အခန်း (၆၁-၆၂)

အပိုင်း (၆၁.၁)

ရှန်မော့အာသည် ပြည်နယ်မြို့တော်မှ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် အားလပ်ချိန်များတွင် ပန်းထိုးလက်ရာတစ်ခုကို အချိန်ယူကာ ထိုးလိုက်ပြီး ချန်ကျားဟွာထံသို့ ပို့ပေးလိုက်သည်။ သုံးထားသော ပိတ်စမှာ အလွန်သာမန်ဖြစ်ပြီး ချည်မျှင်များကိုလည်း သမဝါယမဆိုင်များမှ အသီးသီးဝယ်ယူကာ စုစည်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ပုံစံဒီဇိုင်းမှာ ရှုပ်ထွေးမှုမရှိဘဲ အရောင်အသွေး ရွေးချယ်မှုမှာလည်း ရိုးရှင်းလှသဖြင့် ထွက်ပေါ်လာသည့် လက်ရာမှာ လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိနေပေသည်။

ပစ္စည်းများ ပို့ပြီးသည်နှင့် ရှန်မော့အာသည် သည်ကိစ္စကို ဘေးချိတ်ထားလိုက်တော့သည်။

သူမလုပ်ရမည့်အရာများကို လုပ်ပြီးပြီဖြစ်ကာ နောက်ပိုင်းကိစ္စများမှာ သူမ ထိန်းချုပ်နိုင်သည့်အရာများ မဟုတ်တော့ပေ။

ပြည်နယ်မြို့တော်ဘက်မှ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ အကြောင်းပြန်ကြားခြင်း မရှိသဖြင့် ရှန်မော့အာသည် ထိုကိစ္စကိုပင် မေးလုနီးပါးပင် ဖြစ်နေလေပြီ။ ထိုအချိန်မှသာ ချန်ကျားဟွာထံမှ စာတစ်စောင် ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။

ရှန်မော့အာက ချက်ချင်းပင် စာကို ဖောက်ဖတ်လိုက်ပြီးနောက် အံ့ဩသွားကာ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားမိသည်။

ချန်ကျားဟွာသည် လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့တွင် စက်ရုံခွဲတစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်ရန် သူမ ကြိုးပမ်းခဲ့မှုများကို စာထဲတွင် အသေးစိတ် ရေးသားဖော်ပြထားလေသည်။

အစပိုင်းတွင် သူမနှင့် ရှန်မော့အာတို့ တိုင်ပင်ထားသည့် အစီအစဉ်မှာ လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့တွင် စက်ရုံခွဲတစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်ရန် ကြိုးစားဖို့ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤကာလအတွင်း ကြိုးပမ်းကြည့်ပြီးနောက်တွင် စက်ရုံခွဲတစ်ခု တည်ဆောက်ရန်အတွက် ပါဝင်ပတ်သက်နေသည့် အရာများမှာ အလွန်များပြားလွန်းကြောင်း ချန်ကျားဟွာ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ သူတို့စက်ရုံတွင်းကို မဆိုထားနှင့်။ အကယ်၍ စက်ရုံတစ်ခု အမှန်တကယ် တည်ဆောက်မည်ဆိုလျှင် သက်ဆိုင်ရာ ဌာနများစွာက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ကာ အကျိုးအမြတ် ခွဲဝေယူကြမည်မှာ သေချာလှသည်။ ကဏ္ဍပေါင်းစုံမှ အဆင်ပြေအောင် ညှိနှိုင်းဆောင်ရွက်ရမည်ဆိုပါက မည်သည့်အချိန်မှ ပြီးစီးမည်ကိုပင် မသိနိုင်တော့ချေ။

ထို့အပြင် ပန်းထိုးစက်ရုံမှ ခေါင်းဆောင်များမှာလည်း စက်ရုံခွဲ တည်ဆောက်ရေးတွင် သိပ်ပြီး တက်ကြွလှသည် မဟုတ်။ နောက်ဆုံး ဤအသားတုံးကြီး မည်သူ့ပါးစပ်ထဲသို့ ရောက်သွားမည်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းရန် ခက်ခဲလှသည်။ မိမိတို့က အချိန်များစွာပေးပြီး ပင်ပန်းဆင်းရဲခံကာ ကြိုးပမ်းပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် တခြားသူအတွက် အကျိုးခံစားခွင့်ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်နေကြခြင်းပင်။

