အခန်း (၁၀၉-၁၁၀)

အခန်း (၁၀၉) ကျေးဇူးပြုပြီး နတ်ဘုရားသားတော် ကယ်ပါအုံး....မင်းက တကယ့်ကို ကြင်နာတတ်တဲ့ ငှက်ပဲ

တစ်ဖက်လူ၏စကားများသည် ရိုသေလေးစားမှုကို လာရောက်ပြသခြင်းဟု ဆိုသော်လည်း သူတို့၏လုပ်ရပ်များတွင် ရန်စလိုစိတ်များ အပြည့်အဝ ရှိနေခဲ့သည်။

သူတို့သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါကို ထပ်မံ၍ ထုတ်လွှတ်လိုက်ရုံသာမက သူတို့၏အတောင်ပံများ တုန်ခါသွားမှုကလည်း လောင်ကျွမ်းစေတတ်သော အပူလှိုင်းလုံးကြီးများကို ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

ထိုအရာသည် လှိုင်းလုံးကြီးတစ်ခုအလား ခုံးဝူတောက်နှင့် တခြားသူများဆီသို့ ရိုက်ခတ်သွားပေ၏။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲသွားချိန်၌ ခုံးရွှမ်ယန်က ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

သူက ခြေလှမ်းတစ်လှမ်း ရှေ့သို့လှမ်းလိုက်ပြီး မိုးကောင်းကင်ယံအထက်တွင် ချက်ချင်းထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ရွှေကျီးကန်းနတ်ဘုရားတောင်က ငှက်ကတုံးကောင်... ဘယ်လောက်တောင် ရဲတင်းလိုက်လဲ..."

ဝုန်း...

နောက်ထပ်အချိန်တခဏတွင် ဧရာမမီးငှက်ကြီး နှစ်ကောင်ထက်ပင် ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားတစ်ရပ်သည် ခုံးရွှမ်ယန်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ချက်ချင်းပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့သည်။

ဟင်းလင်းပြင် တုန်ခါသွားပြီး ဥပဒေသအက္ခရာများ လှိုင်းထသွားပေ၏။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားနှင့် နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါမုန်တိုင်းတို့သည် တောင်ပြိုပြီး ပင်လယ်ရေလွှမ်းမိုးသကဲ့သို့ ကောင်းကင်ယံတွင် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်သွားကြပြီး အဆုံးမဲ့သော လှိုင်းတံပိုးများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ဆူညံသံများ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်သွားချိန်တွင် ဧရာမမီးငှက်ကြီးနှစ်ကောင် ထုတ်လွှတ်လိုက်သော ကြောက်မက်ဖွယ် နတ်ဆိုးအရှိန်အဝါသည် ခုံးရွှမ်ယန်၏ ချေဖျက်ခြင်းကို လုံးလုံးလျားလျား ခံလိုက်ရလေပြီ။

ခုံးရွှမ်ယန်သည် မူလက အချိန်လေဟာနယ် တားမြစ်နယ်မြေ ၏ ထိပ်တန်းဧကရာဇ်သားတော်တစ်ပါးပင်။

ခုံးဝူတောက် ထွက်ပေါ်လာခြင်းကြောင့်သာ သူ၏ မူလတောက်ပမှုက အနည်းငယ် မှေးမှိန်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့ခြင်းပင်။

သို့သော် ဤသည်မှာ သူ၏စွမ်းအားသည် ကြောက်မက်ဖွယ်မကောင်းဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ချေ။

ရွှေကျီးကန်းနတ်ဘုရားတောင်မှ ဤဧကရာဇ်သားတော်နှင့် သမီးတော် နှစ်ပါးကို ကိုင်တွယ်ခြင်းက သူ့အတွက် အလွန်လွယ်ကူသည်။

ထို့ပြင် ခုံးရွှမ်ယန်သည် ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် သူ၏စိတ်နှလုံးသားထဲ၌ အလွန်အမင်း ဝမ်းသာနေပေ၏။

ယခင်က ထိုကောင်မလေး ခုံးကျန်ယွဲ့သည် သူတို့၏နတ်ဘုရားသားတော်မှ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိရန် အမြဲတစေ အခွင့်အရေး ယူတတ်သည်။

ဤသည်က သူတို့သုံးယောက်ကို တိတ်ဆိတ်သော နောက်ခံလူများအဖြစ် လုံးလုံးလျားလျား ရောက်ရှိသွားစေခဲ့သည်။

ယခုအချိန်တွင်မူ သူ့ထံ၌ အခွင့်အရေး ရရှိလာခဲ့လေပြီ။

"ခုံးရွှမ်ယန်... တကယ်ကြီး မင်းလား..."

ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရွှေကျီးကန်းပုံစံရှိသော ဧရာမမီးငှက်ကြီးနှစ်ကောင်သည် သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပတ်လည်တွင် မီးတောက်များ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး သူတို့၏ ဧရာမခန္ဓာကိုယ်များကို လုံးလုံးလျားလျား လွှမ်းခြုံသွား၏။

မီးတောက်များ အဆက်မပြတ် လွင့်မျောလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ ပေတစ်ရာခန့် မြင့်သော ပုံရိပ်များသည် အဆက်မပြတ် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး လူသားပုံရိပ်နှစ်ခုအဖြစ် တဖြည်းဖြည်း အသွင်ပြောင်းသွားကြသည်။

အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး....

သူတို့နှစ်ယောက်လုံးတွင် ကြက်သွေးရောင် ဆံပင်ရှည်များ ရှိကြ၏။

သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များကို မှေးမှိန်ပြီး အမွှေးအတောင်များနှင့် တူညီသော အဆင်တန်ဆာများဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး သူတို့၏အနီရောင် မျက်လုံးသူငယ်အိမ်များတွင် တောက်လောင်နေသော မီးတောက်များ ရှိနေပုံရသည်။

"ဒါ... ဒါက ရွှေကျီးကန်းနတ်ဘုရားတောင်က ပါရမီရှင်တွေပဲ..."

