အခန်း (၂၂၃-၂၂၅)
Vol. 15 Ch. 223-225
အခန်း-(၂၂၃)
ဆယ်မိနစ်လောက်ကြာတော့ ချင်လူဇီက သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြီး လေဆင်နှာမောင်းလေးတစ်ခုကို အိမ်ထဲက ထုတ်လိုက်တယ်။ ယခင်က သန့်ရှင်းသော လေဆင်နှာမောင်းသည် ယခုအခါတွင်တော့ ဖုန်မှုန့်များနှင့် ပြည့်နှက်နေပါတယ်။
ဒါကိုမြင်တော့ ရှောင်ချီက ခြံထဲမှအမှိုက်ပုံးကြီးရဲ့ အဖုံးကိုအမြန်ဖွင့်ပြီး ဘေးကို ထွက်သွားလိုက်တယ်။
ချင်လူဇီက လေဆင်နှာမောင်းကို အသေအချာထိန်းချုပ်ခဲ့ပြီး အမှိုက်ပုံးရဲ့အပေါ်ကိုရောက်တော့ လေဆင်နှာမောင်းကတဖြည်းဖြည်း ပြန့်ကျဲသွားသည်။ နောက်အခိုက်အတန့်မှာတော့ ဖုန်မှုန့်တွေ၊ အမှိုက်တွေကအမှိုက်ပုံးထဲကို ပြုတ်ကျသွားတယ်။
"ကောင်းပြီ၊ ပြီးပြီ။ မင်းတို့အားလုံးက ကြမ်းပြင်ကိုသုတ်လို့ရပြီ" ချင်လူဇီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်တယ်။
ဒါကိုကြားတော့ ကျိူးလီဇီက သူမရဲ့နေရာလွတ်ကနေ တိုက်တံကိရိယာနဲ့ ကြမ်းပြင်သန့်စင်တဲ့ အရည်တစ်ပုလင်းကို ထုတ်ယူလိုက်တယ်။ အဖွဲ့ဝင်များက ကြမ်းပြင်ကိုသုတ်နေကြစဉ်တွင် ဖုန်းယွင် နှင့် အခြားသူများက မီးဖိုချောင်ရှိ အိုးများ၊ ဒယ်အိုးများနှင့် အသုံးအဆောင်များကို ပွတ်တိုက်နေကြသည်။
ဒီမှာ အကြာကြီးမနေနိုင်ရင်တောင်မှ ဒီအရာတွေကို သူတို့ ယူသွားနိုင်တယ်။ ပြီးတော့ သူတို့နေထိုင်နေစဉ်အတွင်းမှာလည်း ဤအရာများကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်ပါသည်။ ဒါကြောင့် ဒီဟာတွေကို သန့်ရှင်းအောင်လုပ်တာက အချည်းနှီးမဖြစ်ပါဘူး။
ဝိန့်ညီအစ်ကိုများဟာ ထိုအချိန်တွင် အပေါက်များနှင့် ရေပိုက်များကို ပိတ်ပြီးသွားပြီးဖြစ်သောကြောင့် ကျန်းယွမ်ကိုကူညီပြီး နံရံကိုအားဖြည့်ဖို့ရန်သွားသည်။
ကျန်းယွမ်က နံရံရဲ့အထူနှင့်အမြင့်ကိုမြှင့်တင်ရန် သူရဲ့မြေအမျိုးအစားစွမ်းရည်ကို အသုံးပြုပြီး ၊ ဝိန့် ညီအစ်ကိုများကတော့ နံရံပေါ်တွင် သုံးဆယ်စင်တီမီတာရှည်သော သတ္တုအပ်များကို ထူထပ်စွာထည့်ထားသည်။ အခုလိုဆိုရင်တော့ စခန်းထဲကို ဖုတ်ကောင်တွေထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာခဲ့ရင်တောင် သူတို့တစ်ခုခုမလုပ်နိုင်ခင်မှာပဲ သံချွန်တွေနဲ့ ထိုးမိသွားလိမ့်မယ်။
အားလုံးက အလုပ်တွေရှုပ်နေချိန်မှာ ယင်းယွီရှန်းက အိမ်နောက်ဖေးဂိုဒေါင်ကိုသွားပြီး မျိုးစေ့အိတ်ပေါင်းများစွာကို ရှာတွေ့ခဲ့ပါသည်။ တံဆိပ်ကိုကြည့်လိုက်တော့ ဒီအစေ့တွေက ပန်းတွေနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေဖြစ်နေတယ်။
သူက အိတ်များကိုဖွင့်လိုက်ပြီး မျိုးစေ့များစွာကိုယူလိုက်တယ်။ အစေ့အဆံတွေကို ကိုင်ကြည့်လိုက်တော့ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သစ်သားစွမ်းအင်တွေက လှုပ်လှုပ်ရှားရှားဖြစ်နေသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
ဖြစ်ပျက်နေသည့်အရာများကို မစီမံနိုင်မီတွင်ပဲ သူ့လက်ဖဝါးပေါ်ရှိ အစေ့များက တစ်ခုပြီးတစ်ခု အညှောက်ပေါက်လာတာကို သူမြင်လိုက်ရတယ်။ အစေ့တွေ အညှောက်ပေါက်လာတာနဲ့အမျှ သူ့စွမ်းအင်တွေလည်း ကုန်ဆုံးသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
သူ့နှလုံးသားထဲမှာ ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း လျင်မြန်စွာပဲငြိမ်သက်သွားပြီး သူရဲ့စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုကို ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ ငါးမိနစ်အကြာမှာတော့ သူ့ရဲ့စွမ်းအင်ကို ထိန်းထားလိုက်နိုင်ပြီး အစေ့တွေရဲ့ကြီးထွားမှုက ရပ်တန့်သွားပါသည်။
