အခန်း (၆၅၃-၆၅၄)

အခန်း (၆၅၃) အုပ်စိုးသူ ဖြစ်လာရမည့် စမ်းသပ်မှု

"နင့်ရဲ့ တတိယမြောက် စမ်းသပ်မှုက သူပဲ" ရွှင်းက လုံချန်း၏ အနီးတွင် လဲလျောင်းနေသော လူငယ်၏ အလောင်းကို ညွှန်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီလူသေက ငါ့ရဲ့ စမ်းသပ်မှု ဟုတ်လား။ နည်းနည်းလောက် ရှင်းအောင် ပြောပြလို့ ရမလား။ ငါက သူ့ကို ပြန်အသက်သွင်းပေးရမှာလား ဒါမှမဟုတ် တခြားတစ်ခုခုလား" လုံချန်းက အသက် ၂၀ ခန့်ရှိမည့် ထိုလူငယ်ကို ကြည့်ကာ သိလိုစိတ်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ငါ မိတ်ဆက်ပေးပါရစေ။ နင့်ရှေ့မှာ သေဆုံးနေတဲ့ ဒီလူငယ်ကို လူတွေက လုံချန်းလို့ ခေါ်ကြပေမဲ့ သူ့ရဲ့ နာမည်အရင်းကတော့ ဖူချန်း ဖြစ်တယ်။ အခု နင် ရောက်နေတာက အာခ်ရှာ နိုင်ငံပဲ။ ဒါက အရင်က ကမ္ဘာ မဟုတ်ဘဲ တခြား ဂြိုဟ်တစ်ခု ဖြစ်တယ်။ နင့်ရဲ့ တတိယစမ်းသပ်မှုကတော့ သူ ဖြစ်လာပြီး သူ့ကို ဂုဏ်သိက္ခာ အပြည့်နဲ့ ထိပ်တန်းကို ရောက်အောင် လုပ်ပေးရမှာပဲ။ နင့်ရဲ့ တာဝန်က ဒီလူငယ်ကို အာခ်ရှာ နိုင်ငံရဲ့ ဘုရင် ဖြစ်လာအောင် လုပ်ပေးဖို့ပဲ" ရွှင်းက အေးအေးလူလူပင် ပြောပြလိုက်သည်။

"လူသေတစ်ယောက်ကို ဘုရင်ဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ် ဟုတ်လား။ နင် မူးနေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သွေးမျိုးဆက်ကျောင်းတော်ကပဲ မူးနေတာလား" လုံချန်းက လှောင်ပြောင်သည့် သဘောဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"နင်က သူ့ကို ဘုရင်ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးစရာ မလိုဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နင်က သူ့နေရာမှာ ဘုရင် ဖြစ်လာရမှာ" ရွှင်းက ဝေဝေဝါးဝါးပင် ပြန်ပြောသည်။

လုံချန်းသည် ရွှင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နဖူးကို လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်မိသည်။

"နင် အခု ပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေက အလကားပဲဆိုတာ နင် သိတယ် မဟုတ်လား။ နင့်စကားကို နားလည်နိုင်လောက်အောင် ငါက ဉာဏ်ကြီးရှင် ဖြစ်နေရင် ပထမတစ်ခါ ပြောကတည်းက ထပ်မမေးတော့ပါဘူး။ လူသေတစ်ယောက်ကို ဘုရင်ဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။ အေးလေ... ကြောက်လန့်အောင် လုပ်ပြီး ခိုင်းရင်တော့ ဖြစ်နိုင်တာပေါ့။ လူတိုင်းကို ဒီလူသေကို သူတို့ရဲ့ ဘုရင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခိုင်းရမှာလား။ ဒါဆိုရင်တော့ ငါက တစ်နိုင်ငံလုံးနဲ့ ရန်ဖြစ်ရတော့မှာပဲ" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး... နင့်ရဲ့ စမ်းသပ်မှုက ဒီအလောင်းကို ဘုရင်ဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ မဟုတ်ဘူး။ နင်က ဒီလူ ဖြစ်လာရမှာ။ အဲဒီလူရဲ့ ပုံစံနဲ့ပဲ အာခ်ရှာရဲ့ ဘုရင် ဖြစ်လာရမယ်၊ ပြီးတော့ နင့်ရဲ့ မူလအမှတ်အသားကို ဘယ်သူမှ ရိပ်မိလို့ မရဘူး" ရွှင်းက ထပ်မံ ရှင်းပြသည်။