"ရွှေကျီးကန်းနတ်ဘုရားတောင်က ပါရမီရှင်တွေဖြစ်ရုံတင် မကဘူး... သူတို့နှစ်ယောက်က ရွှေကျီးကန်းနတ်ဘုရားတောင်ရဲ့ ဧကရာဇ်သားတော်နဲ့သမီးတော်တွေ ဖြစ်ပုံရတယ်..."

သူတို့ကို မှတ်မိသွားသော ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက အံ့အားတသင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

မကြာသေးမီကမှ ကောင်းကင်ဘုံ တာအိုနယ်မြေတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားလာခဲ့သော ရွှေကျီးကန်းနတ်ဘုရားတောင်က ဧကရာဇ်သားတော်နှင့်သမီးတော်နှစ်ပါးကို တိုက်ရိုက် စေလွှတ်လိမ့်မည်ဟု သူတို့ လုံးလုံးလျားလျား မျှော်လင့်မထားခဲ့ကြချေ။

သူတို့၏ဟန်ပန်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် မကောင်းသော ရည်ရွယ်ချက်များဖြင့် ရောက်လာသည်မှာ ရှင်းလင်းနေပေသည်။

မုချင်းလီအတွက်များ ဖြစ်နေသလော....

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ နတ်ဘုရားသားတော် ယန်ရန်က မုချင်းလီကို မယားငယ်အဖြစ် သီးသန့်တောင်းဆိုခဲ့သည့်ကိစ္စက ကောင်းကင်ဘုံ တာအိုနယ်မြေ တစ်ခုလုံးတွင် ပျံ့နှံ့နေခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော် ကြာမြင့်နေလေပြီ။

"ဘာလို့ သူတို့က ဒီကို ရောက်လာတာလဲ..."

ခုံးဝူတောက်၏နံဘေးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသော မုချင်းလီသည် မျက်နှာအမူအရာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏မျက်နှာ အနည်းငယ် ဖြူရော်နေသည်။

အနောက်ပိုင်း သဲကန္တာရမှ တစ်စုံတစ်ဦးအနေဖြင့် သူမသည် ရွှေကျီးကန်းနတ်ဘုရားတောင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားကိုလည်း မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ဖူးသည်။

အနောက်ပိုင်း သဲကန္တာရရှိ နိုင်ငံငါးနိုင်ငံမှ ထိပ်တန်းကျင့်ကြံသူ ထောင်ပေါင်းများစွာကို စုဆောင်းခဲ့ကြ၏။

သူတို့သည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် သိန်းနှင့်ချီသော တပ်ဖွဲ့ဝင်များကိုလည်း စုစည်းခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် ရွှေကျီးကန်းနတ်ဘုရားတောင်မှ ပါရမီရှင်များကို အနောက်ပိုင်း သဲကန္တာရ မှ နှင်ထုတ်ချင်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ရလဒ်ကမူ...

ရွှေကျီးကန်းနတ်ဘုရားတောင်မှ နတ်ဘုရားသားတော် ယန်ရန်က ရွှေကျီးကန်းနတ်ဘုရားတောင် မှ ဧကရာဇ်သားတော်များနှင့် သမီးတော်များ အုပ်စုကို ဦးဆောင်ကာ တောက်လောင်နေသော နေမင်းကြီးအလား ဆင်းသက်လာခဲ့သည်။

သူတို့သည် အနောက်ပိုင်း သဲကန္တာရရှိ နိုင်ငံငါးနိုင်ငံ၏ မဟာမိတ်တပ်များကို တစ်ယောက်မကျန် သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြ၏။

ထိုနေ့တွင် ကောင်းကင်တိုင်အောင် မြင့်မားသော နတ်ဘုရားမီးတောက်များက မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းကို ဖုံးလွှမ်းသွားခဲ့သည်။

ကျွမ်းလောင်နေသော မြေပြင်ပေါ်တွင် အနောက်ပိုင်း သဲကန္တာရ ရှိ နိုင်ငံငါးနိုင်ငံ၏ မဟာမိတ်တပ်များက ငရဲပြည်သို့ ကျရောက်သွားသည့်အလား မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ညည်းတွားငိုကြွေးနေခဲ့ကြသည်။

ကြက်သွေးရောင်တစ်ခုတည်းကသာလျှင် ကျယ်ပြန့်သော နယ်မြေကို လွှမ်းခြုံထားခဲ့သည်။

ဆူပွက်ပြီး လှိုင်းထနေသော မီးတောက်များ...

ခြောက်သွေ့နေသော သွေးများ....

လက်နက်များက သံချေးတက်နေသော သံတိုသံစများအဖြစ် အရည်ပျော်သွားကြ၏။

ထိုအရာများက မြေပြင်ပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် ပေါင်းစည်းသွားပြီး ငရဲပြည်ကဲ့သို့ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့သည်။

သူမ၏ ကောင်းကင်မီးတောက် သူတော်စင်နန်းတော်သည် ထိုမဟာစစ်ပွဲကြီးတွင် မပါဝင်ခဲ့သော်လည်း ထိုအရာက မုချင်းလီအပေါ် နက်ရှိုင်းသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရိပ်မည်းတစ်ခု ချန်ထားခဲ့သည်မှာ သေချာပေါက်ပင်။

သေဆုံးသွားသူများအတွက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေစဉ်မှာပင် ထိုအရာက သူမကို အဆုံးမဲ့ မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားရစေခဲ့သည်။

မုချင်းလီသည် လက်ပိုက်ထားပြီး သူမ၏ တုန်ယင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖိနှိပ်ထားရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

သူမ အသက်ရှင်ချင်တယ်... သူမရဲ့မျိုးနွယ်စုကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ခဲ့တဲ့ ဒီယောင်မျိုးနွယ်တွေရဲ့ လက်ထဲကို မကျရောက်ချင်ဘူး...