ခဏလောက် အနားယူပြီးနောက်မှ သူ့အဖွဲ့ကို အမြန်သွားရှာလ်ိုက်တယ်။ မျက်နှာဖြူဖျော့ဖျော့နဲ့ ပြန်လာတဲ့ သူ့ကိုမြင်တော့ အဖွဲ့သားတွေကအံ့သြသွားကြတယ်။
"ယွီရှန်း မင်းဘာဖြစ်နေတာလဲ" ကျို့ဟွာကျဲက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ သူ့ကိုထိုင်ဖို့ ကူညီလိုက်တယ်။
ကျောင်းလီရှင်းက လမ်းလျှောက်လာပြီး "ကြည့်ခွင့်ပေးပါအုံး" လို့ပြောလာတယ်။
ယင်းယွီရှန်းက မြေပြင်ပေါ်တွင်ထိုင်ချကာ နံရံကိုမှီလိုက်တယ်။ ကျောင်းလီရှင်းက သူ့အခြေအနေကိုစစ်ဆေးရန် သူမရဲ့စွမ်းအင်ကို အသုံးပြုနေစဉ်တွင်ပင် သူ့လက်ထဲမှ အပင်ပေါက်များကို လွှတ်မချခဲ့ပေ။
ခဏအကြာတွင်မှ ကျောင်းလီရှင်းက "အစ်ကိုယင်းက သူ့စွမ်းအင်ကို လွန်လွန်ကဲကဲပဲ သုံးလိုက်တာ။ အနားယူပြီးသွားရင် သူနေကောင်းလာလိမ့်မယ်။ အမြုတေတချို့ကိုတော့ စုပ်ယူရလိမ့်မယ်"
ဒါကိုကြားတာနဲ့ နတ်ဆိုးအဖွဲ့သားတွေက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်တယ်။ ရေဘူးတစ်ဘူးနှင့် သစ်သားစွမ်းအင်ပါတဲ့ အမြုတေအနည်းငယ်ကို ပေးလိုက်တယ်။
"ယွီရှန်း ဘာဖြစ်နေတာလဲ ၊ ဘာလို့ မင်းရဲ့စွမ်းအင်တွေကို ရူးရူးမိုက်မိုက် အသုံးချနေတာလဲ" ချင်လူဇီက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်တယ်။
ယင်းယွီရှန်းက ရေကိုသောက်လိုက်ပြီး စွမ်းအင်ပြန်လည်ရရှိရန်အတွက် အမြုတေကိုစုပ်ယူလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့လက်ဖဝါးကိုဖြန့်ပြီး "အစ်ကိုချင် ကျွန်တော့်ရဲ့သစ်သားစွမ်းရည်က ကုသခြင်းမဟုတ်ဘဲ အပင်တွေကိုထိန်းချုပ်နိုင်တာထင်တယ်" လို့ပြောပါတယ်။
လူတိုင်းက သူ့လက်ဖဝါးပေါ်က အပင်ပေါက်တွေကို တွေ့လိုက်ပြီး စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာဖြင့် သူ့ကိုကြည့်လာကြသည်။
"အစ်ကိုချင် အိမ်နောက်ဖေးဂိုဒေါင်ထဲမှာ မျိုးစေ့အိတ်တွေအများကြီးကို ကျွန်တော်တွေ့ခဲ့တယ်။ အစေ့နည်းနည်းကို ကိုင်လိုက်တဲ့အခါမှာပဲ ကျွန်တော့်ရဲ့စွမ်းအင်တွေက ရုတ်တရက်ကြီး ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရဖြစ်သွားတယ်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အစေ့တွေက အရှိန်အဟုန်နဲ့ အပင်ပေါက်သွားတယ်" ယင်းယွီရှန်းက ဆက်ပြောတယ်။
"အဲဒါကြောင့် မင်းရဲ့စွမ်းအင်တွေ ကုန်သွားတာလား" ကျို့ဟွာကျဲက မေးတယ်။
ယင်းယွီရှန်းက သူ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "အစေ့တွေရဲ့ ကြီးထွားမှုကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် အပင်တွေကိုလည်း ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး တိုက်ပွဲမှာသုံးနိုင်မယ်ထင်တယ်"
ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့်ချက်ချင်း အားလုံးက ဝမ်းသာသွားကြသည်။ အကယ်၍များ သူသာ အပင်များကို တိုက်ခိုက်ရန်အသုံးချနိုင်လျှင် တိုက်ပွဲအတွင်းမှာ သူ့ကိုယ်သူ ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ကာကွယ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းနှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါက မျိုးစေ့များရဲ့ကြီးထွားမှုကို လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်စွမ်းက ပို၍တန်ဖိုးရှိသည်။
ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ချင်လူဇီက"မင်းရဲ့ အပင်ကိုကြီးထွားစေနိုင်တဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ပတ်သက်တာကို လျှို့ဝှက်ထားရမယ်။ အပင်တွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ကတော့ အခြားသူတွေကို သိခိုင်းလို့ရတယ်။ ဒါကို မင်းရဲ့ တကယ့်စွမ်းရည်အတွက် ဖုံးကွယ်ရာမှာ အသုံးပြုလို့ရတယ်"