"ဪ... ဆိုလိုတာက ငါက သူ့နေရာမှာ အစားဝင်ပြီး သူ ဖြစ်ဟန်ဆောင်ကာ ဘုရင် ဖြစ်လာရမှာပေါ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ငါက ဒီကမ္ဘာက မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုလည်း ဘယ်သူမှ မသိစေရဘူးပေါ့။ နေဦး... ဒီကမ္ဘာ ဟုတ်လား။ ငါက ပထမစမ်းသပ်မှုတုန်းကလို အိပ်မက်ကမ္ဘာထဲ ရောက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား" လုံချန်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ဒါက လက်တွေ့ကမ္ဘာပဲ။ အစစ်အမှန်ဆုံး လက်တွေ့ကမ္ဘာပေါ့" ရွှင်းက ပြန်ပြောသည်။

"ဪ... ဒါဆို သွေးမျိုးဆက်ကျောင်းတော်က ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်ကို အဲဒီဂူသင်္ချိုင်းထဲကနေ ဒီကို ပို့လိုက်တာပေါ့။ တော်သေးတာပေါ့၊ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ဂူသင်္ချိုင်းထဲကနေ ထွက်လာရတာပဲ" လုံချန်းက သက်ပြင်းချရင်း ပြုံးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ နင့်ရဲ့..." ရွှင်းက တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်စဉ် လုံချန်းက လက်ကာပြကာ သူမ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ရှူး... ငါ တစ်ခုခု ကြားလိုက်ရသလိုပဲ" သူက အာရုံစိုက်ကာ နားစွင့်လိုက်သည်။

ခြေသံအချို့ကို သူ ကြားနေရသည်။ သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ ကို ဖြန့်ကြက်ကြည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ။ ငါ ဘာလို့ ဝိညာဉ်အာရုံကို သုံးလို့ မရတာလဲ။ သွေးမျိုးဆက်ကျောင်းတော်က ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ကန့်သတ်ချက်တွေ ထပ်လုပ်လိုက်ပြန်ပြီလား" လုံချန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ရွှင်းကို လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ငါ ပြောလက်စအတိုင်းပဲ။ နင့်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်က အဲဒီဂူသင်္ချိုင်းထဲမှာပဲ ရှိနေသေးတာ" ရွှင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လုံချန်းသည် သူမကို မှင်တက်ကာ ကြည့်နေမိပြီးနောက် သူ၏ လက်နှင့် ခြေထောက်များကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"နင် အခု ပိုင်ဆိုင်ထားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒီစမ်းသပ်မှုအတွက် သွေးမျိုးဆက်ကျောင်းတော်က ဖန်တီးပေးထားတဲ့ အရာပဲ။ ဒီခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နင့်ရဲ့ အရင် ကျင့်စဉ်အစွမ်းတွေ တစ်ခုမှ မရှိဘူး။ နင့်ရဲ့ သိုင်းဟင်းလင်းပြင်နဲ့ နိယာမတွေ ရှိနေသေးပေမဲ့ ကျင့်စဉ်အဆင့်ကတော့ သုညပဲ။ ဒီခန္ဓာကိုယ်မှာ ကျင့်စဉ်စွမ်းအား တစ်စက်မှ မရှိဘူး။ ပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ ဝိညာဉ်အာရုံကိုလည်း သုံးလို့ မရဘူး" ရွှင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဘာပြောတယ်... ဒါက ဒုတိယစမ်းသပ်မှုထက်တောင် ပိုဆိုးနေပြီပဲ။ ကျင့်စဉ်စွမ်းအားမရှိတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပေးပြီး ငါ့ကို နိုင်ငံတစ်နိုင်ငံရဲ့ ဘုရင် ဖြစ်ခိုင်းနေတာလား။ နင် နောက်နေတာလား" လုံချန်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူသည် အလွန်ပင် စိတ်ပျက်နေသော်လည်း ထပ်မံ စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ကောက်ချက်တစ်ခု ရရှိသွားသည်။

