အခန်း (၃၈၆)

ထိုလူသည် နက်ပြာရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ဟယ်

မြောင်ဓား ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ညလေအေးများကြားတွင် သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ပညာရှင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်ရှားနေသည်။

"မင်း ဘယ်သူလဲ"

မိန်းမစိုးလျောင်သည် နန်းတွင်းတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကျင်လည်ခဲ့သူဖြစ်၍ စိတ်ဓာတ်စေ့စပ်သေချာလှရာ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ဤနေရာသို့ တမင်တကာ မျှားခေါ်လာခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရိပ်မိလိုက်သည်။

သူသည် လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ထားပြီး လက်ဖဝါးထဲတွင် အဆိပ်လူးမြားတိုတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဒါဟာ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် စံမြန်းတဲ့ နန်းတော်ပဲ။ ဒီနေရာကို ကျူးကျော်တာဟာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမှာဖြစ်ပြီး မင်းရဲ့ ဆွေခုနစ်ဆက် မျိုးခုနစ်ဆက်လုံး သေဒဏ်ပေးခံရမယ့် အပြစ်မျိုးပဲ"

"ငါက ကျန်းလိုင်ဇီပဲ"

ဝတ်စုံရှည်ဝတ်လူသည် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ တည်ငြိမ်လှသော အရှိန်အဝါနှင့် လုံးဝမလိုက်ဖက်သည့် ရုပ်ဆိုးလှသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

"ကျန်းလိုင်ဇီ ဟုတ်လား"

မိန်းမစိုးလျောင်သည် ထိုနာမည်ကို စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။

သူ သေချာပေါက် ကြားဖူးပါသည်။

ဤ ကျန်းလိုင်ဇီဆိုသူသည် မကြာသေးခင်က အမွှေးတိုင် နတ်ဘုရားဂိုဏ်း နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ထားသူဖြစ်ပြီး အခုထိ အသက်ရှင်နေနိုင်ခြင်းမှာ သူ၏ အရည်အချင်းမှာ မသေးလှကြောင်း သက်သေပြနေခြင်းပင်။

သူက မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာက မင်းလာရမယ့်နေရာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကို ကျေနပ်လောက်တဲ့ ရှင်းပြချက်မျိုး မပေးနိုင်ရင်တော့ မင်း ဒီကနေ ပြန်ထွက်သွားနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမှာမဟုတ်ဘူး"

"ဟဲဟဲ"

ချန်ဆန်းရှီက ဆိုလိုက်သည်။ "တကယ်လို့ မင်းရဲ့ မသေမျိုးရှာဖွေရေးမျှော်စင် က အမှတ်အသားသာ ပေါ်သွားမယ်ဆိုရင် မင်းလည်း ဒီကနေ လွယ်လွယ်နဲ့ ထွက်သွားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား"

"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ"

မိန်းမစိုးလျောင် တစ်ယောက် အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

ဤ ကျန်းလိုင်ဇီ ဆိုသူသည် အမွှေးတိုင် နတ်ဘုရားဂိုဏ်း ကို ရှာဖွေနိုင်ရုံတင်မကဘဲ သူတို့၏ အမှတ်အသားကိုပါ သိနေသည်။ တကယ်လို့ ဒါသာ ပြင်ပကို ပေါက်ကြားသွားလျှင်...

သူက သတိပေးလိုက်သည်။ "ပြောစမ်း... မင်းရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ"

"သိပ်ပြီး တင်းမာမနေပါနဲ့ မိန်းမစိုးကြီး"

ချန်ဆန်းရှီက တည်ငြိမ်စွာ ဆိုသည်။ "ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို ဒီကို ဖိတ်ခေါ်ရတာက ဇီဝေတောင်ထိပ်မှာ ဝှက်ထားတဲ့ မသေမျိုး လမ်းစဉ်ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးကို ဝေမျှချင်လို့ပါ"

"မသေမျိုး လမ်းစဉ် ဟုတ်လား..."

