အခန်း (၃၉၃)

လုံချင်ဧကရာဇ်သည် လူတစ်ယောက်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီးနောက် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားကာ မဲ့ပြုံးပြုံးလျက် မိန့်ကြားလိုက်သည်။ "မင်းကလည်း 'ငါ့ကိုယ်တော်' အတွက် ရာထူးတစ်ခုခုလောက် ခန့်အပ်ပေးချင်သေးတာလား"

"အရှင်မင်းမြတ်... ကျွန်တော်မျိုး အဲ့ဒီလိုမျိုး တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ပါဘူး"

ဂေါင်ဘိုက ပျာပျာသလဲ ရှင်းပြသည်။ "ကျွန်တော်မျိုးမှာ ဘယ်လောက်ပဲ သတ္တိရှိရှိ ဒီလိုစကားမျိုး ပြောဖို့ မဝံ့ရဲပါဘူး။ ဝန်ကြီးယန်ကတော့ ရူးနေပါပြီ။ သူဟာ သူ့ရဲ့ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက် ကျွန်တော်မျိုးအပေါ် ခုလို မဟုတ်မမှန် စွပ်စွဲနေတာပါ။"

"ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က စစ်သင်္ဘောတွေ တည်ဆောက်ဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့ စက်မှုဝန်ကြီးဌာနဟာ ငွေပြားပေါင်း ဆယ်သန်းကျော် အသုံးပြုခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သင်္ဘောလေးစင်းပဲ ထွက်လာပြီး ပင်လယ်ထဲမှာ နစ်မြုပ်သွားတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက် ပေးခဲ့တာပါ။"

"သင်္ဘောဆယ်စင်းစာ အရင်းအနှီးက နစ်မြုပ်သွားတယ်ဆိုတာ လူအတွေကို လိမ်ညာတဲ့ စကား မဟုတ်ဘူးလား။"

"ပြီးတော့ ဟဲကျိုး တူးမြောင်း ပြုပြင်ရေးမှာလည်း သူတို့ပဲ တာဝန်ယူခဲ့တာ ဖြစ်ပေမဲ့ ရေကြီးတဲ့အခါ ခြောက်လတောင်မခံဘဲ ပြိုကျသွားခဲ့ပါတယ်။"

"တောင်ဘက်ဒေသက ပိုးထည်အရှုပ်တော်ပုံမှာလည်း..."

"ဒီလိုကိစ္စတွေ အများကြီးပါပဲ။"

"ကျွန်တော်မျိုး လောင်းရဲပါတယ်။ ဝန်ကြီးယန်ရဲ့ အိမ်မှာ ရှိတဲ့ ငွေတွေဟာ ကျွန်တော်တို့ ဒါရှန် ရဲ့ နိုင်ငံတော် ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲကထက်တောင် ပိုပြီး များနေပါလိမ့်မယ်"

"မင်း ပေါက်ကရတွေ ပြောနေတာပဲ"

ဝန်ကြီးယန်သည် နန်းတွင်းစည်းကမ်းကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အော်ဟစ်ဆဲဆိုလိုက်သည်။ "ငါပြောသမျှ ကိစ္စအားလုံးဟာ မှတ်တမ်းမှတ်ရာတွေနဲ့ သေသေချာချာ ရှိနေတာကွ"

"ဟုတ်တာပေါ့... မှတ်တမ်းမှတ်ရာတွေနဲ့ပေါ့"

ဂေါင်ဘိုက နှာခေါင်းရှုံ့လျက် ဆိုသည်။ "စပါးကျီတွေကို စစ်ဆေးမယ်ဆိုရင် မီးလောင်တယ်၊ မြေယာတွေကို စစ်မယ်ဆိုရင် လူတွေ သေကုန်ကြတယ်၊ အဲ့ဒီတော့ စာရင်းတွေက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး မကိုက်ဘဲ နေမှာလဲ"

"ဝန်ကြီးဂေါင်... မဟုတ်မမှန်တွေ လျှောက်ပြောမနေနဲ့တော့"

စကားလမ်းကြောင်း လွဲသွားသည်ကို ရိပ်မိသဖြင့် ဝန်ကြီးယန်က အမြန်ပင် ဆိုလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ငါတို့ ဆွေးနွေးနေတာက ဘယ်သူက လုပ်ကြံပြီး ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်သလဲ ဆိုတာပဲ"

