အခန်း (၅၀၃-၅၀၄)

အခန်း (၅၀၃) - ပျောက်ဆုံးသွားသော အလောင်း၊ယင်ယန်ကမ္ဘာ ၊ အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းအတတ်၊အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးနှင့် ဝါဂွမ်းရောင် ခွေးကြီး

ဝေမြို့တော် အစိုးရုံး

သွေးအလိမ်းလိမ်းနှင့် အလောင်းတစ်လောင်းသည် ရင်ခွဲရုံအတွင်း တိတ်ဆိတ်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။

ရင်ခွဲရုံ၏ အငွေ့အသက်မှာ အေးစိမ့်ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ထိုအလောင်းများကို အဖုံးမပိတ်ထားသော ခေါင်းတလားများအတွင်း ထည့်သွင်းထားသော်လည်း ခေါင်းတလားများကို မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက်ချမထားပေ။

လူကြီးသူမများ၏ အဆိုအရ မြေပြင်ပေါ်တွင် စိုထိုင်းဆ အလွန်များပြားသဖြင့် မသန့်ရှင်းသောအရာများ ပေါက်ဖွားလာနိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် တောတောင်ထဲမှ သရဲသဘက် မိစ္ဆာများကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ထုံးစံအရ အလောင်းထားရှိသည့်အခါ ခေါင်းတလားကို မြေပြင်ပေါ် တိုက်ရိုက်မချဘဲ ထားလေ့ရှိသည်။

အစိုးရုံးမှ အလောင်းစစ်ဆေးသူ လျူ အမည်ရှိ အဘိုးအိုသည် အလောင်းဂိုဒေါင်ရှိ အလောင်းများကို လာရောက်စစ်ဆေးစဉ် ရုတ်တရက် အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

ခုနတင်ကမှ သေဆုံးသွားသော ထိုသိုင်းလောကသား၏ ခေါင်းတလားထဲတွင် မည်သည့်အရာမျှ ရှိမနေတော့ဘဲ ဗလာကျင်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"အား"

လျူအဘိုးအိုမှာ အော်ဟစ်လိုက်ရင်း မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဖြူလျော်သွားတော့သည်။

အစိုးရရုံး၏ အလောင်းဂိုဒေါင်ထဲသို့ မည်သူက လာရောက်ပြီး အလောင်းခိုးပါမည်နည်း အလောင်းမှာကော ခိုးယူစရာ ဘာများရှိသနည်း။

ထို့ကြောင့် သူ၏ ပထမဆုံးအတွေးမှာ ဤအလောင်းသည် မကောင်းသောအရှိန်အဝါဆိုးများဝင်ကာ ဇွန်ဘီ ဖြစ်သွားလေပြီလော ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

လျူအဘိုးအိုက စဉ်းစားသည်မှာ သေဆုံးသည်မှာ အချိန်တိုတောင်းလှသော်လည်း သေသူများတွင် မတော်တဆမှုများ ဖြစ်ပွားတတ်သည်မှာ မထူးဆန်းပေ။

အစိုးရုံးမှ အလောင်းပျောက်ဆုံးသွားသည့် ကိစ္စမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှသည်။

အကယ်၍ ခိုးယူသွားခြင်း ဖြစ်ပါက ဝေမြို့တော် အစိုးရုံး၏ အာဏာစက်ကို စိန်ခေါ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

"ငါ့ကျမှ ဘာလို့ ဒီလိုကိစ္စမျိုးနဲ့ တိုးရတာလဲ "

လျူအဘိုးအိုမှာ အလန့်တကြား လူးလဲထကာ ပြေးထွက်သွားပြီး ထိုကိစ္စကို အစိုးရုံးရှိ လူများထံ အသိပေးလိုက်တော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ထိုက်ဖင် တည်းခိုခန်းအတွင်း၌ လူသံများ ဆူညံလျက်ရှိသော်လည်း၊ ဝါးခပတ် ဦးထုပ်ဆောင်းကာ ဝတ်ရုံနက် ဝတ်ဆင်ထားသော သက်လတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ ထောင့်တစ်နေရာတွင် တစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ပင် အထီးကျန်ဆန်လှသည်။

ဆိုင်ရှင်မသည် ယခုအချိန်တွင် အရှေ့ခန်း၌ အလုပ်မများဘဲ လီယန်ချူ နေထိုင်သည့် နောက်ဖေးခြံဝန်းသို့ ရောက်ရှိနေသည်။

လီယန်ချူသည် မည်သည့်အကြောင်းမှ မပြောဘဲ ဤသို့ ပြေးထွက်သွားသဖြင့် သူမ အနည်းငယ် စိုးရိမ်မိသည်။