ပြီးတော့ တစ်ဖက်လူရဲ့လူသားမီးပြင်းဖို လုံးဝမဖြစ်ချင်ဘူး...

"ဒီငှက်ကတုံးတွေကို မင်းက ကြောက်နေတာလား..."

ထိုအချိန်မှာပင် ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မုချင်းလီကို လွှမ်းခြုံထားသော ရှင်းပြ၍မရနိုင်သည့် ကြောက်ရွံ့မှုများအား ထက်ဝက်ကျော် ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့သည်။

သူမက အမှတ်တမဲ့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ခုံးဝူတောက်၏ အနည်းငယ် ပြုံးယောင်သန်းနေသော မျက်လုံးများနှင့် ဆုံတွေ့သွားခဲ့သည်။

တစ်ဖက်လူ၏ မျက်လုံးအနက်ရောင်များက ဟင်းလင်းပြင် အဖြူရောင်တွင်းနက်ကြီးကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းနေပြီး လောကရှိ သက်ရှိစိတ်ဝိညာဉ် များအားလုံးကို ဝါးမျိုနိုင်စွမ်းရှိပုံရသည်။

သို့သော် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် မုချင်းလီသည် မည်သည့်ကြောက်ရွံ့မှုကိုမျှ မခံစားရချေ။

ထိုအစား သူမသည် သူမ၏စိတ်ထဲတွင် ကြီးမားသော ငြိမ်းချမ်းမှုခံစားချက်ကို ခံစားမိပေ၏။

"နတ်ဘုရားသားတော်..."

မုချင်းလီသည် ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ကျသွားပြီး အသက်ကယ်ကြိုးတစ်ချောင်းကို ဖမ်းဆုပ်ထားသူ တစ်ဦးနှင့် တူညီနေသည်။

သူမ၏မျက်လုံးများ အနည်းငယ် နီရဲနေပြီး မျက်ရည်များ စုဝေးနေသည်။

သူမ၏အသံတွင် အဆုံးမဲ့သော တောင်းပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေပေ၏။

"ကျွန်မကို ကယ်ပေးနိုင်မလား..."

ဤစကားကိုကြားချိန်၌ ခုံးဝူတောက် အနည်းငယ် မှင်သက်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့အပြုံးတစ်ခု ထင်ဟပ်လာခဲ့သည်။

"စိတ်မပူပါနဲ့... ငါ ဒီမှာ ရှိပါတယ်..."

တစ်ဖက်တွင် ရှေ့ဆုံး၌ ရှိနေသော ကျင်းယန်က ခုံးရွှမ်ယန်ကို အရင်ဆုံး အကဲခတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက နောက်တွင်ရှိသော ခုံးဝူတောက်ကိုကြည့်ကာ ရုတ်တရက် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်၏။

"ဟား ဟား ဟား... ခုံးရွှမ်ယန်... မင်းရဲ့ ခွန်အားက အချိန်လေဟာနယ် တားမြစ်နယ်မြေ ရဲ့ ဧကရာဇ်သားတော်အစဉ်အဆက်ထဲမှာ ထိပ်တန်းအဆင့်လို့ သတ်မှတ်ခံရတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်..."

"အခုတော့ အိပ်စက်နေတဲ့ နတ်ဘုရားသားတော် တစ်ပါးရဲ့ နောက်လိုက်လေး ဖြစ်သွားပြီ... မင်းကိုယ်မင်း တကယ်ကို နှိမ့်ချလိုက်တာပဲ..."

"အို... အဲ့ဒီလို ပြောလို့ မရဘူးလေ..."

သူ၏နံဘေးတွင်ရှိသော ကျင်းယွမ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမ၏လှပသော မျက်လုံးများထဲရှိ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ချေ။

"နတ်ဘုရားသားတော်ခုံးဝူတောက်က အဲ့ဒီ လေးစားရတဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ရဲ့သားလို့ ငါ ကြားထားတယ်... အဲ့ဒီ အဆက်အသွယ်နဲ့ဆိုရင် သူက နှစ်သန်းပေါင်းများစွာကြာအောင် အိပ်စက်နေခဲ့ရင်တောင် ဘာဖြစ်လဲ..."

"သူ နည်းနည်းလေး လှည့်စားလိုက်တာနဲ့ အချိန်လေဟာနယ် တားမြစ်နယ်မြေရဲ့ ဧကရာဇ်သားတော်တွေနဲ့ သမီးတော်တွေအားလုံးက သူ့ရဲ့ နောက်လိုက်လေးတွေ ဖြစ်သွားရမှာ မဟုတ်လား..."

သူတို့က ခုံးဝူတောက်၏ သတင်းများကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြဘဲ အစောပိုင်းကမှ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသောကြောင့် ယခင်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို မသိရှိခဲ့ကြချေ။

နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ အိပ်စက်နေခဲ့သော ခုံးဝူတောက်၏စွမ်းအားသည် ဤပြန်လည်နိုးထလာသောခေတ်တွင် လုံလောက်မှုမရှိဟု ယုံကြည်ကာ သူတို့ ယခင်က တွေးထင်ထားသကဲ့သို့သာ ဆက်လက်၍ တွေးတောနေကြဆဲပင်။

ထို့ပြင် သူတို့နှစ်ယောက်သည် ယခင်က အချိန်လေဟာနယ် တားမြစ်နယ်မြေ မှ ဧကရာဇ်သားတော်များသမီးတော်များနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးပြီး မနှစ်မြို့ဖွယ် အတွေ့အကြုံများ ရှိခဲ့ကြ၏။

ယခုချိန်၌ သူတို့သည် ဒေါသထွက်ခွင့် ရလာသဖြင့် အပြစ်ရှာပြီး တစ်ဖက်လူကို အရှက်ကွဲအောင် လုပ်ချင်နေကြသည်။

"မင်းတို့က သေလမ်းရှာနေတာပဲ..."

