အခန်း (၁၄၉၇-၁၄၉၈)

အခန်း (၁၄၉၇) - ချည်တဲ့သူကသာ ဖြေနိုင်မှာ

"ကျမတို့က ဒီ ဟွာကျိသိုက် ဝိညာဉ်မယ်တော် ရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ ရောက်နေတာလား"

စီနီယာအစ်မကြီးမှာ ခဏတာ မှင်သက်သွားပြီးနောက် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ရုတ်တရက် အလွန်လေးနက် တည်ကြည်သွားကာ

"သူမ သေဆုံးပြီးနောက်မှာတောင် ဒီလောက်ကျယ်ပြောတဲ့ နယ်မြေကြီးအဖြစ် ဖန်တီးနိုင်ပြီး ဝိညာဉ်ပေါင်းများစွာကို စောင့်ရှောက်ထားနိုင်တာပဲ... ယင်သက်တမ်း မလိုဘဲနဲ့တောင် အခုထိ ရှင်သန်နေနိုင်ကြတယ်ဆိုတော့... နောက်ဆုံးတော့..."

"ကျမလို အဆင့် ၈ မသေမျိုး တစ်ယောက်ကိုတောင် ဒီမှာ ပိတ်လှောင်ထားနိုင်တယ်ဆိုရင် စီနီယာပြောတဲ့ ဒီ ဟွာကျိသိုက် ဝိညာဉ်မယ်တော် ဆိုတာ အဆင့် ၉..."

"မှန်တာပေါ့... အဆင့် ၉ မသေမျိုးလေ"

တာအိုဆရာ လူအိုကြီးက ထူးဆန်းစွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း

"ဒါကြောင့် ပြောတာပေါ့... နင်တို့လို အဆင့် ၈ မသေမျိုး အဆင့်လောက်နဲ့ ဒီကနေ ထွက်သွားဖို့ဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲလိုက်မလဲ ငါ့လိုမျိုး ပြိုင်ဘက်ကင်းတဲ့ ပါရမီရှင်ကြီးတောင် ဒီမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပိတ်မိနေတာ... နင်တို့ဆိုရင်တော့ ပြောမနေနဲ့တော့"

"အဆင့် ၉ မသေမျိုး..."

စီနီယာအစ်မကြီး၏ မျက်ဝန်းများမှာ ပိုမိုလေးနက်လာသည်။

ထိုလောက၏ မသေမျိုးလမ်းစဉ်၌ အဆင့် ၉ ဆိုသည်မှာ သုံးလောကလုံးကို စောင့်ရှောက်နေသည့် အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်များပင် ဖြစ်သည်။

ယခုအခါ သူတို့သည် သေဆုံးသွားသော အဆင့် ၉ မသေမျိုးတစ်ဦး ဖန်တီးထားသည့် ဝိညာဉ်နယ်မြေ ထဲတွင် ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ရင်ထဲ၌ အနည်းငယ် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်လာရပြီး တကယ်ပဲ ထွက်သွားနိုင်ပါဦးမလား ဟု တွေးတောမိသွားသည်။

"စီနီယာက ခုနက အစအနလေးတွေ ရှာတွေ့ထားတယ်လို့ ပြောတယ်ဆိုတော့... ဒီနေရာကနေ ထွက်သွားဖို့ နည်းလမ်း ရှာတွေ့ထားပြီးပြီ ထင်တယ်"

အစ်မကြီးက ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်ရင်း

"အဲ့ဒီနည်းလမ်းကို ကျမတို့ကို ပြောပြပါလား၊ ကျမတို့ အတူတူ တိုင်ပင်ကြတာပေါ့။ တကယ်လို့ အောင်အောင်မြင်မြင် ထွက်သွားနိုင်ခဲ့ရင် စီနီယာ့ကို ကျွယ်မင်နန်းတော်ဆီ ဖိတ်ခေါ်ပြီး အရက်ကောင်းကောင်းနဲ့ ဧည့်ခံပါ့မယ်"

"အရက်က အလုပ်ပျက်စေတယ်၊ ငါက အရက်ဖြတ်ထားတာ ကြာပြီ... အခုက လက်ဖက်ရည်ပဲ သောက်တော့တယ်"

တာအိုဆရာ လူအိုကြီးက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့်

"ငါပြောတဲ့ အစအန ဆိုတာက... ဟွာကျိသိုက် ဝိညာဉ်မယ်တော် ကိုပဲ ဆိုလိုတာ"

"သူမက ဝိညာဉ်နယ်မြေကြီး ဖြစ်သွားပြီ မဟုတ်လား"

စီနီယာအစ်မကြီး စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

"ဝိညာဉ်နယ်မြေ ဖြစ်သွားတယ်ဆိုတာ တကယ် သေသွားတာကို မဆိုလိုဘူး။ အဆင့် ၉ မသေမျိုးတွေက သေချင်တိုင်း သေလို့ရတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အခု အခြေအနေကတော့ သေတာနဲ့ သိပ်မခြားပါဘူး"