သို့သော် သူလုပ်ဆောင်ခဲ့သည့် ကိစ္စမှာ မှန်ကန်သည်ဟုလည်း သူမ ယူဆမိသည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တစ်စုံတစ်ဦးက လူသတ် မီးရှို့နေသည်ကို မြင်နေရပါက မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေ၍ မရသည် မဟုတ်ပါလား။

သူမသည် နောက်ဖေးခြံဝန်းရှိ အခန်းတစ်ခန်းအတွင်း ထိုင်နေသည်။

ထိုနေရာမှာ သူမနှင့် လီယန်ချူတို့ အမြဲတမ်း နေထိုင်လေ့ရှိသည့် နေရာဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် တစ်ခြံလုံး၌ ဆိုင်ရှင်မ တစ်ဦးတည်းသာ ရှိသည်။

ရုတ်တရက်

ဆိုင်ရှင်မ၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားပြီး ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း၏ နောက်ဖေးခြံဝန်းမှာ အေးချမ်းသည်မှန်သော်လည်း ဤမျှအဆင့်အထိတော့ မဟုတ်ပေ။

လေတိုးသံလေးပင် မရှိဘဲ တိတ်ဆိတ်လွန်းသဖြင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ဆိုင်ရှင်မသည် သူမ၏ ပြည့်ဖြိုးသော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်ကို လှုပ်ခါလျက် ထရပ်ကာ တံခါးမကြီးဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သို့သော် သူမသည် အချိန်အတော်ကြာ လျှောက်သော်လည်း တံခါးမကြီးဆီသို့ ရောက်မသွားပေ။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် နောက်ဖေးခြံတံခါးမှာ သူမရှိသည့် နေရာနှင့် သိပ်မဝေးသဖြင့် အချိန်အနည်းငယ်အတွင်း ရောက်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

"နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီးကို သရဲခြောက်နေတာလား "

ဆိုင်ရှင်မက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်

ခြံဝန်းတစ်ခုလုံးတွင် အေးစိမ့်သော လေကြမ်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော မိစ္ဆာဆိုး တစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာတော့မည့်အတိုင်းပင်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူတစ်ပါး၏ မျက်စိထဲ၌မူ ထိုခြံဝန်းမှာ အလွန်သန့်ရှင်းစင်ကြယ်နေပြီး တံခါးများ ပိတ်ထားကာ အခန်းထဲတွင်လည်း လူရှိမနေပေ။

ဆိုင်ရှင်မ ရောက်ရှိနေသည့် ခြံဝန်းနှင့်မှာ တစ်နေရာတည်း မဟုတ်သည့်အလား၊ သီးခြားကွဲထွက်နေသော ယင်ယန်ကမ္ဘာ တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဆိုင်ရှင်မ၏ နောက်ကျောဘက်တွင် သွေးများ အလိမ်းလိမ်းပေနေသော အမျိုးသားတစ်ဦးက ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲနှင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဘာလို့ ငါ့ကို မကယ်ခဲ့တာလဲ"

သူသည် အသံသြသြ ရှတတဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ဆိုင်ရှင်မ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏နောက်တွင် သူစိမ်းအမျိုးသားတစ်ဦး ရှိနေသည်။

သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ ၎င်းမှာ စောစောက တည်းခိုခန်းထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့သော ထိုသိုင်းလောကသား မဟုတ်ပါလား။

"ဘာလို့ ငါ့ကို မကယ်ခဲ့တာလဲ"

ဆံပင်ဖရိုဖရဲနှင့် သိုင်းလောကသားက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အနက်ရောင် အကြောစင်းများ ယှက်ဖြာနေပြီး ၎င်းမှာ နောက်တစ်ခဏတွင် မိစ္ဆာအဖြစ်သို့ ကူးပြောင်းတော့မည့် နိမိတ်ပင် ဖြစ်သည်။

ပိုင်ရှင်မမ၏ မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားပြီး ရုတ်တရက် ရှေ့သို့တိုးကာ ခြေထောက်ဖြင့် တစ်ချက် ကန်ထုတ်လိုက်တော့သည်။

ဘုန်း

ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ဆိုင်ရှင်မ သည် သေဆုံးသွားသော ထိုသိုင်းလောကသားကို ကန်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။

ယခုအခါ ထိုလူသေမှာ တစ်စုံတစ်ဦး၏ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံထားရပြီဖြစ်သည်။

"မင်း ရူးနေတာလား"

ဆိုင်ရှင်မက မျက်လုံးပြူးကာ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

သေဆုံးသွားသော ထိုသိုင်းလောကသားသည် ပုံပျက်ပန်းပျက် အနေအထားဖြင့် ပြန်လည် ထရပ်လာပြီး၊ အေးစိမ့်သော မျက်လုံးများဖြင့် ပိုင်ရှင်မမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်

