အခန်း (၅၀၉-၅၁၀)

အခန်း (၅၀၉) - အမွှေးတိုင်နှင့် အဓိဋ္ဌာန်စွမ်းအားများကို လုယူခြင်း ၊ ရင်းနှီးနေသော မြို့စောင့်နတ်မင်းကျောင်း ၊ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းကို အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း

သူသည် ထိုကိစ္စကို ဆက်လက်မေးမြန်းခြင်း မပြုတော့ဘဲ ခဏမျှ နားနေပြီးနောက် ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်းသို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

တာအိုကျောင်းအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်နှင့် လောကီအပူအပင်ကင်းသည့် တောတောင်အငွေ့အသက်များက တိုးဝှေ့လာပြီး စိတ်နှလုံးကို အေးချမ်းသွားစေတော့သည်။

သူသည် ကြောင်ဝါလေး၏ အခန်းဘက်သို့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ ထိုကောင်မလေးမှာ ဘယ်ဆီသို့ ထွက်ပြေးနေသည်မသိသေးဘဲ ပြန်မလာသေးပေ။

"လူအသွင် ပြောင်းလဲပြီးရင် သူမရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက သာမန်လူလို ဖြစ်သွားမယ်လို့ ပြောထားတာပဲ၊ တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာလား မသိဘူး"

လီယန်ချူသည် ထိုအချက်ကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

သူသည် မူလက အနားယူရန် ကြံရွယ်ထားသော်လည်း ယခုအခါ ပြဿနာပေါင်းစုံ တက်နေသည့် ကာလဖြစ်သဖြင့် ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ကြောင်ဝါလေး၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ သူမ၏ အဝတ်တစ်ထည်ကို ရှာဖွေလိုက်သည်။

သူ၏လက်ဖဝါးပေါ်တွင် ကြည်လင်သော လေစီးကြောင်းတစ်ခု ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး ဟင်းလင်းပြင်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည့်အလား ပြုလုပ်လိုက်ရာ မှိန်ဖျော့သော အငွေ့အသက်တစ်ခု သူ၏လက်ထဲတွင် ပေါ်လာတော့သည်။

တာအိုပညာရပ် ခြေရာခံခြင်း

သူသည် ကြောင်ဝါလေးကို သွားရောက်ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တာအိုပညာရပ်၏ ထူးခြားသော အာရုံခံစားမှုဖြင့် လီယန်ချူသည် မြို့ထဲရှိ မြို့စောင့်နတ်မင်းကျောင်း အတွင်း၌ သူမကို မကြာမီမှာပင် တွေ့ရှိခဲ့သည်။

"မင်း ဘာလို့ ဒီကို ရောက်နေတာလဲ "

လီယန်ချူက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

ထိုမြို့စောင့်နတ်မင်းကျောင်းမှာ သူ အရင်က မြို့စောင့်နတ်မင်းအတုကို သတ်ခဲ့သည့် နေရာပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ထိုစဉ်ကရှိခဲ့သော အေးစက်စက် အငွေ့အသက်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သာမန်ဘုရားကျောင်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ဒီမြို့စောင့်နတ်မင်းကျောင်းက အမွှေးတိုင်မီး စွမ်းအားတွေကို မသုံးဘဲ ထားရင်လည်း နှမြောစရာပဲလေ၊ ဒါနဲ့ပဲ ကျင့်ကြံခြင်း ပြန်ရအောင် လာစုပ်ယူနေတာ"

ကြောင်ဝါလေးက ပြောသည်။

"..." လီယန်ချူ

ဒီလိုမျိုးလည်း လုပ်လို့ရတာလား

ကြောင်ဝါလေး၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက်မှ သူ နားလည်သွားတော့သည်။

ဤမြို့စောင့်နတ်မင်းကျောင်းမှာ မူလက နတ်မင်းအစစ် နေခဲ့သော ကျောင်းဖြစ်သဖြင့် လူတို့၏ ကိုးကွယ်ဆုတောင်းမှုမှ ရရှိသော အမွှေးတိုင်ဆွမ်း နှင့် အဓိဋ္ဌာန်စွမ်းအား များမှာ အလွန်ပင် သန့်စင်လှပြီး ကျောင်းတော်အတွင်း၌ ကိန်းဝပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်း ရောက်လာသော မြို့စောင့်နတ်မင်းအတုမှာ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဖြစ်သဖြင့် ထိုအမွှေးတိုင်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ ကျင့်ကြံနိုင်ခြင်း မရှိပေ။

သူသည် ထိုသန့်စင်သော စွမ်းအားများကို အသုံးချကာ မိမိကိုယ်ပေါ်မှ မိစ္ဆာအငွေ့အသက်များကို ဖုံးကွယ်ရန်သာ အသုံးပြုခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဤနေရာရှိ အမွှေးတိုင်စွမ်းအားများမှာ ပိုင်ရှင်မဲ့ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