ခုံးရွှမ်ယန်၏မျက်လုံးအကြည့် အေးစက်တင်းမာသွားသည်။

ထို့နောက် ယခင်ထက်ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအရာက သူ၏နံဘေးပတ်လည်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်ကိုပင် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားတစ်ခုဖြင့် ပုံပျက်သွားစေပြီး တုန်ယင်သွားစေခဲ့ပေ၏။

တစ်ဖက်လူ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ခံစားလိုက်ရချိန်၌ သူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး၏မျက်နှာအမူအရာများ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားကြသည်။

သူတို့သည် ယခင်က ခုံးရွှမ်ယန်နှင့် အမှန်တကယ်ကို ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံခဲ့ဖူးသည်။

ဒါပေမယ့် ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ...

သူ့ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အရှိန်အဝါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီးတော့ ပိုပြီးကြောက်စရာ ကောင်းလာတာလဲ...

ထို့ပြင် ခုံးရွှမ်ယန် ရှိနေရုံသာမက အချိန်လေဟာနယ် တားမြစ်နယ်မြေမှ မိန်းမရိုင်း ခုံးကျန်ယွဲ့လည်း ဤနေရာတွင် ရှိနေကြောင်းကို သူတို့ ယခုမှ သတိထားမိသွားသည်။

ခုံးဝူတောက်၏နောက်တွင် အချိန်လေဟာနယ် တားမြစ်နယ်မြေမှ တခြားဧကရာဇ်သားတော်နှင့်သမီးတော်နှစ်ပါးလည်း ရှိနေပေ၏။

အကယ်၍ တိုက်ပွဲသာ အမှန်တကယ် ဖြစ်ပွားခဲ့မည်ဆိုပါက သူတို့ဘက်မှ သေချာပေါက် အသာစီးရမည် မဟုတ်ချေ။

သူတို့သည် အဆင်အခြင်မဲ့ကာ အခြေအနေကို မှားယွင်းစွာ အကဲဖြတ်မိသည့်အတွက် နောင်တရပြီး ချွေးစေးများ သူတို့၏ကျောပြင်မှ စီးကျလာချိန်မှာပင် ခုံးဝူတောက်၏အသံက ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မင်းတို့ ငှက်ကတုံးကောင်နှစ်ကောင်က... ဒီနတ်ဘုရားသားတော်ဆီကို လူလာတောင်းရဲတာလား..."

ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျင်းယန်နှင့်ကျင်းယွမ်တို့၏အကြည့်များက အမှတ်မထင် သူ့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

ခုံးဝူတောက်၏နံဘေးတွင် မုချင်းလီ ရှိနေသည်ကို သူတို့ တိုက်ဆိုင်စွာဖြင့် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

"နတ်ဘုရားသားတော်..."

မုချင်းလီသည် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေပြီး ခုံးဝူတောက်က သူမကို အသုံးမကျဟု တွေးတောကာ အခြေအနေကို ငြိမ်သက်စေရန် သူမကို ထုတ်ပေးလိုက်မည်အား စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

ခုံးဝူတောက်သည် သူ၏မျက်နှာပေါ်တွင် မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပြခဲ့သော်လည်း အပေါ်သို့ ကွေးတက်တော့မည့် သူ၏နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ထိန်းချုပ်ရန်မှာ သူ့အတွက် အမှန်တကယ် ခက်ခဲလှသည်။

ရွှေကျီးကန်းနတ်ဘုရားတောင်မှ ထိုငှက်ကတုံးကောင်များကို ကိုင်တွယ်ရန် မည်သည့် ဆင်ခြေများကို ရှာရမည်နည်းဟု သူ ယခင်က တွေးတောနေခဲ့ပေ၏။

ဤသည်မှာ သူတို့၏ ရွှေကျီးကန်း သွေးမျိုးဆက်ကို သူ ခန်းခြောက်အောင် စုပ်ယူရန်အတွက်ပင်။

ယခု၌မူ သူတို့သည် သူ၏တံခါးဝသို့ ရွှေရောင်အခွင့်အရေးတစ်ခုကို တိုက်ရိုက်လာပို့ပေးနေသည် မဟုတ်လော...

ဤငှက်များသည် အမှန်တကယ်ကို နားလည်မှုရှိသော ငှက်ကောင်းများ ဖြစ်သည်ဟု သူ ပြောရပေလိမ့်မည်။

အခန်း (၁၁၀) လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက်သောက်ချိန် တစ်ဝက်အတွင်းမှာ သူ့ရဲ့ခေါင်းကို ယူဆောင်လာခဲ့စမ်း

အစောပိုင်းက မုချင်းလီသည် အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို ခုံးဝူတောက်အား ရှင်းပြထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ခုံးဝူတောက်သည် အခြေအနေကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားပေ၏။

ရွှေကျီးကန်းနတ်ဘုရားတောင်မှ ထိုငှက်ကတုံးကောင်သည် မုချင်းလီ၏ ရှေးဟောင်း ဗာမီလီယန်ငှက် သွေးမျိုးဆက်ကို မျက်စိကျနေပြီး စုပ်ယူရန်အတွက် သူမကို ကျင့်ကြံခြင်း မီးပြင်းဖိုရုပ်ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် အသုံးပြုချင်နေကြောင်း ပေါ်လွင်သွားခဲ့သည်။

ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်...