ဒီလိုပြောပြီးတာနဲ့ လူတိုင်းကလည်း ဒီလိုစွမ်းရည်ရှိခြင်းရဲ့ အဓိပ္ပါယ်ကို နားလည်သွားကြပါတယ်။ ယခုအချိန်တွင်တော့ သူတို့သည် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများကို ရှာဖွေနိုင်သော်လည်း နှစ်အတော်ကြာပြီးနောက်ဆို ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းများ ကုန်သွားခြင်း သို့မဟုတ် ပျက်စီးသွားသည့်အခါကြရင်ကော။
ထိုအချိန်ရောက်သွားရင်တော့ လူသားမျိုးနွယ်အတွက် အစာကိုစိုက်ပျိုးရန်နှင့် ရေဖန်တီးရန်အတွက်က စွမ်းရည်အသုံးပြုသူများအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေပေမည်။ အပင်ကြီးထွားမှုအား လှုံ့ဆော်ပေးနိုင်စွမ်းကို လူတွေသာ သိသွားခဲ့မယ်ဆိုရင် သူဟာ လူတွေရဲ့ ရည်မှန်းချက်တွေ၊ လောဘ၊ အကြံအစည်တွေရဲ့ ပစ်မှတ်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။
အားလုံးက သဘောတူပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ ဒီကိစ္စကို ဆက်မပြောတော့ဘူးလို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ကပ္ပတိန်ကို အကြောင်းကြားရန်အတွက်တော့ ဒီကိစ္စကို ချင်လူဇီထံ ထားလိုက်သည်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ရွှီချွန်းတို့အဖွဲ့ဟာ မြို့တော်ဝန်နှင့် အစည်းအဝေးခန်းရှိ ခေါင်းဆောင်များရှေ့တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ ဘဲဥပုံသဏ္ဍာန် စားပွဲဝိုင်းတွင်ထိုင်နေသော မြို့တော်ဝန်နှင့် အရာရှိများက သူတို့အား အမျိုးမျိုးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။
ခဏလောက် အကြည့်ချင်းဖလှယ်ပြီးနောက်မှ နောက်ဆုံးတော့ မြို့တော်ဝန်က စကားစလာတယ် "ဗိုလ်ကြီးရွှီ မင်းပြန်လာတာ အရမ်းကောင်းတယ်။ စွမ်းရည်အသုံးပြုသူ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကိုပါ မင်းပြန်ခေါ်လာတယ်ဆိုတာကို စစ်သားတွေဆီက ငါကြားတယ်။ ဒါအမှန်ပဲလား"
ရွှီချွန်းက သူ့မေးခွန်းကိုမဖြေဘဲ အဲဒီအစား သူက "မြို့တော်ဝန်၊ ကျန်တဲ့အဖွဲ့ဝင်တွေ ဘယ်မှာလဲ" ဟု ပြန်မေးတယ်။
ဒါကိုကြားတော့ မြို့တော်ဝန်က အရမ်းကို ရင်းရင်းနှီးနှီးပြုံးလိုက်ပြီး "ဗိုလ်ကြီးရွှီ မင်းကမသိနိုင်ပေမယ့် အခြေစိုက်စခန်းရဲ့အခြေအနေက မကောင်းတာကြောင့် နောက်ထပ်လူတွေကို ငါတို့လက်မခံနိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် အခြေစိုက်စခန်းမှာ နောက်ထပ်လူတွေကို လက်မခံဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာ"
"မင်းတို့အဖွဲ့က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေအများကြီးကို ပြန်ခေါ်လာတဲ့အတွက် သူတို့ကို ရိုးရိုးလေးပဲ လွှတ်ထားလိုက်လို့ မရဘူး။ အများသူငှာကျေနပ်စေဖို့အတွက် အမှားလုပ်တယ်ဆိုပြီး သူတို့ကို ရက်အနည်းငယ်ကြာအောင်ချုပ်ထားဖို့ပဲ ငါတို့ကတတ်နိုင်တယ်"
အခန်း-(၂၂၄)
မြို့တော်ဝန်ရဲ့စကားဆုံးတော့ ရွှီချွန်းက တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး "မြို့တော်ဝန်၊ မင်းက အသက်ကြီးပြီလို့ ငါထင်တယ်"
ဒါကိုကြားတာနဲ့ မြို့တော်ဝန်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်ကအပြုံးဟာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူကမျက်မှောင်ကြုတ်ကာ "ဗိုလ်ကြီး ရွှီ အဲဒါက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ"
ရွှီချွန်းက "ဒီအခြေစိုက်စခန်းရဲ့အပြင်ဘက်မှာ ကမ္ဘာကြီးက ပြောင်းလဲနေပြီ လမ်းတွေမှာက ဖုတ်ကောင်တွေပြည့်နှက်နေပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူအရေအတွက်က အရမ်းကိုနည်းပါးတဲ့အတွက် လူသားမျိုးနွယ်က မျိုးသုဉ်းလုနီးဖြစ်နေပြီ"