"ဒါတွေက မင်းအတွက် တကယ်ပဲ အသုံးဝင်လို့လား "

လီယန်ချူက မေးသည်။

"နင် မေ့နေတာလား၊ ဒီကြောင်အလှလေးက ရှောင်ဖုန်းတောင်ရဲ့ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြုခံထားရတဲ့ တောင်စောင့်နတ်မင်းလေ"

ကြောင်ဝါလေးက သူမ၏ လှပသော မေးစေ့လေးကို မော့ကာ ဂုဏ်ယူစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်သားပဲ၊ မင်း မပြောရင် ငါက မင်းကို အလကားနေ အလကားစား လို့ပဲ အမြဲထင်နေတာ"

လီယန်ချူက ရယ်မောကာ ပြောသည်။

"နင် ဘာပြောလိုက်တာလဲ "

"နင် ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောနေတာလဲဆိုတာ သိရဲ့လား နင် စကားပြောနေတာ တောင်စောင့်နတ်မင်းကြီးနဲ့နော် "

ကြောင်ဝါလေးက သူ့ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘယ်လောက်ပဲ တော်တဲ့ နတ်မင်းဖြစ်ဖြစ်၊ ဒီနေရာက မင်းရဲ့ ရှောင်ဖုန်းတောင် မဟုတ်ဘူး၊ စွမ်းအားတွေ စုပ်ယူလို့ ပြီးရင် ပြန်ကြစို့၊ အခုတလော မြို့ထဲမှာ သိပ်မအေးဆေးဘူး"

လီယန်ချူက ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ"

လီယန်ချူက မိမိကို အထူးတလည် လာရောက်ရှာဖွေပြီး စိုးရိမ်နေသည်ကို မြင်သောကြောင့်လား မသိ၊ ကြောင်ဝါလေးမှာ ထူးထူးခြားခြား ပြန်မပြောတော့ပေ။

လီယန်ချူ ဝင်လာချိန်တွင် ကြောင်ဝါလေးသည် နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော အမွှေးတိုင်စွမ်းအားများကို စုပ်ယူပြီးစီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်ရှိနေသော အပိုင်းအစလေးများကိုမူ သူမ အလေးမထားတော့ပေ။

အပြန်လမ်းတွင် လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်

"ဝေမြို့မှာ အမွှေးတိုင်မီး အစည်ကားဆုံးက ချင်းယီမယ်တော်ကျောင်း လေ၊ အဲဒီမှာရော သွားမစမ်းကြည့်ဘူးလား "

"အဲဒီနေရာကို ငါ သွားကြည့်ဖူးတယ်၊ အမွှေးတိုင်မီးက ဒီထက် အများကြီး ပိုစည်ကားပြီး သန့်စင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါက ပိုင်ရှင်ရှိတဲ့ နေရာလေ၊ ငါ ဘယ်လိုလုပ် စုပ်ယူလို့ ရမှာလဲ"

ဟု ကြောင်ဝါလေးက ဖြေသည်။

လီယန်ချူ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သူသည်လည်း ကြုံကြိုက်သဖြင့် မေးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

သူသည် ထိုချင်းယီမယ်တော်ကို သတိရသွားပြီး ယခုအခါ သူမ မည်မျှ ပြန်လည်သက်သာနေပြီလဲဆိုသည်ကို တွေးတောမိသည်။

ပြောရလျှင် သူသည် ထိုချင်းယီမယ်တော်ကို တစ်ခါမှပင် မမြင်ဖူးသေးပေ။

တာအိုကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ကြောင်ဝါလေးသည် သူမ၏ အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ မြို့စောင့်နတ်မင်းကျောင်းမှ ရရှိလာသော ကြီးမားလှသည့် အမွှေးတိုင်စွမ်းအားများကို အစာချေဖျက် ကျင့်ကြံနေတော့သည်။

လီယန်ချူမှာမူ ခုတင်ပေါ်တွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်ကာ ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို လည်ပတ်ကျင့်ကြံနေသည်။

"ဒီလိုမျိုး ထူးကဲတဲ့စွမ်းအားတွေ ရှိနေတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ သာမန်လူတွေရဲ့ အသက်က တကယ့်ကို တန်ဖိုးမရှိသလိုပါပဲ"

ကျင့်ကြံမှုပြီးဆုံးသောအခါ လီယန်ချူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးမိလိုက်သည်။

