အခန်း (၆၅၉-၆၆၀)

အခန်း (၆၅၉) ဗာမီလီယံ၏ ရည်ရွယ်ချက်

လုံချန်းသည် သူ၏ လက်ရှိခန္ဓာကိုယ်မှာ အသက် ၁၉ နှစ်ကျော်နေပြီဖြစ်ပြီး ချီစွမ်းအား အစအနပင် မရှိကြောင်း သိရှိထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အစကနေ ပြန်လည်ကာ ပိတ်ဆို့နေသော သွေးကြောများကို ဖွင့်လှစ်သည့် အဆင့်ကို ပြန်လည် ကျော်ဖြတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ယခုမှာ သာမန်လူသား ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်နေသဖြင့် ခံစားရမည့် နာကျင်မှုအတွက် သူ စိုးရိမ်မိသည်။ သူ၏ ခုခံနိုင်စွမ်းနှင့် ခွန်အားများမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ မရှိတော့ပေ။ သူ့တွင် ရှိသည်မှာ ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်သာ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် စိတ်ဓာတ်တစ်ခုတည်းနှင့် မလုံလောက်ပေ။ အကယ်၍ လူများ ပြောသကဲ့သို့ နာကျင်မှုမှာ အလွန်အမင်း ပြင်းထန်လွန်းပါက ကျင့်စဉ်လမ်း တစ်ဝက်တစ်ပျက်မှာပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တောင့်မခံနိုင်ဘဲ သေဆုံးသွားနိုင်သည် မဟုတ်လော။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူထုတ်လိုက်ပြီးနောက် သွေးကြောများ ဖွင့်လှစ်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်လိုက်တော့သည်။

လုံချန်းတစ်ယောက် အရွယ်ရောက်ပြီးမှ သွေးကြောဖွင့်ရသည့် ဝေဒနာကို အလူးအလဲ ခံစားနေရချိန်တွင် ဝိညာဉ်သခင် ဗာမီလီယံမှာမူ ရုမျိုးနွယ်စု၏ စံအိမ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

သူသည် မည်သူ့ခွင့်ပြုချက်ကိုမျှ မတောင်းဘဲ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကာ ရုမျိုးနွယ်စု၏ အကြီးအကဲ ရုဝမ်ရှိရာ အခန်းထဲသို့ တိုက်ရိုက် ဝင်သွားခဲ့သည်။

ရုဝမ်မှာလည်း ဝိညာဉ်စစ်သည်တော် တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဗာမီလီယံနှင့် မတူသည်မှာ သူသည် ဖီးနစ်အဖွဲ့အစည်း၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး မဟုတ်ခြင်းပင်။ ရုဝမ်သည် အဖွဲ့အစည်းသို့ ဝင်ရန် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုခဲ့သော်လည်း ကျရှုံးခဲ့ဖူးသည်။

ထိုစဉ်က စာမေးပွဲတွင် ဗာမီလီယံ နှင့် သစ္စာဖောက် ဖူမင်းတို့သာ ရွေးချယ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဖီးနစ်အဖွဲ့အစည်းတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသူများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။ ဖူမင်းနှင့် ဗာမီလီယံတို့မှာ အဖွဲ့အစည်း၏ အဖိုးတန် ရတနာနှစ်ပါးဟုပင် တင်စားခံခဲ့ရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ အဖွဲ့အစည်း၏ အင်အားအကောင်းဆုံး စစ်သည်တော်များ ဖြစ်ကြသလို ရင်းနှီးသော သူငယ်ချင်းများလည်း ဖြစ်ကြသည်။

လွန်ခဲ့သော စစ်ပွဲကြီးအတွင်း အင်အားကြီး ဝိညာဉ်စစ်သည်တော် အချို့နှင့်အတူ နတ်ဆိုး ဖူမင်းကို အရှေ့ဘက် ခံစစ်တပ်မှူးအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့ပြီး ဗာမီလီယံကိုမူ အနောက်ဘက် တပ်မှူးအဖြစ် တာဝန်ပေးခဲ့သည်။