တာအိုဆရာ လူအိုကြီးက အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောသည်။

"အခု သူမက သူမကိုယ်သူ ဟွာကျိသိုက် ဝိညာဉ်မယ်တော် ဆိုတာကို လုံးဝ မမှတ်မိတော့ဘဲ ဒီနယ်မြေထဲက သာမန်ဝိညာဉ်တစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။ မင်းတို့က သူမအနားကို ချဉ်းကပ်ပြီး အတိတ်က အကြောင်းတွေကို မှတ်မိလာအောင် ကူညီပေးဖို့ လိုတယ်"

"ဒါမှသာ ငါတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားနိုင်မယ့် အခွင့်အရေး ရှိမှာ။ အချုပ်အနှောင်က သူမဆီက လာတာဆိုတော့ သူမကိုယ်တိုင်ပဲ ဒါကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်မယ်"

"စီနီယာ့ ဆိုလိုရင်းက ဟွာကျိသိုက် ဝိညာဉ်မယ်တော်က ဝိညာဉ်ကြွင်း တစ်ခုခု ချန်ထားခဲ့ပြီး တကယ် မသေဆုံးသေးဘူးပေါ့ ဟုတ်လား "

အစ်မကြီး၏ အမူအရာမှာ ထူးဆန်းနေသည်။

"အင်း... သူမရဲ့ အခု အခြေအနေက ဝိညာဉ်ကြွင်း တစ်ခုနဲ့ မခြားပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီနယ်မြေတစ်ခုလုံးရဲ့ ဗဟိုချက်ကတော့ သူမပဲ"

တာအိုဆရာ လူအိုကြီးက ခေါင်းညိတ်ရင်း

"ငါက နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ပေးပြီးမှ သူမရဲ့ အမှတ်အသားကို အတည်ပြုနိုင်ခဲ့တာ။ သူမကိုယ်သူမ ပြန်မှတ်မိလာအောင် လုပ်နိုင်တာနဲ့ ငါတို့ ထွက်သွားလို့ ရပြီ"

"ဒါပေမဲ့ သူမက ကျမတို့ကို ဒီမှာ ထာဝရ ပိတ်လှောင်ထားတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ... ဒီလို အထွတ်အထိပ် ပုဂ္ဂိုလ်က ဘာလို့ ကျမတို့ကို ကူညီမှာလဲ ကျမတို့ ဒီကို လာတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဒီထဲက ရတနာတွေကို ရှာဖွေဖို့ပဲလေ"

အစ်မကြီးက ဆက်ပြောသည်

"တကယ်လို့ ဒီနေရာက စီနီယာ့ နယ်မြေဆိုရင် စီနီယာက ကျမတို့ကို ဘယ်လို ဆက်ဆံမလဲ "

"ဒါကတော့ ပြောစရာတောင် မလိုဘူး၊ မင်းတို့ကို ဘဝဆက်တိုင်း ဒီထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားပြီး အမှားတွေကို နောင်တရအောင် လုပ်မှာပေါ့"

တာအိုဆရာ လူအိုကြီးက တွေဝေခြင်းမရှိဘဲ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။

"အဲ့ဒါပဲလေ"

အစ်မကြီးက ပြုံးလိုက်ရင်း

"ဒါဆို စီနီယာက ဘာလို့ ကျမတို့ သူမကို အတိတ်မှတ်မိအောင် လုပ်ပေးတာနဲ့ ဒီကနေ လွတ်မြောက်နိုင်မယ်လို့ အပိုင်တွက်နေတာလဲ ပြီးတော့ စီနီယာကိုယ်တိုင် ဘာလို့ သူမအနားကို သွားပြီး မှတ်ဉာဏ်တွေ ပြန်ရအောင် မလုပ်ပေးတာလဲ စီနီယာ့ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် ဒါကို လုပ်ဖို့ ပိုပြီး သင့်တော်တာပေါ့"

ဖန့်ချန်ကလည်း တာအိုဆရာ လူအိုကြီးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

အကယ်၍ တစ်ဖက်လူက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မဖြေနိုင်ပါက အစ်မကြီး၏ စိတ်နေစိတ်ထားအရ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိသည်။

အကယ်၍ ဤလူအိုကြီးက ဆက်ပြီး လျှို့ဝှက်ချက်တွေ လုပ်နေဦးမည်ဆိုလျှင် အစ်မကြီးက သူ့ကို အလျှော့ပေးလိမ့်မည် မဟုတ်ချေ။

"စိတ်ချပါ... ဟွာကျိသိုက် ဝိညာဉ်မယ်တော်က ကရုဏာတရား အလွန်ကြီးမားတဲ့သူပါ။ သူမ အရင်က ကျင့်ကြံခဲ့တာက မိမိကိုယ်ကို အရင်ကယ်တင်ပြီးမှ သူတစ်ပါးကို ကယ်တင်တဲ့ ဝိညာဉ်ဗုဒ္ဓ လမ်းစဉ် လေ။ သူမ ဗုဒ္ဓဖြစ်သွားတဲ့အခါမှာလည်း စိတ်ထဲမှာ သနားကရုဏာ အမြဲရှိနေခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် သူမက ဘာလို့ ဝိညာဉ်နယ်မြေကြီးအဖြစ် အသွင်ပြောင်းပြီး ကျန်ရှိနေတဲ့ သက်ရှိဝိညာဉ်လေးတွေကို စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပါ့မလဲ "

