အခန်း (၅၀၁-၅၀၂)

အခန်း (၅၀၁) - တရားသူကြီးကလောင်တံ၏ ဂုဏ်ဒြပ် ၊ စွမ်းအားအရိပ်ထင်ဟပ်မှု ၊ အကုန်အစင် ဖွင့်ဟဝန်ခံခြင်း

အဘိုးကြီးပညာရှိ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပျက်ယွင်းသွားပြီး အတင်းအကြပ် ရုန်းကန်သော်လည်း လုံးဝလှုပ်ရှား၍မရကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

လီယန်ချူသည် သူ၏ရင်ဘတ်ထဲမှ ကလောင်တံတစ်ချောင်းကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး အဘိုးကြီးပညာရှိ၏ နဖူးပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် တို့လိုက်သည်။

ထိုကလောင်မှာ သက်ရှိတစ်ခုအလား အဘိုးကြီး၏ နဖူးပေါ်တွင် ချုပ် ဟူသော စာလုံးကြီးတစ်လုံးကို အလိုအလျောက် ရေးသားလိုက်တော့သည်။

ထို့နောက် လီယန်ချူသည် ရှေ့သို့တိုးကာ အဘိုးကြီးပညာရှိ၏ ရင်ဘတ်ထဲရှိ ပစ္စည်းအားလုံးကို နှိုက်ယူလိုက်သည်။

"......" အဘိုးကြီးပညာရှိ

ယခုအချိန်တွင် သူသည် သွေးအန်မတတ် ခံစားနေရပြီး၊ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်လျက် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို သေမတတ် စိုက်ကြည့်နေတော့သည်။

"မင်းက တကယ့်ကို လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးပဲ "

လီယန်ချူသည် ထူးဆန်းသော မျက်လုံးအိမ် ထည့်ထားသည့် ဖန်ပုလင်းကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားသည်။

သူသည် အဘိုးကြီးပညာရှိ၏ ပစ္စည်းအားလုံးကို လက်တစ်ချက် ဝေ့ယမ်းကာ သိုလှောင်အိတ် ထဲသို့ အကုန်ထည့်လိုက်ပြီး၊ ရှေ့သို့တိုးကာ လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်၍ အဘိုးကြီးကို မေ့လဲသွားစေလိုက်သည်။

သိုင်းပညာမှာ မဟာဆရာကြီး တစ်ဦးအတွက် လူတစ်ယောက်ကို မေ့လဲသွားအောင် လုပ်ရသည်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူလှသည်။

လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်လျှင် အရိုးသုံးချောင်း ကျိုးစေမည်ဟု ဆိုပါက လေးချောင်း လုံးဝမကျိုးစေရဘဲ အင်အားထိန်းချုပ်မှုမှာ အံ့မခန်း အဆင့်တွင် ရှိနေသည်။

နုနယ်ချောမောလှသော မိန်းကလေးငယ်သည် လီယန်ချူ၏ ရေစီးသကဲ့သို့ ချောမွေ့လှသော လှုပ်ရှားမှုများကို ကြည့်ကာ နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တုန်ခါသွားသည်။

"ဒီလူက တကယ့် တာအိုဆရာ အစစ်အမှန် ဟုတ်ရဲ့လား "

ကြည့်ရသည်မှာ လမ်းသွားလမ်းလာများကို လုယက်နေသည့် အကြမ်းဖက် သိုင်းလောက တစ်ဦးနှင့် ပိုတူနေသည်။

ပိုင်ကျီဘုရင်မသည် လီယန်ချူကို တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုဘဲ သူ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။

ထိုကဲ့သို့သော လူဆိုး ဆန်သည့် အငွေ့အသက်မျိုးကို သူမ အနည်းငယ် သဘောကျမိသည်။

အမှန်စင်စစ် အငွေ့အသက် ဆိုသည်မှာ ရှိသည်မှန်သော်လည်း၊ များသောအားဖြင့် ရုပ်ရည်ပေါ်တွင်သာ အခြေခံတတ်ကြသည်။

ပိုင်ကျီဘုရင်မသည် ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို ကြည့်ရသည်မှာ မျက်စိပသာဒ ဖြစ်လှသည်ဟု ခံစားရသည်။

သူမ၏ အတွေးထဲတွင်မူ ထိုသို့ပင်

အင်း... ဒီအထီးက ကြည့်ကောင်းသားပဲ၊ မျိုးပွားဖို့အတွက် တော်တော်လေး သင့်တော်တယ်။

လီယန်ချူက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းက မင်းအမေကို ကြည့်နေတာလား "