တုန်းယန်ခရိုင်တွင် မြင်တွေ့ခဲ့ရသော လူ့ငရဲခန်းမြင်ကွင်းမှာ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ စွဲထင်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ဝိညာဉ်အတွင်းမှ လူသတ်လိုသည့် အငွေ့အသက်များကို အတင်းအကျပ် ဖိနှိပ်ထားရသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း၏ စွမ်းအားမှာ ဖြောင့်မတ်တည်ငြိမ်ပြီး အလွန်ခန့်ညားလှသည်၊ ထို့အပြင် သူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်လည်း နတ်ဘုရားအရှိန်ဝါ များ၏ အကာအကွယ် ရှိနေသောကြောင့်သာ သူ၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပြဿနာ မတက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခုတစ်ခေါက် တုန်းယန်ခရိုင်သို့ သွားရောက်ရာတွင် အလှည့်အပြောင်းများစွာ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။

ထိုအရာများ၏ နောက်ကွယ်တွင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အင်အားစုများ ဖြစ်သည့် ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံ ၊ငရဲတောင် နှင့် ခုနကတင် မဆီမဆိုင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရသော ချွန်းချိုးလင် တို့ ပါဝင်ပတ်သက်နေသည်။

"ဒီလောကရဲ့ ရေက ငါထင်ထားတာထက် ပိုနက်နေတာပဲ"

လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်သည်။

ခုနက ပညာရှိသခင်သာ ကိုယ်တိုင်ရောက်လာခဲ့လျှင် သူ၏ ယခု ကျင့်ကြံခြင်း အဆင့်အတန်းဖြင့် တကယ်ပင် ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် မိန်းကလေးငယ်အဖြစ် အသွင်ပြောင်းထားသော ပိုင်ကျီမိစ္ဆာနိုင်ငံ၏ ဘုရင်မလည်း ရှိသေးသည်။

သူသည် သူမကို ဖိနှိပ်ကာ ရိုက်နှက်နိုင်ခဲ့သည် ဆိုသော်ငြား၊ ထိုအရာမှာ ပိုင်ကျီဘုရင်မ၏ စစ်မှန်သော စွမ်းအား မဟုတ်ဟု လီယန်ချူ ယူဆသည်။

ထို့အပြင် သူမ၏ လာချင်သလိုလာ၊ သွားချင်သလိုသွားနိုင်သည့် စွမ်းရည်မှာလည်း အလွန်ပင် ဆန်းကြယ်လှပေသည်။

"မုန်တိုင်းမလာခင် ငြိမ်သက်နေတဲ့ အချိန်မျိုးပဲ"

လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်သည်။

ထိုကိစ္စများမှာ ဤမျှနှင့် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ပြီးဆုံးသွားမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

သူသည် ယခုတစ်ခေါက် ရရှိခဲ့သော ကုသိုလ်မှတ်များကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ငါးသောင်းနှစ်ထောင် ကျော်ခန့်သာ ရှိသဖြင့် သိပ်မများလှပေ။

ထိုမျက်လုံးမိစ္ဆာကို သူ လုံးဝ သုတ်သင်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့သလို၊ ပညာရှိသခင်၏ ကိုယ်ပွားမှာလည်း စွမ်းအားရိပ်သာ ဖြစ်သဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော ထိပ်တန်းရန်သူများထံမှ ကုသိုလ်မှတ်များ ထွက်ပေါ်မလာခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤခရီး၏ အကြီးမားဆုံးသော ရလဒ်မှာ ထူးခြားသော တာအိုလက်နက်များ ဖြစ်သည်။

တိမ်တိုက်ပုံစံ ရှေးဟောင်းဒင်္ဂါးပြားမှာ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားများ ကိန်းဝပ်နေပြီး၊ အစိမ်းရောင်ဝတ် မိန်းကလေး၏ ဓားပျံ နှင့် ပညာရှိအဖိုးကြီး၏ စာလိပ်များမှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်သော ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြသည်။

လီယန်ချူ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင်ရှိသော တာအိုလက်နက်များမှာ ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးကိုပင် တပ်ဆင်ပေးနိုင်လောက်ပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ ယခု ရင်ဆိုင်နေရသော အဓိက ပြဿနာမှာ တတိယအဆင့် သို့ မည်သို့ တက်လှမ်းမည်နည်း ဆိုသည့် အချက်ပင်။

တတိယအဆင့်သို့ ရောက်ရှိမှသာ စစ်မှန်သော ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်ရှိ ပညာရှင်ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏လက်ထဲမှ ရတနာများ၏ အစွမ်းကို အပြည့်အဝ ထုတ်ဖော်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူ၏ တာအိုပညာရပ်များမှာလည်း အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားပေမည်။

ယန်ဝိညာဉ် ကို မည်သို့ စုစည်းရမည်နည်း ဆိုသည်မှာ ထိုလောကရှိ ကျင့်ကြံသူများအတွက် အကြီးမားဆုံးသော အခက်အခဲပင်။