တာအိုဆရာ လူအိုကြီးက အေးအေးဆေးဆေး ပြုံးလိုက်ရင်း

"ဘယ်အဆင့် ၉ မသေမျိုးမဆို ထွက်သွားချင်တယ်ဆိုရင် ဒီလို အခြေအနေမျိုး ရောက်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး။ အဆင့် ၉ တွေက သက်တမ်းကုန်လို့ သေတာ ဒါမှမဟုတ် မိမိဘာသာ သေကြောင်းကြံစည်တာမျိုးပဲ ရှိတတ်တာ "

"ငါ ဘာလို့ သူမကို သွားပြီး မနှိုးတာလဲ ဆိုရင်တော့... ဟားဟားဟား "

တာအိုဆရာ လူအိုကြီးက မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

သူ ဝအောင် ရယ်မောပြီးသည့်နောက်မှ ဆက်ပြောသည်။

"ငါ သူမအနားကို ချဉ်းကပ်လိုက်တိုင်း ငါက လူအ တစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားတတ်လို့ပဲ။ ဟိုဟာမေ့ ဒီဟာမေ့နဲ့ သူမ ရှိနေတာကိုတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး။ အဲ့ဒီလိုမျိုး နှစ်ပေါင်းများစွာ ထပ်ခါတလဲလဲ ဖြစ်လာတော့ အခု ငါက လိမ္မာသွားပြီ။ အပြင်က လာတဲ့လူတွေကို သူမအနား ချဉ်းကပ်ခိုင်းမှသာ ဒီလို သက်ရောက်မှုတွေ မရှိမှာ"

"ဘာလို့ အဲ့ဒီလို ဖြစ်ရတာလဲ"

အစ်မကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးသည်။

ဖန့်ချန်၏ စိတ်ထဲတွင်တော့ တစ်စုံတစ်ခုကို ခန့်မှန်းမိနေပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်မြင့်ကိစ္စရပ်များတွင် သူ၏ ခန့်မှန်းချက်မှာ လုံးဝ တိကျချင်မှ တိကျပေလိမ့်မည်။

"အဲ့ဒါကတော့ ငါကိုယ်တိုင်က ယန်စန်း တစ်ဦး ဖြစ်နေလို့ပဲ။ မှတ်ဉာဏ်က မူလကတည်းက သိပ်မကောင်းတဲ့အပြင် တစ်စုံတစ်ရာသော မှော်အတတ်ကြောင့် မှတ်ဉာဏ် အမှတ်အသားတွေ အဖျက်ဆီးခံထားရသလို ဖြစ်နေတာ"

တာအိုဆရာ လူအိုကြီးက ပြုံးလိုက်ရင်း

"ဟွာကျိသိုက် ဝိညာဉ်မယ်တော်က အရင်ကလို တန်ခိုးအရှိန်အဝါကြီးတာ မဟုတ်တော့ပေမဲ့ သူမက အဆင့် ၉ မသေမျိုး တစ်ဦးပဲလေ။ ငါ သူမအနား ချဉ်းကပ်တာနဲ့ မှတ်ဉာဏ်က ထိခိုက်သွားတော့တာပဲ။ အဲ့ဒီတော့ အကြိမ်တိုင်းကို အစကနေ ပြန်စနေရသလို ဖြစ်နေတာ။ ဒီလိုမျိုး အလုပ်တစ်ခုတည်းကို အကြိမ်ပေါင်း ဘယ်လောက်တောင် ထပ်ခါတလဲလဲ လုပ်ခဲ့ရပြီလဲ မသိတော့ဘူး"

"ယန်စန်းတွေရဲ့ မှတ်ဉာဏ်က တကယ်ပဲ သိပ်မကောင်းကြဘူး၊ အဲ့ဒါက သူတို့အားလုံးရဲ့ အားနည်းချက်ပဲ"

စီနီယာအစ်မကြီးက စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖန့်ချန်နှင့် ကြာနီနတ်မိမယ်တို့ကို ခေါ်ကာ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးလေတော့သည်။

"မောင်လေးတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ ဒီတာအိုဆရာ ပြောတာတွေက အမှန်လား၊ အလိမ်လား "

"အမှန်တစ်ဝက်၊ အလိမ်တစ်ဝက် ဖြစ်နိုင်ပါတယ်"

နှစ်ဦးသားက တညီတညွတ်တည်း ပြန်ဖြေကြသည်။

ကြာနီနတ်မိမယ်က ဖန့်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ စီနီယာအစ်မကြီးကို ပြောသည်။