"......" ပိုင်ကျီဘုရင်မ

"သတ္တိရှိလှတဲ့ မိစ္ဆာကောင် ငါ တစ်ချက်ကြည့်တာနဲ့တင် မင်းက လူမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိတယ်"

လီယန်ချူက ဒေါသတကြီး ဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ကွယ်ပျောက်သွားသည်။

သူ ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာချိန်တွင် ပိုင်ကျီဘုရင်မ၏ နောက်ကျောသို့ ရောက်ရှိနေပြီး၊ လူတစ်ရပ်စာခန့်ရှိသော လက်ဝါးကြီးတစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ပိုင်ကျီဘုရင်မ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံ လိုက်တော့သည်။

ထျန်ကန်းလက်ဝါး

စွမ်းအင်တစ်ခုတည်းဖြင့် ဖမ်းဆုပ်ခြင်း

ပိုင်ကျီဘုရင်မ၏ ပုံရိပ်မှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ နောက်တစ်ခဏတွင် ဒေါသတကြီးဖြင့် မျက်လုံးပြူးနေသော မိန်းကလေးငယ်မှာ လက်သီးကို ဝေ့ယမ်းကာ လီယန်ချူထံသို့ ထိုးနှက်လာတော့သည်။

ဘုန်း

လေထုမှာ ထိုလက်သီးငယ်လေးကြောင့်ပင် အသံထက်မြန်သော ပေါက်ကွဲသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ တောင်ပြိုကမ်းပြို စွမ်းအားများက လှိုင်းလုံးကြီးများအလား တိုက်ခိုက်လာသည်။

လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် လေးလံသွားရသည်။

စောစောကပင် သူသည် ဝိညာဥ်မျက်စိ ဖြင့် ကြည့်လိုက်ရာ ထိုနုနယ်သော မိန်းကလေးငယ်မှာ မိစ္ဆာကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း သိခဲ့သော်လည်း၊ ဤမျှ အားရှိလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

သူသည်လည်း လက်သီးတစ်ချက် ပစ်သွင်းလိုက်ရာ၊ ပြင်းထန်လှသော သွေးချီများမှာ သမုဒ္ဒရာကြီးအလား ပွင့်ထွက်လာသည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်းမှာပင် နှစ်ဦးသား ဆယ်ကြိမ်မက ဖလှယ်လိုက်ကြရာ၊ အချက်တိုင်းတွင် အသံထက်မြန်သော ပေါက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသော လေလှိုင်းများက အပြင်ဘက်သို့ ရိုက်ခတ်လာရာ တောင့်တင်းနေသော အဘိုးကြီးပညာရှိ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လွင့်စင်သွားပြီး၊ လေထဲတွင် ဂျွမ်းအကြိမ်ကြိမ် ပစ်ကာ သစ်ပင်တစ်ပင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်မိသွားတော့သည်။

အဘိုးကြီးပညာရှိမှာ ထိုသစ်ပင်ကြီးပေါ်မှ လျောကျလာချိန်တွင် နှာခေါင်းရိုးမှာ ကြေမွနေပြီဖြစ်ကာ သွေးများ အဆက်မပြတ် စီးကျလာပြီး နာကျင်လွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ထွက်လာတော့သည်။

စာပေပညာရှိလမ်းစဉ် ကျင့်ကြံသူများသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကို လေ့ကျင့်ကြသူများ မဟုတ်သဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သာမန်လူထက် အနည်းငယ်သာ သန်မာခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အဘိုးကြီးပညာရှိ၏ ကိုယ်ထဲမှ ချုပ်နှောင်စေသည့် မန္တန် အရှိန်ကုန်သွားချိန်နှင့် ကွက်တိ ဖြစ်သွားရာ၊ သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် လူးလိမ့်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်တော့သည်။

ခုနာလေးတင်က ရိုက်မိမှုကြောင့် အတွင်းအင်္ဂါများလည်း မနည်းလှသော ဒဏ်ရာများ ရရှိသွားခဲ့သည်။

မည်သူမျှ သူ၏ သနားစရာ အခြေအနေကို ဂရုမစိုက်ကြပေ။

လီယန်ချူနှင့် ပိုင်ကျီဘုရင်မတို့၏ ပုံရိပ်များမှာ အဆက်မပြတ် ပျောက်ကွယ်လိုက်၊ ပေါ်လာလိုက် ဖြစ်နေပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ပုံရိပ်ယောင်များနှင့် ပွင့်လင်းမြင်သာသော စွမ်းအားဂယက်လှိုင်းများကိုသာ မရေမရာ မြင်တွေ့နေရသည်။

ဝုန်း ဝုန်း ဝုန်း

နယ်မြေတစ်ခုလုံးမှာ တုန်ခါနေတော့သည်။

ပိုင်ကျီဘုရင်မ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် အံ့အားသင့်နေရသည်။