သူသည် ဆိုင်ရှင်မထံသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်လာတော့သည်။

ဆိုင်ရှင်မ၏ လက်ထဲတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

မျက်နှာထား မရေမရာရှိသော ရွှေချပ်ဝတ်ဆင်ထားသည့် နတ်မင်းတစ်ပါးသည် သူမ၏ ရှေ့တွင် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

အစီရင်ဝတ်စုံ

ကုသိုလ်မှတ်တစ်သိန်းတန် အဆင့်ရှိ ရတနာ

ချပ်ဝတ်နတ်မင်း ပေါ်လာသည်နှင့် ထိုထူးဆန်းသော လူသေကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိနှိပ်ကာ ပွတ်တိုက် ချေမှုန်းလိုက်တော့သည်။

ကိုယ်ပိုင်အသိရှိလာပြီးနောက် ထိုကဲ့သို့သော ရတနာမျိုးမှာ အလိုအလျောက် သခင်ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်သော စွမ်းရည်ရှိသည်။

ဆိုင်ရှင်မ၏ လှပသော မျက်မှောင်များ ကြုတ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ထူးဆန်းသော အခြေအနေကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားတော့သည်။

သူမသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဆွဲယူလိုက်ရာ၊ ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေတစ်ခုလုံးမှာ ပန်းချီကားချပ်တစ်ခုအလား သူမ၏ လက်ဖဝါးထဲသို့ စုစည်းရောက်ရှိသွားသည်။

"ကောင်းပြီလေ... ငါ့တည်းခိုခန်းမှာ လာပြီး ပြဿနာရှာချင်တယ်ပေါ့ "

ဆိုင်ရှင်မ ဒေါသထွက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဒေါသထွက်နေသော ခြင်္သေ့မတစ်ကောင်ကဲ့သို့ပင်။

သူမသည် ချပ်ဝတ်နတ်မင်းကို သေဆုံးသွားသော ထိုသိုင်းလောကသားအား ဖမ်းဆီးခိုင်းလိုက်ပြီး၊ သူ၏ နဖူးရှေ့တွင် လက်ဝါးဖြင့် အသာအယာ ဆွဲယူလိုက်သည်။

ဝေဝါးနေသော အရိပ်တစ်ခုကို ဆိုင်ရှင်မက ဆွဲထုတ်လိုက်ရာ သိုင်းလောကသား၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရုတ်တရက် ပျော့ခွေ ကျသွားတော့သည်။

"အလောင်းထိန်းချုပ်ခြင်းအတတ် လား"

ဆိုင်ရှင်မက ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူမ၏ လက်ထဲတွင် အဖြူရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး အတန်ကြာ နယ်ဖတ်ပြီးနောက်၊ ထိုဝေဝါးသော အရိပ်ကို သိုင်းလောကသား၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပြန်လည် ဖိသွင်းလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူမက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ထစမ်း "

လဲကျနေသော သိုင်းလောကသားသည် ယခုအခါ ရုတ်တရက် ပြန်လည် ထရပ်လာသည်။

သူ၏ မျက်လုံးထဲရှိ ရက်စက်နာကျည်းသော အငွေ့အသက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး၊ ထိုအစား ထုံထိုင်းငြိမ်သက်နေသော အမူအရာက အစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

"အဲဒီလူကို ငါ့အတွက် ရှာပေးစမ်း "

ဆိုင်ရှင်မက လေးနက်သော အသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူမက ကျင့်ကြံခြင်းစွမ်းအား တစ်ခုကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ သိုင်းလောကသား၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးစွန်းမှုများ အကုန်ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ထို့ပြင် ခုနက ဆိုင်ရှင်မ ကန်လိုက်သဖြင့် ကျိုးသွားသော နံရိုးများနှင့် လက်မောင်းများလည်း မူလအတိုင်း ပြန်ကောင်းသွားပြီး လူကောင်းတစ်ယောက်အလား ဖြစ်သွားတော့သည်။

သူသည် ထိုက်ဖင်တည်းခိုခန်း၏ နောက်ဖေးခြံဝန်းမှ ထွက်ခွာကာ တစ်စုံတစ်ရာသော လမ်းကြောင်းသို့ လျှောက်လှမ်းသွားတော့သည်။

ဆိုင်ရှင်မသည် လက်ဝေ့ရမ်းလိုက်ရာ ရွှေချပ်ဝတ်နတ်မင်းမှာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူမ၏လက်ထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

ထို့နောက် သူမသည် လူကောင်းတစ်ယောက်အလား ဖြစ်နေသော ထိုသိုင်းလောကသား နောက်သို့ လိုက်ပါကာ တည်းခိုခန်းမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ဝေမြို့တော်