ကံဆိုးစွာပင် အရှေ့ဘက် စစ်မျက်နှာတွင် အရာအားလုံး ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး အာခ်ရှာနိုင်ငံတော် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရသည်။ ထိုနေရာမှာပင် ကြီးမားသော သစ္စာဖောက်မှုကြီး ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းပင်။ နတ်ဆိုး သည် ရန်သူကို သတ်မည့်အစား မိမိ၏ အဖွဲ့ဝင်များကိုသာ ပြန်လည် သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ စစ်ပွဲမှာ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့ပြီး နတ်ဆိုးမှာလည်း ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုစစ်ပွဲပြီးနောက် ဗာမီလီယံမှာ ဖီးနစ်အဖွဲ့အစည်း ၏ အငြင်းပွားဖွယ်မရှိသော ခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နတ်ဆိုး မရှိတော့သည့်နောက်တွင် ဗာမီလီယံမှာ အာခ်ရှာ နိုင်ငံ၏ အင်အားအကောင်းဆုံး ဝိညာဉ်စစ်သည်တော် ဖြစ်လာခဲ့တော့သည်။

"ဗာမီလီယံ၊ မင်း ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲ။ ငါ့သားက ဘာလို့ ဒီလို အခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ။ မင်း တစ်ခုခု လုပ်လိုက်တာလား" ရုဝမ်က မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော သူ၏သားကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ သူသည် သားဖြစ်သူကို ထူမရန် သို့မဟုတ် ဒဏ်ရာများအား ကြည့်ရန် စိတ်မကူးဘဲ ဗာမီလီယံ၏ အခြေအနေကိုသာ ပို၍ စိုးရိမ်နေပုံရသည်။

"ရုဝမ်... မင်းရဲ့ ရုမျိုးနွယ်စုက ဒီနိုင်ငံမှာ အင်အားကြီးတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက မင်းရဲ့သားကို ဥပဒေတွေကို ချိုးဖောက်ပြီး စိတ်ကြိုက် လုပ်ပိုင်ခွင့် ပေးထားတာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ ပြောလိုက်မယ်... ဒီတစ်ခါတော့ သတိပေးချက်ပဲ။ နောက်တစ်ခါ နိုင်ငံတော်ရဲ့ ဥပဒေကို ချိုးဖောက်တာ ငါ ထပ်တွေ့ရင်တော့ ဒီလောက် သက်ညှာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" ဗာမီလီယံက ပြောဆိုပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

"သူ ဘာလုပ်ခဲ့လို့လဲ ငါ့ကို ပြောဦး။ သူ ပြစ်မှုကျူးလွန်ခဲ့တာလား။ ဒီယုတ်မာတဲ့ကောင်ကို ငါ အပြစ်ပေးနိုင်အောင် သူ ဘာလုပ်ခဲ့သလဲဆိုတာ ငါ သိဖို့ လိုတယ်" ရုဝမ်က ထွက်ခွာသွားသော ဗာမီလီယံ ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့သားက သာမန်လူတစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လူအများရှေ့မှာ သူ့ရဲ့ စစ်ဝိညာဉ် ကို ထုတ်သုံးခဲ့တယ်။ ဝိညာဉ်စစ်သည်တော် တစ်ယောက်က သာမန်လူသားအပေါ် စစ်ဝိညာဉ် မသုံးရဘူးဆိုတာ မင်း သိပါတယ်၊ အဲဒါ ဥပဒေပဲ။ ဒါမျိုး ထပ်ဖြစ်ရင်တော့ ငါ မင်းရဲ့သားကို ဒီကို ပြန်ခေါ်လာပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" ဗာမီလီယံက ပြောဆိုလိုက်ရာ သူ၏ ကျောဘက်တွင် အတောင်ပံများ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပျံသန်းထွက်ခွာသွားတော့သည်။