"လူအမြောက်အမြားကို ထောက်ပံ့ဖို့အတွက် ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်းတွေ အများကြီးလိုမှာက အမှန်ပဲ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေနဲ့အတူ အခြေစိုက်စခန်းကို တည်ဆောက်ပြီး ဖုတ်ကောင်တွေကို အတူတိုက်ထုတ်နိုင်ဖို့အတွက် အလွန်အရေးကြီးတယ်"
"မင်းက ကြိုမတွေးထားရုံတင်မကဘူး၊ မင်းရဲ့လက်နဲ့ပဲ ရှင်သန်ဖို့ တစ်ခုတည်းသော လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ဖို့တောင် ကြိုးစားခဲ့တယ်။ မင်းက အသက်ကြီးလွန်းနေတာကြောင့် မဟုတ်ရင်ဘာဖြစ်မလဲ"
ခဏရပ်ပြီးနောက် "မြို့တော်ဝန်၊ ဒီအသုံးမကျသောလူတွေကို စောင့်ရှောက်တာ၊ စစ်သည်တွေကို ထိန်းချုပ်တာနှင့် ရိက္ခာတွေကို သိုလှောင်ထားတာက မင်းကို ကမ္ဘာပျက်ကပ်မှ လွတ်မြောက်နိုင်စေတယ်လို့ မထင်နဲ့"
မျက်နှာချင်းဆိုင်ပြီး အပြောခံရတာက အတွေ့အကြုံကောင်းတစ်ခုမဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ခေါင်းဆောင်များနှင့် အရာရှိများက မတ်တပ်ရပ်ကာ ရွှီချွန်းအား တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလာကြသည်။
သူတို့ကိုပိုကြည့်လေ ရွှီချွန်းရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပိုအေးစက်လာလေပဲ။ မိနစ်အနည်းငယ်ကြာပြီး နောက်ဆုံးတွင်မှ သူ ရဲ့သေနတ်ကိုထုတ်ကာ မြို့တော်ဝန်ကို ချိန်ရွယ်လိုက်တယ်။
"မင်းကအသုံးမကျတဲ့အတွက် မင်းကို စောင့်ရှောက်တာက အသုံးမဝင်တော့ဘူး"
"ဒိုင်း"
စကားဆုံးတာနဲ့ ခလုတ်ကိုဆွဲလိုက်တယ်။
မြို့တော်ဝန်က နဖူးအလယ်မှာ အပေါက်တစ်ခုနဲ့ ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ လှဲနေတာကို တွေ့လိုက်တော့ လူတိုင်းက အံ့အားသင့်သွားကြတယ်။ ရုတ်တရက် အသတ်ခံရပြီး သေသွားသည့်တိုင်အောင် သူက စိတ်ရှုပ်နေပုံရသေးသည်။
အစည်းဝေးခန်းက ရုတ်တရက်ကြီး တိတ်ဆိတ်သွားတယ်။
ခဏအကြာတွင်မှ အရာရှိတစ်ဦးက ရွှီချွန်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကာ သူက တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြီး မျက်နှာဖျော့ဖျော့နဲ့ "ဗိုလ်-ဗိုလ်ကြီးရွှီ မင်းက မြို့တော်ဝန်ကို သတ်လိုက်တယ်"
သူ့စကားပြီးတဲ့နောက်တော့ အခြားအရာရှိတစ်ယောက်ကလည်း "လူတစ်ယောက်ဝင်လာပြီး ဒီရာဇ၀တ်သားကို ဖမ်းလိုက်"လို့ အော်ပြောတယ်။
အချိန်အတော်ကြာအောင်အော်နေပေမယ့် ဘယ်သူကမှ ဝင်မလာခဲ့ဘူး။
သူတို့ကိုကြည့်လိုက်ပြီးတော့ ရွှီချွန်းက ပြုံးကာ "မင်းရဲ့ ခွန်အားကို ထိန်းသိမ်းထားပါအုံး အဲဒီစစ်သားတွေက ငါ့လူတွေပဲ သူတို့က ငါ့ကိုလာဖမ်းသွားဖို့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီးမင်းမျှော်လင့်ထားတာလဲ"
သူက ပင်မထိုင်ခုံဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး မြို့တော်ဝန်ရဲ့အလောင်းကို ထိုင်ခုံပေါ်မှဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ နောက်တော့ ထိုင်ခုံမှာထိုင်ချလျက် “ဒီနေ့ကစပြီး ဒီတပ်စခန်းက စစ်မှုမထမ်းမနေရ ဥပဒေကို လိုက်နာရမယ်"
သူပြောတာကို မြို့တော်ဝန်ရဲ့ညာဘက်ကလူက "သဘောမတူဘူး။ မင်းက စစ်သားပဲ ခေါင်းဆောင်ဆိုတာကို မင်းကဘာသိလဲ"
"ဒိုင်း"
နောက်ခဏမှာပဲ တခြားလူလည်း ပွဲချင်းပြီးသေဆုံးသွားခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခါမှာတော့ လူတိုင်းက ကြောက်လွန်းလို့ အသံမထွက်ရဲကြတော့ဘူး။
ရွှီချွန်းက သူတို့ကိုကြည့်လိုက်ပြီးတော့ "ဘယ်သူက ကန့်ကွက်ချင်သေးလဲ"လို့ မေးလိုက်တယ်။
ဆယ်မိနစ်လောက်ကြာတဲ့အထိ ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြဘူး။