"အစ်မကြီး... သူပြောတာကို ဆုံးဖြတ်ဖို့ဆိုရင် အရင်ဆုံး သူ ဒီကို ဘာလို့ လာတာလဲဆိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရမယ်။ တကယ်လို့ အရင်တုန်းက ဟွာကျိသိုက် ဝိညာဉ်မယ်တော်နဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီမှာ အသေအလဲ တိုက်ခဲ့ကြတယ်ဆိုရင်... အဲ့ဒီလူက သူများ ဖြစ်နေမလား "

"ဟုတ်တယ်... ငါလည်း အဲ့ဒါကို တွေးနေတာ။ သူက ငါတို့ကို ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး သူကိုယ်တိုင် ဒီကနေ လွတ်အောင် ဟွာကျိသိုက် ဝိညာဉ်မယ်တော်ကို ငါတို့ကတစ်ဆင့် ပြန်တိုက်ခိုင်းနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ယန်စန်းဆိုတာတွေ၊ ထူးခြားတဲ့ အငွေ့အသက်တွေဆိုတာတွေက သူ့ရဲ့ ဆင်ခြေတွေပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ငါတို့ကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ ဖြစ်အောင် လုပ်နေတာ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီလောကမှာ အန္တရာယ် အနည်းဆုံးက ဒီလို ယန်စန်းတွေပဲလေ"

အစ်မကြီးက ခေါင်းညိတ် ထောက်ခံလိုက်သည်။

"စီနီယာ... နောက်ဆုံး မေးခွန်းတစ်ခုပဲ၊ စီနီယာ ဒီနေရာကို ဘာကိစ္စနဲ့ လာတာလဲ "

"စီနီယာ့ရဲ့ အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် အဆင့် ၉ မသေမျိုးတွေနဲ့ တန်းတူ ရပ်တည်နိုင်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်မှာပဲ။ ဒီလို ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ဟွာကျိသိုက် ဝိညာဉ်မယ်တော်ရဲ့ ဝိညာဉ်နယ်မြေထဲကို ရှုခင်းကြည့်ဖို့တော့ လာတာ မဟုတ်လောက်ဘူး မဟုတ်လား "

စီနီယာအစ်မကြီးက တာအိုဆရာ လူအိုကြီးကို မဲ့ပြုံးလေးဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာကိစ္စလဲ ဆိုတာတော့... ငါ မေ့သွားပြီ ထင်တယ်၊ ငါ့မှတ်ဉာဏ်က သိပ်မကောင်းတော့လို့ပါ၊ မတတ်နိုင်ဘူးလေ"

တာအိုဆရာ လူအိုကြီးက ခေါင်းကို အသာခါရင်း

"ဒါပေမဲ့ ငါ မသဲမကွဲ မှတ်မိနေတာကတော့... ငါ လူတစ်ယောက်ကို လာရှာတာ ထင်တယ် "

သူက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်

"ဟုတ်တယ်၊ လူလာရှာတာ။ ဒါပေမဲ့ လူလည်း ရှာမတွေ့ဘဲ ငါပါ ဒီမှာ ပိတ်မိသွားတာပေါ့။ ဒါကတော့ တာအိုဂိုဏ်းဝင် တစ်ယောက်အနေနဲ့ မျက်နှာပျက်စရာပဲ"

"မင်းတို့ ယုံချင်ယုံ၊ မယုံချင်နေ။ ငါ့ရဲ့ လမ်းညွှန်မှု မပါရင်တော့ မင်းတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေး တစ်ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းတောင် မရှိဘူး"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူက အေးအေးဆေးဆေး လက်ဖက်ရည်ကို ဆက်သောက်နေတော့သည်။

သူက ထိုသုံးဦးကို အပိုင်ကိုင်ထားသကဲ့သို့ပင်။

သူတို့ သုံးဦးသည် ဒေါသထွက်ပြီး ရန်ဖြစ်လိမ့်မည် မဟုတ်ကြောင်း သိနေပုံရသည်။

"ဘယ်လိုလဲ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပဲ အခွင့်အရေး ရှိရင်တောင်မှ တခြားနည်းလမ်း မရှိရင်တော့ စမ်းကြည့်ရမှာပဲ မဟုတ်လား "

စီနီယာအစ်မကြီးက ဖန့်ချန်တို့ နှစ်ဦးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကြာနီနတ်မိမယ်က ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ တစ်စုံတစ်ခုကို စဉ်းစားနေသည်။

ဖန့်ချန်ကမူ ခေတ္တ စဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပဲ ရှိရင်လည်း စမ်းကြည့်ရမှာပါပဲ။ တကယ်လို့ တစ်ခုခု ပြဿနာတက်လာရင်လည်း အခြေအနေအရ ကြည့်လုပ်ကြတာပေါ့။ အစ်မကြီးက အဆင့် ၈ မသေမျိုးပဲလေ၊ တစ်ဖက်လူက ယန်စန်း ဆိုရုံသက်သက်ဆိုရင် တကယ်တမ်း တိုက်ခိုက်ကြရင် အစ်မကြီးကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