ပိုင်ကျီ ဆိုသည်မှာ ရှေးဟောင်း နတ်သားရဲ ဖြစ်သဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားရှိခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာက ဘာကြောင့် ဤမျှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအားနှင့် ပေါက်ကွဲအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားရသနည်း။

ဘုန်း

ပိုင်ကျီဘုရင်မသည် လီယန်ချူ၏ လက်သီးချက်ကြောင့် မြေပြင်ရှိ ကျင်းကြီးတစ်ခုထဲသို့ ရိုက်သွင်းခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ပူပြင်းလှသော သွေးချီများက မြေပြင်ကိုပင် မာကြောသွားစေပြီး၊ ကြည့်ရသည်မှာ ဟုန်းဟုန်းတောက် လောင်ကျွမ်းနေသော မီးဖိုကြီးတစ်ခုနှင့် တူလှသည်။

"နင်နဲ့ မတိုက်တော့ဘူး၊ တာအိုဆရာလေး... ငါ နင့်ကို မှတ်ထားလိုက်မယ်"

ပိုင်ကျီဘုရင်မသည် ကျင်းထဲမှ ပြန်တက်လာပြီး ကိုယ်ပေါ်ရှိ ဖုန်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ခါယမ်းလိုက်သည်။

နုနယ်သော ပါးပြင်လေးပေါ်တွင် ဖုန်မှုန့်များ စွန်းထင်းနေသဖြင့် အနည်းငယ် သနားစရာကောင်းသလို ဖြစ်နေသည်။

ထိုစကားကို ပြောပြီးသည်နှင့် သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးသည့်အတိုင်းပင်။

ချက်ချင်းရွှေ့လျားခြင်း လား၊ ဒါမှမဟုတ် စွမ်းအားအရိပ်ထင်ဟပ်မှု လား ဟု လီယန်ချူ တွေးလိုက်သည်။

သူသည် ရှစ်ခွင်မှန်ကို ထုတ်ယူကာ ထိုထူးဆန်းသော မိန်းကလေးငယ်၏ ပုံရိပ်ကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားသော်လည်း၊ ရှစ်ခွင်မှန် လွှမ်းခြုံနိုင်သော နယ်ပယ်အတွင်း၌ ထိုမိန်းကလေး၏ အငွေ့အသက် လုံးဝမရှိတော့ပေ။

စောစောက အဖြစ်အပျက်မှာ အိပ်မက်တစ်ခုကဲ့သို့ပင်။

သူသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်ပြီး ဤကိစ္စကို စိတ်ထဲမထားတော့ပေ။

စောစောက ထိုမိန်းကလေး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် သွေးဆိုးအငွေ့အသက်များ လည်းမရှိသလို၊ နာကျည်းနေသော ဝိညာဉ်များ လည်း ကပ်ငြိမနေပေ။

ကြည့်ရသည်မှာ တောင်ပေါ်တွင် အမြဲတမ်း ကျင့်ကြံနေသည့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်နှင့် ပိုတူနေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည်လည်း အစောပိုင်းကတည်းက အသေအလဲ သတ်ဖြတ်ရန် မကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် နတ်ဘုရားခြေလှမ်း ကို အသုံးပြုကာ နောက်တစ်ခဏ၌ အဘိုးကြီးပညာရှိ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားပြီး သူ့ကို နှိုးလိုက်သည်။

အဘိုးကြီးပညာရှိမှာ ဦးရေပြားများ ထုံကျင်သွားပြီး စိတ်ထဲတွင် အေးစိမ့်သော ခံစားချက်မျိုး လွှမ်းမိုးသွားသည်။

ထို့နောက် သူ၏ရှေ့တွင် အေးစက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ရပ်နေသော လူငယ်တာအိုဆရာကို မြင်လိုက်ရသည်။

"ငါ တစ်ကြိမ်ပဲ မေးမယ်၊ မင်းက ဘယ်သူလဲ ဘယ်သူ့အတွက် အလုပ်လုပ်နေတာလဲ ဒီကိစ္စတွေက ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ "

"မပြောချင်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ငါ့ကို လိမ်ညာဖို့ ကြိုးစားတာပဲဖြစ်ဖြစ်... ငါ့ရဲ့ လက်သီးကို မြည်းစမ်းစေရမယ်"

ဟု လီယန်ချူက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

အဘိုးကြီးပညာရှိမှာ မသိလိုက်ဘဲ တံတွေး တစ်ချက် မျိုချလိုက်မိသည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် တုန်လှုပ်နေရသည်။

