစည်းနှင့် နဂါးတပ်ဖွဲ့တို့မှ ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်များကြား စစ်ခင်းနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ အကယ်၍ ထိုအဖွဲ့အစည်း နှစ်ဖွဲ့အနက် တစ်ဖွဲ့ဖွဲ့က အားနည်းသွားခြင်း သို့မဟုတ် အမှားအယွင်း တစ်စုံတစ်ရာ ပြုလုပ်မိခြင်း ရှိခဲ့ပါက စစ်ပွဲမှာ ပြီးဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်ကလည်း ထိုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။ အာခ်ရှာ နိုင်ငံ၏ ထိပ်သီး ဝိညာဉ်စစ်သည်တော် ငါးဦးအနက် တစ်ဦးမှာ စစ်ပွဲ၏ အရေးကြီးသော အချိန်တွင် သစ္စာဖောက်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့မျှမက သူသည် ဖီးနစ်အဖွဲ့အစည်း၏ ထိပ်သီးအဖွဲ့ဝင် ငါးဦးအနက် နှစ်ဦးကိုပါ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။

ထိုသစ္စာဖောက်မှုကြောင့်ပင် စစ်ပွဲ၏ ရလဒ်မှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အာခ်ရှာ နိုင်ငံ စစ်ရှုံးခဲ့ပြီး ဆူနာအာ နိုင်ငံက ထိုတိုက်ကြီး၏ အင်အားအကြီးဆုံး နိုင်ငံအဖြစ် ကြေညာခဲ့သည်။ စစ်ရှုံးခဲ့သဖြင့် အာခ်ရှာ နိုင်ငံသည် များပြားလှသော ရတနာများကို ဆူနာအာ နိုင်ငံသို့ ပေးအပ်ခဲ့ရသည်။

၎င်းမှာ အလွန်ပင် ဆိုးရွားလှသော ရှုံးနိမ့်မှုဖြစ်ပြီး ထိုအပြစ်အားလုံးကို နိုင်ငံအား သစ္စာဖောက်ခဲ့သော ထိုဝိညာဉ်စစ်သည်တော် အပေါ်တွင်သာ ပုံချခဲ့ကြသည်။

နိုင်ငံအတွင်းရှိ လူတိုင်းက ထိုသစ္စာဖောက်ကို မုန်းတီးကြသော်လည်း မည်သူမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ကြပေ။ ထိုသူသည် နိုင်ငံကို သစ္စာဖောက်ပြီးနောက် လေထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်။

ထိုသူသည် နိုင်ငံကို သစ္စာဖောက်ခဲ့စဉ်က ဇနီးနှင့် သားတစ်ဦး ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူတို့ သားအမိ နှစ်ဦးမှာ သစ္စာဖောက်၏ မိသားစုအဖြစ် လူအများ၏ မုန်းတီးမှုများအကြား အာခ်ရှာ နိုင်ငံတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့ရသည်။ ထိုအချိန်က သူ၏သားမှာ ကိုးနှစ်သားအရွယ်သာ ရှိသေးသည်။

သူနှင့် သူ၏မိခင်မှာ စစ်ဆေးမေးမြန်းရန်အတွက် နန်းတော်အကျဉ်းထောင်တွင် ဖမ်းဆီးခြင်း ခံခဲ့ရပြီး သုံးနှစ်ဆက်တိုက် အပြစ်ပေးခံခဲ့ရသည်။ သုံးနှစ်ကြာပြီးနောက်တွင်မူ သူတို့နှစ်ဦး ပြန်လည် လွတ်မြောက်လာခဲ့သည်။ သူတို့တွင် အပြစ်မရှိသော်လည်း အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

ထိုကောင်လေးမှာ နိုင်ငံကို သစ္စာဖောက်ခဲ့သော ဖခင်ဖြစ်သူကို မုန်းတီးသလို သစ္စာဖောက်ပြီးနောက် သူနှင့် မိခင်ဖြစ်သူအား ထားရစ်ခဲ့သည့် အတွက်လည်း ပို၍ပင် မုန်းတီးနေမိသည်။ နိုင်ငံတော်ကလည်း သူတို့ကို အပြစ်ပေးနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် နိုင်ငံအား မုန်းတီးလာသလို ဖခင်ဖြစ်သူကိုလည်း ပို၍ မုန်းတီးလာခဲ့သည်။

သူနှင့် မိခင်ဖြစ်သူ လွတ်မြောက်လာခဲ့သော်လည်း လူမှုရေးဆိုင်ရာ ပြစ်ဒဏ်များမှ မလွတ်ကင်းခဲ့ပေ။ သစ္စာဖောက်၏ ဇနီးအား မည်သူမျှ မကူညီရဲကြပေ။ ကူညီမည့်အစား ထိုကောင်လေးနှင့် မိခင်ဖြစ်သူမှာ ဆဲဆိုကဲ့ရဲ့မှုများကိုသာ ရရှိခဲ့ကြသည်။ ကလေးများက သူတို့ကို ခဲနှင့်ပေါက်ကြပြီး လူကြီးများကမူ စက်ဆုပ်ရွံရှာသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကာ လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသည်။

မိခင်ဖြစ်သူမှာ တောထဲမှ သစ်သားများ စုဆောင်းကာ တဲငယ်လေးတစ်လုံး ဆောက်ခဲ့သည်။ နိုင်ငံအတွင်း မည်သူကမျှ သူတို့ကို အလုပ်မပေးချင်သော်လည်း အမျိုးသမီးဖြစ်သူမှာ အလုပ်တစ်ခု ရရှိခဲ့သည်။ သားဖြစ်သူအား စိုးရိမ်မည် စိုးသဖြင့် သူမ ဘာအလုပ်လုပ်သည်ကိုတော့ မပြောပြခဲ့ပေ။