"နေဦး... ဒီနိုင်ငံက လူတွေက သာမန်လူတွေလား။ အဲဒါဆိုရင်တော့ ဟုတ်ပြီ။ ဒီကမ္ဘာမှာ ကျင့်ကြံသူတွေ မရှိဘူးပေါ့။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ ကျင့်စဉ်မရှိလည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါ့ရဲ့ နိယာမတွေနဲ့တင် သာမန်လူတွေကို ကိုင်တွယ်ဖို့ လုံလောက်ပါတယ်" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ ဒီကမ္ဘာမှာလည်း ကျင့်ကြံသူတွေ ရှိတယ်။ ပြီးတော့ ဒီနေရာက ကျင့်ကြံသူတွေထက် ပိုအစွမ်းထက်တဲ့လူတွေလည်း ရှိသေးတယ်။ ငါ နင့်ကို အကြံပေးနိုင်တာကတော့ ဒီခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း စတင် ကျင့်ကြံသင့်တယ် ဆိုတာပဲ။ ဒီစမ်းသပ်မှုကို အောင်မြင်ချင်ရင် နင့်မှာ ကျင့်စဉ်အစွမ်း ရှိဖို့ လိုလိမ့်မယ်။ ဒါကတော့ အခုလောလောဆယ် ငါ ပြောနိုင်သမျှပဲ။ ငါ ကျောင်းတော်ကို ပြန်သွားရဦးမယ်။ ဟိုဘက်က ကိစ္စတွေ ရှင်းပြီးရင် ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့မယ်။ တစ်ခုပဲ... ဒီကမ္ဘာကို အထင်မသေးနဲ့" ရွှင်းသည် ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

"နေဦး၊ ရွှင်း" လုံချန်းက လှမ်းခေါ်လိုက်သော်လည်း နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူမမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်၏။ သူ ထပ်မံ ခေါ်ကြည့်သော်လည်း သူမ ပေါ်မလာတော့ပေ။

"ထူးဆန်းတဲ့ စမ်းသပ်မှုပဲ။ ဒါကို မြန်မြန်အဆုံးသတ်ပြီး ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်ဆီ ပြန်သွားချင်လှပြီ။ ကျင့်စဉ်မရှိတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နေရတာ တကယ်ကို နေရခက်တယ်။ ရွှင်း မပြောခင်အထိ ငါ သတိမထားမိပေမဲ့ အခု သိသွားတော့မှ အဆင်မပြေမှုကို လုံးဝ ဖျောက်ဖျက်လို့ မရတော့ဘူး" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဝေါင်း..."

သူသည် ရုတ်တရက် ဟိန်းဟောက်သံ တစ်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဪ... ခုနက ငါကြားလိုက်တဲ့ ခြေသံက မင်း ခြေသံကိုး" လုံချန်းက သူ့ရှေ့ရှိ သတ္တဝါကို ကြည့်ကာ ပြုံးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ၏ နောက်ဖက် ၁၀ မီတာခန့် အကွာတွင် ဝက်ဝံကြီးတစ်ကောင် မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ ထိုအညိုရောင် ဝက်ဝံကြီးမှာ ရှစ်ပေခန့် မြင့်မားလေသည်။

ဝက်ဝံကြီးက လုံချန်းအား စိုက်ကြည့်ရင်း ထပ်မံ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြန်သည်။

"ကျင့်စဉ်တောင် မရှိတဲ့ တောရိုင်းဝက်ဝံတစ်ကောင်က ငါ့ကို ခြောက်လှန့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ဟက်... မင်းက ငါ့ထက် နှစ်ပေါင်းထောင်ချီ ငယ်သေးတယ် ကလေးလေး။ ပြန်သွားလိုက်တော့" လုံချန်းက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူသည် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို မယုံကြည်နိုင်အောင် ရှိနေသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ အဆင့် သားရဲများကိုပင် သတ်ဖြတ်ခဲ့သူ ဖြစ်ရာ ယခုအခါ သာမန် သားရဲတစ်ကောင်က သူ့အား သားကောင်ကဲ့သို့ ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ငါ့မှာ ကျင့်စဉ်မရှိတော့ ငါ့ရဲ့ သိုင်းကွက်တွေကို သုံးလို့ မရဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ဓားကိုတော့ သုံးလို့ ရသေးတာပဲ။ နှမြောစရာကောင်းတာက ကျင့်စဉ်မပါဘဲ ဓားသိုင်းကွက်တွေ သုံးလို့မရတာပဲ။ ကိစ္စမရှိပါဘူး... ဝက်ဝံတစ်ကောင်ပဲဟာ။ ကျင့်စဉ် မလိုပါဘူး" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ဘုရင်ဓားကို ထုတ်ယူရန် သူ၏ လက်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း လက်တွင် မည်သည့် လက်စွပ်မျှ ရှိမနေပေ။