မိန်းမစိုးလျောင်က ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားသည်။ "မင်း ဒါကိုတောင် သိနေတာလား။ မင်းရဲ့ စကားအရဆိုရင် တစ်ခုခု ရှာတွေ့ထားပုံရတယ်"

"မှန်တယ်"

ချန်ဆန်းရှီက ဆက်ပြောသည်။ "မိန်းမစိုးကြီးအနေနဲ့ ကျွန်တော်နဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ဖို့ ဆန္ဒရှိမလားလို့ သိချင်ပါတယ်။ ရှာတွေ့သမျှကို ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက် အညီအမျှ ခွဲယူကြမယ်၊ ဘယ်လိုလဲ"

သူ၏ မူလရုပ်သွင်ကို သုံးပြီး မသေမျိုးရှာဖွေရေးမျှော်စင် ဆီကနေ နောင်တစ်ချိန်မှာ ပြဿနာတက်လာမည့် ဘေးကို ဖိတ်ခေါ်မည့်အစား ရုပ်ဖျက်ထားသည့် အသွင်ဖြင့် ပူးပေါင်းခြင်းက ပို၍ ဘေးကင်းလှပေသည်။

အစီအစဉ် အောင်မြင် မအောင်မြင်ကတော့ နောက်ထပ် ကိစ္စတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။

"..."

အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက် မိန်းမစိုးလျောင် နောက်ဆုံးတွင် သဘောတူလိုက်သည်။ "ဟဲဟဲ... တကယ်လို့ မင်းက တစ်ခုခုကို တကယ်ရှာတွေ့ထားတာဆိုရင် ငါ မင်းကို လိုအပ်တဲ့ အကူအညီတွေ အားလုံး သေချာပေါက် ပေးမှာပါ"

"ကျွန်တော့်နောက် လိုက်ခဲ့ပါ"

ချန်ဆန်းရှီက လမ်းပြလိုက်သည်။

မကြာခင်မှာပင် သူတို့သည် နက်ရှိုင်းသော ရေကန်ကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

"ငါ ဒီကန်အောက်ခြေကို အရင်ကတည်းက အကြိမ်ကြိမ် ရှာဖွေခဲ့ဖူးတယ်၊ ဘာမှ မတွေ့ခဲ့ပါဘူး။ မင်း ငါ့ကို လှည့်စားနေတာလား"

မိန်းမစိုးလျောင်က လွယ်လွယ်နှင့် ယုံမည့်သူ မဟုတ်ပေ။

"ဆင်းကြည့်လိုက်ရင် သိပါလိမ့်မယ်"

"တကယ်လို့ မင်း ငါ့ကို လှည့်စားတာဆိုရင်တော့..."

"ခင်ဗျား ဒီအထိ လိုက်လာခဲ့ပြီးမှ ပြန်လှည့်သွားချင်လို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် လူတွေခေါ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို သတ်မလို့လား"

"..."

တစ်ဖက်လူက အလွန် ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်ကို မြင်သောအခါ မိန်းမစိုးလျောင် အနည်းငယ် စတင် ယုံကြည်လာခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူမှာ ဘယ်လို နည်းလမ်းတွေ ရှိနေမလဲဆိုတာ သူ မသိနိုင်ပေ။

ကြီးမားလှသော မက်လုံးကြောင့် သူ ရေထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်တော့သည်။

ချန်ဆန်းရှီသည် သူ၏ နောက်မှ ကပ်လိုက်သွားခဲ့ပြီး လက်တစ်ဖက်တွင် ဓားကို ကိုင်ကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် လမ်းညွှန်ပြသပေးခဲ့သည်။

ရေအောက်တွင် အကွေ့အကောက်များစွာကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက်။

နောက်ဆုံးတွင် မြေအောက်လိုဏ်ဂူကြီးတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

"ဒီရေကန်နက်ကြီးရဲ့ အောက်မှာ တကယ်ပဲ ဒီလို လျှို့ဝှက်တဲ့နေရာ ရှိနေတာလား"

မိန်းမစိုးအိုကြီးက မယုံနိုင်စရာ အမူအရာဖြင့် အကဲခတ်နေသည်။ "သူရဲကောင်း ကျန်းခင်ဗျား ဒါကို ဘယ်လို ရှာတွေ့တာလဲ"

"ပေါက်ကရတွေ ပြောမနေနဲ့တော့"

ချန်ဆန်းရှီက ထိုလူကို ကျောက်တံခါးကြီးဆီသို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ဒီတံခါးကို ဖွင့်လိုက်"

"အိုး"

ချန်ဆန်းရှီ အစတုန်းက လုပ်ခဲ့သလိုပင် မိန်းမစိုးအိုကြီးသည်လည်း နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်သည်။ သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်ပြီးမှသာ အနားသို့ တိုးသွားကာ သေသေချာချာ စစ်ဆေးလိုက်ပြီး "ဒီတံခါးမှာ ကန့်သတ်ချက် တစ်ခု ရှိနေတယ်၊ သာမန်လူတွေ ဖွင့်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဆိုသည်။