"ခမည်းတော်"

မင်းသားရှစ်ဖြစ်သူ ချီမင်းသားက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်မျိုး ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်စရာ တစ်ခု စဉ်းစားမိပါတယ်။ အခု ခမည်းတော်နဲ့ အရာရှိအားလုံး ဇီဝေတောင်ပေါ်မှာ ရှိနေတဲ့အချိန်မှာ လုံခြုံရေးအတွက် တာဝန်ရှိတဲ့ တပ်ဖွဲ့ သုံးခုရှိပါတယ်။ အဲ့ဒါတွေက ဗိုလ်ချုပ်မုန်ရဲ့ အရှေ့ဘက်တပ်မတော်၊ ဟူပန်တပ်မတော် နဲ့ နန်းတွင်းကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့တို့ပါပဲ။ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးမှာ ဝန်ကြီးဂေါင်က ဗိုလ်ချုပ်မုန်ရဲ့ တပ်ဖွဲ့ကို သိမ်းသွင်းဖို့ ကြိုးစားနေတာဟာ ဘာရည်ရွယ်ချက် ရှိလို့လဲ။ တကယ်လို့ ဝန်ကြီးဂေါင်သာ အောင်မြင်သွားမယ်ဆိုရင် အမိန့်တစ်ချက်တည်းနဲ့တင် စစ်သည် တစ်သိန်းကျော်ဟာ ဇီဝေတောင်ကို ဝိုင်းရံထားနိုင်မှာ မဟုတ်လား"

"ငါ အားလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နားလည်သွားပြီ"

လုံချင်ဧကရာဇ်သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကိုယ်ကို အနည်းငယ် ရှေ့သို့ ကိုင်းလိုက်သည်။ "မင်းတို့ ပြောချင်တာက 'ငါ့ကိုယ်တော်' ရဲ့ သားက 'ငါ့ကိုယ်တော်' ကို သတ်ချင်နေတယ်လို့ ဆိုလိုတာလား"

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့်။

ခုနက ဆူညံနေသော ယန်ရှင်းခန်းမ တစ်ခုလုံးမှာ အပ်ကျသံတောင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ဤစကားမျိုးကို။

ဘယ်အမတ်မင်းမှ မပြောရဲကြပေ။

"ခမည်းတော်"

ထိုစဉ် ချီမင်းသားက ဆက်ပြောသည်။ "တကယ်တော့ ဒီကိစ္စဟာ အစ်ကိုကြီးနဲ့ တိုက်ရိုက် ပတ်သက်ချင်မှ ပတ်သက်မှာပါ။ ကျွန်တော်မျိုးနဲ့ အစ်ကိုတော်လေးတို့ကတော့ အစ်ကိုကြီးမှာ ပုန်ကန်လိုတဲ့ စိတ်ဓာတ် လုံးဝမရှိဘူးလို့ ယုံကြည်ပါတယ်"

"မှန်ပါတယ်... မှန်ပါတယ်"

ချင်မင်းသားကလည်း ထောက်ခံလိုက်သည်။ "ဝန်ကြီးယန်... အိမ်ရှေ့စံအပေါ် သိပ်ပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် မစွပ်စွဲပါနဲ့။ အိမ်ရှေ့စံဟာ တိုင်းပြည်ကို မေတ္တာတရားနဲ့ သစ္စာတရားကို အခြေခံပြီး အုပ်ချုပ်နေတဲ့သူဖြစ်လို့ ဒီလို ကောင်းကင်ကတောင် ခွင့်မလွှတ်နိုင်တဲ့ အလုပ်မျိုးကို လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့..."

သူ ခဏမျှ ရပ်လိုက်ပြီး။

"ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ လက်အောက်မှာ လူအမျိုးမျိုး ရှိနေတာလေ။ အိမ်ရှေ့စံမှာ အဲ့ဒီလို စိတ်ဓာတ် မရှိရင်တောင် သူ့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေမှာ ရှိနေနိုင်တာပဲ"

"အစ်ကိုတော်လေး ပြောတာ မှန်တယ်"

ချီမင်းသားက ဆက်ပြောသည်။ "ဒီလူတွေမှာ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ရှိနေကြတာ။ နန်းတွင်းမှာ ရာထူးတက်ဖို့အတွက် အိမ်ရှေ့စံ မသိအောင် သူတို့ဘာသာသူတို့ ထင်ရာစိုင်းနေကြတာပဲ"