"သူက သာမန်လူတစ်ယောက်အပေါ်မှာ စစ်ဝိညာဉ်ကို သုံးခဲ့တယ် ဟုတ်လား။ အဲဒီ သာမန်လူက ဘယ်သူမို့လို့ သူ့ကို စစ်ဝိညာဉ် သုံးတဲ့အထိ တွန်းအားပေးနိုင်ခဲ့တာလဲ။ ပြီးတော့ ဒါက ယုတ္တိမရှိဘူး။ ဗာမီလီယံက ဘာလို့ သာမန်လူတစ်ယောက်အတွက်နဲ့ ဝိညာဉ်စစ်သည်တော် တစ်ယောက်ရဲ့ ကိစ္စမှာ ဝင်ပါရတာလဲ။ သူ့ကို တရားမျှတမှုရဲ့ ဝိညာဉ်စစ်သည်တော်လို့ လူတွေ သိထားကြပေမဲ့ တကယ်တမ်း သူ့ကို သိတဲ့သူတွေကတော့ သူက အဲဒီလိုလူစားမျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိကြပါတယ်။ သူက ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘဲ သာမန်လူတစ်ယောက်ကို ကယ်ဖို့ ဝင်ပါမယ့်လူ မဟုတ်ဘူး" ရုဝမ်က မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲနေသော သားဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"မာနကြီးလှတဲ့ ဗာမီလီယံကို သူ့ဂူထဲကနေ ထွက်လာအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့တဲ့ အဲဒီ သာမန်လူက ဘယ်သူများလဲ" သူက ပြောရင်း ပြုံးလိုက်မိသည်။ "စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းသားပဲ။ တကယ်ကို စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်"

မြို့၏ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ လုံချန်း မသိရှိသော အခြားအရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်နေသည်။ သူ သိခဲ့လျှင်ပင် ဤနေရာမှ လူများ၏ မျက်နှာကို မမှတ်မိသဖြင့် မည်သူမည်ဝါမှန်း သိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ ထိုနေရာရှိ ခန်းမဆောင် တစ်ဆောင်အတွင်းတွင် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦး မတ်တတ်ရပ်နေသည်။

သူမသည် ကြာမြင့်စွာကတည်းက မလျှော်ဖွပ်ရသေးသဖြင့် ဖုန်များ ပေကျံနေသော ဟောင်းနွမ်းစုတ်ပြတ်နေသည့် အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

ထိုအမျိုးသမီးတွင် ပခုံးအထိကျသော လှပသည့် ဆံပင်ညိုများ ရှိပြီး ၎င်းကို မြင်းမြီးပုံစံ စည်းနှောင်ထားသည်။ သူမသည် ကြောက်ရွံ့တုန်ရင်စွာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေသည်။

သူမ၏ ရှေ့တွင် အမျိုးသားတစ်ဦးက ကြိမ်လုံးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"တကယ်လို့ အမျိုးသမီးတွေအပေါ် အကြမ်းမဖက်ရဘူးဆိုတဲ့ စည်းမျဉ်းသာ မရှိရင် သစ္စာဖောက်ရဲ့ မိန်းမကို အရိုက်ခံဖို့အတွက် ငါ ပိုက်ဆံပေးစရာတောင် မလိုဘူး။ တောက်... ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားဆိုတာ သိပ်မများပါဘူး။ ငါ တကယ်ကို ဒေါသထွက်နေတာ။ မင်းရဲ့သားက ငါ့ကို လှောင်ပြောင်ရဲတယ်ပေါ့။ သူ ဘာထင်နေတာလဲ။ သူ ထွက်ပြေးသွားရင် ငါ့ဒေါသတွေက ပြေသွားမယ် ထင်နေတာလား။ ဟက်... ငါက အဲဒီဒေါသတွေကို အဆပေါင်းများစွာ ပြန်ပေးဆပ်ပစ်မယ်" ထိုလူက ပြောလိုက်သည်။