သူတို့ရဲ့ သူရဲဘောကြောင်မှုကိုကြည့်ရင်း ရွှီချွန်း က ရယ်မောလိုက်တယ်။ မတ်တပ်ထရပ်ပြီး “အခုကစပြီး မင်းတို့အားလုံးကို မင်းတို့ရဲ့ရာထူးက ဖယ်ရှားလိုက်ပြီ။ တံတိုင်းဆောက်ပြီး နယ်မြေကို ပြန်လည်သိမ်းယူမယ့်အဖွဲ့နဲ့ ပူးပေါင်းရမယ်” ဟုအမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ဒါကိုကြားတော့ အရာရှိတွေနဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေ အံ့ဩသွားကြတယ်။ တံတိုင်းဆောက်ရတာက အဆင်ပြေပေမယ့် ဧရိယာကို ပြန်လည်သိမ်းယူဖို့ စေလွှတ်ခံရမယ်ဆိုရင် ဖုတ်ကောင်တွေကို တိုက်ခိုက်ရမှာ ဖြစ်သည်။
သူတို့ဟာ ဖုတ်ကောင်များကို တစ်ကြိမ်မှ တိုက်ရိုက်မရင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးဘူး။ ထိုဘီလူးများကို တိုက်ခိုက်ရမယ်ဆိုရင် မည်သို့ ရှင်သန်နိုင်မည်နည်း။
"ကပ္ပတိန်ရွှီ ကျွန်တော့်ရဲ့အသက်ကို နှမြောပါ။ မင်းရဲ့ခွေးအဖြစ် ကျွန်တော်လုပ်မယ်၊ နယ်မြေပြန်သိမ်းဖို့တော့ ကျွန်တောမကို မပို့ပါနဲ့" ခေါင်းဆောင်တယောက်က မြေပြင်ပေါ်မှာ ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်တယ်။
ရွှီချွန်းက သူ့တောင်းဆိုမှုကို လျစ်လျူရှုကာ သူ့အဖွဲ့သားတွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "သူတို့ကို ဖယ်ထုတ်ပြီး ငါတို့ ညီအစ်ကိုတွေကို လွှတ်ပေးလိုက်။ပြီးရင် အားလုံးကိုခေါ်လိုက် တစ်နာရီအတွင်း အစည်းအဝေးလုပ်မယ်" လို့ပြောလိုက်တယ်။
စစ်သည်များက အလေးပြုပြီး "ဟုတ်ကဲ့ ဗိုလ်ကြီး"
စစ်သားများနှင့် သူ့အဖွဲ့သားများ ထွက်သွားပြီးနောက်တော့ ရွှီချွန်းလည်း အစည်းအဝေးခန်းမှထွက်သွားပြီး ကျင်းရွှီယန်း ကို သွားရှာခဲ့သည်။
သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ခေါင်းဆောင်ရာထူးကို လွှဲပြောင်းရယူပြီး အရာရှိတွေနဲ့ ခေါင်းဆောင်အားလုံးကို ရာထူးကနေ ဖယ်ရှားလိုက်တယ်ဆိုတဲ့ သတင်းက အခြေစိုက်စခန်းတခွင်မှာ ပျံ့နှံ့သွားပါတယ်။
စခန်းဗဟိုထိန်းချုပ်မှုမှလည်း မြို့တော်ဝန်နှင့် အရာရှိရဲ့ရုပ်အလောင်းနှစ်လောင်းကို သယ်ထုတ်လာတာကို လူတိုင်းတွေ့လိုက်ရသောကြောင့် အထိတ်တလန့်ဖြစ်သွားကြသည်။သူတို့ထဲမှအချို့က အခြေစိုက်စခန်းမှ ထွက်ခွာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သော်လည်း အချို့ကမူ 'စောင့်ဆိုင်းကြည့်ရှုခြင်း' သဘောထားကို ခံယူကာ နေရန်ရွေးချယ်ခဲ့သည်။
အနောက်မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းက နေဝင်ချိန်မှာ ရွှီချွန်းက နတ်ဆိုး အဖွဲ့ရဲ့ နေအိမ်တံခါးကိုခေါက်လိုက်တယ်။
သိပ်မကြာခင်မှာပဲ တံခါးကပွင့်လာပြီး ကျိူးလီဇီကိုတွေ့လိုက်ရတယ်။တီရှပ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ၀တ်ထားပြီး ဘဲလည်ပင်းကို စားနေတယ်။
သူ့ကိုမြင်တော့ သူမက ဘေးကိုဖယ်ပေးပြီး "ဗိုလ်ကြီးရွှီ ကျေးဇူးပြုပြီး ဝင်လာပါ" လို့ပြောလိုက်တယ်။
သူမက ဘာမှမမေးဘဲ ဧည့်ခန်းဆီခေါ် သွားတာ မြင်လိုက်ရတော့ မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ရွှီချွန်းက လိုက်သွားသည်။ သူဝင်သွားတော့ ကျင်းရွှီယန်း နှင့် သူ့အဖွဲ့ကညစာစားနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
"ဗိုလ်ကြီးရွှီ မင်း ထမင်းစားပြီးပြီလား" ကျန်းယွမ်က မေးတယ်။
ပထမတော့ ရွှီချွန်းက သူစားပြီးကြောင်း ပြောပြချင်သည်။ ဒါပေမယ့် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောရသေးခင်မှာပဲ ဗိုက်ထဲက အသံတစ်ခုထွက်လာတယ်။
ဒါကိုကြားတော့ ကျန်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒီညစာကို၊ အဘိုးကြီးချင်က အများကြီးချက်ထားယ်။ ဘဲလည်ပင်းနဲ့ ဘဲခြေထောက် အိုးကြီးတစ်လုံးကိုလည်း ပြုတ်ထားတယ်။ ဗိုလ်ကြီးရွှီ၊ ဘာလို့ ငါတို့နဲ့အတူ လာထိုင်မစားတာလဲ"