နောက်ဆုံးတွင် ချန်ကျားဟွာသည် စက်ရုံမှ ခေါင်းဆောင်များနှင့် တိုင်ပင်ဆွေးနွေးကာ အမှတ်(၁) အလုပ်ရုံ၏ ပုံစံအတိုင်း လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့တွင် အမှတ်(၉) အလုပ်ရုံကို တိုက်ရိုက်တည်ထောင်ရန် ခွင့်ပြုချက် တောင်းခံခဲ့လေသည်။

ဤသို့ဆိုလျှင် သူတို့ ပန်းထိုးစက်ရုံ၏ အတွင်းရေးကိစ္စသာ ဖြစ်သွားပြီး အသားကို ဘယ်လိုပဲ ပြုတ်သည်ဖြစ်စေ ကိုယ့်အိုးထဲတွင်သာ ကျက်သွားလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် စက်ရုံမှ ခေါင်းဆောင်များ၏ ဤကိစ္စအပေါ် တက်ကြွမှုမှာ သိသိသာသာ မြင့်တက်လာပြီး ကိစ္စရပ်များလည်း အမှန်တကယ် တိုးတက်လာခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်က ပန်းထိုးစက်ရုံအတွင်း အထူးအစည်းအဝေးတစ်ခု ကျင်းပခဲ့ပြီး အမှတ်(၉) အလုပ်ရုံ တည်ဆောက်ရေး အစီအစဉ်ကို အတည်ပြုကာ သက်ဆိုင်ရာ ဦးဆောင်ကော်မတီတစ်ရပ်ကိုလည်း ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အစီအစဉ်အတိုင်း အဆင့်ဆင့် ဆောင်ရွက်သွားရန်သာ ကျန်တော့သည်။

ချန်ကျားဟွာသည် အစပိုင်းက စက်ရုံခွဲတစ်ခု တည်ဆောက်နိုင်ရန် အပြင်းအထန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းမှာ သူမ၏ ကိုယ်ကျိုးအတွက်လည်း ပါဝင်လေသည်။ သူမသည် အမှတ်(၁) အလုပ်ရုံမှူးရာထူးတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တာဝန်ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး နည်းပညာဖြင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း ပြုသူတစ်ဦးအနေဖြင့် နောက်ထပ်ရာထူးတိုးရန်မှာ ကောင်းကင်သို့ တက်ရသည်ထက်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

စက်ရုံခွဲ တည်ဆောက်ခြင်းသည် သူမအတွက် ရှားပါးသော အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ခရိုင်သို့သွားကာ စက်ရုံခွဲ၏ ဒုတိယစက်ရုံမှူးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရမည်ဆိုလျှင်ပင် သူမ၏ ရာထူးအဆင့်မှာ အလုပ်ရုံမှူးထက် ပိုမိုမြင့်မားပေသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏ နည်းပညာ၊ စွမ်းဆောင်ရည်နှင့် ရှန်မော့အာထံမှ ပန်းထိုးပုံစံများ၊ ပန်းထိုးစွမ်းရည်များ ပေါင်းစပ်လိုက်မည်ဆိုပါက စက်ရုံခွဲ၏ နာမည်ကို အချိန်တိုအတွင်း ကျော်ကြားလာအောင် လုပ်နိုင်မည်ဟု ချန်ကျားဟွာက ယုံကြည်ထားလေသည်။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ကိစ္စရပ်များမှာ သူမထင်ထားသလောက် မရိုးရှင်းခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ချန်ကျားဟွာသည် စက်ရုံခွဲတည်ဆောက်မည့် အကြံအစည်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရလေသည်။