သို့မဟုတ်လျှင် အင်အားကြီးဂိုဏ်းများမှ အဖိုးကြီး များမှာ ယင်ဝိညာဉ် အဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ထိုမျှကြာအောင် ပိတ်မိနေကြမည် မဟုတ်ပေ။

ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်းတွင် ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန် နည်းလမ်းမှာ ဝိညာဉ်အတွင်းရှိ ယန် ဓာတ်ကို စုစည်းကာ တဖြည်းဖြည်းခြင်း စုဆောင်းသွားရန်ဟု ဖော်ပြထားသည်။

ထိုနည်းလမ်းမှာ လမ်းမှန် ဖြစ်သော်လည်း လီယန်ချူအတွက်မူ အလွန်ပင် နှေးကွေးလွန်းလှသည်ဟု ယူဆသည်။

ယနေ့ ပညာရှိသခင်၏ စွမ်းအားကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီးနောက် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးသစ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

သူသည် သူကျင့်ကြံနေသော ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ဤကျမ်းမှာ စတင်ကျင့်ကြံစဉ်ကတည်းက အလွန်ပင် ခက်ခဲခဲ့သော်လည်း သူ တစ်ခါမှ အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း မပြုလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။

ထိုစဉ်က သူ၏ အဆင့်မှာ မူလတန်းအဆင့်သာ ရှိပြီး ကျမ်းစာမှာ တက္ကသိုလ်အဆင့် သင်ခန်းစာ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ထပ်မံ အဆင့်မြှင့်တင်လိုက်ပါက ပိုမို ရှုပ်ထွေးသွားပြီး ကွမ်တမ်ရူပဗေဒ ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလျှင် သူ သင်ယူနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ယခုအခါ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းလိုလျှင် ကျမ်းစာထဲမှပင် အဖြေရှာရတော့မည် ဖြစ်သည်။

"အခုကာလမှာ လောကကြီးမှာ နှောင်ကြိုးတွေ ရှိနေတယ်ဆိုတာ တစ်ဖက်က မှန်ပေမဲ့၊ အဲဒီနှောင်ကြိုးတွေက တကယ်တမ်း ဘာလဲ "

"ထူးခြားတဲ့ စွမ်းအားတစ်ခုခု လိုအပ်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တာအိုလမ်းစဉ် ပြတ်တောက်သွားပြီး ကျမ်းစာအချို့ ပျောက်ဆုံးနေတာလား "

"ဒါမှမဟုတ် လူတွေကို တတိယအဆင့် မရောက်အောင် တားဆီးထားတဲ့ အထူးတားမြစ်ချက်တွေ ရှိနေတာလား "

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စဉ်းစားဆင်ခြင်နေသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

သူသည် ပိုမိုမြင့်မားသော တတိယအဆင့် တက်လှမ်းနည်းကို ရှာဖွေနိုင်ရန်အတွက် ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို အဆင့်မြှင့်တင်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

"အဆင့်မြှင့်တင်စမ်း "

လီယန်ချူသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မြင့်မြတ်သောတာအိုအသံကို ပုံဖော်လိုက်သည်။

တောက်ပသော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းတစ်ခု ဟွမမထင်တာအိုကျမ်းကို လွှမ်းခြုံသွားတော့သည်။

ကျမ်းစာမျက်နှာများမှာ အဆက်မပြတ် လှန်လှောသွားပြီး အပေါ်မှ စာသားများမှာ ပြန်လည် စီစဉ်ဖွဲ့စည်းကာ ဆန်းကြယ်လှသော တာအိုအငွေ့အသက်များ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။

ယခုတစ်ကြိမ် အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်းမှာ မည်သည့်အကြိမ်ထက်မဆို အချိန်ပိုမို ကြာမြင့်နေတော့သည်။

အခန်း (၅၁၀) -ဓာတ်ငါးပါးစုစည်းခြင်းနှင့် ဟင်းလင်းပြင်နက်နဲသောအနှစ်ချုပ် ၊ ခရုမသတ္တု၊ လီဟော့မီးတောက် ၊ နက်မှောင်ရေစွမ်းအား ၊လျူကျွင်း၏ ချည်မျှင်

လီယန်ချူသည် စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

အရာအားလုံး ပြန်လည်ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် ဟွမ်ထင်တာအိုကျမ်း ကို လှန်ကြည့်လိုက်ရာ ကျမ်းစာထဲရှိ ကျင့်စဉ်ဖော်ပြချက်များမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။