စကားဆုံးတော့ ရှောင်ချီက သူ့အတွက် ထမင်းပန်းကန်လုံးကြီးတစ်လုံးကို ချပေးပြီး "ဗိုလ်ကြီးရွှီ ကျေးဇူးပြုပြီး" လို့ပြောလိုက်တယ်။
ထမင်းဖြူပူပူကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီးတော့မှ ရွှီချွန်းက သူတို့ကိုပြန်ကြည့်ပြီး "မင်းတို့က ဟင်းချက်နည်းသိတာလား" လို့ မေးလိုက်တယ်။
"ကောင်းပြီ၊ လူအိုချင် နှင့် ကျင်းဇီက ဝယ်စားရတာကို မကြိုက်ဘူး။ ဒါကြောင့် မစ်ရှင်မထွက်ခင်ဆို သူတို့က တစ်ယောက်တည်း ချက်စားတယ်။ အခုဆို သူတို့နှစ်ယောက်က ငါတို့ရဲ့ထမင်းချက်တွေပဲ" လို့ ကျင်းရွှီယန်းက ပြန်ဖြေတယ်။
ရွှီချွန်းက ထမင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြပြီး "ဒီထမင်း—"
"ငါတို့က ထမင်းပေါင်းအိုးသုံးတယ်" လို့ ကျိူးလီဇီက ဖြတ်ပြောလိုက်တယ်။
ဒါကိုကြားတော့ ရွှီချွန်းက အံ့အားသင့်သွားသည်။ အိမ်တဝိုက်ကိုကြည့်လိုက်တော့ အခန်းထဲမှာလည်း ဖယောင်းတိုင်တွေ ထွန်းညှိထားပြီး ဖယောင်းတိုင်ပေါင်းများစွာက အလင်းဖျော့ဖျော့လေး လင်းနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။
စခန်းမှာက လျှပ်စစ်မီး လုံးဝမရှိလို့ ထမင်းပေါင်းအိုး ဘယ်လိုလုပ်သုံးနိုင်မှာလဲ။
အခန်း-(၂၂၅)
ရွှီချွန်းရဲ့သံသယများကို သတိပြုမိတာကြောင့် လီစီခိုင်က ပြုံးကာ လက်ဖဝါးကို ဖြန့်လိုက်တယ်။ နောက်အခိုက်အတန့်မှာပဲ လျှပ်စီးသံကိုကြားလိုက်ရပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် သူရဲ့လက်ဖဝါးအထက်၌ လျှပ်စီးဘောလုံးတစ်ခု လွင့်ပျံနေသည်။
ဒါကိုမြင်တော့ ရွှီချွန်းက ထိတ်လန့်တကြားထပြီး "ဒါက လျှပ်စစ်စွမ်းရည်ပဲလား" မေးတယ်။
လီစီခိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "ငါ့ရဲ့စွမ်းရည်ကို နိုးထနိုင်ခဲ့တယ်။ ပထမကတော့ ငါ အဲဒါကို စမ်းသပ်နေတာ မထင်မှတ်ထားပဲ စွမ်းရည်ကိုအသုံးချပြီး ထမင်းပေါင်းအိုးကို လည်ပတ်နိုင်ခဲ့တယ်"
သူ့စကားပြီးသည်နှင့် ရှောင်ချီကဝင်ပြောတယ် "ဗိုလ်ကြီးရွှီ မင်းရဲ့ဖုန်းကို အားပြန်သွင်းချင်ရင် အစ်ကိုစီခိုင် ကို အကူအညီတောင်းလို့ရတယ်"
ဒါကိုကြားတော့ လီစီခိုင်က သူ့ညီအစ်ကိုတွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့စွမ်းအင်ကို လူတိုင်းကသိရှိပြီးဖြစ်သဖြင့် လူတိုင်းအတွက် အားသွင်းသူအဖြစ်ကနေ သူ့ကံကြမ္မာက မပြောင်းလဲနိုင်တော့ဘူး။
အံ့အားသင့်သွားပြီးနောက်မှ ရွှီချွန်းက ကျင်းရွှီယန်းကိုကြည့်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလို့"ကပ္ပတိန်ကျင်း မင်းရဲ့အဖွဲ့က အရမ်းစွမ်းဆောင်နိုင်တယ်။ ငါ့မှာသာ တတ်နိုင်သလောက် ကူညီပေးမယ့်သူသာရှိရင် ငါ ဒီအခြေအနေမှာ နစ်မွန်းနေမှာ မဟုတ်ဘူး"
ကျင်းရွှီယန်းလည်း မြို့တော်ဝန်နှင့် သူရဲ့လူများအကြောင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ကြားသိထားပြီးဖြစ်သည်။
သူရဲ့ယခင်ဘဝတွင်၊ ဖုတ်ကောင်ဖြစ်လာပြီးနောက်၌ အပြစ်မဲ့ကလေးငယ်တစ်ဦးကိုပင် သတ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ထို့ကြောင့် မြို့တော်ဝန်နှင့် အရာရှိတစ်ဦးကို ရွှီချွန်း လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်းအကြောင်း ကြားသောအခါတွင် သူ မျက်တောင်မခတ်မိပေ။
“အရင်စားပါအုံး၊ နောက်မှ ဒီကိစ္စကိုပြောလို့ရတယ်” လို့ သူ့ကောင်မလေးအတွက် ဝက်အူချောင်းတစ်ပိုင်းကို ရွေးရင်း ပြောလိုက်တယ်။