သူမ ရရှိသော အလုပ်မှာ သူတစ်ပါး၏ အရိုက်ခံရသော အလုပ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူတစ်ပါးအား နှိပ်စက်ရခြင်းကို ပျော်မွေ့သော သူဌေးအချို့မှာ သူတို့၏ ဒေါသများကို ဖြေဖျောက်ရန်အတွက် လူများကို ကြိမ်ဒဏ်ပေးတတ်ကြသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ သူမနှင့် သူမ၏ မိသားစု စားဝတ်နေရေးအတွက် ကြေးပြားအနည်းငယ် ရရှိရန် ထိုအလုပ်ကို လုပ်ကိုင်ပြီး နေ့စဉ် အရိုက်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် နေ့တိုင်း ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြန်လာတတ်သော်လည်း သားဖြစ်သူကို မည်သည့်အခါမျှ အသိမပေးခဲ့ပေ။ သူမ၏ သားဖြစ်သူ၏ အမည်မှာ ဖူချန်း ဖြစ်သော်လည်း နိုင်ငံသားများကမူ သူ့အား လှောင်ပြောင်သည့်အနေဖြင့် လုံချန်းဟု ခေါ်ဆိုကြသည်။ လုံဆိုသည်မှာ နဂါးဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး နဂါးတပ်ဖွဲ့မှာ ထိုနိုင်ငံ၏ အကြီးမားဆုံး ရန်သူဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူ၏ ဖခင်မှာ နိုင်ငံကို သစ္စာဖောက်ပြီး နဂါးတပ်ဖွဲ့သို့ ဝင်ရောက်သွားသည်ဟု ယူဆသောကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

ထိုကောင်လေး၏ အမည်မှာ ဖူချန်း ဖြစ်သော်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လုံချန်းဟုသာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထိုကောင်လေး ကိုယ်တိုင်ကလည်း သူတစ်ပါး၏ လှောင်ပြောင်မှုနှင့် မလေးစားမှုများကို ဂရုမစိုက်ကြောင်း ပြသရန်အတွက် သူ့ကိုယ်သူ လုံချန်းဟုသာ မှတ်ယူလိုက်သည်။ သူသည် လူတိုင်းကို မုန်းတီးသလို နေ့စဉ် နှိပ်စက်ခံနေရသော်လည်း အလျှော့မပေးခဲ့ပေ။ သူ့အား လှောင်ပြောင်သော အမည်ကို ပေးသောအခါ သူက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့်ပင် ခံယူလိုက်လေသည်။

လုံချန်းသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တစ်ဖြည်းဖြည်း အာရုံပြန်ရလာသည်။ မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်နေသည်အား ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် နာကျင်နေသော ဦးခေါင်းကို ကိုင်ရင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ထထိုင်လိုက်သည်။ အမြင်အာရုံများ ဝေဝါးနေသော်လည်း မကြာမီမှာပင် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။ လုံချန်းက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ကာ သူ မည်သည့်နေရာ ရောက်နေကြောင်း စဉ်းစားနေစဉ် သူသည် တောအုပ်တစ်ခုအတွင်းရှိ သွေးအိုင်တစ်အိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူ၏ ဘေးနား မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း လူသေတစ်လောင်း ရှိနေသည်။

လုံချန်းက သူ၏ ဘယ်ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အသက် ၁၉ နှစ် သို့မဟုတ် ၂၀ အရွယ်ခန့်ရှိသော လူငယ်တစ်ဦး လဲလျောင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုလူငယ်မှာ သွေးများ ထွက်နေသည်။ သူသည် လုံချန်းကဲ့သို့ပင် ဆံပင်အရှည်များ ရှိသော်လည်း မျက်နှာမှာမူ ခပ်ကြမ်းကြမ်း ဖြစ်ပြီး အရာအားလုံးကို မုန်းတီးနေသော ပုံစံမျိုး ဖြစ်သည်။

လုံချန်းက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်ရာ မည်သည့် ဒဏ်ရာမျှ မရှိဘဲ ကျန်းမာနေသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

"ဒါဆို ငါ ထိုင်နေတာက သူ့ရဲ့ သွေးအိုင်ပေါ်မှာပေါ့" သူက ရေရွတ်ရင်း ပတ်ဝန်းကျင်တွင် အခြားလူများ ရှိ မရှိ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ လုံချန်းသည် ထိုလူငယ် အသက်ရှင်ခြင်း ရှိ မရှိ သိရန် သူ၏လက်ကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

"သူ သေနေပြီ။ သေတာလည်း တော်တော်ကြာနေပြီပဲ" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။ လုံချန်းမှာ သာမန် တောအုပ်တစ်ခု၏ အလယ်တွင် ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ကြီးမှာလည်း ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေသည်။

"ရွှင်း" သူက ခေါ်လိုက်သည်။

"ဘာလဲ" ရွှင်းက သူ၏ ဘေးတွင် ပေါ်လာသည်။

"ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ ဂူသင်္ချိုင်းထဲက ထွက်လာပြီလား။ တတိယစမ်းသပ်မှုကလည်း ဒုတိယစမ်းသပ်မှုလိုပဲ လက်တွေ့ကမ္ဘာမှာ ဖြစ်မှာလား။ ဒါနဲ့ ငါ့ရဲ့ တတိယစမ်းသပ်မှုက ဘာလဲ" သူက ရွှင်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ "နင် ငါ့ကို မပြောရသေးဘူးနော်"

ရွှင်းက လုံချန်း၏ ခြေရင်းနားရှိ လူငယ်၏ အလောင်းကို လက်ညှိုးညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"နင့်ရဲ့ တတိယမြောက် စမ်းသပ်မှုက သူပဲ"