စွမ်းအင်ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့် နှင့် ဝိညာဉ်ခန္ဓာပြင်ပထွက်ခြင်းအဆင့် တို့မှာ ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ပြုပြင်မွမ်းမံထားပြီးဖြစ်ကာ၊ အရှိန်အဝါအသစ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အစိတ်လှုပ်ရှားဆုံးအချက်မှာ တတိယအဆင့်အတွက် ကျင့်စဉ်ပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းထဲတွင် တတိယအဆင့်၏ ထူးကဲစွမ်းအင် များအကြောင်းကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားရုံသာမက၊ ထိုအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည့် လျှို့ဝှက်နည်းလမ်းတစ်ခုကိုလည်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

"ဓာတ်ငါးပါးစုစည်းခြင်းနှင့် ဟင်းလင်းပြင်နက်နဲသောအနှစ်ချုပ် "

လီယန်ချူသည် ထိုအမည်ကို အသံတိုးတိုးဖြင့် ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

၎င်းထဲတွင် တတိယအဆင့်ကို ဖောက်ထွက်နိုင်မည့် လျှို့ဝှက်ကျင့်စဉ်တစ်ခု ပါဝင်ပြီး

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အရေးကြီးအင်္ဂါငါးခုမှ အနှစ်သာရစွမ်းအင်များကို သန့်စင်ကာ ရွှေ၊ သစ်၊ ရေ၊ မီး၊ မြေ ဟူသော ဓာတ်ကြီးငါးပါး၏ ကုသိုလ်စွမ်းအားများကို စုစည်း၍

ဟွမ်ထင် အတွင်းသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။

ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် လူသားခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ နှောင်ကြိုးများကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ရိုက်ချိုးကာ ယန်ဝိညာဉ် ကို စုစည်းနိုင်မည် ဖြစ်၏။

လီယန်ချူသည် အသုံးပြုသွားသော ကုသိုလ်မှတ်များကို ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးအစုံ ပြူးသွားတော့သည်။

"ကုသိုလ်မှတ် သုံးသိန်း ဒီတစ်ခါ အဆင့်မြှင့်တင်တာ ကုသိုလ်မှတ် သုံးသိန်းတောင် ကုန်သွားတာလား "

လီယန်ချူ အံ့ဩသွားရသည်။

သို့သော် ပြန်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ဤလောကရှိ ဂိုဏ်းကြီးများမှ အဖိုးအိုကြီးများမှာ ယင်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်တွင် ပိတ်မိနေကြပြီး၊ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းမည့် နည်းလမ်းကို မည်သို့ပင်ရှာရှာ မတွေ့နိုင်ကြပေ။

မိမိမှာ ကျင့်ကြံသည့်သက်တမ်း တိုတောင်းလှသော်လည်း ယင်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်တွင် ကာလအတန်ကြာ ပိတ်မိနေခဲ့သည်။

ယခု ဤ ဓာတ်ငါးပါးစုစည်းခြင်းနှင့် ဟင်းလင်းပြင်နက်နဲသောအနှစ်ချုပ် ကို ရရှိခြင်းက တတိယအဆင့်သို့ ဖောက်ထွက်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို မြှင့်တင်ပေးလိုက်ခြင်းပင်။

ကုသိုလ်မှတ် သုံးသိန်းဆိုသည်မှာလည်း အလွန်တန်လှပေသည်၊ အကြောင်းမှာ မိမိ၏ အသက်ဘေးကင်းလုံခြုံရေးနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံကသာ အရာအားလုံး၏ အမြစ်တွယ်ရာ မဟုတ်ပါလား။

"ဓာတ်ငါးပါးစုစည်းတဲ့ အဆင့်ကိုရောက်ဖို့ အချိန်ဘယ်လောက်တောင် ပေးရမလဲ မသိဘူး"

လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ဆိုလိုက်သည်။

သူသည် အလျင်အမြန်ပင် တရားထိုင်လိုက်ပြီး ကျမ်းစာပါ နည်းလမ်းများအတိုင်း စတင်ကျင့်ကြံလေတော့သည်။

တာအိုကျင့်စဉ်အရ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိ အင်္ဂါငါးခုမှာ ဓာတ်ကြီးငါးပါးနှင့် ဆက်နွှယ်နေသည်ဟု ယူဆသည်။

ထိုကျင့်စဉ်မှာ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အနှစ်သာရ ၊ စွမ်းအင် နှင့် ဝိညာဉ် တို့ကို ပေါင်းစပ်ကာ မီးဖိုတစ်ခုတည်းတွင် ကျိုချက်သန့်စင်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့မှသာ နှောင်ကြိုးများကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်၏။

၎င်းမှာ ဖြတ်လမ်းနည်းဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ကျမ်းစာအရ အနည်းဆုံး သုံးနှစ်ခန့် အားထုတ်ရမည် ဖြစ်သည်။