ချန်ကျားဟွာတွင် ကိုယ်ကျိုးအတွက် ရည်ရွယ်ချက်များ ရှိသော်လည်း အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ပန်းထိုးစက်ရုံအတွက်ပင်။ ထို့ကြောင့် စက်ရုံခွဲ တည်ဆောက်ခွင့် မရခြင်းကြောင့် သည်ကိစ္စကို လျစ်လျူရှုလိုက်ခြင်းမျိုး မရှိဘဲ အကောင်အထည်ပေါ်လာစေရန် ဆက်ကြိုးပမ်းခဲ့လေသည်။ စက်ရုံခေါင်းဆောင်များရှေ့တွင် ရှန်မော့အာအတွက် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပေးခဲ့သော်လည်း ဤအမှတ်(၉) အလုပ်ရုံ၏ ဝန်ထမ်းခန့်အပ်မှုမှာ မည်သို့ဖြစ်လာမည်ကိုတော့ ယခုအချိန်တွင် အတိအကျ ပြော၍မရသေးကြောင်း သူမက စာထဲတွင် ရေးသားထားလေသည်။

အထည်ချုပ်စက်ရုံမှ လူလွှတ်မည်မှာ သေချာသဖြင့် ရှန်မော့အာအနေဖြင့် အလုပ်ရုံမှူး ဖြစ်လာရန်မှာ အတော်လေး ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဤအလုပ်ရုံကို ရှန်မော့အာ၏ ပန်းထိုးပုံစံများနှင့် နည်းပညာများကို အခြေခံပြီး တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်သောကြောင့် အလုပ်ရုံ၏ ဒုတိယအလုပ်ရုံမှူး ဖြစ်လာရန်မှာတော့ သေချာပေါက် ပြဿနာမရှိနိုင်ချေ။

ယခုအချိန်တွင် ဤအကြောင်းများ ပြောရန် စောလွန်းသေးပြီး အရေးအကြီးဆုံးမှာ အလုပ်ရုံကို အမြန်ဆုံး တည်ဆောက်နိုင်ရန်ပင်။

နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ချန်ကျားဟွာက သီတင်းနှစ်ပတ်အတွင်း ပန်းထိုးစက်ရုံမှ ကိုယ်စားလှယ်များ ကျန်းပေခရိုင်သို့ လာရောက်ကာ ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်ပြီး ဆွေးနွေးမှုများ ပြုလုပ်မည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ရှန်မော့အာကိုလည်း ပြင်ဆင်ထားရန် အကြောင်းကြားလိုက်သည်။

ပန်းထိုးစက်ရုံနှင့် ကျန်းပေခရိုင်တို့ အဓိက ဆွေးနွေးမည့်အချက်မှာ သက်ဆိုင်ရာ မူဝါဒများနှင့် အဓိကသက်ဆိုင်နေသည်။ တခြားကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်လို့တော့ ရှန်မော့အာက ယခင်ကတည်းက သဘောထားကို ရှင်းလင်းစွာ ပြောပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ စက်ရုံခွဲဖြစ်စေ၊ အလုပ်ရုံဖြစ်စေ စီမံခန့်ခွဲမှုပိုင်းတွင် ပန်းထိုးစက်ရုံက ဝင်ရောက်စွက်ဖက်နိုင်သော်လည်း နေရာရွေးချယ်ခြင်းနှင့် အလုပ်သမားခေါ်ယူခြင်းတို့ကိုတော့ လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့တွင်သာ ပြုလုပ်ရမည်။

ဤကိစ္စကို အဆင့်ဆင့် ဆွေးနွေးရမည်ဖြစ်သောကြောင့် အချိန်အတန်ကြာ ယူရဦးမည်။ ယခုအချိန်တွင် ပန်းထိုးစက်ရုံဘက်မှ အခြေအနေ မည်သို့ရှိသည်ကို မသိရသေးသဖြင့် ရှန်မော့အာကလည်း အလောတကြီး တစ်စုံတစ်ရာ မလုပ်ဆောင်သေးဘဲ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း အတည်ပြုစာမေးပွဲအတွက်သာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြင်ဆင်နေလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွာထဲတွင် သူမ ဤတစ်ကြိမ်တွင် အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းအဖြစ် အတည်ပြုခံရမည်မဟုတ်ကြောင်း ကောလာဟလများမှာလည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ ရွာထဲတွင်ရှိနေသည့် သူမနှင့် ဖုမင်ဇယ်တို့သာမက နေ့စဉ် တပ်ဖွဲ့ရုံးသို့ အသွားအပြန်လုပ်နေသည့် ရှန်ရှောက်ယွမ်ပင်လျှင် ဤသတင်းကို ကြားသိခဲ့ရလေသည်။