"အဲ့ဒါ ဝန်ကြီးဂေါင်... ခင်ဗျားကို ပြောနေတာပဲ"

ဝန်ကြီးယန်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဆိုသည်။ "ဝန်ကြီးဂေါင်ကဝန်ကြီးချုပ် ဖြစ်ချင်နေရုံတင်မကဘူး၊ သူ အရက်မူးနေတဲ့ အချိန်မှာ ဒါရှန် ရဲ့ ဝန်ကြီးချုပ်စနစ်ကို ပြန်လည် အကောင်အထည်ဖော်ပြီး သူကိုယ်တိုင် ဝန်ကြီးချုပ် လုပ်ချင်တယ်လို့တောင် ပြောခဲ့ဖူးတာပါ။"

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူက သိမှာလဲ..."

"သူ့ရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေက ဒီလောက်အထိ ကြီးမားနေပြီး ဒီလို နည်းလမ်းမျိုးကို သုံးလိမ့်မယ်ဆိုတာကိုပေါ့။"

"ဒါဟာ ပုန်ကန်ဖို့ ကြံစည်တာတင်မကဘူး၊ အိမ်ရှေ့စံကိုပါ မေတ္တာတရားကင်းမဲ့တဲ့သူ၊ သစ္စာမရှိတဲ့သူ၊ မိဘအပေါ် မသိတတ်တဲ့သူအဖြစ် အကွက်ဆင် စွပ်စွဲနေတာပဲ။ သူ့ကိုတော့ အပိုင်းပိုင်း အသားမွှန်းပြီး သတ်သင့်ပါတယ်"

လုံချင်ဧကရာဇ်သည် တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် စွပ်စွဲနေကြသည်များကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်နေပြီး ဂေါင်ဘိုကို စွပ်စွဲထားသည့် စာလွှာများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လှန်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ထိုစာလွှာအားလုံးကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်တော့သည်။

"အရှင်မင်းမြတ်"

"အရှင်မင်းမြတ်... အမျက်တော်ကို ဖြေပါဦး"

အမတ်မင်းများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ တစ်ဖက်ပြန် ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး နဖူးကို မြေကြီးနှင့် ကပ်ထားလိုက်ကြသည်။ ထိုစဉ်မှာပင် တည်ကြည်လှသော အသံတစ်ခု သူတို့၏ နားထဲသို့ ဟိန်းထွက်လာခဲ့သည်။

"ဇီဝေတောင် ဘိသိက်ခံပွဲဟာ ငါတို့ ဒါရှန် ရဲ့ နှစ်တစ်ရာအတွင်း အကြီးကျယ်ဆုံးသော ပျော်ရွှင်စရာပွဲ ဖြစ်ရမှာလေ။ မင်းတို့က ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက်အထိ ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်နိုင်ရတာလဲ။"

"တစ်ခါကြည့်ရင် 'ငါ့ကိုယ်တော်' ရဲ့ သားတွေက 'ငါ့ကိုယ်တော်' ကို သတ်ချင်နေတယ်၊ နောက်တစ်ခါကျတော့ 'ငါ့ကိုယ်တော်' ယုံကြည်ရတဲ့ အမတ်တွေက 'ငါ့ကိုယ်တော်' ကို သတ်ချင်နေတယ်တဲ့။ ဒီလောက်အထိ ငါ့ကို သတ်ချင်နေတဲ့သူတွေ ကမ္ဘာပေါ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် များနေလို့လဲ။ ဒါမှမဟုတ် 'ငါ့ကိုယ်တော်' က တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလောက်အထိ အရည်အချင်း မရှိတာလား"

"အရှင်မင်းမြတ်... အမျက်တော်ကို ဖြေပါဦး၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့ အဲ့ဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး"

ဝန်ကြီးယန်က ရှင်းပြသည်။ "ကျွန်တော်မျိုးတို့က သစ္စာဖောက်တွေကို ဖယ်ရှားပြီး ဒါရှန် နန်းတွင်းကို ပြန်လည် တည်ငြိမ်အောင် လုပ်ချင်ရုံသက်သက်ပါ"

"အရှင်မင်းမြတ်"

ဂေါင်ဘိုကလည်း အလျှော့မပေးဘဲ ဆိုသည်။ "ဘယ်သူက သစ္စာဖောက်လဲဆိုတာ သူ့အိမ်ကို သွားပြီး ရှာကြည့်လိုက်တာနဲ့တင် သိနိုင်ပါတယ်..."