ဤမျှ ပြင်းထန်လှသော ဖိအားမျိုးကို မင်းသားလေးထံတွင်သာ ခံစားခဲ့ဖူးခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကျုပ်နာမည်က ကျောက်ဟန် ပါ၊ ချင့်ဝမ်စံအိမ် က လူပါ။ ရှူကျိုးခရိုင်မှာ ထူးဆန်းတဲ့ မိစ္ဆာဆိုးတစ်မျိုး ပေါ်ပေါက်လာပြီး အန္တရာယ် အလွန်ကြီးမားနေပါတယ်။ ဒါက သာမန်လူတွေနဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို သိမ်းပိုက် နိုင်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွေကို အဆက်မပြတ် လဲလှယ်နိုင်ပါတယ်။ ကျုပ်က အဲဒီကိစ္စအတွက် လာခဲ့တာပါ "

"လောလောဆယ်မှာ မျက်လုံးမိစ္ဆာ တစ်လုံးကို ဖမ်းမိထားပြီး အတူတူ သုတေသနလုပ်ဖို့ ပြန်ယူသွားဖို့ စီစဉ်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သဲလွန်စတွေ နောက်ယောင်ခံလိုက်ရင်း ဒီတုန်းယန်ခရိုင်ကို ရောက်လာတော့ ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံတော်က လူတွေ လျှို့ဝှက်လှုပ်ရှားနေတာကို တွေ့လိုက်ရသလို၊ ရှေးဟောင်းအင်အားစုတစ်ခုဖြစ်တဲ့ ငရဲတောင် က လူတွေနဲ့လည်း ပူးပေါင်းနေတာကို သိလိုက်ရပါတယ် "

အဘိုးကြီးပညာရှိမှာ နာကျင်မှုကို အောင့်ခံရင်း တစ်ရှိန်ထိုး ပြောလိုက်ရသဖြင့် မကြာခဏဆိုသလို လေပူများကို ရှူထုတ်နေရသည်။

ဒါက ဆေးစွဲနေတဲ့ လူနဲ့တူနေပါလား... လီယန်ချူက အေးစက်စက် ဆိုလိုက်သည်။

"ဒီကိစ္စက ငရဲတောင်နဲ့ ပတ်သက်နေတာလား "

"မှန်ပါတယ်၊ အရင်က မျက်လုံးမိစ္ဆာကို ငရဲတောင်က တာအိုဆရာအိုကြီး တစ်ယောက်က ရယူခဲ့တာပါ။ အဲဒီဆရာအိုကြီးက မျက်လုံးမိစ္ဆာနဲ့ ပေါင်းစပ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း စိတ်က အောက်လမ်းရောက်သွားပြီး၊ ဒီတုန်းယန်ခရိုင်မှာ နတ်ဘုရားလောင်ကျွမ်းခြင်းအစီရင် ကို ခင်းကျင်းခဲ့တာပါ။ သူက ရူးသွပ်သွားပြီး အရပ်သားတွေကို သတ်ဖြတ်ဖို့နဲ့ အပြစ်မဲ့တဲ့ သက်ရှိတွေကို နှိပ်စက်ပြီး မိစ္ဆာပညာရပ်တွေ ကျင့်ကြံဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပါ "

"ဒီကိစ္စရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံတော်နဲ့ အလွန်ပတ်သက်နေပါတယ်။ ကျုပ်ရဲ့ စုံစမ်းမှုအရ ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံတော်နဲ့ ငရဲတောင်တို့ ပူးပေါင်းကြံစည်ခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ။ စောစောကသာ တာအိုဆရာလေး မကယ်တင်ခဲ့ရင် ကျုပ်ကတော့ အဲဒီမိစ္ဆာမရဲ့ လက်ချက်နဲ့ သေရမှာ အမှန်ပါပဲ၊ အဲဒီလိုဆိုရင် အမှန်တရားကလည်း ထာဝရ ဖုံးကွယ်သွားတော့မှာပါ "

ဒါကြောင့်မို့လို့ တာအိုဆရာအိုကြီးက ရူးသွပ်သွားတာကိုး... လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်သည်။

"ဆိုလိုတာက... မင်းဆီမှာ ဒီပုလင်းရှိနေတာက သုတေသနလုပ်ဖို့ ပြန်ယူသွားဖို့ပဲ၊ နောက်ကွယ်က လက်မည်းကြီး မဟုတ်ဘူးပေါ့ "

"မှန်ပါတယ်၊ ကျုပ်က ဒီမျက်လုံးမိစ္ဆာကို ချင့်ဝမ်စံအိမ်ကို ပြန်ယူသွားဖို့ပါ။ တာအိုဆရာ သတိပြုမိလား မသိဘူး၊ ဒီမျက်လုံးမိစ္ဆာက သာမန် မိစ္ဆာဆိုးတွေနဲ့ မတူဘူး၊ လူ့လောကက အရာ မဟုတ်သလိုပဲ"