"ဟာ... သွားပြီ၊ ငါ့ရဲ့ ရှေးဟောင်းလက်စွပ်ရော။ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အစစ်မှာ ကျန်ခဲ့တာလား။ ရွှင်း... နင်ကတော့ တကယ်ပဲ။ ငါ့ကို ကြိုပြောထားသင့်တာပေါ့" လုံချန်းက သူ့ထံသို့ ပြေးဝင်လာသော ဝက်ဝံကြီးကို ကြည့်ကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

ဝက်ဝံကြီးမှာ ထွားကြိုင်းလှသော်လည်း အလွန်ပင် မြန်ဆန်လှသည်။ စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် လုံချန်း၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူ၏ လက်သည်းဖြင့် ရွယ်လိုက်သည်။

လုံချန်းက ဝက်ဝံကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ဟင်းလင်းပြင်နက်မှောင်ရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်နိယာမကို အသုံးပြုကာ ဝက်ဝံ၏ လက်သည်းများ မထိမှန်မီမှာပင် တစ်နေရာသို့ ကူးပြောင်းသွားတော့သည်။

လုံချန်းသည် အနီးရှိ သစ်ပင်တစ်ပင်၏ သစ်ကိုင်းပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီး ဝက်ဝံကြီးအား ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

အခန်း (၆၅၄) အလိုက်သိလှသော သွေးမျိုးဆက်ကျောင်းတော်

"ငါ့မှာ ဓားမရှိရင် မင်းကို မသတ်နိုင်ဘူးလို့ တကယ်ထင်နေတာလား။ ငါ့မှာ သိုင်းကွက်တွေနဲ့ ဓားမရှိရင်တောင် မင်းလို ဝက်ဝံတစ်ကောင်ကိုတော့ အနည်းဆုံး သတ်နိုင်ပါသေးတယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း သစ်ကိုင်းပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ကျမသွားဘဲ သစ်ကိုင်းကို လက်ဖြင့်လှမ်းဆွဲကာ လေထဲတွင် ခဏမျှ တွဲလောင်းခိုနေလိုက်သည်။

သူသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ရှေ့နောက် လွှဲယမ်းလိုက်ရာ သစ်ကိုင်းမှာ သူ၏ အလေးချိန်ကြောင့် ကျိုးကျသွားတော့သည်။ သစ်ကိုင်းကျိုးသွားချိန်တွင် လုံချန်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ သက်သာချောင်ချိစွာ ဆင်းသက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏လက်ထဲတွင် သစ်ကိုင်းက ပါမလာခဲ့ပေ။

လုံချန်းသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျလာသော သစ်ကိုင်း၏ ချွန်ထက်သည့် အပိုင်းကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဝက်ဝံကြီးသည် လုံချန်းကို ပြန်တွေ့သွားပြီးနောက် သူ၏ထံသို့ အရှိန်ဖြင့် ပြေးဝင်လာပြန်သည်။

"မင်းက တကယ်ကို သေချင်ဇော အင်မတန် ကြီးနေတာပဲ" လုံချန်းက ပြေးဝင်လာသော ဝက်ဝံကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဝက်ဝံကြီးမှာ လုံချန်းအနားသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လုံချန်းမှာ တစ်ဖန် ပျောက်ကွယ်သွားပြန်ပြီး ဝက်ဝံ၏ ခေါင်းပေါ်တွင် ပေါ်လာကာ ချွန်ထက်သော သစ်ကိုင်းဖြင့် အရှိန်ကုန် စိုက်ချလိုက်သည်။ သစ်ကိုင်းမှာ ချွန်ထက်သော်လည်း ဝက်ဝံ၏ မာကျောလှသော ဦးခေါင်းခွံကို ထိုးဖောက်နိုင်ခြင်း မရှိဘဲ နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားခဲ့သည်။