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ဆက်လက် အငြင်းပွားနေကြသော်လည်း ဧကရာဇ်က စကားပြောလာသောအခါ အသံများ တဖြည်းဖြည်း တိုးသွားကာ ထပ်ပြီး မငြင်းရဲကြတော့ပေ။

"အမတ်မင်းတို့... ထပ်ပြီး မငြင်းကြနဲ့တော့"

မိန်းမစိုးချုပ် ဟွမ်ဟုန်က သတိပေးသည့် အသံဖြင့် ဆိုသည်။ "ဒီနေ့ ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေအပေါ်မှာ အရှင်မင်းမြတ်မှာ ကိုယ်ပိုင် ဉာဏ်ပညာနဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ရှိပြီးသားပါ။ မင်းတို့ ပြောနေသလိုမျိုး မဟုတ်ပါဘူး"

ဝန်ကြီးယန်နှင့် ဝန်ကြီးဂေါင်တို့ ချက်ချင်းပင် ပါးစပ်ပိတ်သွားကြတော့သည်။

တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လုံချင်ဧကရာဇ်သည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထရပ်လိုက်သည်။ ခန်းမထဲသို့ လေပြေတစ်ချက် တိုးဝင်လာသဖြင့် သူ၏ ဝတ်စုံနှင့် မုတ်ဆိတ်မွှေးများမှာ လွင့်ပျံသွားခဲ့သည်။ သူသည် ချက်ချင်း အမိန့်မထုတ်ဘဲ ကဗျာတစ်ပုဒ်ကိုသာ ရွတ်ဆိုလိုက်ပြန်သည်။

"ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြိုးကြာငှက်လို လေ့ကျင့်ထားလို့၊ ထင်းရှူးပင်အောက်မှာ ကျမ်းစာနှစ်စောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားတယ်။ ငါဟာ တခြားဘာမှ မဟုတ်ဘဲ လမ်းစဉ်အတွက်ပဲ လာခဲ့တာပါ၊ တိမ်တိုက်တွေက ကောင်းကင်ပြာမှာ ရှိနေသလို ရေကတော့ အိုးထဲမှာပဲ ရှိနေတာပေါ့"

"တိမ်တိုက်တွေက ကောင်းကင်ပြာမှာ ရှိနေသလို၊ ရေကတော့ အိုးထဲမှာပဲ ရှိနေတာပေါ့"

"မင်းတို့ထဲက အချို့က ရေတွေဖြစ်ပြီး အချို့ကတော့ တိမ်တိုက်တွေပေါ့"

"သစ္စာဖောက် ဟုတ်လား"

သူသည် သားမြီးယပ်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး အရာရှိများကို ဝေ့ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်။

"သစ္စာဖောက်တွေက ဘယ်ကနေ လာတာလဲ"

"'ငါ့ကိုယ်တော်' ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ သစ္စာဖောက်ဆိုတာ မရှိပါဘူး၊ သစ္စာရှိတဲ့ အမတ်တွေပဲ ရှိပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကသာ ကွဲပြားနေကြတာပါ။ မင်းတို့က ဘယ်လို အပြုအမူမျိုးတွေ လုပ်နေကြတာလဲ၊ နန်းတွင်းထဲမှာ ဒီလိုမျိုး ရန်ဖြစ်နေကြတာလား။"

"'ငါ့ကိုယ်တော်' ရဲ့ သားက 'ငါ့ကိုယ်တော်' ကို သတ်ချင်တယ်ဆိုတာ ငါ့ကို အရိုက်ခံပြီး သေသွားမယ်ဆိုရင်တောင် ငါ မယုံဘူး။"

"ဂေါင်ဘို က 'ငါ့ကိုယ်တော်' ကို သတ်ချင်တယ်ဆိုတာကိုလည်း ငါ မယုံဘူး"

"အရှင်မင်းမြတ်... အမှန်တရားကို သိမြင်ပေးပါဦး"

ဂေါင်ဘိုသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်စင်းလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့... မင်းတို့ ပြောတဲ့အထဲမှာ မှန်တဲ့ အချက်တစ်ခုတော့ ရှိတယ်"