တောင်စောင့်နတ်မင်း ဘုရားကျောင်းအတွင်း၊ ထိုနေရာမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ဘုရားကျောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

နတ်ရုပ်၏ ဦးခေါင်းကိုလည်း မည်သူက ယူသွားမှန်းမသိဘဲ ပျောက်ဆုံးနေသလို၊ ဘုရားကျောင်းအတွင်းရှိ တံခါးချပ်များနှင့် ပြတင်းပေါက်များကိုလည်း မသိနားမလည်သော ရွာသားများက ခုတ်ယူကာ ထင်းအဖြစ် သုံးရန် ယူသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင်

အစိမ်းရောင်ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ဘုရားကျောင်းအတွင်း တရားထိုင်နေပြီး၊ သူမ၏ ဘေးတွင် ဝါဂွမ်းရောင် ခွေးကြီးတစ်ကောင် ရှိနေသည်။

ဝါဂွမ်းရောင် ခွေးကြီးမှာ ပျင်းရိငြီးငွေ့စွာဖြင့် တရားထိုင်နေသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ သူမ၏ ဘေးတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြပ်နေသည်။

ရုတ်တရက်

မိန်းကလေးမှာ မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး အံ့အားသင့်ဟန်ဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ့ရဲ့ မန္တန် အဖျက်ခံလိုက်ရတာလား "

သူမသည် အလျင်အမြန်ပင် လက်ချောင်းများဖြင့် တွက်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာပေါ်တွင် လေးနက်သော အမူအရာ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"အလွန် မြင့်မားတဲ့ အစွမ်းပဲ မန္တန်စွဲသူဖြစ်တဲ့ ငါတောင်မှ မသိလိုက်ရလုနီးပါးပဲ "

သူမသည် ထရပ်ကာ ဝါဂွမ်းရောင် ခွေးကြီး၏ ခေါင်းကို ပုတ်လျက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"သွားကြစို့ ဝါဂွမ်း ၊ အဲဒီတည်းခိုခန်းထဲမှာတော့ တကယ့် ပညာရှင်တွေ ပုန်းအောင်းနေတာပဲ။ ခဏနေရင် ငါတို့ဆီ လူရှာမတွေ့ခင် သွားကြရအောင် "

"ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲ၊ ဘယ်သူလာလာ တိုက်ရိုက် ရှင်းပစ်လိုက်မှာပေါ့ "

ဝါဂွမ်းရောင် ခွေးကြီးမှာ လူစကား ပြောလိုက်ပြီး ရက်စက်သော ပုံစံ ပြလိုက်သည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေးက သူ၏ခေါင်းကို တစ်ချက် ခေါက်လိုက်သည်။

"ဒီနေရာက ဝေမြို့တော် အနီးအနားနော်၊ စကားကို ဆင်ခြင်ဦး "

ခွေးကြီးမှာ နာကျင်သဖြင့် သွားဖြဲလိုက်ပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် ဆက်လက် ငြင်းခုံခြင်း မပြုတော့ပေ။

အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေးနှင့် ဝါဂွမ်းရောင် ခွေးကြီးတို့မှာ တောင်စောင့်နတ်မင်း ဘုရားကျောင်းမှ ထွက်ခွာလာကြသည်။

သူမတို့၏ နောက်ကျောဘက်တွင်မူ အေးစက်သော မျက်လုံးတစ်စုံက သူမကို ချောင်းမြောင်း ကြည့်ရှုနေသည်။

မိန်းကလေးမှာ ဘုရားကျောင်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် သူမ၏ ဖြူစင်သော နဖူးကို တစ်ချက်ပုတ်လိုက်ကာ၊ ပျက်စီးနေသော နတ်ရုပ်ဆီသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ တကယ်ပဲ မေ့လျော့နေတာပဲ၊ မင်းကိုတောင် မေ့သွားတော့မလို့ "

အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေးသည် ကြက်သွန်မြိတ်ကဲ့သို့ သွယ်လျသော လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို လေထဲတွင် အသာအယာ ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ၊ စိမ်းဖန့်ဖန့် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေသော အဆောင် တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

အခန်း (၅၀၄) - ဝိညာဉ်ချုပ်နှောင် စစ်သူကြီးစေခိုင်းခြင်း ၊ မြေအောက်လောကမှ ယင်စစ်သည်များ ၊လက်ဝါးအတွင်းမှ မိုးကြိုးနတ်ဘုရားငါးရာ ၊ မြေပြင်ကိုခွဲကာ ကောင်းကင်ကိုလည်း ဖြိုခွင်းစေ

ထိုစိမ်းဖန့်ဖန့် အဆောင်မှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော တောင်စောင့်နတ်မင်း ဘုရားကျောင်းရှိ ခေါင်းပြတ်နတ်ရုပ်အတွင်းမှ ဝိညာဉ်အရိပ်တစ်ခုကို တိုက်ရိုက်ချုပ်နှောင်ကာ ဆွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။