သူက ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ပေါ့ပါးနေတာကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရွှီချွန်းက နောက်ထပ် သက်ပြင်းတစ်ချက် ထုတ်လိုက်ပြီး ထမင်းကို စတင်စားသည်။ ဟင်းလျာများကို မြည်းစမ်းကြည့်ရင်း အရှိန်ကိုမထိန်းနိုင်တော့ဘဲ စားတဲ့အရှိန်တက်လာတယ်။ ထမင်းပူပူနဲ့ အရသာရှိတဲ့ အိမ်ချက်ဟင်းလျာတွေကို မစားခဲ့ရတာ ကြာပါပြီ။
ညစာစားပြီးသောအခါတွင် ဧည့်ခန်းထဲမှာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း ထိုင်ကြတယ်။
" မင်းဘာလို့ ဒီကိုလာတာလဲဆိုတာ အခု ငါ့ကိုပြောပြနိုင်ပြီ" ကျင်းရွှီယန်းက ပြောသည်။
ရွှီချွန်းက သူ့ခွက်ကို စားပွဲနိမ့်လေးပေါ်တင်လိုက်ပြီး "ကပ္ပတိန်ကျင်း ငါရဲ့စခန်းကမသိမ်းရသေးတဲ့ နေရာတွေမှာရှိတဲ့ ဖုတ်ကောင်တွေကိုရှင်းပစ်ဖို့ မင်းတို့အဖွဲ့ကို ငှားချင်တယ်။ မင်းရှာတွေ့တဲ့အမြုတေတွေကို မင်းပိုင်မှာဖြစ်ပြီး မစ်ရှင်အတွက် စခန်းက မင်းကို အမြုတေ ၅၀၀ ပေးလိမ့်မယ်"
ကျင်းရွှီယန်းက ခဏလောက်စဉ်းစားလိုက်ပြီး "ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ငါတို့တာဝန်စတဲ့အခါကြရင် မင်းနဲ့မင်းရဲ့လူတွေကို ငါတို့နောက် လိုက်မလာစေချင်ဘူး။ ငါတို့ကသီးသန့်လုပ်ရတာပဲကြိုက်တယ်"
"ကောင်းပြီ" ရွှီချွန်းက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်တယ်။
တစ်ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ကျင်းရွှီယန်းက "အခြားတစ်ခုရှိသေးလား"လို့ မေးလိုက်တယ်။
"ကောင်းပြီ၊ အခြေစိုက်စခန်းမှာရှိတဲ့ စည်းမျဥ်းစည်းကမ်းတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး မင်းရဲ့ထင်မြင်ယူဆချက်ကို ငါမေးချင်တယ်။ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ စည်းကမ်းချက်အချို့ကိုချမှတ်ဖို့နှင့် ထောက်ပံ့မှု ၊ နေထိုင်မှုအတွက်လည်း စျေးနှုန်းသတ်မှတ်ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်" ဟု ရွှီချွန်း က ဖျပ်လတ်စွာ ပြောကြားခဲ့တယ်။
စစ်သားတစ်ယောက်ဖြစ်တာကြောင့် အခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုကို စီမံခန့်ခွဲတဲ့အခါမှာ အသိပညာနည်းပါးတယ်။
ကျင်းရွှီယန်းက သူ့လက်ဖက်ရည်ကို အပြီးသတ်ကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောတယ် "အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေကို အရင်ဆုံး စီမံခန့်ခွဲတာနဲ့ စနိုင်မယ်ထင်တယ်။ ရိက္ခာတွေကို အလကားပေးတာနဲ့ သူတို့ကို ထောက်ပံ့ရတာက အဆင်ပြေပေမယ့် ဒါက ရေရှည်ဖြေရှင်းချက်တော့ မဟုတ်ဘူး"
"အခြေစိုက်စခန်းကို လည်ပတ်ဖို့အတွက်၊ ကောင်းမွန်တဲ့ စီမံခန့်ခွဲမှုနဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ငွေကြေးတွေ လိုအပ်တယ်။ လက်ရှိအခြေအနေမှာတော့ ငါတို့ရဲ့ ယခင်ကငွေကြေးတွေကို အသုံးမပြုနိုင်တော့ဘူး"
သူ့စကားကြားတော့ ရွှီချွန်းက မေးတယ် "မင်းက အနြုတေတွေကို သုံး စေချင်တာလား"
ကျင်းရွှီယန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြန်ပြောတယ် "ဒီအမြုတေတွေရဲ့ အသုံးပြုနိုင်မှုနည်းအားလုံးကို ငါတို့ မသိသေးပေမယ့် သူတို့ထဲမှာ စွမ်းအင်တွေရှိနေတယ်ဆိုတာကတော့ သေချာနိုင်တယ်။ အနာဂတ်မှာဆို အဲဒါတွေကို လောင်စာအဖြစ် ဒါမှမဟုတ် စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်အဖြစ်တောင် သုံးနိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် အမြုတွေ ပိုရှိတာက အမြဲတမ်းအတွက်ကောင်းတယ်"
"ဒါပေမယ့် လူတိုင်းက အမြုတေတွေကို မရနိုင်သလိုသာမန်လူအများစုက ဖုတ်ကောင်တွေကို မတိုက်ခိုက်နိုင်ဘူး" ဟု ရွှီချွန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလာသည်။