"မောင်လေးကိုး... မင်းက ငါ့အပေါ်မှာ တကယ် ယုံကြည်ချက် ရှိတာပဲ။ မင်းပြောတာ မှန်တယ်"

အစ်မကြီး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ အနည်းငယ် ကွေးညွှတ်ကာ ပြုံးလိုက်လေတော့သည်။

အခန်း (၁၄၉၈) - ရွှေချင်းဟယ်

သုံးဦးသားသည် တာအိုဆရာ လူအိုကြီးနှင့် ပူးပေါင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

မပူးပေါင်းမီ စီနီယာအစ်မကြီးက တစ်ဖက်လူ၏ နောက်ခံအကြောင်းအရင်းကို မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း၊ ကံဆိုးစွာပင် ထိုလူအိုကြီးက သူကျင့်ကြံစဉ်က အသုံးပြုခဲ့သည့် တာအိုဘွဲ့အမည်ကိုသာ ထုတ်ဖော်ပြောကြားပြီး ကျန်သည်များကိုမူ တစ်လုံးတစ်ပါဒမျှပင် မပြောချေ။

လေးဦးသားသည် တိမ်တိုက်များကို စီးနင်းကာ ကောင်းကင်ယံထက်၌ တစ်စုံတစ်ခုသော အရပ်မျက်နှာဆီသို့ ဦးတည်ပျံသန်းနေကြသည်။

"စီနီယာ ယွမ်ချွဲ... ရှင်က ကျမ မောင်လေးရဲ့ ဆရာနဲ့ ညီအစ်ကို တော်စပ်တာလား"

ရှဲ့အာမန်၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ တာအိုဆရာ လူအိုကြီးက မျက်လုံးကို အပေါ်လန်ကြည့်လိုက်ရင်း

"ဘာ ညီအစ်ကို တော်စပ်ရမှာလဲ... ငါ့ရဲ့ တာအိုဘွဲ့က သူနဲ့ နည်းနည်းဆင်နေရုံတင်ပါ၊ သူနဲ့ ဘာမှ သိပ်မပတ်သက်ဘူး။ အလွန်ဆုံးရှိလှရင် သိကျွမ်းရုံ သက်သက်ပဲ"

ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။

တစ်ယောက်က ယွမ်ဟယ် ၊ နောက်တစ်ယောက်က ယွမ်ချွဲ ။

ထို့အပြင် တာအိုဆရာ လူအိုကြီးက စောစောက ယွမ်ဟယ် ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည်ကို ပြန်တွေးကြည့်လျှင်... ဤသည်မှာ သိကျွမ်းရုံ သက်သက်ထက် များစွာ ပိုနိုင်ပေသည်။

တစ်ဖက်လူက ထိုအကြောင်းများကို မပြောချင်၍သော်လည်းကောင်း၊ သို့မဟုတ် မှတ်ဉာဏ်များ ချို့ယွင်းနေ၍သော်လည်းကောင်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

"သိကျွမ်းရုံ သက်သက်ဆိုရင်တောင် ဒါက သာမန်တော့ မဟုတ်ဘူးပဲ"

ရှဲ့အာမန်က ဖန့်ချန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရင်း လေးစားအားကျသော အကြည့်ဖြင့်

"မောင်လေးကိုး... မင်းကို တာအိုပညာတွေ သင်ပေးခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီစီနီယာကို နောက်ပိုင်းမှာ ပြန်တွေ့သေးလား"

"ဆရာသခင်ရဲ့ ခြေရာလက်ရာက အရမ်း လျှို့ဝှက်ပါတယ်၊ ကျနော် သူနဲ့ အတူနေခဲ့ရတာ သိပ်မကြာပါဘူး၊ တစ်ခါတလေမှပဲ တွေ့ဖြစ်တာပါ"

ဖန့်ချန်က ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် သက်ပြင်းသဲ့သဲ့ ချလိုက်သည်။

"အရင်ကတော့ ကျနော် ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ မသိခဲ့ဘူး၊ အခုတော့ အတွေ့အကြုံတွေ များလာပြီး အမြင်ကျယ်လာမှ ဆရာသခင်ရဲ့ နောက်ခံကလည်း တကယ်ကို သာမန်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်"

ရှဲ့အာမန်က ရယ်မောလိုက်ရင်း

"ဒါက သဘာဝပါပဲ၊ အစွမ်းအစ ရှိတဲ့သူတွေက ဒီလိုချည်းပါပဲ၊ နောက်ဆို မင်းလည်း ကျင့်သားရသွားပါလိမ့်မယ်"

"စီနီယာ ယွမ်ချွဲ ... အခု ကျမတို့ သွားနေတဲ့ နေရာက ဘယ်မှာလဲ"

ကြာနီနတ်မိမယ်က ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ဘယ်နေရာ ဖြစ်ရမှာလဲ၊ ဟွာကျိသိုက် ဝိညာဉ်မယ်တော် ဆီကို ခေါ်သွားတာပေါ့"