ချန်ဆန်းရှီက တိုက်တွန်းလိုက်သည်။ "ခင်ဗျား ဖွင့်နိုင်မလား၊ မဖွင့်နိုင်ဘူးလား မိန်းမစိုးကြီး"

"ဒါကတော့... ကျွန်တော် စမ်းကြည့်ပါ့မယ်"

မိန်းမစိုးအိုကြီးသည် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ကွယ်ကာ၍ တစ်ခုခုကို လုပ်ဆောင်နေသည်ကိုသာ တွေ့ရသည်။

သူ မည်သည့်နည်းလမ်းကို သုံးနေသည်ဆိုသည်ကို ချန်ဆန်းရှီ သေချာမမြင်ရသော်လည်း ထိုလူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ တိုးထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သိပ်မကြာခင်မှာပင် "ဗုန်း" ခနဲ အသံနှင့်အတူ ကျောက်တံခါးကြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာခဲ့သည်။

မသေမျိုးရှာဖွေရေးမျှော်စင် ကတော့ တကယ်ကို အရည်အချင်း ရှိတာပဲ၊ ဒီတံခါးကိုတောင် ပွင့်အောင် လုပ်နိုင်တာ။

တကယ်လို့ ဒီခရီးစဉ်ကနေ တစ်ခုခု ရရှိမယ်ဆိုရင်တော့ အကောင်းဆုံးဖြစ်မှာဖြစ်သလို ချောင်ဖန် တို့နဲ့လည်း ထပ်ပြီး ပတ်သက်နေဖို့ မလိုတော့ပေ။ ကြောက်စရာ ကောင်းတာကတော့ ဘိုးဘေးကြီး ချောင်ရှဲ့ က သူ၏ သားစဉ်မြေးဆက်တွေအတွက် ထားရစ်ခဲ့တဲ့ အရာတွေကို ပြင်ပလူတွေက အလွယ်တကူ ရနိုင်ပါ့မလား ဆိုတာပင်။

"ဝုန်း.."

ကျောက်တံခါး ပွင့်သွားသည်နှင့်။

ရှည်လျားသော စင်္ကြံလမ်းကြီးတစ်ခု သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

စင်္ကြံလမ်း၏ ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်တွင် မီးတိုင်များသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု အလိုအလျောက် လင်းထိန်လာကာ မှောင်မည်းနေသော ပတ်ဝန်းကျင်ကို အလင်းပေးလိုက်တော့သည်။

"သူရဲကောင်းကျန်း မြန်မြန်... အတွင်းထဲကို သွားကြရအောင်"

မိန်းမစိုးအိုကြီးက အတော်လေး စိတ်လှုပ်ရှားနေပုံရသည်။

"ခင်ဗျား အသက်ရှင်ရတာငြီးငွေနေလို့လား မိန်းမစိုးကြီး"

ချန်ဆန်းရှီက သတိပေးလိုက်သည်။

"ဪ... ဟုတ်သားပဲ၊ ဟုတ်သားပဲ"

မိန်းမစိုးအိုကြီးက သတိပြန်ဝင်လာဟန်ဖြင့် "ကျွန်တော် တစ်သက်လုံး အိပ်မက်မက်ခဲ့တဲ့ မသေမျိုး ကံကြမ္မာကို တွေ့လိုက်ရလို့ စိတ်လွတ်သွားတာ၊ အတွင်းထဲမှာ အန္တရာယ် ရှိနိုင်တာကို မေ့သွားမလို့။ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ အပြင်ကို ပြန်ထွက်ပြီး လမ်းစမ်းဖို့ လူအချို့ကို ဖမ်းလာရင်ရော ဘယ်လိုလဲ"

"တောက်"

ချန်ဆန်းရှီက ငေါက်လိုက်သည်။ "ငါ ကျန်းလိုင်ဇီ ဆိုတဲ့လူက ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိ လုပ်ဆောင်တတ်တဲ့သူပဲ၊ ဒီလို ယုတ်မာတဲ့ နည်းလမ်းတွေကို သုံးပြီး မသေမျိုး လမ်းစဉ်ကို ရှာမှာ မဟုတ်ဘူး"