"ဟာ... ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ ဒီကောင်ရဲ့ အရေခွံက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မာနေရတာလဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း နောက်သို့ ခုန်ဆုတ်လိုက်ကာ သေဆုံးနေသော လူငယ်၏ အလောင်းအနားတွင် ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ဝက်ဝံကြီးက လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်နေစဉ် လုံချန်းမှာမူ သူ၏လက်ထဲမှ ကျိုးသွားသော သစ်ကိုင်းကို ကြည့်ကာ ဘာဆက်လုပ်ရမည်ကို စဉ်းစားနေမိသည်။ သူ့တွင် ချွန်ထက်သော လက်နက် မရှိပေ။ အကယ်၍ သူ့တွင် အညံ့ဆုံးသော ဓားတစ်လက်သာ ရှိခဲ့လျှင်ပင် ခုနက တိုက်ကွက်ဖြင့် ထိုဝက်ဝံကို သတ်နိုင်လိမ့်မည်ဟု သူ ယုံကြည်သည်။ သို့သော် အခုတော့ ခိုင်ခံ့မှုမရှိသော သစ်ကိုင်းကသာ ကျိုးသွားခဲ့ရသည်။

လုံချန်းက ဝက်ဝံကို မည်သို့သတ်ရမည်ဟု စဉ်းစားနေစဉ်မှာပင် ဝက်ဝံကြီး၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် အမည်းရောင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဝက်ဝံ၏ နောက်ကျောတွင် ၎င်းထက် နှစ်ဆခန့် ပိုမိုကြီးမားသော ဝက်ဝံရိပ်မည်းကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုဝက်ဝံရိပ်ကြီးက ပါးစပ်ကို ဟလိုက်ရာ အမည်းရောင် မီးတောက်များမှာ လုံချန်းရှိရာသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

လုံချန်းမှာ ယခုအခါ သာမန်လူသား ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်နေသဖြင့် ထိုမီးတောက်များကို အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ဝေခွဲမနေတော့ဘဲ နေရာပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြုကာ တိုက်ခိုက်မှုအား ရှောင်လိုက်ပြီး ဝက်ဝံ၏ နောက်ဘက် မီတာ တစ်ရာခန့်အကွာတွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

လုံချန်း လွတ်မြောက်သွားခဲ့သော်လည်း ထိုမီးတောက်များမှာ သွေးအိုင်အတွင်း လဲလျောင်းနေသော လူငယ်၏ အလောင်းကိုတော့ လောင်ကျွမ်းသွားစေခဲ့သည်။ လုံချန်းမှာ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"ဒီလူရဲ့ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ ပျက်စီးသွားပြီပေါ့။ ငါ့အတွက်တော့ ကောင်းတာပေါ့၊ သူ့နေရာမှာ အစားဝင်ဖို့ ပိုလွယ်သွားတာပေါ့။ ဒီဝက်ဝံကို သတ်နေလို့လည်း ဘာမှ ထူးလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကျင့်စဉ်လည်းမရှိ၊ လက်နက်လည်း မရှိဘဲနဲ့ အားစိုက်နေရတာ အချိန်ကုန်တာပဲ အဖတ်တင်မယ်။ ငါ ဒီကနေပဲ ထွက်သွားတော့မယ်။ ပြဿနာက ဒီလူရဲ့ မြို့က ဘယ်ဘက်မှာ ရှိမလဲဆိုတာပဲ" လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဝက်ဝံကြီးက သူ့အား ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လာပြန်သည်။

လုံချန်းက တစ်ဖန် နေရာပြောင်းခြင်းကို အသုံးပြုကာ တိုက်ခိုက်မှုမှ ရှောင်တိမ်းလိုက်ပြီး အခြားတစ်ဖက်တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"လူခြေရာတွေလား"