ယင်ဝိညာဉ် အထွတ်အထိပ်တွင် ပိတ်မိနေသော ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ သုံးနှစ်အတွင်း ယန်ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်နိုင်ခြင်းမှာ မိုးပေါ်မှ ရွှေမိုးငွေမိုး ရွာချလိုက်သည့်အလား အလွန်တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။

လီယန်ချူသည် အာရုံစိုက်ကာ ကျင့်ကြံလိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် ခရုမသတ္တု ၊ လီဟော့မီးတောက် နှင့် နက်မှောင်ရေစွမ်းအား ဟူသော ဓာတ်ကြီးသုံးပါးကို သန့်စင်နိုင်ခဲ့သည်။

နက်မှောင်ရေစွမ်းအားမှာ ကျောက်ကပ်နှင့် ဆက်နွှယ်နေပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ကြီးမားလှသော သက်စောင့်စွမ်းအင်များ ရှိနေသဖြင့် သန့်စင်ရန် အလွန်လွယ်ကူလှသည်။

ထို့ပြင် သူသည် မီးနတ်ဘုရား၏ အကာအကွယ် ကို ရရှိထားပြီး မီးနတ်ဘုရား၏ နတ်ဘုရားပုံရိပ်ကိုလည်း ပိုင်ဆိုင်ထားရာ လီဟော့မီးတောက်ဓာတ်ကို သန့်စင်ခြင်းမှာလည်း ရေစီးကြောင်းအတိုင်း လှေကြုံစီးသကဲ့သို့ပင်။

ခရုမသတ္တု မှာ သုတ်သင်သတ်ဖြတ်ခြင်းကို အဓိကထားသည်။

လီယန်ချူ၏ သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်နှင့် ပြတ်သားမှုမှာ တာအိုဂိုဏ်း၏ လူငယ်မျိုးဆက်များထဲတွင် မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်ပေ။

ထိုအချက်ကို မိစ္ဆာများနှင့် ထူးဆန်းသော အမှောင်ထုများက ကောင်းကောင်းကြီး သိကြပေမည်။

ထို့ကြောင့် ခရုမသတ္တုဓာတ်ကို သန့်စင်ခြင်းမှာလည်း လွယ်ကူလှပြီး၊ ယခုအခါ မြေဓာတ် နှင့် သစ်သားဓာတ် နှစ်မျိုးသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

"တစ်ချက်တည်းနဲ့ ဓာတ်သုံးပါးလုံးကို သန့်စင်နိုင်ခဲ့တာလား "

လီယန်ချူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ဝမ်းသာအားရသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။

သူ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ အလွန်ပင် ခိုင်မာတောင့်တင်းလှသဖြင့် တိုးတက်မှုအဆင့်မှာ ငါးပုံသုံးပုံအထိ တစ်ဟုန်ထိုး ရောက်ရှိသွားခြင်းပင်။

ထိုအတိုင်းဆိုလျှင် တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းနိုင်ရန် လက်တစ်ကမ်းသာ လိုတော့သည်။

သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းတစ်ချက် ရှူလိုက်ပြီး ဝမ်းသာပီတိကို ထိန်းချုပ်ကာ ဆက်လက်ကျင့်ကြံနေတော့သည်။

ချင်ဝမ်စံအိမ် နှင့် ပတ်သက်၍ ပညာရှိအဖိုးကြီးထံမှ သိရသော သတင်းများကိုမူ တရားသူကြီးရုံး တော် ၏ လမ်းကြောင်းမှတစ်ဆင့် အစီရင်ခံစာ ပို့ထားလိုက်သည်။

မိမိမှာ တရားသူကြီးရုံးတော် ၏ အပြင်ပန်းအကူအညီပေးသူ တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။

ချန်နိုင်ငံ အနေဖြင့် အလယ်ပိုင်းဒေသကို အုပ်ချုပ်နိုင်ခြင်းမှာ သာမန်ဒေသန္တရရုံးများ ပြသနေသည့် အင်အားလောက်သာ မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

သူတို့တွင် တောင့်တင်းသော လျှို့ဝှက်အင်အားစုများ ရှိနေမည်ဖြစ်ရာ၊ ထိုကိစ္စကို တရားသူကြီးရုံးတော် ကသာ စိတ်ပူပါစေတော့။

နောက်ရက်များတွင် လီယန်ချူသည် ချင်းယွန်းတာအိုကျောင်း၌သာ အေးအေးလူလူ ကျင့်ကြံနေခဲ့သည်။

မြေဓာတ်နှင့် သစ်သားဓာတ်တို့အတွက်မူ လောလောဆယ် ဦးတည်ချက် မရသေးပေ။

သို့သော် လီယန်ချူမှာ စိတ်မလောပေ၊ တတိယအဆင့်သို့ တက်လှမ်းခြင်းမှာ အလွန်ကြီးမားသော ကိစ္စဖြစ်သဖြင့် အလျင်စလို လုပ်၍မရကြောင်း သူသိသည်။