"မထင်မှတ်ထားဘူးပဲ၊ သူရဲကောင်းကျန်းက တကယ်ကို သူရဲကောင်းပီသတဲ့ စိတ်ထားရှိတာပဲ။ ထုံထျန်မြစ်ဘေးမှာ အမွှေးတိုင် နတ်ဘုရားဂိုဏ်း ရဲ့ နဂါးဘုရားကျောင်းကို မီးရှို့ခဲ့တာ မဆန်းတော့ပါဘူး"

မိန်းမစိုးအိုကြီးက တွန့်ဆုတ်သွားပြီး "ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဒီအတိုင်း ဇွတ်တိုးသွားလို့ မဖြစ်ဘူး မဟုတ်လား"

"ကျိ... ကျိ..."

ချန်ဆန်းရှီ၏ နားများ လှုပ်ခတ်သွားပြီး "ဒီမှာ ခဏစောင့်နေ" ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ပြောပြီးသည်နှင့်။

သူသည် ရေကန်ထဲသို့ ပြန်လည် ခုန်ဆင်းသွားခဲ့သည်။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် သူသည် ယပ်တောင်လောက်ကြီးမားသော နားရွက်များနှင့် ယုန်တစ်ကောင်လောက် ကြီးမားသည့် ခန္ဓာကိုယ်ရှိသော ကြွက်တစ်ကောင်ကို ဖမ်းလာခဲ့သည်။

"ဒါက... ရေရှောင်ကြွက် ဆိုတဲ့ ထူးခြားတဲ့ သတ္တဝါ မဟုတ်လား"

မိန်းမစိုးအိုကြီးက မှတ်မိသွားသည်။ "ဒီသတ္တဝါက ကြွက်မျိုးနွယ်ဆိုပေမဲ့ ရေဘေးမှာ နေထိုင်ပြီး ငါးဖမ်းစားတတ်တာ။ သူက တော်တော်လေးလည်း ပါးနပ်တယ်၊ လမ်းစမ်းဖို့အတွက်တော့ အကောင်းဆုံးပဲ"

"သွားစမ်း"

ချန်ဆန်းရှီက ထိုကြွက်ကို စင်္ကြံလမ်းထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။

ရေရှောင်ကြွက်သည် ထိတ်လန့်နေသော်လည်း နောက်တွင် လူနှစ်ယောက်က ပိတ်ရပ်နေသဖြင့် အနက်ပိုင်းဆီသို့ သတိထားကာ တရွေ့ရွေ့ လျှောက်သွားရတော့သည်။

ချန်ဆန်းရှီနှင့် မိန်းမစိုးအိုကြီးတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီး ထိုကြွက်၏ နောက်မှ ကပ်လိုက်သွားခဲ့ကြသည်။

စင်္ကြံလမ်းအတွင်းတွင်တော့ ထောင်ချောက်များ မရှိပေ။

ကျဉ်းမြောင်းသော စင်္ကြံလမ်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် သူတို့ရှေ့တွင် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော လမ်းမကြီးနှင့် ရုပ်ထုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ရှေ့သို့ ကြည့်လိုက်သောအခါ ခြေလှမ်း တစ်ရာခန့် အကွာအဝေးတိုင်းတွင် ရုပ်ထုတစ်ခုစီ ရှိနေသည်။

ထိုရုပ်ထုအားလုံးကို သစ်သားဖြင့် ထွင်းထုထားပြီး ဘေးနားတွင် စာသားများ ရေးထိုးထားသော ကျောက်စာတိုင် တစ်ခုစီ ရှိနေသည်။

ပထမဆုံး ရုပ်ထု။

၎င်းမှာ အသက် ၁၃ နှစ် သို့မဟုတ် ၁၄ နှစ်အရွယ် မြင်းအစာကျွေးနေသည့် ကောင်လေးတစ်ဦး၏ ရုပ်ထု ဖြစ်သည်။

"ဒါက ဒါရှန် ရဲ့ ဘိုးဘေးကြီး ချောင်ရှဲ့ ပဲ"

မိန်းမစိုးအိုကြီးက မှတ်မိသွားကာ "မိတ်ဆွေ... မြန်မြန်ကြည့်ဦး၊ ဒီရုပ်ထုတွေက ချောင်ရှဲ့ ရဲ့ ဘဝမှတ်တမ်းတွေကို သရုပ်ဖော်ထားတာပဲ"