အဘိုးကြီးပညာရှိက ဖြောင့်မတ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်တော့သည်။

အခန်း (၅၀၂) - ချင့်ဝမ်စံအိမ် ၊ အစွမ်းထက်သော တားမြစ်ပိတ်ပင်မှုမန္တန် ၊ ကြောင်တောင်တောင် အရှင်ခုနစ်ပါး

ယခုအချိန်တွင် သူသည် လူသားချင်းစာနာထောက်ထားပြီး သနားကြင်နာတတ်သည့် တရားမျှတသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးနှင့် တူနေတော့သည်။

ငါကသာ အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်ပညာရပ်ကို မတတ်ထားရင်တော့ မင်းရဲ့ လှည့်စားမှုကို တကယ်ယုံမိမှာပဲ... လီယန်ချူက အမူအရာမပျက်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံတော်နဲ့ ငရဲတောင်အကြောင်း မင်းဘယ်လောက်သိလဲ "

"ဒီငရဲတောင်ဆိုတာက ရှေးဟောင်း လျှို့ဝှက်အင်အားစုတစ်ခုပါ။ အဲဒီထဲမှာ သေမျိုးမဟုတ်တဲ့ မိစ္ဆာအိုကြီးတွေ အများကြီးရှိပြီး ဆန်းကြယ်တဲ့ မှော်ပညာရပ်တွေကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားကြတယ်။ အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုရောက်တိုင်း သူတို့ဟာ လူ့လောကထဲကို လူလွှတ်ပြီး ပြဿနာရှာလေ့ရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူမှ ငရဲတောင် ဘယ်မှာရှိလဲဆိုတာ မသိကြဘူး "

"ဗုဒ္ဓဘာသာနဲ့ တာအိုဘာသာရဲ့ ခေါင်းဆောင်တွေကတော့ သိကောင်းသိနိုင်ပါလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူတို့လည်း ဒီအင်အားစုကို တော်တော်လေး ကြောက်ရွံ့ကြပုံရတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း ဘယ်အမှန်တရားအင်အားစုကမှ ငရဲတောင်ကို အလုံးအရင်းနဲ့ သွားရောက်နှိမ်နင်းတာမျိုး မရှိခဲ့တာပေါ့ "

"ကျုပ်သိထားတဲ့ သတင်းတွေအရ ဒီမျိုးဆက်ရဲ့ ငရဲတောင် ပါရမီရှင် ရဲ့ မျိုးရိုးက ကျိ ဖြစ်ပြီး နာမည်က ကျိပေါ်ချန် တဲ့။ ဒီကောင်က ပါရမီထူးခြားပြီး ကံတရားအလွန်ကြီးမားတဲ့သူပဲ။ ကျုပ်ရဲ့သတင်းတွေသာ မမှားဘူးဆိုရင် သူက အခုဝေမြို့တော်အနီးအနားမှာ ပုန်းအောင်းနေလိမ့်မယ်။ တာအိုဆရာလေး... ဒီလူကို သေချာသတိထားပါ "

"ဩော်... နောက်ပြီး ဝမ်ရွှယ်အန်း ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်လည်း ရှိသေးတယ်၊ သူက အလောင်းတွေကို မွေးမြူတဲ့ပညာ မှာ ကျွမ်းကျင်တယ်။ ဟင်း... မူလက ငရဲတောင်က လူနှစ်ယောက်ပဲ လွှတ်တယ်ထင်နေတာ၊ ဒီတာအိုဆရာအိုကြီးလည်း ပါနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး "

အဘိုးကြီးပညာရှိ၏ မျက်လုံးထဲတွင် နှမြောတသဟန်များ ပေါ်လွင်နေပြီး အပြစ်မဲ့သော အရပ်သားများစွာ သေဆုံးခဲ့ရမှုအပေါ် အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲနေသည့်အတိုင်းပင်။

ဒီကောင်ရဲ့ သရုပ်ဆောင်ချက်ကတော့ တကယ့်ကို အော်စကာဆုရမယ့် အဆင့်ပဲ... လီယန်ချူက စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။

"ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံတော်အကြောင်း ပြောရရင်တော့... ဒါက ပိုင်ကျီ သွေးပါတဲ့ မိစ္ဆာဘုရင်တွေနဲ့ သူတို့လက်အောက်က မိစ္ဆာကြီးတွေ စုပေါင်းတည်ထောင်ထားတဲ့ အင်အားစုပဲ။ သူတို့က တောနက်တောင်နက်တွေထဲက အစွမ်းထက်တဲ့ မိစ္ဆာတွေကို လျှို့ဝှက်စည်းရုံးပြီး လူသားတွေရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုကို အဆုံးသတ်ဖို့နဲ့ မြေပြင်မိစ္ဆာနိုင်ငံတော် တည်ထောင်ဖို့ ကြံစည်နေကြတာ။ ဒါပေမဲ့ အသေးစိတ်စာရင်းကိုတော့ ကျုပ်လည်း မသိဘူး။ ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံတော်မှာ ဝမ်းသာ၊ ဒေါသ၊ ဝမ်းနည်း၊ ပျော်ရွှင်၊ ချစ်ခြင်း၊ မုန်းခြင်း၊ နာကျည်းခြင်း ဆိုတဲ့ အရှင်ခုနစ်ပါး ရှိတယ်ဆိုတာပဲ သိတယ်။ အားလုံးက ကျင့်ကြံခြင်း အလွန်မြင့်မားတဲ့ မိစ္ဆာကြီးတွေပဲ။ ခုနက မိန်းကလေးငယ်ဆိုရင် ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံတော် ဘုရင်မရဲ့ အသွင်ပြောင်းထားတာပဲ၊ သူမမှာ ရှေးဟောင်းနတ်သားရဲ ပိုင်ကျီ သွေးပါလို့ မိစ္ဆာအားလုံးကို အမိန့်ပေးနိုင်တာ"

အဘိုးကြီးပညာရှိမှာ ထိုကိစ္စများကို အလွန်နှံ့စပ်နေပြီး ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြနိုင်သည်၊ အမှန်စင်စစ် သူတို့မှာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေသည့် ပြိုင်ဘက်များ မဟုတ်ပါလား။

လီယန်ချူသည် မေးမြန်းပြီးနောက် ခေတ္တစဉ်းစားလိုက်သည်။

"ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံတော်မှာ တကယ်ပဲ အရှင်ခုနစ်ပါး ရှိနေတာလား "

"ဒီနာမည်တွေကတော့... တကယ့်ကို ကြောင်တောင်တောင်နိုင်လှချည်ရဲ့ "

လီယန်ချူ စဉ်းစားနေစဉ်အတွင်း အဘိုးကြီးပညာရှိမှာ သူ၏ကိုယ်ပေါ်ရှိ တားမြစ်ချက်ကို အဆက်မပြတ် တိုက်ဖျက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

သို့သော် တရားသူကြီးကလောင်တံ၏ ဂုဏ်ဒြပ်က အလွန်မြင့်မားသည့်အပြင်၊ သူ၏ စွမ်းအားအားလုံး ချုပ်နှောင်စေသည့် မန္တန် မိနေစဉ်တွင် အပိတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သဖြင့် အလွန်ပင် ခိုင်မာလှသည်။

သူ ကျရှုံးသွားသောအခါ ထိုလူငယ်တာအိုဆရာကို အံ့အားသင့်တကြီး ကြည့်လိုက်မိသည်။

ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော အသက်အရွယ်နှင့် ဘာကြောင့် ထိုမျှ အစွမ်းထက်သော တာအိုပညာရပ်တွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားရသနည်းဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်တော့ပေ။

လီယန်ချူက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဆက်မေးလိုက်သည်။

"ဒီချင့်ဝမ်စံအိမ်က ဘာတွေလဲ "

"ကျုပ်က မင်းသားလေးအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးတာပါ၊ မင်းသားလေးကတော့..."

အဘိုးကြီးပညာရှိမှာ အသက်ရှင်သန်ရေးကိုသာ ပထမဦးစားပေးထားသည့် လူယုတ်မာတစ်ဦး၏ စရိုက်အတိုင်း သိသမျှ အကုန်အစင် ဖွင့်ဟဝန်ခံတော့သည်။

သို့သော် သူပြောသမျှမှာ အမှန်ကိုးပုံ၊ အလိမ်တစ်ပုံဖြစ်ပြီး အချို့အရာများကို တမင်ရောထွေးထားသည်။

အမှန်စင်စစ် မင်းသားလေးနှင့် ပတ်သက်သည့် ကိစ္စများကို သူ အကုန်အစင် ပြောပြရန် အစီအစဉ်မရှိပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မင်းသားလေး၏ နောက်ကွယ်ရှိ အင်အားစုက ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းရုံသာမက မင်းသားလေးကိုယ်တိုင်၏ စွမ်းအားမှာလည်း အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူသည် ချင့်ဝမ်စံအိမ်အကြောင်း စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံးရှိ စိတ်ဝိညာဉ်မှာ ရုတ်တရက် လောင်ကျွမ်းလာတော့သည်။