အချိန်လေဟာနယ် တားမြစ်နယ်မြေ၏ ပါရမီရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူ ခုံးဝူတောက်သည် တခြားသူများကို ကူညီခြင်းနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ကူညီခြင်း ကောင်းကင်ဘုံများနှင့်အသင်္ချေနယ်မြေများရှိ မကောင်းဆိုးဝါး အင်အားစုများကို တိုက်ခိုက်ခြင်းဆိုသည့် မူဝါဒကို အမြဲတစေ လက်ကိုင်ထားခဲ့သည်။

ယခုအချိန်၌ အပြစ်ကင်းစင်သော မိန်းကလေးတစ်ဦး ဤကဲ့သို့ အနိုင်ကျင့်ခံနေရသည်ကို သူ မည်သို့ လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်မည်နည်း....

ထိုငှက်ကတုံးကောင်ကို သေချာပေါက် ရိုက်နှက်ရန် ဤအခွင့်အရေးကို သူ ယူဆောင်ရပေလိမ့်မည်။

ထိုသို့ပြုလုပ်နေစဉ် တစ်ဖက်လူ၏ ရွှေကျီးကန်း သွေးမျိုးဆက်ကို စုပ်ယူခြင်းမှာ အလွန်အမင်း လွန်ကျူးရာ မရောက်နိုင်ချေ။

မုချင်းလီက သူ့ကို အမှန်တကယ်ပင် မထင်မှတ်ထားသော အံ့အားသင့်မှုတစ်ခုအား ပေးစွမ်းခဲ့သည်။

ဤဖြစ်ရပ်ကို အသုံးပြု၍ မုချင်းလီ၏နာခံမှုကို ပို၍ကောင်းမွန်စွာ ရယူနိုင်ရုံသာမက ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးပြု၍ ကျိုလီနတ်ဘုရားမီးတောက်မျိုးစေ့ကိုလည်း သူ အသက်သွင်းနိုင်ပေမည်။

ထို့ပြင် သူသည် မကောင်းဆိုးဝါး အင်အားစုများကို တိုက်ခိုက်ပြီး အပြစ်ကင်းသော မိန်းကလေးကို ကယ်တင်သည့် "သူရဲကောင်း" တစ်ဦးအဖြစ် သရုပ်ဆောင်နိုင်ကာ သူ၏ကိုယ်ပိုင်နာမည်ကောင်းကို ချန်ထားနိုင်သည်။

ဤသည်မှာ ခဲတစ်လုံးတည်းဖြင့် ငှက်သုံးကောင် ပစ်ခြင်း အတိအကျပင်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခုံးဝူတောက်က သူတို့ကို ငှက်ကတုံးကောင်များနှင့် တိုက်ရိုက်ခိုင်းနှိုင်းနေသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျင်းယန်နှင့်ကျင်းယွမ်တို့သည် အနည်းငယ် ဒေါသထွက်သွားကြ၏။

သို့သော် တစ်ဖက်လူ ပြောသည်မှာ အမှန်ပင်။

သူတို့ ဤနေရာသို့ လာရသည့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ အချိန်လေဟာနယ် တားမြစ်နယ်မြေကို အကဲစမ်းရန် မဟုတ်ဘဲ မုချင်းလီကို အတင်းအဓမ္မ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်သွားရန်ပင်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူတို့၏ ပါရမီရှင်ယန်ရန်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ရွှေကျီးကန်း သွေးမျိုးဆက်ကို ပို၍အသွင်ပြောင်းနိုင်ရန်အတွက် မုချင်းလီကို လိုအပ်သည်။

ဤကိစ္စသည် လုံးလုံးလျားလျား မှားယွင်း၍ မရနိုင်ချေ။

သို့ရာတွင် ခုံးဝူတောက်က လှုပ်ရှားမှု မရှိဘဲ အပြုံးဖြင့် သူတို့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကျင်းယန်နှင့်ကျင်းယွမ်တို့သည်လည်း သူတို့၏ သတိထားမှုများကို လျှော့ချလိုက်ကြ၏။

ခုံးဝူတောက်အပေါ် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲရှိ မထီမဲ့မြင်ပြုမှုက ပို၍ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။

ထပ်မံတွေးတောနေရန် မလိုတော့ဘဲ တစ်ဖက်လူသည် သူတို့ကို ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

သူသည် သူတို့ကို စော်ကားမိပြီး ပါရမီရှင် ယန်ရန်ထံမှ လက်စားချေခံရမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် ဤကိစ္စကို အရင်ဆုံး အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြေရှင်းရန် ပြင်ဆင်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေမည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါတို့က ဒီမိန်းကလေးအတွက် ရောက်လာတာပဲ..."

ကျင်းယန်သည် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝန်ခံလိုက်၏။

"ဒီမိန်းကလေးကို ငါတို့ရဲ့ ရွှေကျီးကန်းနတ်ဘုရားတောင်ရဲ့ ပါရမီရှင်ယန်ရန်က အရမ်း တန်ဖိုးထားတယ်..."

အထူးသဖြင့် "ပါရမီရှင် ယန်ရန်" ဟူသော စကားလုံးများကို ကျင်းယန်က တမင်တကာ ဖိပြောလိုက်ပြီး ထိုအရာကို အသုံးပြု၍ အချိန်လေဟာနယ် တားမြစ်နယ်မြေနှင့် တခြားသူများကို ခြိမ်းခြောက်လိုပုံရသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ပါရမီရှင်ယန်ရန်သည် သူတို့၏ရွှေကျီးကန်းနတ်ဘုရားတောင် သမိုင်းတလျှောက်တွင် အထူးချွန်ဆုံးသော ပါရမီရှင်ပင်။

သူ၏နာမည်ဂုဏ်သတင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံများနှင့်အသင်္ချေနယ်မြေများအားလုံးတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားပေ၏။

သူတို့၏အမြင်အရ အချိန်လေဟာနယ် တားမြစ်နယ်မြေမှ လူများကို ဖိနှိပ်ရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲမည် မဟုတ်ချေ။