၎င်းမှာ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် သန်မာထွားကြိုင်းသော စစ်သူကြီးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး အလွန်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ရုပ်ရည်ရှိသည်။

သူ၏ လည်ပင်းတွင် သွေးစွန်းနေသော မျဉ်းကြောင်းတစ်ခုရှိနေပြီး တစ်စုံတစ်ဦးက သူ၏ဦးခေါင်းကို ပြန်လည်ချုပ်ပေးထားသည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

ထိုစစ်သူကြီးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး အဆောင်၏ စွမ်းအားဖြင့် ချုပ်နှောင်ခြင်း ခံထားရသဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် အသနားခံတော့သည်။

"နတ်ရှင်မင်းကြီး... အသက်ချမ်းသာပေးပါ။ ကျနော်ဟာ ဘယ်တုန်းကမှ မကောင်းမှု မလုပ်ခဲ့ပါဘူး "

သန်မာထွားကြိုင်းသော ထိုစစ်သူကြီးမှာ ထိုတောင်စောင့်နတ်မင်း ဘုရားကျောင်းမှ တောင်စောင့်နတ်မင်းပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဘုရားကျောင်းတွင် အကြီးအငယ်ရှိသလို တောင်တွင်လည်း အနိမ့်အမြင့် ရှိပေသည်။

သူကဲ့သို့သော တောင်စောင့်နတ်မင်းမှာ အထွတ်အထိပ် ရောက်ချိန်၌ပင် လူတို့၏ ပူဇော်သက္ကာယ မှာ အလွန်ကျဲပါးလှသဖြင့် တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် အလွန်ကောင်းသူ မဟုတ်ပေ။

တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည် ကောင်းမွန်သော တောင်စောင့်နတ်မင်းအများစုမှာ မိစ္ဆာကြီးများဖြစ်ပြီးမှ ဘွဲ့ထူးအပ်နှင်းခံရသူများ ဖြစ်ကြသည်။

ကျွေ့ဟွာ ၏ မိခင် သို့မဟုတ် ဖုန်းကျိုး ကို တပည့်အဖြစ် လက်ခံထားသော တောင်စောင့်နတ်မင်းတို့ကဲ့သို့ပေါ့။

သူတို့မှာ နတ်ရာထူး နိမ့်ပါးသော်လည်း ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းမှာမူ အလွန်မြင့်မားလှ၏။

သူကဲ့သို့သော နတ်မျိုးမှာမူ လူတို့၏ ပူဇော်မှု အပေါ်တွင်သာ မှီခိုရသည့် အမွှေးတိုင်နတ် မျိုးဖြစ်ပြီး၊ ပူဇော်မှု နည်းပါးလာသည်နှင့်အမျှ မိမိ၏ ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းမှာလည်း လိုက်ပါလျော့ကျသွားရတော့သည်။

"မကောင်းမှု မလုပ်ခဲ့ဘူး ဟုတ်လား ဒါဆို မင်းလည်ပင်းက သွေးစင်းကြောင်းက ဘာလဲ ဘယ်သူက မင်းကို ပြန်ချုပ်ပေးထားတာလဲ "

အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေးက မေးလိုက်သည်။

"ဒါ... ဒါကိုတော့ ကျုပ်လည်း သေချာမသိပါဘူး "

ထွားကြိုင်းသော စစ်သူကြီးက ပြောသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေးက သူ့ကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။

"လိမ်တာတောင် မလိမ်တတ်ဘူးပဲ။ မင်းသာ အဲဒီလူတွေဆီကို သက်ရှိတွေကို ယဇ်မပူဇော်ခဲ့ရင် အဲဒီလူတွေက မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်ချုပ်ပေးပါ့မလား "

သူမသည် ရိုးသားဟန်ဆောင်နေသော်လည်း အမှန်စင်စစ် အသက်ဘေးကို ကြောက်ရွံ့ကာ ကောက်ကျစ်လှသော ထိုစစ်သူကြီးနှင့် စကားရှည်ရှည် မပြောချင်တော့ဘဲ သူ၏ ဝိညာဉ်ကို ခါးတွင်ချိတ်ထားသော အိတ်ငယ်လေးအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ချုပ်နှောင်ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တော့ သူမ ဂရုစိုက်သည်မှာ သက်ရှိများကို ယဇ်ပူဇော်သည့် ကိစ္စမဟုတ်ဘဲ ဤတောင်စောင့်နတ်မင်းမှာ သခင်ရွေးချယ်မှု မှားယွင်းသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည် ပျက်စီးနေသော တောင်စောင့်နတ်မင်း တစ်ပါးသာဖြစ်သဖြင့် အိမ်တော်ရှိ ဘိုးဘေးထံ ဆက်သရန် အချိန်ကိုက်ပင် ဖြစ်သည်။