လုံချန်း နေရာသစ်တွင် ပေါ်လာချိန်၌ မြေပြင်ပေါ်တွင် လူခြေရာများကို မြင်တွေ့လိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

"ခြေရာတွေက ဟိုဘက်ကို သွားနေတာပဲ။ မြို့ကလည်း ဟိုဘက်မှာပဲ ရှိမှာပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း စတင် ပြေးလွှားတော့သည်။

သူသည် ပြေးလိုက်၊ နေရာပြောင်းလိုက် လုပ်ဆောင်ရင်း ဝက်ဝံကြီးနှင့် အလှမ်းဝေးအောင် လုပ်ကာ လူခြေရာများနောက်သို့ လိုက်ပါခဲ့သည်။ သူသည် ဝက်ဝံကြီး လမ်းကြောင်းလွဲသွားစေရန်အတွက် နေရာအချို့သို့ မှားယွင်းကူးပြောင်းပြရင်း နောက်ဆုံးတွင် ဝက်ဝံကြီး၏ ရန်မှ လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် လူခြေရာများအတိုင်း ဆက်လက်လိုက်ပါလာရာ နောက်ဆုံးတွင် တောအုပ်အဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ တောအုပ်မှ ထွက်လိုက်သောအခါ မြို့ရိုးကြီးတစ်ခုကို လှမ်းမြင်လိုက်ရသည်။

"ဒါ မြို့ဖြစ်ရမယ်" လုံချန်းက ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် တောအုပ်ထဲမှ ထွက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်မိသည်။

"နေဦး... ငါက ဒီလူ့နေရာမှာ အစားဝင်ရမှာလေ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မျက်နှာက ဒီလူနဲ့ မတူသေးဘူးပဲ။ လှည့်စားခြင်းမျက်နှာဖုံးသာ မရှိရင် ဒါက ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ တကယ်လို့ သွေးမျိုးဆက်ကျောင်းတော်က ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ဖန်တီးပေးတယ်ဆိုရင် အဲဒီလူရဲ့ မျက်နှာနဲ့ပဲ ဖန်တီးပေးသင့်တာလေ။ အခု ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ" လုံချန်းက တွေးတောနေမိသည်။

သူသည် အဖြေတစ်ခုကို ရှာဖွေရင်း မတ်တတ်ရပ်နေမိသည်။ သူသည် ဖူချန်း အဖြစ် ဟန်ဆောင်နိုင်ရန်အတွက် ဝတ်ရုံ သို့မဟုတ် တစ်ခုခုဖြင့် မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ထားရမည်လော။

သူ တွေးတောနေစဉ်မှာပင် ထူးဆန်းသောအရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လာခဲ့သည်။

လေထဲမှနေ၍ အရာတစ်ခုမှာ သူ့ရှေ့တွင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မျက်နှာဖုံးတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ့ရဲ့ လှည့်စားခြင်းမျက်နှာဖုံး ပါလား။ သွေးမျိုးဆက်ကျောင်းတော်က တကယ်ကို အလိုက်သိတာပဲ" လုံချန်းသည် မျက်နှာဖုံးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝမ်းသာအားရ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"ချစ်လှစွာသော သွေးမျိုးဆက်ကျောင်းတော်ကြီးခင်ဗျာ... ကျွန်တော့်ရဲ့ ရှေးဟောင်းလက်စွပ်ကိုလည်း ပေးလို့ ရမလား။ အဲဒါမှမဟုတ်ရင် အနည်းဆုံး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘုရင်ဓားကိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ပေးပါဦး" လုံချန်းက အခြားသော ပစ္စည်းများကိုလည်း ရလိုရငြား အရှက်မရှိ တောင်းဆိုလိုက်ပြန်သည်။

သူသည် မိနစ်အနည်းငယ်မျှ စောင့်ဆိုင်းနေသော်လည်း မည်သည့်အရာမျှ ထပ်မံ ပေါ်မလာခဲ့ပေ။

"ကောင်းပြီလေ... ကပ်စေးနှဲလိုက်တာ။ ငါ့ပစ္စည်းတွေ မပါဘဲနဲ့လည်း ငါ့ရဲ့ ပန်းတိုင်ကို ရောက်အောင် သွားပြပါ့မယ်" သူက စိတ်ပျက်သံဖြင့် ပြောဆိုရင်း မျက်နှာဖုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူသည် မျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်လိုက်ရာ ၎င်းမှာ အလုပ်လုပ်သွားပြီး လုံချန်း၏ မျက်နှာအား သေဆုံးသွားသော လူငယ်၏ မျက်နှာအတိုင်း ပြောင်းလဲပေးလိုက်သည်။