တာအိုဆရာ လူအိုကြီးက စိတ်မရှည်သလို နှာမှုတ်လိုက်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ အရှိန်ကလည်း နှေးလိုက်တာ၊ ထားလိုက်ပါတော့... ငါပဲ နည်းနည်း ပင်ပန်းခံလိုက်မယ်"

ပြောပြီးသည်နှင့် ပြင်းထန်သော လေပြင်းများ ဝေ့ဝဲလာပြီး လေးဦးသား၏ ပျံသန်းနှုန်းမှာ ရုတ်တရက် အဆပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းမက မြန်ဆန်သွားတော့သည်။

ရှဲ့အာမန်မှာ ရင်ထဲ၌ ထိတ်လန့်သွားရသည်။

ဤအရှိန်မျိုးမှာ နဂါးနက်လှေ အစွမ်းကုန် မောင်းနှင်သည့် အရှိန်နှင့် မခြားနားချေ။

မသေမျိုးလှေများ၏ အစီရင်ဖြင့် ပျံသန်းသည့် အရှိန်ထက် အနည်းငယ်သာ နှေးပေသည်။

"ဒီလူက ကျင့်ကြံမှု အဆင့်ကပဲ ဒီလောက် မြင့်နေတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီနေရာက ဝိညာဉ်နယ်မြေ ဖြစ်နေလို့လား"

ရှဲ့အာမန်က တာအိုဆရာ လူအိုကြီးကို လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် အကဲခတ်နေသည်။

အကယ်၍ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကြောင့်သာ ဆိုလျှင် ရှေ့က လူအိုကြီးမှာ အဆင့် ၉ မသေမျိုးနှင့်ပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိနေပြီဟု သက်သေပြနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုနေရာမှာ ဝိညာဉ်နယ်မြေ ဖြစ်နေသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင် အနေအထားကို အသုံးချကာ မျက်လှည့်ပြနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဆယ်နှစ်ကျော် ကြာပြီးနောက် တာအိုဆရာ လူအိုကြီးက လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ အားလုံး၏ အရှိန်မှာ နှေးကျသွားသည်။

"ဒီမြို့ကတော့ ဝိညာဉ်နယ်မြေရဲ့ မြို့တော် လို့ ပြောလို့ရတယ်"

တာအိုဆရာ လူအိုကြီးက အောက်ဘက်ရှိ အလွန်တရာ စည်ကားလှသော မြို့ကြီးကို ညွှန်ပြကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မင်းတို့ ရှာနေတဲ့ ဟွာကျိသိုက် ဝိညာဉ်မယ်တော်က ဒီမြို့ထဲမှာ ရှိတယ်၊ သူမရဲ့ အမည်က ရွှေချင်းဟယ် တဲ့။ ဖုန်းဟွာလမ်းကြား ထဲမှာ နေတယ်၊ မင်းတို့ဘာသာ သွားရှာကြ၊ ငါကတော့ မြို့ပြင်မှာပဲ နေခဲ့မယ်"

"ကျမတို့ဘာသာ သွားရှာရမယ် ဟုတ်လား"

ရှဲ့အာမန်က သံသယဖြင့်

"စီနီယာ ယွမ်ချွဲ... ရှင့်မှာ တစ်ခုခု ထောင်ချောက်ဆင်ထားပြီး ကျမတို့ကို ခုန်ဆင်းခိုင်းနေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

တာအိုဆရာ လူအိုကြီးက သက်ပြင်းချလိုက်သည်

"ဒီကလေးမကတော့... ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်နဲ့ဆိုရင် နင်တို့ကို ထောင်ချောက်ဆင်စရာ လိုလို့လား"

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ရှင် ဘာလို့ မြို့ပြင်မှာပဲ နေချင်ရတာလဲဆိုတာ သိချင်တယ်"

"အရင်တုန်းက ငါ သူမရဲ့ ဆယ်လံ အကွာအဝေးကို ချဉ်းကပ်မှ မှတ်ဉာဏ်တွေ ထိခိုက်တာ၊ နောက်ပိုင်းတော့ လံတစ်ရာ၊ အဲ့ဒီနောက် လံတစ်ထောင်..."

တာအိုဆရာ လူအိုကြီးက ဆိုသည်

"အခုဆိုရင် မြို့ပြင်မှာ နေမှသာ ငါ့ရဲ့ မှတ်ဉာဏ်တွေ မထိခိုက်မှာ။ တကယ်လို့ မြို့ထဲ ဝင်လိုက်ရင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အားလုံးကို မေ့သွားလိမ့်မယ်၊ နင်တို့ ရှိနေတာကိုတောင် မမှတ်မိတော့ဘဲ ပြန်မှတ်မိဖို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ အချိန်ယူရလိမ့်မယ်"

"ဟွာကျိသိုက် ဝိညာဉ်မယ်တော်က စီနီယာ့အပေါ် ဒီလောက်တောင် သက်ရောက်မှု ကြီးတာလား"