လက်ရှိအချိန်တွင် ယန်လျိုတပ်ဖွဲ့ မူလတန်းကျောင်းတွင် ဆရာ ၃ဦးသာ ရှိသည်။ ချန်ထောင်မှာ မူလတန်းကျောင်း စတင်တည်ထောင်စဉ်ကတည်းက ပါဝင်ခဲ့သည့် မူလခေါင်းဆောင်နှင့် ကျောင်းအုပ်ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းကိစ္စမှာ ဖြေရှင်းပြီးဖြစ်လေသည်။ ထို့ကြောင့် ရှန်လင်းလင်းနှင့် ရှန်မော့အာတို့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ယခင်က ကျိုးမန်ခန်း ပြောခဲ့စဉ်က ပြိုင်ပွဲတွင် ဆုရရှိခဲ့ခြင်းကြောင့် တပ်ဖွဲ့က ရှန်မော့အာအတွက် အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း နေရာတစ်ခု ရအောင်တောင်းဆိုပေးခဲ့သည်ဟု ဆိုခဲ့ရာ လူအများက တပ်ဖွဲ့သည် ဤတစ်ကြိမ် ရရှိခဲ့သည့် ဂုဏ်ထူးကို အလေးထားသည်ဟုသာ ယူဆခဲ့ကြသည်။ ပြည်နယ်အဆင့်တွင် ဆုရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ရှန်မော့အာကို အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းနေရာတစ်ခု ပေးခြင်းမှာလည်း သဘာဝကျသည်ဟု တွေးခဲ့ကြသည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ခရိုင်မှ စာမေးပွဲစစ်ဆေးပြီးမှ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းနေရာများကို အတည်ပြုမည်ဟု ကြေညာလိုက်သောအခါ၊ အထူးသဖြင့် ကျန်းကျွင့်လျန်က သတင်းသယ်လာပြီး ခရိုင်၏ ဤလုပ်ရပ်မှာ တရားမျှတမှုရှိစေရန်နှင့် အချို့သူများက အကြောင်းပြချက် မခိုင်လုံဘဲ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းဖြစ်လာမည့် အခြေအနေများကို ကာကွယ်ရန်ဖြစ်သည်ဟု အထူးတလည် ပြောဆိုလိုက်သောအခါ လူအများ၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ကျန်းကျွင့်လျန်သည် အထည်အလိပ်စက်ရုံမှ စက်မှုဝန်ထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ အမြင်တွင် သူသည် ပညာတတ်၊ စက်မှုပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်တွင် သူပြောသောစကားများကို တပ်ဖွဲ့ဝင်များက သေချာပေါက် ယုံကြည်ကြလေသည်။ ထို့အပြင် ထျန်းဖန်ကလည်း နေ့စဉ် အပြင်ထွက်ကာ သူမ၏သမီး ရှန်လင်းလင်းသည် အထက်တန်းကျောင်းသူဖြစ်ကြောင်း၊ အဆက်အသွယ်နှင့် ကျောထောက်နောက်ခံများကို ယှဉ်၍မရသော်လည်း ပညာအရည်အချင်းကို ယှဉ်မည်ဆိုပါက လုံးဝ ကြောက်စရာမလိုကြောင်း၊ အနည်းဆုံးတော့ အလယ်တန်းအဆင့်သာရှိသည့် ရှန်မော့အာကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်ကြောင်း ကြွားလုံးထုတ်နေခဲ့သည်။

အမှန်တကယ်တွင် ရှန်လင်းလင်းမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ်ရှိနေလေသည်။ သူမ၏ အထက်တန်းကျောင်း အမှတ်များမှာ သီသီလေးသာ အောင်မြင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သင်ယူမှုရလဒ်များမှာလည်း သာမန်မျှသာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ရှန်မော့အာမှာ အထက်တန်းကျောင်းပင် မတက်ခဲ့ရကြောင်းကို စဉ်းစားမိသောအခါ ရှန်လင်းလင်းသည် သူမအမေပြောသည်မှာ မှန်သည်ဟု တွေးမိလေသည်။ တခြားသူများနှင့် မယှဉ်နိုင်သော်လည်း အလယ်တန်းအဆင့်သာရှိသည့် ရှန်မော့အာကို ယှဉ်ပြိုင်ရမည်ဆိုလျှင်တော့ လွယ်ကူသင့်သည် မဟုတ်ပါလား။