တုန်းယန်ခရိုင်မှ ပြန်လာပြီး စတုတ္ထမြောက်နေ့တွင် တရားသူကြီးရုံးတော်မှ လူလွှတ်၍ နန်းတော်၏ ဆုလာဘ်များကို ပေးအပ်လာသည်။

မိမိကဲ့သို့ တာအိုကျင့်ကြံသူတစ်ဦးအတွက် နန်းတော်က ငွေကြေးများကို မပေးပေ။

သူသည် နန်းတွင်းအမှုထမ်းအဖြစ် ဝင်ရောက်ရန် စိတ်မရှိဘဲ လောကီအပူအပင်ကင်းသည့် တောတောင်အငွေ့အသက်များကိုသာ နှစ်သက်သူဖြစ်ရာ၊ အာဏာရှိ လူကုံထံတစ်ဦး မဖြစ်လိုသဖြင့် နန်းတော်က သူ့ကို ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ အထောက်အပံ့ပစ္စည်းများကိုသာ ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"နဂါးကျားရွှေဆေးလုံး ၊ ဝိညာဉ်အားဖြည့်ဆေးလုံး ၊ ယန်သုံးပါးဆေးလုံး..."

နန်းတော်မှ ပေးအပ်သော ထိပ်တန်းဆေးလုံးများကို ကြည့်ကာ လီယန်ချူပင် ချီးကျူးလိုက်မိသည်။

"တကယ့်ကို အင်အားကြီးတာပဲ"

ဤမျှ ကြီးမားလှသော ကျင့်ကြံခြင်း အထောက်အပံ့များကို နန်းတော်ကသာ ပေးနိုင်ပေမည်။

အဆင့်မြင့်ဆေးလုံးများသာမက ကျင့်ကြံမှုကို အထောက်အကူပြုသည့် ရတနာများလည်း ပါဝင်သည်။

လီယန်ချူ စစ်ဆေးကြည့်ရာတွင် ဆေးလုံး နှစ်မျိုးသုံးမျိုးမှာ သူ ဖေးယွန်းခရိုင်တွင် ရခဲ့သော လျိုရင်းသီး ထက်ပင် မနိမ့်ကျလှပေ။

သူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။

တကယ်တမ်းဆိုလျှင် သူ ပြုခဲ့သော ကောင်းမှုမှာ ဤမျှ များပြားလှသော ရတနာများနှင့် လဲလှယ်ရန် မလုံလောက်ပေ။

ယခုအခါ နန်းတော်က ဤမျှ ရက်ရက်ရောရော ပေးကမ်းနေခြင်းမှာ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းပြချက်သာ ရှိနိုင်သည်။

၎င်းမှာ သူ့ကို စည်းရုံးသိမ်းသွင်းလိုခြင်းပင်။

ထိုအချက်ကို လီယန်ချူမှာ သဘောကျမိသည်။

နန်းတော်၏ အခွင့်အရေးများကို ခံစားရသည်မှာလည်း မဆိုးလှပေ။

သို့သော် မကြာသေးမီက ကိစ္စတစ်ခုမှာ သူ့ကို ထူးဆန်းနေစေသည်။

၎င်းမှာ လျူကျွင်းပင်

တခြားကိစ္စကြောင့် မဟုတ်ဘဲ လျူကျွင်းမှာ အလွန်ပင် ကံဆိုးလွန်းနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ရေအေးအေးသောက်လျှင်တောင် သွားကြားညပ်မတတ် ကံဆိုးနေခြင်းပင်။

အပြင်ထွက်လျှင် ပန်းအိုးက ခေါင်းပေါ် ပြုတ်ကျတတ်သလို၊ လမ်းပေါ်ရှိ မြင်းလှည်းကလည်း သူမကို ဝင်တိုက်တတ်သည်။

အစပိုင်းတွင် လီယန်ချူက သူမကို သတိမထား၍ဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း၊ နောက်ပိုင်းတွင် မနက်စာစားရင်းပင် နင်၍ သေလုနီးပါးဖြစ်သည်ကို တွေ့ရသည်။

အကယ်၍ လီယန်ချူသာ သူမအနားမှာ မရှိလျှင် လျူကျွင်းမှာ တစ်ရက်တောင် အသက်ရှင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

လီယန်ချူသည် အရှိန်ဝါကြည့်အတတ် ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်ရာတွင် ပထမပိုင်း၌ ဘာမှ ထူးခြားမှု မရှိသော်လည်း၊ သူမ ကံဆိုးနေသည့် စတုတ္ထနေ့နှင့် ငါးနေ့မြောက်တွင်မူ လျူကျွင်း၏ ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါ မှာ အလွန်ပင် အားနည်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