ရှဲ့အာမန်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆို စီနီယာက မြို့ပြင်မှာပဲ နေခဲ့ပါ။ ကျမတို့ မြို့ထဲဝင်ပြီး ရှင်ပြောတဲ့ ရွှေချင်းဟော်ကို သွားရှာကြည့်မယ်၊ သူမကို အတိတ်တွေ ပြန်မှတ်မိအောင် လုပ်နိုင်မလား ကြည့်ရမှာပေါ့"

"ငါ ဒီမှာပဲ တဲထိုးပြီး နေနေမယ်၊ နင်တို့ အလုပ်ကို မြန်မြန်သွက်သွက် လုပ်ကြ။ မျှော်လင့်ချက်က သိပ်မကြီးပေမဲ့ အခွင့်အရေးတော့ နည်းနည်း ရှိနိုင်သေးတယ်"

တာအိုဆရာ လူအိုကြီးက စိတ်မရှည်သလို လက်ကာပြရင်း မြို့ထဲဝင်ရန် တိုက်တွန်းလေတော့သည်။

သုံးဦးသား မြို့ထဲသို့ ဝင်လာကြသောအခါ ကြာနီနတ်မိမယ်က သံသယဖြင့်

"စီနီယာအစ်မကြီး... ဖန့်မိတ်ဆွေ... ဒီစီနီယာ ပြောတာက ဘယ်လောက်အထိ မှန်နိုင်မလဲ တကယ်လို့ ကျမတို့ ရွှေချင်းဟယ် အနားကို ချဉ်းကပ်လိုက်လို့ မှတ်ဉာဏ်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

"အဲ့ဒါက လွယ်ပါတယ်၊ ခဏနေရင်... မောင်လေးကိုး အရင်သွားပြီး ထိတွေ့ကြည့်ပေါ့။ တကယ်လို့ သူ မှတ်ဉာဏ် ပျောက်သွားရင် တို့တွေက သူ့ကို ပြန်မှတ်မိအောင် ကူညီပေးတာပေါ့"

ရှဲ့အာမန်က ဖန့်ချန်ကို ပြုံးကြည့်လိုက်ရင်း

"မောင်လေးကိုး... အဆင်ပြေတယ် မဟုတ်လား ငါတို့ကတော့ အခြေအနေကို ထိန်းကျောင်းဖို့ တာဝန်ယူရမှာဆိုတော့ မှားယွင်းလို့ မဖြစ်ဘူး၊ ကြာနီညီမလေးကလည်း ကျင့်ကြံမှုက မင်းထက်နိမ့်တဲ့အပြင် မိန်းကလေးလည်း ဖြစ်နေတော့ သူမကို အန္တရာယ်ထဲ အရင် မလွှတ်သင့်ဘူးလေ"

"ကျမပဲ သွားပါ့မယ်၊ တကယ်လို့ မှတ်ဉာဏ် ပျောက်သွားရင်လည်း... တကယ်တော့ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး"

ကြာနီနတ်မိမယ်က ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။

"ကျနော်ပဲ သွားလိုက်ပါ့မယ်။ တကယ်တော့ ဒီကိစ္စက ထူးဆန်းနေပေမဲ့ အန္တရာယ်က သိပ်မကြီးလှပါဘူး။ စီနီယာ ယွမ်ချွဲရဲ့ မှတ်ဉာဏ် ထိခိုက်ရတာက သူ့ရဲ့ တည်ရှိမှု အခြေအနေနဲ့ ဆက်စပ်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျနော်တို့က အခု ဝိညာဉ်ကူးပြောင်းနေရုံပဲ ဆိုတော့ ဒီလို သက်ရောက်မှုတွေ ရှိမှာ မဟုတ်ဘူး"

ဖန့်ချန်က သုံးသပ်ပြသည်။

ကြာနီနတ်မိမယ်က ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ဖန့်ချန်အား ရွှေချင်းဟော် ဟု ခေါ်သော ဟွာကျိသိုက် ဝိညာဉ်မယ်တော်နှင့် အရင်ဆုံး တွေ့ဆုံခွင့်ပေးရန် သဘောတူလိုက်သည်။

ဖန့်ချန်သည် လမ်းမေးမြန်းကြည့်ရာ ဖုန်းဟွာလမ်းကြား ၏ တိကျသော တည်နေရာကို သိလိုက်ရသဖြင့် ထိုနေရာသို့ လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

သူ လျှောက်သွားနေစဉ် ကြာနီနတ်မိမယ်သည် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များ ထိခိုက်သွားမည်ကို တစ်စုံတစ်ရာ မျှော်လင့်နေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

"သူမက ဝမ်ချုံစန်း လိုပဲလား... မိစ္ဆာမှတ်ဉာဏ်ထက် လူသားမှတ်ဉာဏ်က ပိုနည်းနေလို့လား၊ ဒါပေမဲ့ ဝမ်ချုံစန်း လောက်လည်း မနည်းပြန်ဘူး။ အဲ့ဒါကြောင့် စိတ်ထဲမှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတာလား "

"ဒါမှမဟုတ် ငါပဲ အတွေးလွန်နေတာလား... အခွင့်အရေး ရရင်တော့ စမ်းသပ်ကြည့်ရမယ်"

ဖုန်းဟွာလမ်းကြားသို့ ရောက်သောအခါ... ဖန့်ချန်၏ ရှေ့သို့ ကလေးတစ်သိုက် ပြေးထွက်လာကြသည်။

သူတို့သည် တဟားဟား ရယ်မောရင်း ဖန့်ချန်၏ ဘေးမှ ဖြတ်ပြေးသွားကြပြီး၊ ကလေးတစ်ယောက်ကတော့ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်လန့်သလို ခါးလေးကိုင်းကာ ရှောင်ပြေးသွားသည်။

ချက်ချင်းပင် ရေအင်တုံကြီးတစ်လုံးဖြင့် ရေများ ပက်လိုက်သံ ကြားလိုက်ရသည်။

"ဒီကလေးစုတ်တွေ... ငါ့ရဲ့ ရှောင်ယွင် ကို ထပ်ပြီး လာအနိုင်ကျင့်ရဲရင် နင်တို့ရဲ့ တင်ပါးတွေကို အရောင်ထွက်အောင် ရိုက်ပစ်မယ်၊ အခုချက်ချင်း လစ်ကြစမ်း "

"ဟားဟားဟားဟား"

ထိုကလေးတစ်သိုက်မှာ ရယ်မောရင်း ထွက်ပြေးသွားကြသည်။

ပက်လိုက်သော ရေများမှာ ဖန့်ချန်၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ အကုန်ကျသွားသော်လည်း သူက ရှောင်တိမ်းခြင်း မပြုခဲ့ချေ။

ယင်းအစား သူသည် အင်္ကျီလက်ကို တံတောင်ဆစ်အထိ လိပ်တင်ထားပြီး လက်ထဲတွင် သစ်သားပုံးတစ်ပုံးကို ကိုင်ထားသည့် အလွန်ပင် ရဲတင်းထက်မြက်ပုံရသော အမျိုးသမီးငယ်လေးကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။

ထိုအမျိုးသမီးငယ်လေး၏ ဘေးတွင်တော့ အသက် ၅ နှစ်၊ ၆ နှစ်ခန့်ရှိမည့် ကြောက်ကြောက်လန့်လန့် ဖြစ်နေသော မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ဦး ရှိနေပြီး၊ သူမသည် အမျိုးသမီးငယ်၏ အင်္ကျီစကို ဆွဲကိုင်ကာ ဝမ်းနည်းနေသည့် မျက်နှာလေးဖြင့် ရပ်နေရှာသည်။

"အလိုလေး"

အမျိုးသမီးငယ်လေးသည် သူစိမ်းတစ်ယောက်ကို ရေဖြင့် ပက်မိသွားကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အားနာနာဖြင့် အနားသို့ တိုးလာကာ မေးမြန်းလေသည်။

"သခင်လေး... ရှင်က ဘာလို့ မရှောင်တာလဲ၊ လူအ တစ်ယောက်လို ဒီအတိုင်း ရပ်နေတာပဲ။ တော်သေးတာပေါ့ ဒါက ကျမရဲ့ ခြေဆေးရည် မဟုတ်လို့၊ မဟုတ်ရင် ဒီနေ့တော့ ဒုက္ခလှလှ တွေ့ပြီ "

"ခုနက သတိမထားမိလိုက်လို့ပါ"

ဖန့်ချန်၏ မျက်နှာထက်တွင် ပြုံးယောင်သန်းသွားသည်။

ရှေ့မှ အမျိုးသမီးငယ်လေးမှာ ချင်းဟယ်ဆရာလေး နှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူညီနေသည်။

ကွာခြားချက်ဟူ၍ ဆိုရလျှင် သူမ၏ ဦးခေါင်းထက်တွင် နက်မှောင်နုပျိုသော ဆံနွယ်များ ရှိနေခြင်းနှင့် စကားပြောပုံ အမူအရာများသာ ဖြစ်သည်။

"ကြည့်စမ်း... ရှင်တစ်ကိုယ်လုံး စိုရွှဲကုန်ပြီ၊ မြန်မြန် လိုက်ခဲ့... အဝတ်အစားတွေ လဲပေးမယ်၊ မဟုတ်ရင် အအေးပတ်ပြီး ဖျားနေဦးမယ်"

အမျိုးသမီးငယ်လေးက ဖန့်ချန်၏ လက်ကို ဆွဲကာ တန်းခေါ်သွားတော့သည်။

လမ်းတွင်လည်း မိန်းကလေးငယ်လေးကို အိမ်ပြန်ရန် မှာကြားလိုက်သေးသည်။

"ရှောင်ယွင်... သမီး အိမ်ထဲမှာပဲ နေနော်၊ နောက်တစ်ခါ အဲ့ဒီကလေးစုတ်တွေ ထပ်လာရင် အမေ့ကို ပြော၊ ဟုတ်ပြီလား"