သို့ရာတွင် သူတို့၏ စကားများသည် တခြားလာရောက်ကြည့်ရှုသူများ၏ အမြင်တွင် ရယ်စရာကောင်းသော လုပ်ရပ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပြီး လုံးလုံးလျားလျား ဦးနှောက်မရှိ ဖြစ်နေကြောင်းကို သူတို့ အနည်းငယ်မျှ မသိခဲ့ကြချေ။

ခုံးဝူတောက်သည် အရှိန်အဝါသက်သက်ဖြင့် ရာနှင့်ချီသော တာအိုနန်းတော်နယ်ပယ် ကျင့်ကြံသူများကို မည်သို့ တိုက်ရိုက် ဖိနှိပ်ခဲ့သည်အား အစောပိုင်းက သူတို့ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီးဖြစ်သည်။

ပါရမီရှင်ယန်ရန်လား....

ခုံးဝူတောက်ရဲ့ရှေ့တွင် သူသည် ထည့်သွင်းပြောဆိုရန်ပင် ထိုက်တန်မည် မဟုတ်ချေ။

တစ်ဖက်လူ၏ မောက်မာသော သဘောထားကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ သူတို့ကို သတိပေးရန် မည်သူကမျှ မမိုက်မဲကြချေ။

နောက်ဆက်တွဲ အခြေအနေ ပြောင်းလဲမှုနှင့် ပါးရိုက်ခံရမည့် အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းကာ သူတို့အားလုံးက တိတ်တဆိတ်နေရန် ရွေးချယ်လိုက်ကြ၏။

"ပါရမီရှင် ယန်ရန်..."

ခုံးဝူတောက်၏နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားပြီး သူ၏အသံသည် တည်ငြိမ်နေကာ မည်သည့်စိတ်ခံစားချက်မျှ မပြသခဲ့ချေ။

သို့သော် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပြီဖြစ်သော ကျင်းယန်နှင့်ကျင်းယွမ်တို့ကမူ ပို၍ပင် မောက်မာထောင်လွှားလာကြသည်။

တစ်ဖက်လူသည် သူတို့၏ ပါရမီရှင်ကို သေချာပေါက် ကြောက်ရွံ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အလျှော့ပေးလိမ့်မည်ဟု သူတို့ ယုံကြည်ခဲ့ကြ၏။

ဤအချိန်အခိုက်အတန့်တွင် ခုံးဝူတောက်က ရုတ်တရက် နောက်တစ်ကြိမ် ပြုံးရယ်လိုက်ပြီး ပြောဆိုသည်။

"ငါ့ရဲ့ဘေးက ဒီအစေခံကို မင်းတို့က လိုချင်တယ်ပေါ့... သူ့ကို မယားငယ်လုပ်ဖို့ သက်သက်ဆိုတာ သေချာရဲ့လား..."

ခုံးဝူတောက်၏စကားများက သာမန်ဟု ထင်ရသည်။

သို့သော် ထိုစကားများတွင် တမင်သက်သက် လမ်းညွှန်ထားသော ထောင်ချောက်တစ်ခု ပါဝင်နေပေ၏။

မုချင်းလီ၏ ယခင် ပြောပြချက်များမှတစ်ဆင့် အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို သူ သိရှိပြီးဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်ဖက်လူကို ထိုအရာအား ထုတ်ပြောလာစေရန် လမ်းညွှန်ခြင်းက နောက်ဆက်တွဲ သက်ရောက်မှုကို ပို၍ပင် ကောင်းမွန်စေပေမည်။

ခုံးဝူတောက် ဤသို့ မေးမြန်းသည်ကို ကြားချိန်၌ ကျင်းယွမ်နှင့်ကျင်းယန်တို့သည် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားကြသော်လည်း များများစားစား မတွေးခဲ့ကြချေ။

ကျင်းယန်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်၏။

"ပါရမီရှင် ခုံးဝူတောက်က ကြားချင်တယ် ဆိုမှတော့... ငါတို့က ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားတော့ဘူး..."

"ငါတို့ ရွှေကျီးကန်းနတ်ဘုရားတောင် ရဲ့ ပါရမီရှင် ယန်ရန်က သူ့ရဲ့ ရွှေကျီးကန်း သွေးမျိုးဆက် ကို ပိုပြီးအသွင်ပြောင်းနိုင်ဖို့အတွက် ဒီကောင်မလေးရဲ့ မူလသွေးမျိုးဆက်အားလုံးကို စုပ်ယူဖို့ လိုအပ်တယ်..."

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် စောင့်ကြည့်နေကြသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ကျင့်ကြံသူများအားလုံး၏ မျက်နှာအမူအရာများ ပြောင်းလဲသွားကြ၏။

ထို့နောက် ပတ်ဝန်းကျင်နေရာတဝိုက်တွင် ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။

"ဘာ... သူက ကောင်းကင်မီးတောက် သူတော်စင်နန်းတော်က သူတော်စင်မိန်းမပျိုရဲ့ မူလသွေးမျိုးဆက်ကို လိုအပ်တယ်ပေါ့... ဒါက ကောင်းကင်မီးတောက် သူတော်စင်နန်းတော်ရဲ့ သူတော်စင်မိန်းမပျိုကို ကျင့်ကြံခြင်း မီးပြင်းဖိုရုပ်ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် သွယ်ဝိုက်ပြီး အသုံးပြုနေတာ မဟုတ်လား..."

"ပါရမီရှင် ယန်ရန်က ကောင်းကင်မီးတောက် သူတော်စင်နန်းတော်ရဲ့ သူတော်စင်မိန်းမပျိုကို တကယ်ကြီး လက်ထပ်ချင်တယ်လို့ ငါ အရင်က ထင်ခဲ့တာ... သူ့မှာ ဒီလို ရက်စက်တဲ့ ရည်မှန်းချက် ရှိလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်မထားခဲ့ဘူး..."