သူသည် လုံချန်းက လှောင်ပြောင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ခဲ့သဖြင့် လူအုပ်ကို ရန်တိုက်ပေးခဲ့သော စိမ်းရောင်ဆံပင်နှင့် လူပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် လုံချန်းကို ဝိုင်းတိုက်ရန် လှုံ့ဆော်ခဲ့သော်လည်း လုံချန်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သဖြင့် သူ အတော်လေး ဒေါသထွက်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုဒေါသများကို တစ်နေရာရာတွင် ပုံချလိုသော်လည်း မည်သည့်နေရာတွင် ပုံချရမည်ကို မသိပေ။ သာမန်လူတစ်ယောက်ကို သွားရောက် တိုက်ခိုက်၍လည်း မရပေ။ ထိုအချိန်တွင် လုံချန်း၏ မိခင်မှာ ငြိမ်းချမ်းရေးခန်းမတွင် အလုပ်လုပ်နေသည်ကို သူ သတိရသွားသည်။ ၎င်းကို ငြိမ်းချမ်းရေးခန်းမဟု ခေါ်သော်လည်း အမှန်တကယ်မှာမူ ပိုက်ဆံရရန်အတွက် မိမိကိုယ်ကိုယ် အခြားသူများ၏ ရိုက်နှက်မှုကို ခံယူရန် သဘောတူထားသူများ ရှိသည့် နှိပ်စက်ရေးခန်းမတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဤနေရာတွင် အလုပ်လုပ်သူများမှာ မိမိတို့၏ သဘောဆန္ဒအလျောက် လက်ခံထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းမှာ တရားမဝင်ပေ။ ခန်းမပိုင်ရှင်များက အလုပ်သမားအမျိုးမျိုးအတွက် အခကြေးငွေများ သတ်မှတ်ထားသည်။ ထိုနည်းတူပင် ဖူမင်း၏ ဇနီး မီလျာယီမှာလည်း နိုင်ငံတော်က အမုန်းဆုံးလူ၏ ဇနီးဖြစ်သဖြင့် သူမကို ရိုက်နှက်လိုသူများပြားကာ အဖိုးအခမှာ အမြင့်ဆုံး သတ်မှတ်ခြင်း ခံထားရသည်။ သူမကို ၅ မိနစ်ခန့် ကြိမ်ဖြင့် ရိုက်ရန်အတွက် ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြား ပေးရသော်လည်း သူမကမူ ကြေးနီဒင်္ဂါး တစ်ပြားသာ ရရှိသည်။ ပိုက်ဆံအများစုကို ခန်းမပိုင်ရှင်များကသာ သိမ်းယူထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။

မီလျာယီ တွင် သူမကို အလုပ်ခန့်မည့် အခြားနေရာ မရှိသဖြင့် သားဖြစ်သူအား ကျွေးမွေးနိုင်ရန်အတွက် ဤနေရာတွင်သာ အလုပ်လုပ်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။

အခန်း (၆၆၀) ကွပ်မျက်ခြင်း

"ဒီ ၅ မိနစ်စာအတွက် ငါ့စုဆောင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေရော ပါသွားပြီး ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားလုံး ပေးခဲ့ရတာ။ ဒါပေမဲ့ စက္ကန့်တိုင်းကို ငါ အရသာခံပြီး ရိုက်မှာ" ထိုလူသည် ယုတ်မာစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း သူ၏ ကြိမ်လုံးကို မြှောက်ကာ မီလျာယီ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ အားကုန် ရိုက်ချလိုက်တော့သည်။

နာကျင်လှသော လုပ်ငန်းစဉ်ကြီး ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက်တွင်မူ လုံချန်းသည် သူ၏ သွေးကြော အားလုံးကို အောင်မြင်စွာ ဖွင့်လှစ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အမိုးပေါ်တွင် လှဲလျောင်းရင်း အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရသည်။ သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာလည်း ချွေးများဖြင့် ရွဲစိုနေပြီး နှလုံးခုန်သံများမှာလည်း မြန်ဆန်နေဆဲပင်။