ထိုလူငယ်၏ မျက်လုံးများတွင် ကွင်းမည်းများ ရှိနေပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ အမြဲတမ်း ဒေါသထွက်နေသော ပုံစံမျိုး ရှိနေသည်။

လုံချန်းသည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို ကြည့်လိုက်ရာ ထိုလူငယ်၏ အဝတ်အစားများနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်နေသည်အား တွေ့ရသည်။ သူသည် အဝတ်အစားပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီးနောက် မြို့အဝင်သို့ ဖြည်းညှင်းသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

သူ မြို့အဝင်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ကင်းစောင့်များက သူ့ကို မြင်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကြသည်။

"ဟင်း... ဒီသစ္စာဖောက်ရဲ့သားက ဒီလို အန္တရာယ်များတဲ့ တောထဲကနေ အသက်ရှင်ပြီး ပြန်လာနိုင်သေးတာပဲ။ အမှိုက်ကတော့ ဘယ်တော့မှ မသေဘူးဆိုတာ တကယ်ပဲ" ကင်းစောင့်တစ်ဦးက လုံချန်းကို ရွံရှာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟား... ကြွက်တွေက အသက်ရှည်တတ်တာပဲလေ။ အကြီးဆုံး ကြွက်ကြီးကို မင်း မေ့နေပြီလား။ သူ့အဖေလေ။ သူ့ကို ကျွေးမွေးထားတဲ့ နိုင်ငံကို သစ္စာဖောက်ပြီး အခုထိ တစ်နေရာရာမှာ ချမ်းချမ်းသာသာ နေနေဦးမှာပဲ။ အဲဒီကောင် တကယ်ကို ယုတ်မာတာပဲ။ ကြွက်တွေက အသက်ရှည်တာပဲ" နောက်ထပ် ကင်းစောင့်တစ်ဦးက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဟား... ဒါပေမဲ့ သူက အသုံးမကျတဲ့ ကြွက်တစ်ကောင်ပါပဲ။ အန္တရာယ်ရှိတဲ့ တောထဲကို သွားပြီးတော့ ဘာတန်ဖိုးရှိတဲ့ အသီးအနှံမှလည်း ပါမလာဘူး။ အမှိုက်ကတော့ အမြဲတမ်း အမှိုက်ပါပဲ"

ကင်းစောင့်များမှာ ဝိုင်း၍ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

လုံချန်းသည် သူတို့၏ ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်သံများကို ကြားနေရသော်လည်း ဘာမျှ ပြန်မပြောဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ သူတို့၏ ဘေးမှ ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။

လုံချန်းသည် သူတို့၏ စကားများကို ကြားရသောအခါ အချို့အရာများကို နားလည်သွားခဲ့သည်။

ဖူချန်းသည် တောအုပ်အတွင်းမှ အရင်းအမြစ်အချို့ကို ရရှိရန်အတွက် မြို့မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပုံရသည်။ တောအုပ်အတွင်းမှာပင် တစ်စုံတစ်ဦးက သူ့အား သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ကင်းစောင့်များမှာမူ ထိုအကြောင်းကို မသိရှိကြပေ။ သိခဲ့လျှင်မူ သူတို့မှာ ယခုထက် ပို၍ အံ့သြသွားကြလိမ့်မည်။

"ကင်းစောင့်တွေက ဝိညာဉ်အခြေတည် အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေပဲ။ ရွှင်း ပြောတာ မှန်တယ်။ ဒီကမ္ဘာမှာလည်း ကျင့်စဉ်တွေ ရှိနေတာပဲ။ ဖူချန်း အနေနဲ့ ဒီနေရာမှာ ဘုရင်ဖြစ်ဖို့ ဆိုတာတော့ လွယ်မှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။