ထျန်းဖန်၏ စကားများကို အကြိမ်ကြိမ် ကြားရပြီးနောက် ရှန်လင်းလင်းမှာလည်း အလိုလိုပင် ယုံကြည်မှုများ လွန်ကဲလာခဲ့သည်။ ပြီးခဲ့သည့်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ကျောင်းတွင် ရှန်မော့အာနှင့် ဆုံတွေ့တိုင်း သူမသည် မာနတခွဲသားဖြင့် ကြည့်ကာ အောင်ပွဲခံတော့မည့်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြုမူနေလေသည်။

ရှန်မော့အာကတော့ ရှန်လင်းလင်းကို ဂရုမစိုက်အားချေ။ သူမသည် စာကြည့်ရန်ပင် အချိန်မလောက်ဖြစ်နေရသည်။

ခရိုင်အနေဖြင့် ပြဿနာကို အမြန်ဆုံး ဖြေရှင်းလိုပုံရသည်။ အကြောင်းကြားစာ ထုတ်ပြန်ပြီးနောက် စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့်သူများ စာရင်းကို သုံးရက်အတွင်း ဖြည့်စွက်စေကာ နောက်ထပ် နှစ်ရက်သာ ပြင်ဆင်ချိန်ပေးပြီးနောက် တိုက်ရိုက် စာမေးပွဲစစ်ဆေးလိုက်လေသည်။

ရှန်မော့အာသည် မိမိ၏ အားနည်းချက်များကို ရှာဖွေကာ ဖြည့်စွက်လေ့လာရန် အာရုံစိုက်ထားလေသည်။ တရုတ်စာတွင် သူမအတွက် ပြဿနာကြီးကြီးမားမား မရှိသော်လည်း သင်္ချာနှင့် သိပ္ပံဘာသာရပ်များ၏ အထက်တန်းအဆင့် သင်ခန်းစာများကိုတော့ အကုန်မလေ့လာရသေးပေ။ သို့သော် ဖုမင်ဇယ်က နောက်ပိုင်း ခက်ခဲသော အပိုင်းများမှာ စာမေးပွဲတွင် ပါလာနိုင်ခြေနည်းသည်ဟု ယူဆသဖြင့် သူမသည် အခြေခံများကို ခိုင်မာစေရန်သာ အဓိက အချိန်ပေးလေ့လာခဲ့သည်။

စာမေးပွဲဖြေဆိုမည့်နေ့တွင် ဖုမင်ဇယ်နှင့် ရှန်ရှောက်ယွမ်တို့ နှစ်ဦးစလုံး အထူးခွင့်ယူကာ ရှန်မော့အာနှင့်အတူ ခရိုင်မြို့သို့ လိုက်ပါသွားခဲ့ကြသည်။

အိမ်မှထွက်လာချိန် ရွာအဝင်ဝတွင် ရှန်လင်းလင်းတို့နှင့် ဆုံခဲ့သည်။ ကျန်းကျွင့်လျန်က သူမကို စက်ဘီးဖြင့် တပ်ဖွဲ့ရုံးသို့ တင်ခေါ်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးသည် ရှန်ရှောက်ယွမ်ကို မခေါ်ချင်ခေါ်ချင်ဖြင့် တစ်ချက်နှုတ်ဆက်ကာ အမြန် စက်ဘီးနင်းထွက်သွားကြလေသည်။

တပ်ဖွဲ့ရုံးသို့ ရောက်သောအခါ ကားမှတ်တိုင်တွင် ထိုနှစ်ဦးနှင့် ထပ်မံဆုံတွေ့ရပြန်သည်။

ဤသည်မှာလည်း အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။ တပ်ဖွဲ့ရုံးမှ ခရိုင်မြို့သို့သွားမည့် ကားမှာ ဤတစ်စီးတည်းသာ ရှိလေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးသာမက လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့မှ စာမေးပွဲဖြေဆိုခွင့် ကိုက်ညီသော နေ့စားခန့် ဆရာ၃ယောက်လုံးလည်း ဤကားကိုပင် စီးနင်းကြခြင်း ဖြစ်သည်။