"ဟူး... တကယ်ကို နာကျင်တာပဲ။ အသက် ၁၅ နှစ်ကျော်တဲ့သူတွေ ဘာလို့ ကျင့်စဉ်မစကြသလဲဆိုတာ အခုမှ ငါ ကောင်းကောင်းနားလည်တော့တယ်။ ဒါက သေမတတ် ခံစားရတာပဲ။ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဓားအစင်းပေါင်း ထောင်ချီနဲ့ တရစပ် အထိုးခံနေရသလိုပဲ။ တော်သေးတာပေါ့... အခုတော့ ပြီးသွားပြီ" လုံချန်းက မတ်တတ်ထိုင်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဒါတွေ ပြီးသွားပြီဆိုတော့ မနက်ဖြန် သွေးကြောတွေ ပြန်ငြိမ်သွားတာနဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းကို စလို့ရပြီ။ ငါ့ရဲ့ အစစ်အမှန် ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ တစ်ခါ ကျင့်ကြံဖူးပြီးသားဆိုတော့ အခုတစ်ခေါက်က အရင်ကထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမြန်မှာ သေချာတယ်။ အလွန်ဆုံး တစ်လအတွင်းမှာတင် ဒီခန္ဓာကိုယ်ကို ရွှေအမြူတေ အဆင့် အထွတ်အထိပ်အထိ ရောက်အောင် လုပ်နိုင်ရမယ်" သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တွေးလိုက်သည်။

သူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး အဆောက်အအုံ၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"အခုတော့ တည်းခိုဖို့ နေရာတစ်ခု ရှာရမယ်။ သူများအိမ်ခေါင်မိုးပေါ်မှာ ဒီအတိုင်း ဆက်နေလို့တော့ မဖြစ်ဘူး။ ဒီမှာက ညဘက်ဆို တော်တော်အေးမယ့်ပုံပဲ။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်က အေးစိမ့်နေတုန်းပဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ ဘာပစ္စည်းမှလည်း မရှိဘူး။ အအေးဒဏ်ခံဖို့ အဝတ်အစားတောင် ကောင်းကောင်းမရှိဘူးပဲ" သူက လမ်းကြားထဲသို့ ငုံ့ကြည့်ရင်း စဉ်းစားနေမိသည်။

သူသည် လက်ဖျစ်တစ်ချက် တီးလိုက်သည်နှင့် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလွတ်ဖြစ်နေသော လမ်းကြားထဲသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

သူသည် လမ်းကြားထဲမှ အေးအေးလူလူ ထွက်လာခဲ့ပြီး တည်းခိုရန် နေရာတစ်ခုအဖြစ် မျှော်လင့်ကာ မြို့ထဲ၌ လှည့်လည် လျှောက်လှမ်းနေမိသည်။

"ဒီလို မြို့ကြီးထဲမှာတော့ အိမ်အလွတ်အချို့ ရှိမှာပါပဲ။ တစ်အိမ်အိမ်တော့ ရှိရမယ်"

လုံချန်းသည် ကံကောင်းပြီး စွန့်ပစ်ထားသော အိမ်အိုလေးတစ်အိမ် သို့မဟုတ် ဖူချန်း အရင်က နေခဲ့သည့် နေရာကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် ရှာတွေ့နိုင်ရန် မျှော်လင့်နေသည်။

လုံချန်း လမ်းလျှောက်နေစဉ်အတွင်း လူများ၏ စက်ဆုပ်ရွံရှာသော အကြည့်များကို ရရှိနေသော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရန်လာစမည့်သူနှင့်တော့ မဆုံခဲ့ပေ။ လူများက သူ့ကို မည်သို့ပင် လှောင်ပြောင်နေပါစေ သူ့အား လာပြီး တိုက်ခိုက်ခြင်း မရှိသရွေ့ သူ ဂရုမစိုက်ပေ။

လုံချန်း လမ်းလျှောက်လာရင်း အမည်းရောင် အဆောက်အအုံ တစ်လုံးအနားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အနည်းငယ် ဝေးနေသဖြင့် အပေါ်က စာသားများကို မဖတ်နိုင်သော်လည်း ထိုနေရာမှာ ငြိမ်းချမ်းရေးခန်းမဟု ခေါ်သော နေရာပင် ဖြစ်သည်။

လုံချန်းသည် ဖူချန်း၏ မိခင် ထိုခန်းမအတွင်း၌ ရှိနေသည်ကို မသိရှိသေးပေ။

သူသည် ထိုခန်းမဘက်သို့ လျှောက်သွားစဉ် ခန်းမအတွင်းမှ ထွက်လာသော လူတစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ဒါ ခုနက ငါ့ကို ဝိုင်းတိုက်ဖို့ လူတွေကို ဆွပေးနေတဲ့ကောင် မဟုတ်လား။ သူက ဒီမှာ နေတာလား" လုံချန်းက ထိုလူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုလူမှာ ကျေနပ်အားရသော မျက်နှာပေးဖြင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်သို့ လျှောက်သွားနေသဖြင့် လုံချန်းကို သတိထားမိပုံ မရပေ။