"သွားကြစို့ ဝါဂွမ်း... ဒီကနေ မြန်မြန် ထွက်သွားရအောင် "

အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေးက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

ဝါဂွမ်းရောင် ခွေးကြီးမှာ မိန်းကလေး၏ ဘေးမှ လိုက်ပါလာရင်း

"နတ်မင်းအိမ်တော် ရဲ့ လက်တံတွေက ဒီလောက်အထိ ရှည်လာပြီလား "

အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေးက ပြောသည်

"အခုလိုအချိန်ကို အားလုံးက ကြီးကျယ်သော ပြိုင်ဆိုင်မှုခေတ် လို့ ခေါ်ကြတယ်လေ။ ထာဝရအသက်ကို ရဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ အရူးတွေကတော့ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခံမှာ မဟုတ်ဘူးပေါ့ "

လူတစ်ယောက်နှင့် ခွေးတစ်ကောင်မှာ စကားပြောရင်း အပြင်သို့ ထွက်လာကြသည်။

သို့သော် ရုတ်တရက် ကောင်းကင်ယံမှ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်ဖွယ် အရှိန်အဝါတစ်ခု ဆင်းသက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ အံ့အားသင့်သွားကြသည်။

ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အရှိန်အဝါရှိသည့် သားရဲကြီးတစ်ကောင်မှာ ကောင်းကင်တွင် ပျံသန်းနေပြီး၊ ၎င်း၏ ကျောပေါ်တွင် ရင့်ကျက်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး မတ်တတ်ရပ်နေသည်။

သူမ၏ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်မှာ အလွန်ပင် ပြည့်စုံလှပပြီး မျက်ဝန်းအစုံမှာလည်း ရေလှိုင်းလေးများအလား တဖျတ်ဖျတ် တောက်ပနေကာ အသက်ရှုမှားလောက်အောင် လှပလှပေသည်။

"အလွန် လှတဲ့ မိန်းမပဲ "

ဝါဂွမ်းရောင် ခွေးကြီးမှာ မျက်လုံးများ တောက်ပသွားပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"စကားကို ဆင်ခြင်စမ်း၊ သူမ စီးလာတာ ဘာလဲဆိုတာကို ကြည့်ဦး "

အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါမှ ခွေးကြီး၏ အကြည့်မှာ ထိုလှပသော အမျိုးသမီးထံမှ ဖယ်ခွာသွားပြီး ကောင်းကင်ယံရှိ နတ်သားရဲကြီးထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

"ဒါက...ဆွန်းနီ လား"

ဝါဂွမ်းရောင် ခွေးကြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ရက်စက်သော သားရဲကြီးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာသည်။

ဆွဲဆောင်မှုအပြည့်ရှိသော ထိုလှပသည့် အမျိုးသမီးမှာ အထက်စီးမှနေ၍ အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေးနှင့် ဝါဂွမ်းရောင် ခွေးကြီးကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ဘယ်က ရောက်လာတဲ့ ကလေးမလဲ၊ ငါ့နယ်မြေထဲမှာ လာပြီး ပြဿနာရှာရဲတယ်ပေါ့ "

ဆိုင်ရှင်မက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ နယ်မြေ ဟုတ်လား "

အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေးက မေးသည်။

"ရွှမ်ဟွမ် နတ်ခွေး.. အခုထိ ဒီလိုမျိုး ရှိသေးတာလား ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ သွေးနှောတာကတော့ တော်တော်လေး ရောထွေးနေတာပဲ "

ဆိုင်ရှင်မက ဝါဂွမ်းရောင် ခွေးကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

ဝါဂွမ်းရောင် ခွေးကြီးမှာ မိုးကြိုးပစ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်ထဲမှ အေးစိမ့်သွားတော့သည်သာမန်လူများက သူ့ကိုမြင်လျှင် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ဟုသာ ထင်ကြမည် ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုအမျိုးသမီးမှာမူ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် သူ၏ ဇာစ်မြစ်ကို သိရှိသွားခဲ့သည်။

"အစ်မတော်... ခုနက ညီမလေး ပြစ်မှားမိတာကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ညီမလေးက အစ်မတော်ဟာ ညီမလေး ရှာနေတဲ့သူ ဟုတ်၊ မဟုတ်ကို သိချင်ရုံသက်သက်ပါ..."

အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေးက ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ မင်းတို့လူစုတွေပဲကိုး။ ဟင်း... လူသားတွေက ကောင်းကင်ကို အနိုင်ယူနိုင်မယ်လို့ တကယ်ပဲ ထင်နေကြတာလား မင်းတို့ ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာ မင်းတို့ကိုယ်တိုင်ရော သိရဲ့လား "

ဆိုင်ရှင်မက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေး၏ အမူအရာမှာ အလွန်တည်ကြည်နေသည်။

"အချို့သော ကိစ္စတွေက တစ်စုံတစ်ဦးက လုပ်ဖို့ လိုအပ်တယ် မဟုတ်လား "

ဆိုင်ရှင်မက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး

"ကောင်းပြီ၊ မင်း သိသွားပြီဆိုမှတော့... ပြန်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့တော့ "

သူမသည် လက်ချောင်းဖြင့် အသာအယာ ညွှန်ပြလိုက်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ စွမ်းအင် များမှာ ကောင်းကင်ကွန်ရက် တစ်ခုအလား ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေးနှင့် ဝါဂွမ်းရောင် ခွေးကြီးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတော့သည်။

တဖြတ်ဖြတ်

မိုးကြိုးလျှပ်စစ် မီးပွားများမှာ အဆက်မပြတ် တောက်လောင်နေတော့သည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေး၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး၊ သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် လေထဲတွင် အကြိမ်အနည်းငယ် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ လူတစ်ရပ်နီးပါး မြင့်မားသော စိမ်းဖန့်ဖန့် နတ်အဆောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး အပြင်ဘက်သို့ ချက်ချင်းပင် ပြန့်ကားထွက်သွားတော့သည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

ထိုစိမ်းဖန့်ဖန့် နတ်အဆောင်နှင့် ကောင်းကင်ကွန်ရက်တို့ ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံရာတွင် ကောင်းကင်ကွန်ရက်မှာ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကြေမွသွားတော့သည် အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေး၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး တစ်စုံတစ်ခု ပြောရန် ကြံရွယ်လိုက်သော်လည်း၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ စွမ်းအင်များမှာ ပိုမို ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကောင်းကင်ကွန်ရက်အဖြစ် ထပ်မံ ဖြစ်ပေါ်လာပြန်သည်။

"ဝါဂွမ်း"

အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေးက အော်လိုက်သည်။

ဝါဂွမ်းရောင် ခွေးကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် အရွယ်အစား ပြောင်းလဲသွားပြီး အမြင့် ၂ မီတာ၊ အလျား ၄ မီတာကျော်ရှိသော ခွေးကြီးတစ်ကောင် ဖြစ်သွားကာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ပုံစံ ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ကြီးထွားလာမှုကြောင့် ကောင်းကင်ကွန်ရက်မှာ ခဏတာ ပြန့်ကားသွားသော်လည်း၊ တဖြတ်ဖြတ် တောက်လောင်နေသော မိုးကြိုးမီးပွားများက သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အမာရွတ်များ ထင်ကျန်စေခဲ့သည်။

"မင်းက မိုးကြိုးပစ်ခံရမှာကို တကယ် မကြောက်ဘူးပဲ "

ဆိုင်ရှင်မက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

" မင်း ငါ့ရဲ့ စွမ်းအားကို လုံးဝ မသိသေးဘူး"

ဝါဂွမ်းရောင် ခွေးကြီးက ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သူသည် လှပသော အမျိုးသမီးများကို နှစ်သက်သူဖြစ်ရာ၊ ရှေ့တွင်ရှိနေသော နတ်သမီးကဲ့သို့ လှပသည့် အမျိုးသမီးကို မြင်သောအခါ မိမိ၏ စွမ်းအားကို ထုတ်ပြချင်စိတ် မှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ"

ဆိုင်ရှင်မသည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ အဆောင် တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထိုအဆောင်ပေါ်တွင် ပြင်းထန်လှသော မိုးကြိုးငါးပါး အရှိန်အဝါ များ ရှိနေသဖြင့် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် ကောင်းလှသည်။

ဝါဂွမ်းရောင် ခွေးကြီး၏ မျက်ဆန်းများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

"မိုးကြိုးလက်ဝါး မန္တန်က ဘယ်လိုရွတ်ရတာလဲ ခဏလောက် စဉ်းစားပါရစေဦး "

"မှတ်မိပြီ "

"မိုးကြိုးနတ်ဘုရားငါးရာ လက်ဝါးအတွင်း တည်ရှိစေ၊ မြေပြင်ကိုခွဲကာ ကောင်းကင်ကိုလည်း ဖြိုခွင်းစေ၊ မိစ္ဆာသရဲသဘက်များ ထိုအရာနှင့် တွေ့ဆုံပါက၊ ခဏချင်းအတွင်း ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲစေသတည်း "

ဆိုင်ရှင်မ ရွတ်ဆိုပြီးနောက် သူမ၏ လက်ထဲမှ မိုးကြိုးတစ်ချက် ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည် ၎င်းမှာ ဝါဂွမ်းရောင် ခွေးကြီးကို တိုက်ရိုက် ထိမှန်သွားသည်။