၎င်းမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ပင်။

လူတိုင်းတွင် ကံကြမ္မာအရှိန်အဝါ ရှိကြသော်လည်း အားကောင်းခြင်းနှင့် အားနည်းခြင်းသာ ကွာခြားသည်။

လျူကျွင်း၏ ကံကြမ္မာမှာ အလွန်ပင် အားနည်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူမမှာ ကံကြမ္မာ၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ခံရသော ကံကောင်းသူ မျိုး မဟုတ်သော်လည်း၊ စွမ်းအားကြီးသော ထူးဆန်းသည့် မြို့ကလေးမှ အသက်ရှင်လျက် လွတ်မြောက်လာနိုင်သူဖြစ်ရာ ကံအလွန်ကောင်းသူတစ်ဦး ဖြစ်သင့်သည်။

"မင်း အခုတလော ဘာထူးဆန်းတာတွေ ကြုံခဲ့သေးလဲ "

လီယန်ချူက မေးလိုက်သည်။

လျူကျွင်းမှာ ထိုစဉ်က ဒုတိယထပ် လှေကားပေါ်မှ လိမ့်ကျလာကာ ခြေထောက်တစ်ဖက် ကျိုးနေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်း ဖူးရောင်နေသည်။

ဆံပင်နှစ်ဖက်ခွဲစည်းထားသော လှပချောမောသည့် မိန်းကလေးငယ်လေးမှာ ယခုအခါ ကြည့်မကောင်းအောင် သနားစရာ ဖြစ်နေရသည်။

"ဘာမှ ထူးဆန်းတာ မကြုံပါဘူး"

လျူကျွင်းက သေချာစဉ်းစားသော်လည်း ဘာမှ မမှတ်မိပေ။

"ဒါက ထူးဆန်းနေပြီ၊ မင်းရဲ့ ကံကြမ္မာက အရင်ကထက် အများကြီး နိမ့်ကျသွားတယ်၊ သာမန်အားဖြင့်ဆိုရင် ဒါဟာ တစ်ခုခု နှောက်ယှက်ခံရတာ မျိုး ဖြစ်ရမယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းကိုယ်ပေါ်မှာ ဘာမိစ္ဆာအငွေ့အသက်မှလည်း မရှိဘူး"

ထိုစဉ် လီယန်ချူသည် ရှစ်ခွင်မှန်ဖြင့် လျူကျွင်းကို ကြည့်ခဲ့စဉ်က သူမကိုယ်ပေါ်တွင် ပြဿနာရှိသည်ကို သိခဲ့သော်လည်း၊ တကယ့်ပြဿနာက ဘယ်မှာလဲဆိုသည်ကို မသိခဲ့ရသည့်အချက်ကို သတိရသွားသည်။

"အဲဒီကိစ္စက အခုမှ ဖြစ်လာတာလား "

လီယန်ချူ စိတ်ထဲမှ ဆိုကာ ရှစ်ခွင်မှန်ကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ကုသိုလ်မှတ် တစ်သိန်းတန် တာအိုလက်နက် ထွက်လာသည်နှင့် လီယန်ချူ၏ ဘေးပတ်ပတ်လည်တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ပတ်နေတော့သည်။

လီယန်ချူက ရှစ်ခွင်မှန်ကို နှိုးဆော်လိုက်ရာ

ဝုန်း

ဖြူစင်သော နတ်ဘုရားအလင်းတန်းမှာ လျူကျွင်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။

ထိုအခါ ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်လာသည်။

သူ၏ အရှိန်ဝါကြည့်အတတ်နှင့် ဝိညာဥ်မျက်စိအတတ် တို့ဖြင့် ကြည့်စဉ်က ဘာမှ မမြင်ရသော်လည်း၊ ယခု ရှစ်ခွင်မှန်အလင်းအောက်တွင်မူ လျူကျွင်း၏ ခေါင်းပေါ်၌ ချည်မျှင်တစ်ပင် ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သေချာ ဂရုမစိုက်ဘဲ ကြည့်လျှင် ထိုချည်မျှင်ကို လုံးဝ မြင်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

"ဒီချည်မျှင်က ဘာလဲ "

လီယန်ချူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူသည် နည်းလမ်းအချို့ဖြင့် စမ်းသပ်ကြည့်သော်လည်း ထိုချည်မျှင်ကို မည်သို့မျှ ထိတွေ့၍ မရပေ။

၎င်းမှာ မတည်ရှိသကဲ့သို့ပင်၊ သို့သော် ရှစ်ခွင်မှန်ထဲတွင်မူ အထင်အရှား မြင်နေရတော့သည်။