"တောက်... ငါ့ရဲ့ စုဆောင်းထားတဲ့ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ကုန်သွားတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်ကို ပျော်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ လုံချန်းရဲ့ အမေကို ငါ ကြိမ်နဲ့ ရိုက်နေတုန်း သူ ငိုနေတာကို ကြည့်ရတာ... ဟားဟားဟား။ ဒီငြိမ်းချမ်းရေးခန်းမက ဘာလို့ ဒီလောက် နာမည်ကြီးသလဲဆိုတာ မထူးဆန်းပါဘူး။ တကယ်ကို ကျေနပ်စရာပဲ။ ငါ့မှာသာ ပိုက်ဆံပိုရှိရင် နေ့တိုင်းလာပြီး လုံချန်းရဲ့ အမေကို လာရိုက်ဦးမှာ" ထိုလူက အသံကိုပင် မနှိမ့်ဘဲ ရယ်မောကာ ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လုံချန်းသည် ထိုစကားများကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသည်။

'ဒီလူတွေက ဖူချန်းကို လုံချန်းလို့ ခေါ်ကြတာဆိုတော့... ခုနက သူပြောတာ ဖူချန်းရဲ့ အမေကို သူ ရိုက်ခဲ့တာပေါ့။ နေဦး... ခုနက တခြားလူပြောတာကလည်း ဖူချန်းရဲ့ အမေက ပိုက်ဆံအတွက် အရိုက်ခံနေရတယ်ဆိုတာပဲ။ ဒီတိရစ္ဆာန်တွေ၊ တစ်ပါးသူရဲ့ မိသားစုအပေါ်မှာ တကယ်ပဲ ဒီလိုတွေ လုပ်နေကြတာလား' သူသည် ဒေါသတကြီး ရေရွတ်ရင်း ခြေလှမ်းများကို မြှင့်လိုက်သည်။

သူသည် ခန်းမဝင်ပေါက်နှင့် မီတာအနည်းငယ်အကွာသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လမ်းလျှောက်လာသည်ဟု ပြောသည်ထက် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အတင်းတွန်းရွှေ့ကာ ထွက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးတွင် ကြိမ်ဒဏ်ရာများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာလည်း သွေးစွန်းနေသော အစင်းကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ သူမ၏ ကျောပြင်၊ လက်ဖဝါးနှင့် ခြေထောက်များတွင်လည်း ကြိမ်ဒဏ်ရာများက ထင်ထင်ရှားရှား ရှိနေသည်။ သူမမှာ လမ်းပင်ဖြောင့်အောင် မလျှောက်နိုင်ပေ။ သူမ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းတိုင်းမှာ သေလောက်အောင် နာကျင်နေရသည်ကို လုံချန်းမှာ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှတစ်ဆင့် သိမြင်နိုင်သည်။

လုံချန်းသည် ထိုအမျိုးသမီးကို စူးစမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုအမျိုးသမီးမှာ ဖူချန်း ၏ မိခင်လား သို့မဟုတ် ဤခန်းမတွင် အလုပ်လုပ်နေသည့် အခြားသူတစ်ယောက်လားဆိုသည်ကို သူ သိချင်နေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ လုံချန်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

"ချန်းအာ။ သား... သား ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ။ မြို့ရဲ့ ဒီဘက်အခြမ်းကို မလာပါနဲ့လို့ အမေ မှာထားတယ်မဟုတ်လား" ထိုအမျိုးသမီးက သူမ၏ မျက်ရည်များကို အမြန်သုတ်ရင်း အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။

လုံချန်းသည် သက်ပြင်းအရှည်ကြီး ချလိုက်မိပြီး လက်သီးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်လိုက်သည်။