မူလသွေးမျိုးဆက်တွင် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အခြေခံအုတ်မြစ် ပါဝင်နေသည်။

ထိုအရာကို အနည်းငယ်မျှ ဆုံးရှုံးသွားခြင်းကပင် တာအိုအခြေခံအုတ်မြစ်ကို တုန်ခါသွားစေရန် လုံလောက်ပေ၏။

တစ်ဖက်လူ၏ မူလသွေးမျိုးဆက် အားလုံးကို လိုအပ်သည်ဆိုသည်မှာ တစ်ဖက်လူကို လုံးလုံးလျားလျား ခန်းခြောက်အောင် စုပ်ယူရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေသည် မဟုတ်လော...

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စိတ်မကောင်းဖြစ်သော အံ့အားတသင့်ရေရွတ်သံများနှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုသော ဆွေးနွေးသံများကို ကြားနေရသော်လည်း ကျင်းယွမ်နှင့်ကျင်းယန်တို့သည် ဂရုမစိုက်ဘဲ သူတို့ထံ၌ အထင်သေးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြ၏။

"ဟမ့်... မင်းတို့ရဲ့ ကောင်းကင်ဘုံတာအိုနယ်မြေ က ရိုင်းစိုင်းတဲ့ နယ်မြေတစ်ခုကလွဲပြီး ဘာမှ မဟုတ်ဘူး..."

"ငါတို့အတွက်တော့ မင်းတို့က ရိုင်းစိုင်းတဲ့ နယ်မြေတစ်ခုက ပုရွက်ဆိတ်တွေထက် မပိုဘူး..."

"ပါရမီရှင်ယန်ရန်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်း မီးပြင်းဖိုရုပ်ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် ကံကောင်းပြီး ဖြစ်လာနိုင်တာက မင်းတို့ ဘဝသုံးဆက်စာ ကျင့်ကြံလာခဲ့တဲ့ ကောင်းချီးတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်လို့ ရတယ်..."

ထိုလူနှစ်ယောက်ထံမှ မောက်မာထောင်လွှားသော စကားများသည် ကောင်းကင်ဘုံ တာအိုနယ်မြေရှိ လူများအားလုံးကို နှိမ့်ချရုံသာမက ထိုနေရာရှိ ကျင့်ကြံသူများ အားလုံးကိုလည်း စော်ကားလိုက်ခြင်းပင်။

အနိုင်ကျင့်လွန်းအားကြီးတယ်...

တစ်ဖက်လူသည် သူတို့ကို အလွန်အောက်တန်းကျသည်ဟု အမှန်တကယ် ဖွင့်ဟပြောဆိုခဲ့ပေ၏။

သူတော်စင်နန်းတော်သခင်များနှင့် မိသားစုဘိုးဘေးများပင်လျှင် ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် အံ့တင်းတင်းကြိတ်ထားကြသည်။

သို့သော် ရွှေကျီးကန်းနတ်ဘုရားတောင်မှ ဧကရာဇ်သားတော်နှင့် သမီးတော်များ ဆိုသည့် တစ်ဖက်လူများ၏ အဆင့်အတန်းကို သတိရလိုက်သောအခါ သူတို့၏ ဒေါသကို မြိုသိပ်ထားရုံမှလွဲ၍ ဘာမျှ မတတ်နိုင်ကြတော့ချေ။

သူတို့သည် အချိန်လေဟာနယ် တားမြစ်နယ်မြေ ကို မစော်ကားရဲကြပေ။

သူတို့က ရွှေကျီးကန်းနတ်ဘုရားတောင်ကိုလည်း မစော်ကားရဲကြချေ။

အားနည်းခြင်းသည် အမှန်တကယ်ကို မူလအပြစ်တစ်ခုပင်။

ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အားနည်းသော ကျင့်ကြံသူများ၏ အဆင့်အတန်းသည် တိရစ္ဆာန်များထက်ပင် နိမ့်ကျနေသည်။

ကျင်းယန်က စောင့်ကြည့်နေကြသော ကျင့်ကြံသူများအပေါ် မထီမဲ့မြင်ဖြင့် ဝေ့ဝိုက်၍ ကြည့်လိုက်၏။

ထို့နောက် သူက နောက်တစ်ကြိမ် ကျယ်လောင်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"သူက မင်းတို့ အချိန်လေဟာနယ် တားမြစ်နယ်မြေရဲ့ အစေခံမိန်းကလေး ဖြစ်သွားနိုင်တယ်ဆိုတာ ငါ သိတယ်..."

"ငါတို့ရဲ့ ရွှေကျီးကန်းနတ်ဘုရားတောင်က မင်းတို့ကို အခွင့်ကောင်းယူမှာ မဟုတ်ပါဘူး..."

"မင်းတို့က ဒီလူကို လွှဲပြောင်းပေးဖို့ ဆန္ဒရှိသရွေ့ ငါတို့ရဲ့ ရွှေကျီးကန်းနတ်ဘုရားတောင်က မင်းတို့ကို သင့်တော်တဲ့ လျော်ကြေးတွေ ပေးမယ်... ဘယ်လိုသဘောရလဲ..."

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ခုံးဝူတောက်၏နံဘေးရှိ ခုံးကျန်ယွဲ့နှင့်တခြားသူများ၏မျက်နှာအမူအယာများ ပို၍သုန်မှုန်သွားကြ၏။

ထူထပ်သိပ်သည်းသော သတ်ဖြတ်လိုခြင်း စိတ်ဆန္ဒတစ်ရပ်က သူတို့၏ခန္ဓာကိုယ်များမှ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဘယ်လောက်တောင် အတင့်ရဲလိုက်လဲ...