အလွန်ပြင်းထန်လှသော မီးတောက်များမှာ သူ၏ ယုံချွမ် အကြောမှတ်မှ စတင်တောက်လောင်လာပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို မီးလျှံများအတွင်း ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

"အားးးးး"

အဘိုးကြီးပညာရှိမှာ စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် နာကျင်စွာ လူးလိမ့်နေတော့သည်။

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။

ပြင်းထန်သော လက်ဝါးလေလှိုင်းများက မီးတောက်အများစုကို ငြိမ်းသတ်နိုင်သော်လည်း၊ ထိုမီးတောက်မှာ အဘိုးကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းပိုင်းနှင့် ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ စတင်လောင်ကျွမ်းခြင်းဖြစ်ရာ လီယန်ချူ၏ လက်ဝါးလေလှိုင်းဖြင့် မည်သို့ ငြိမ်းသတ်နိုင်ပါမည်နည်း။

မကြာမီအချိန်အတွင်းမှာပင် အဘိုးကြီးပညာရှိမှာ ပြာဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ အလွန်ရှုပ်ထွေးနေပြီး၊ မျှော်လင့်ချက်မဲ့ခြင်း၊ နာကျည်းခြင်း စသည့် ခံစားချက်ပေါင်းစုံ တစ်ပြိုင်နက် ရင်ထဲတိုးဝင်လာကာ တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် သူ အားလုံးကို သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

တကယ်တော့ သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အမြဲတမ်း တားမြစ်ပိတ်ပင်မှုမန္တန် ရှိနေခဲ့ခြင်းပင် ၎င်းမှာလည်း ဤမျှ မြင့်မားလှသော အဆင့်အတန်းရှိသည့် မန္တန်မျိုး ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့။

အဘိုးကြီးပညာရှိမှာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လူတစ်ယောက်သည် မိမိမျက်စိရှေ့တွင် အရှင်လတ်လတ် လောင်ကျွမ်းသေဆုံးသွားသည်မှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာကောင်းလှသည်။

သို့သော် လီယန်ချူကမူ အမူအရာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်မှုများသာ လွှမ်းမိုးနေသည်။

ထိုအဘိုးကြီးနှင့် စတွေ့ကတည်းက သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် နာကျည်းချက်များ ကပ်ငြိနေပြီး စိတ်ဝိညာဉ်ထဲတွင်လည်း အငွေ့အသက်မည်းများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို လီယန်ချူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။

ဤလူမှာ ကောက်ကျစ်သော အဘိုးအို တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း လီယန်ချူက စတွေ့ကတည်းက ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် အဘိုးကြီးပြောသမျှကို အကုန်မယုံကြည်ဘဲ ဂရုတစိုက် ခွဲခြားစိတ်ဖြာခဲ့သည်။

သို့သော် သူ ပိုမိုမေးမြန်းချင်သည်မှာ ဤသို့ မေးမြန်းခြင်းဖြင့် သတင်းအချက်အလက်များကို တစ်ဖက်တစ်လမ်းမှ ပိုမိုသိရှိနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူ့ကို အံ့အားသင့်စေသည်မှာ ထိုအဘိုးကြီး၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် ဤမျှ ပြင်းထန်သော တားမြစ်ချက် ရှိနေခြင်းပင်။

၎င်းက သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို လုံးဝ လောင်ကျွမ်းပစ်ခဲ့သည်။

သို့သော် ဤတားမြစ်ချက်သာ ရှိမနေခဲ့လျှင် လီယန်ချူအနေဖြင့် အချို့အရာများကို အတည်ပြုရန် ခက်ခဲနေဦးမည်ဖြစ်သည်။

ယခုမူ သူသည် အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်မိသည်။

"ချင့်ဝမ်စံအိမ်လား"

ထိုကိစ္စမှာ ချင့်ဝမ်စံအိမ်နှင့် အမှန်တကယ် ပတ်သက်နေကြောင်း အတည်ပြုနိုင်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူပုံသဏ္ဌာန် မည်းနက်နေသော ပြာများကို ကြည့်ကာ နှမြောတသဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နှမြောစရာပဲ... စတွေ့ကတည်းက သူ့ကို ခေါင်းဖြတ်သတ်လိုက်သင့်တာ "

သူသည် အဘိုးကြီးပညာရှိထံမှ ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများစွာကို ရရှိခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ထို ရှေးဟောင်းဒင်္ဂါးပြား မှာ လက်ထဲရောက်သည်နှင့် လေးလံလှသော နှစ်ကာလများ၏ အငွေ့အသက်ကို ခံစားရပြီး ပြင်းထန်လှသော ဝိညာဉ်အရှိန်အဝါ များ ရှိနေသဖြင့် သာမန်ပစ္စည်း မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