'ဒီယုတ်မာတဲ့ကောင်၊ ဒါကြောင့် သူက ဖူချန်းရဲ့ အမေကို ရိုက်ခဲ့တာလို့ ပြောနေတာကိုး။ အနာဂတ် ဘုရင်တစ်ပါးရဲ့ မိခင်ကို တိုက်ခိုက်ရဲတဲ့ အကျိုးဆက်က ဘာလဲဆိုတာ ငါ အဲဒီကောင်ကို ကောင်းကောင်း သိအောင် လုပ်ပေးရမယ်။ ဘုရင်ရဲ့ မိသားစုကို တိုက်ခိုက်ရဲတဲ့သူမှာ ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ အဲဒါက ကွပ်မျက်ခြင်းပဲ။ ဒီမြို့ထဲမှာ ရန်ဖြစ်တာကို တားမြစ်ထားတယ်ဆိုတာ ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး၊ ပြစ်မှုဖြစ်တယ်ဆိုတာလည်း ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး။ အဲဒီကောင်ကို အလောင်းတောင် ရှာမတွေ့နိုင်လောက်အောင် သေစေရမယ်' လုံချန်းသည် အမျိုးသမီးကို ရိုက်နှက်ပြီးနောက် အေးအေးလူလူ ထွက်သွားသော ထိုလူ၏ ကျောပြင်အား ကြည့်ရင်း တွေးနေမိသည်။

သူသည် ခန်းမရှေ့တွင် ရပ်နေသော အမျိုးသမီးထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး သူမကို ထိန်းပေးရန်အတွက် သူမ၏ ကိုယ်ကို ဖေးမလိုက်သည်။

"အမေ... အမေ အဆင်ပြေပါတယ်။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ ဒါတွေက ဒဏ်ရာ နည်းနည်းလေးပါ။ လှေကားပေါ်က ချော်ကျလို့ ဒဏ်ရာရသွားတာပါ၊ တခြား ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး" ထိုအမျိုးသမီးက နာကျင်မှုများကို ဖုံးကွယ်ရင်း ပြုံးပြရန် ကြိုးစားကာ ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်ရအောင်" လုံချန်းသည် ထိုအမျိုးသမီးကို ပြန်လည် ငြင်းခုံခြင်း မပြုတော့ဘဲ အိမ်ပြန်ရန်သာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးမှာ အနားယူရန် လိုအပ်နေသည်။ ကျန်သည့်အရာ အားလုံးကိုတော့ နောက်မှ ကိုင်တွယ်ရလိမ့်မည်။

"အဲဒါ... အဲဒါပေါ့။ အိမ်ပြန်ကြစို့" အမျိုးသမီးက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

သူမသည် ပထမဆုံး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ နာကျင်မှုကို မနည်းဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း မရည်ရွယ်ဘဲ နာကျင်စွာ အသံထွက်သွားမိသည်။

"ခဏလေး... လမ်းမလျှောက်ပါနဲ့တော့။ အမေ လမ်းပဲ ညွှန်ပြပေး၊ ကျွန်တော် ချီသွားမယ်" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။ အကယ်၍ သူ လမ်းမသိပါက အမျိုးသမီးက သံသယဝင်သွားနိုင်သဖြင့် သူက အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ "အမေ့ကို ဒီလို မြင်လိုက်ရတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်တွေက လုံးဝ ဗလာဖြစ်သွားပြီ။ အိမ်ကိုတောင် ဘယ်လို ပြန်ရမလဲဆိုတာ မသိတော့ဘူး"

အမျိုးသမီးက ဘာမှ မပြောနိုင်ခင်မှာပင် လုံချန်းသည် သူမ၏ ခြေထောက်အောက်နှင့် ပခုံးအောက်မှနေ၍ မ,ချီလိုက်တော့သည်။

"အစပိုင်းမှာ နည်းနည်းတော့ နာလိမ့်မယ်နော်" သူက ပြောလိုက်ရင်း သူမကို ချီလိုက်ရာ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ဖိအားများ သက်ရောက်သွားသဖြင့် သူမမှာ ခဏမျှ နာကျင်သွားသော်လည်း ထိုနာကျင်မှုမှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သည်။