သို့သော် ခုံးဝူတောက် စကားမပြောသေးသောကြောင့် သူတို့သည် ဤလူနှစ်ယောက်ကို အပိုင်းပိုင်း ဆွဲဖြဲချင်နေလျှင်ပင် သူတို့၏သဘောဖြင့် မလှုပ်ရှားရဲကြချေ။

"နတ်ဘုရားသားတော်အရှင်..."

မုချင်းလီက ခုံးဝူတောက်ကို တောင်းပန်တိုးလျှိုးသည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

သူမသည် ခုံးဝူတောက်၏ လက်အောက်ငယ်သား ဖြစ်လာရန်နှင့် ငရဲပြည် ၏ ချောက်ကမ်းပါးထဲမှ လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်းရှာဖွေရန်အတွက် ဤနေရာသို့ အတိအကျ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ခုံးဝူတောက်က နောက်ပိုင်းတွင် သူမကို လွှဲပြောင်းပေးမည်ဆိုပါက ဤကဲ့သို့ အရှက်ခွဲခံရမှုကို သည်းခံရမည့်အစား ဤနေရာတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေရန်သာ သူမ ရွေးချယ်ပေမည်။

ခုံးဝူတောက်၏နှုတ်ခမ်းများတွင် ခပ်ဖျော့ဖျော့အပြုံးတစ်ခု ရှိနေဆဲပင်။

ဤငှက်ကတုံးကောင် နှစ်ကောင်သည် သူ တွေးထင်ထားသည်ထက် ပို၍ "နားလည်မှုရှိ" ကြောင်း သူ ဝန်ခံရပေမည်။

သူက တွင်းငယ်လေးတစ်ခုသာ တူးထားခဲ့သော်လည်း တစ်ဖက်လူက ထိုအရာထဲသို့ တိုက်ရိုက်ခုန်ချလာခဲ့ပြီး ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို အမြင့်ဆုံး ဖြစ်သွားစေခဲ့သည် မဟုတ်လော။

ယခုအချိန်၌ သူသည် ရွှေကျီးကန်းနတ်ဘုရားတောင်ကို ကိုင်တွယ်ရန် အကြောင်းပြချက်တစ်ခု ရှိရုံသာမက လူများ၏နှလုံးသားကို ပို၍ရယူနိုင်ခဲ့လေပြီ။

နောက်ပိုင်းတွင် ရှေးဟောင်းမဟာတာအို အမှတ်အသားကို ရှာဖွေရာတွင်လည်း အခမဲ့ လူသားကိရိယာ အများအပြားကို သူ ရရှိနိုင်သည်။

"လျော်ကြေးလား..."

ခုံးဝူတောက်က ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်၏။

"ဒါက မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."

ဤစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် မုချင်းလီ၏မျက်နှာ ချက်ချင်းဖြူဖျော့သွားတော့သည်။

နတ်ဘုရားသားတော်အရှင်... သူက သူမကို တကယ်ကြီး စွန့်ပစ်တော့မှာလား...

တစ်ဖက်တွင် ကျင်းယွမ်နှင့် ကျင်းယန်တို့မှာမူ အရူးအမူး ဝမ်းသာပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာအမူအရာများကို ပြသလာကြ၏။

သူတို့သည် ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားခဲ့သော်လည်း ဤသည်က အလွန်လျှင်မြန်စွာ ပြေလည်သွားခဲ့သည်။

"ကောင်းပြီ... အဲ့လိုဆိုမှတော့ ငါ အခု..."

ကျင်းယန်၏စကားမဆုံးမီ ခုံးဝူတောက်၏ သရော်တော်တော်အသံက နောက်တစ်ကြိမ် ပဲ့တင်ထပ်လာခဲ့သည်။

"လျော်ကြေးအတွက်တော့..."

"မင်းတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေနဲ့ ပါရမီရှင် ယန်ရန်ရဲ့ အသက်ကို လဲလှယ်လိုက်ကြတာပေါ့..."

ထိုစကားကိုပြောပြီးနောက် ခုံးဝူတောက်က သူ၏နံဘေးရှိ ခုံးကျန်ယွဲ့နှင့် တခြားသူများကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ကို အမွှေးတိုင်လောင်ကျွမ်းချိန်စာတစ်ဝက်လောက် အချိန် ပေးမယ်..."

"အမွှေးတိုင်လောင်ကျွမ်းချိန်စာ တစ်ဝက်လောက် အချိန်အတွင်းမှာ ဒီငှက်ကတုံးကောင်နှစ်ကောင်ရဲ့ ခေါင်းကို ငါ့ဆီ ယူလာခဲ့စမ်း..."

ရွှေကျီးကန်းနတ်ဘုရားတောင် မှ ဧကရာဇ်သားတော်နှင့် သမီးတော်တို့သည် အပြင်လူများအတွက် အားကောင်းပုံ ပေါက်နေနိုင်သည်။

သို့သော် သူ၏ အမြင်အရ သူတို့သည် သာမန်သားရဲလေးနှစ်ကောင်မျှသာ ဖြစ်ပေ၏။

ဤသာမန်သားရဲလေးနှစ်ယောက်သည် သူ့အတွက် ရရှိရန် ကောင်းကင်ကံကြမ္မာအမှတ် များ မရှိရုံသာမက သူ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လှုပ်ရှားရန်လည်း တန်ဖိုးမရှိချေ။

သူတို့သည် ခုံးကျန်ယွဲ့နှင့် အခြားသူများ လေ့ကျင့်ရန်သက်သက်ပင်။

ထို့ပြင် သူ၏ နောက်လိုက်များအနေဖြင့် ဤငှက်ကတုံးကောင်နှစ်ကောင်ကိုပင် မဖိနှိပ်နိုင်ပါက သူ၏နောက်သို့ လိုက်ရန် သူတို့ထံတွင် မည်သည့် အခွင့်အရေး ရှိမည်နည်း။

Book 11 end.