လီယန်ချူသည် တုန်းယန်ခရိုင်မှ ချက်ချင်းထွက်ခွာမသွားဘဲ ယွန်နျန်းကို အရင်သွားရှာလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ယွန်နျန်းမှာ မား မိသားစု သုံးဦးကို ကာကွယ်ရန် သူတို့ဘေးနားတွင် စောင့်ကြပ်နေသည်။

ယွန်နျန်း၏ စရိုက်မှာ အလွန်ကြောက်တတ်မှန်း လီယန်ချူ သိသဖြင့် ဤမျှအထိ လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ခြင်းမှာ မလွယ်ကူလှပေ။

သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်း စွမ်းအားနှင့်ဆိုလျှင် ပုန်းအောင်းရန် နေရာတစ်ခုကို အလွယ်တကူ ရှာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

"တာအိုဆရာ... ပြန်လာပြီလား "

လီယန်ချူ အဝေးမှ လျှောက်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ယွန်နျန်းက ဝမ်းသာအားရ မေးလိုက်သည်။

"နတ်ဘုရားလောင်ကျွမ်းခြင်းအစီရင်ကို ခင်းကျင်းတဲ့ တာအိုဆရာအိုကြီးကို ငါ သတ်လိုက်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကိုယ်ထဲက မျက်လုံးမိစ္ဆာကတော့ သေဦးမှာ မဟုတ်ဘူး "

လီယန်ချူ၏ စကားကြောင့် ယွန်နျန်းမှာ လန့်သွားရသည်။

"ဒါဆို... ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ယွန်နျန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။

"ငါ တုန်းယန်ခရိုင် တစ်ခုလုံးကို ရှာဖွေပြီး အဲဒီကောင်ရဲ့ သဲလွန်စကို ရှာကြည့်ချင်တယ်၊ မင်းလည်း ငါ့ကို ကူညီပေးရမယ် "

"ကောင်းပါပြီ... အဲဒီအတိုင်း လုပ်ကြတာပေါ့ "

ယွန်နျန်းက ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အသက်ဘေးနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူမက အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။

မားမိသားစု သုံးဦးမှာ လီယန်ချူကို အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်နေကြသည်။

လီယန်ချူက သူတို့ကို နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ပြီးနောက် ယွန်နျန်းကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

သူသည် တိမ်စီးခြင်းအတတ်ကို အသုံးပြုလိုက်ပြီး ဘေးနားတွင် ရှစ်ခွင်မှန်မှာ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်ပါလာသည်။

သူ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင်မူ ဆံပင်ကို ထုံးထားပြီး အပြာရောင် ချည်အင်္ကျီ ဝတ်ဆင်ထားသော နူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရှိနေသည်။

ယွန်နျန်း၏ အလှမှာ သာမန်အမျိုးသမီးများနှင့် မတူပေ။

သူမက အလွန်ပင် ငြိမ်သက်ပြီး သန့်စင်သော အလှမျိုး ရှိသည်။

ပြောရလျှင် သူမသည် ထိုအပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် ရပ်နေသည်မှာ ကြည့်ရသည်မှာ ကွယ်လွန်သူ၏ ဇနီး (မုဆိုးမလေး) တစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။

ငယ်ရွယ်ချောမောပြီး အလွန်အေးဆေးသည့် မုဆိုးမလေးမျိုးပင်။

လီယန်ချူသည် တုန်းယန်ခရိုင်အတွင်း အသေအချာ ရှာဖွေခဲ့ပြီး ပုန်းအောင်းနေသော ဇွန်ဘီအချို့ကို ရှာတွေ့ကာ ချက်ချင်းပင် ခုတ်သတ်လိုက်သည်။

သို့သော် မည်သည့် ပြင်းထန်သော အငွေ့အသက်ကိုမျှ ထပ်မံ ရှာမတွေ့တော့ပေ။

ဖြစ်နိုင်တာက ဒီမှာ အဲဒီအရာ လုံးဝမရှိတော့တာပဲ၊ ဒါမှမဟုတ်လည်း ပုန်းကွယ်နေတာ အရမ်းကောင်းလွန်းလို့ ငါ့ရဲ့ လက်ရှိအဆင့်နဲ့တောင် ရှာမတွေ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။

လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ထိုနေရာမှ ကိစ္စများကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် လီယန်ချူသည် ယွမ်နန်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ တိမ်စီး၍ ဝေမြို့တော် သို့ ပြန်လည် ပျံသန်းသွားတော့သည်။