"ဒါကြောင့် ၊ သာမန်လူတွေ သူတို့ရဲ့ကိုယ်ပိုင်စားနပ်ရိက္ခာနှင့် လွတ်လွတ်လပ်လပ်ရပ်တည်နိုင်ဖို့အတွက် အခြားငွေကြေးတစ်ခုကို ထူထောင်ဖို့ လိုအပ်တယ်" ဟု ကျင်းရွှီယန်းက အဓိပ္ပါယ်ရှိစွာပြောသည်။
ရွှီချွန်းက သူ့ကို အကြာကြီးကြည့်နေပေမယ့် ဘာမှ ထပ်မကြားရတော့။ ဒါနဲ့ သူက “နောက်ထပ်ငွေက ဘယ်လိုလဲ” လို့ မေးတယ်။
ကျင်းရွှီယန်းက သက်ပြင်းရှည်ထုတ်ပြီး ဘေးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တယ်။ ဒီလူဟာ စခန်းတည်ဖို့ တကယ်ကို မသင့်တော်ပါဘူး “အမှတ်တွေကို အစားအနေနဲ့ ရှင်သုံးလို့ရတယ်” လို့ ပြန်ဖြေသည်။
သူ့စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်နေတာကို သတိထားမိတော့ ကျိူးလီဇီက တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး "ဗိုလ်ကြီးရွှီ အခြေစိုက်စခန်းကိုကူညီဖို့ သာမန်လူတွေကို ငှားလို့ရတယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း မစ်ရှင်တွေ ထုတ်ပေးနိုင်တယ်။ ပြီးရင် စခန်းကထုတ်ပေးတဲ့ အမှတ်တွေသုံးပြီး သူတို့ကို ပေးချေလိုက်"
"ဒီအမှတ်တွေကိုတော့ ထောက်ပံ့မှုတွေအတွက် လဲလှယ်ဖို့ ဒါမှမဟုတ် နေဖို့နေရာငှားဖို့ အသုံးပြုနိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် အမှတ်စနစ်က ဒီအခြေစိုက်စခန်းအတွင်းမှာပဲ အလုပ်လုပ်မှာ။ အခြားအခြေစိုက်စခန်းတစ်ခုနဲ့ ကုန်သွယ်မှုအတွက်ကိုတော့ အမြုတေတွေကို အသုံးပြုတာက ပိုကောင်းတယ်"
" အမြုတေတွေရဖို့ နည်းလမ်းတွေအတွက်တော့ ရှင့်ရဲ့လူတွေကို ဖုတ်ကောင်တွေကို ရှင်းပစ်ဖို့ အဲဒီနေရာတွေဆီ လွှတ်လိုက်နိုင်တယ်။ တစ်ခုက ဖုတ်ကောင်အလုံးအရင်းကို တားဆီးနိုင်တယ်။ နောက်တစ်ခုကတော့ အမြုတေတွေကို နောက်ထပ်ရှာတွေ့နိုင်တယ်"
ရွှီချွန်းက ခေါင်းညိတ်သည် "ဒါ အကြံကောင်းပဲ"
"အခြားနည်းလမ်းအနေနဲ့ဆို ဝင်ကြေးကို ရှင်သတ်မှတ်နိုင်တယ်။ သူတို့က စွမ်းရည်ကို အသုံးပြုသူတွေ ဒါမှမဟုတ် သာမန်လူတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သူတို့က အခြေစိုက်စခန်းထဲကို ဝင်ဖို့အတွက် ပေးဆောင်ရမှာပဲ" ဟု ကျိူးလီဇီက ပြောပြခဲ့သည်။
"ခယ်မကကော ဘယ်လို စည်းကမ်းချက်တွေ ချမှတ်ထားသင့်တယ်ထင်လဲ" ရွှီချွန်းက မေးသည်။
ကျိူးလီဇီက ခဏလောက်စဉ်းစားပြီးနောက်မှ "စခန်းထဲကိုဝင်တိုင်း ၀င်ကြေးပေးရမယ်။ ဒါပေမယ့် စခန်းအဖွဲ့ဝင်အဖြစ် စာရင်းသွင်းမယ်ဆိုရင်တော့ ဝင်ကြေးပေးစရာမလိုတော့ဘူး"
"အဲဒီအစား၊ သူတို့ရှာထားတဲ့ ရိက္ခာတွေရဲ့ 10% ကနေ 30% ကို စခန်းဆီပေးရမယ် ဒါမှမဟုတ်ရင်လည်း လွှဲပေးရမယ့် ပုံသေပမာဏအတိုင်းကို ပေးရမယ်။ ပစ္စည်းတွေမရှိရင် အမြုတေတွေသုံးပြီး စခန်း အခွန်ပေးလို့ရတယ်"
"ခယ်မ၊ အသင်းဝင်မှတ်ပုံတင်တာကို ဘယ်လိုစီမံမလဲ" ရွှီချွန်းက ထပ်မေးတယ်။
သူ့မေးခွန်းကိုကြားတော့ ကျိူးလီဇီကပြုံးပြီး "မွေးကင်းစကလေးငယ်ကို စာရင်းသွင်းတဲ့အခါမှာတောင် အစိုးရက နိုင်ငံသားတွေကို အခွန်ပေးခိုင်းတယ်။ ရှင်လည်း အတူတူပဲ"
"အမြဲတမ်းနေထိုင်သူတွေအနေနဲ့ အခြေစိုက်စခန်းထဲ ဝင်ချင်ရင် လစဉ်အခွန်ပေးဆောင်ရပြီး မှတ်ပုံတင်ကြေးလည်းပေးဆောင်ရမည်။ ပမာဏကိုတော့ ရှင်ဆုံးဖြတ်နိုင်တယ်။ ရိက္ခာပစ္စည်းတွေ ဒါမှမဟုတ် အမြုတေတွေနဲ့ ငွေပေးချေမှုကိုလည်း ခွင့်ပြုနိုင်တယ်"
"ဒီနည်းလမ်းက ရှင်ကို ထောက်ပံ့ရေးပစ္စည်း ပိုမိုစုဆောင်းနိုင်ပြီး အမှတ်တွေသုံးပြီးလည်း နေထိုင်သူတွေကို သတ်မှတ်ထားသောစျေးနှုန်းနဲ့ ရောင်းချနိုင်တယ်။ ဒီလိုဆိုရင် စခန်းကလည်း လူအများကြီးကိုကျွေးမွေးရတဲ့ ဝန်ထုပ်ကို လျှော့ချနိုင်မယ်၊ ပြီးတော့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေလည်း အားထုတ်ဖို့ ရည်မှန်းချက်ရှိလာမယ်"