ဒိုင်း

ဝါဂွမ်းရောင် ခွေးကြီး၏ မျက်စိရှေ့တွင် အဖြူရောင်များသာ မြင်တွေ့ရပြီး၊ ချက်ချင်းပင် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

ဤမျှ ပြင်းထန်သော မိုးကြိုးပညာရပ် ရှေ့တွင် သူ ဂုဏ်ယူခဲ့သော ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုမှာ ပြောပလောက်စရာ မရှိတော့ပေ။

ထိုမိုးကြိုးငါးပါး အဆောင်မှာ လီယန်ချူက ဆိုင်ရှင်မကို လက်ဆောင်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမသည် အဆောင်၏ စွမ်းအင်ကို အကုန်မသုံးစွဲဘဲ အဆောင်ရှိ မိုးကြိုးအရှိန်အဝါကို အသုံးချကာ မိုးကြိုးလက်ဝါး ကို ပစ်လွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ရလဒ်မှာမူ အလွန်ပင် ပြင်းထန်လှပေသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေး၏ မျက်နှာမှာ ပျက်သွားပြီး ဝါဂွမ်းရောင် ခွေးကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။

မြေကျင်းအနက်ကြီးထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တူးခြစ်နေသော ဝါဂွမ်းရောင် ခွေးကြီးမှာ အသက်ရှုနေသေးသည်ကို မြင်ရမှသာ သူမ စိတ်အေးသွားတော့သည်။

သို့သော် တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ဒေါသအမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာသည်။

"မင်း ဝါဂွမ်းကို ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ရဲတယ်ပေါ့၊ သေပေတော့ "

အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေးက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ ခါးရှိ အိတ်ငယ်လေးအတွင်းမှ ပဲစေ့တစ်ဆုပ်ကို ထုတ်ကာ ကျဲပက်လိုက်သည်။

ပဲစေ့များမှာ လေထဲတွင် အစေ့ပေါင်း ထောင်သောင်းချီ ဖြစ်သွားပြီး အလွန်ပင် ထူထပ်လှသည်။

၎င်းတို့ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ အမူအရာ ကင်းမဲ့နေသော မြေအောက်လောကမှ ယင်စစ်သည် များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။

သူတို့သည် ကောင်းကင်ယံရှိ ဆိုင်ရှင်မကို အမူအရာမရှိဘဲ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"ဒီမိန်းမကို ဖမ်းခေါ်လာခဲ့ကြစမ်း "

အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေးက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

ထိုယင်စစ်သည်များမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ပြေးဝင်တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။

"လူအင်အားနဲ့ တိုက်မလို့လား "

ဆိုင်ရှင်မက ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် လက်ဝေ့ရမ်းကာ သစ်သားပြားအချို့ကို ပစ်ထုတ်လိုက်သည်။

ဝေါင်း ဝေါင်း ဝေါင်း

ဟိန်းဟောက်သံများမှာ ကောင်းကင်တိုင်အောင် ကျယ်လောင်သွားတော့သည် သူမ မူလက စီးနင်းလာသော ဆွန်းနီ သားရဲကြီးအပြင်၊ နောက်ထပ် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော သားရဲကြီး သုံးကောင် ထပ်မံ ပေါ်ထွက်လာပြန်သည်။

နတ်ဘုရားသားရဲ သစ်သားပြားများ

ထိုသားရဲကြီးများ ပေါ်လာသည်နှင့် သူတို့၏ အရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကိုပင် တုန်လှုပ်စေတော့သည်။

ရက်စက်သော သားရဲကြီး လေးကောင်မှာ ယင်စစ်သည်များကို ဝိုင်းရံကာ တိုက်ရိုက်ပင် အပိုင်းပိုင်း ကိုက်ဖြတ် ဝါးမြိုပစ်လိုက်ကြသည်။

ယင်စစ်သည်များမှာ ထိုသားရဲကြီးများအတွက် လုံးဝ ခြိမ်းခြောက်မှု မဖြစ်နိုင်ပေ။

အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေးက သူမ၏ မန္တန်များဖြင့် မည်မျှပင် အားဖြည့်ပေးစေကာမူ ဤသားရဲကြီးများကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။

ထိုသစ်သားပြားများကို အသုံးပြုပုံမှာ ဆိုင်ရှင်မသည် လီယန်ချူထက်ပင် ပိုမို ကျွမ်းကျင်ပုံရသည်။

သူမနှင့် အလွန်ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်နေပြီး ၎င်းတို့မှာ မူလကတည်းက သူမ၏ ပစ္စည်းများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေတော့သည်။