"မင်းက အထက်တန်းကျောင်းသူဆိုတော့ အစကတည်းက အားသာချက်ရှိပြီးသားပါ။ ပြီးတော့ ဒီရက်ပိုင်း အများကြီး ကြိုးစားပြီး ပြင်ဆင်ထားတယ်ဆိုတော့ အပြည့်အဝ အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီလို့ ပြောလို့ရတယ်။ စိတ်လျှော့ထားပါ၊ မလှုပ်ရှားပါနဲ့၊ ပုံမှန်အတိုင်း ဖြေလိုက်ရုံပါပဲ"

ကျန်းကျွင့်လျန်က ရှန်မော့အာကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်ကာ ရှန်လင်းလင်းကို တက်ကြွစွာ အားပေးစကားဆိုနေပြီး တစ်ဖက်တွင်လည်း သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် ဝေဖန်နေလေသည်။ "ဒီတစ်ခေါက် ခရိုင်ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်က တကယ်ကို ကောင်းတယ်လို့ ငါထင်တယ်။ စာမေးပွဲစစ်ဆေးပြီး အရည်အချင်းအစစ်အမှန်ရှိတဲ့ သူတွေကိုပဲ ဆရာအဖြစ် ဆက်လက်တာဝန်ထမ်းဆောင်ခွင့်ပေးတာက အရည်အချင်းမရှိဘဲ နေရာဝင်ယူချင်တဲ့သူတွေကို သတိပေးလိုက်တာပဲ။ တကယ့်ကို ပညာသားပါတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ"

ရှန်မော့အာက သူ ဘာတွေ ပွစိပွစိ ပြောနေသည်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ "ကားလာပြီ၊ တက်ကြရအောင်"

ရှန်မော့အာတို့ ကားပေါ်တက်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရှန်လင်းလင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မနာလိုမှုများ ပေါ်လွင်လာပြီး မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "စာမေးပွဲဖြေတာလေးကိုများ တစ်မိသားစုလုံး လိုက်သွားကြတယ်။ မသိတဲ့သူဆိုရင်တော့ စာမေးပွဲမှာ ပထမရအောင် ဖြေဖို့ သွားတယ်လို့တောင် ထင်ရမယ်"

ကျန်းကျွင့်လျန်၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားပြီး ခေါင်းငြိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ ဒီတစ်ခါ စာမေးပွဲက သေချာပေါက် အရေးကြီးပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်း သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းဖြေနိုင်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ မင်းက အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ ဆရာတစ်ယောက်လေ၊ ကျောင်းသားတွေတောင် စာမေးပွဲကို မကြောက်ကြတာ မင်းက ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီးတော့ ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ။ မင်းက ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်စွာနဲ့ ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းနိုင်မယ်လို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ ငါတို့ အဲဒီလို အပိုအလုပ်တွေ လုပ်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ကားလက်မှတ်ကလည်း ပိုက်ဆံပေးရတာပဲ၊ နေ့လယ် ခရိုင်မှာ ထမင်းစားရင်လည်း ပိုက်ဆံပေးရတာပဲလေ။ အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို အလဟဿ မဖြုန်းတီးဘဲ မင်းကိုယ်တိုင် ခရိုင်မှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန်လေး စားလိုက်ပြီး နေ့လယ်စာမေးပွဲအတွက် ပိုကောင်းတဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားတွေ ပြင်ဆင်ထားတာ ပိုမကောင်းဘူးလား"

ရှန်လင်းလင်းမှာ တကယ်တမ်းတွင် ရှန်မော့အာကို အနည်းငယ် အားကျနေမိသည်။ သူမ အထက်တန်းကျောင်းဝင်ခွင့် စာမေးပွဲ ဖြေဆိုစဉ်က မိသားစုထဲမှ ဘယ်သူကမှ ဂရုမစိုက်ခဲ့ကြသလို စာမေးပွဲဖြေဆိုရာသို့ လိုက်ပါပို့ဆောင်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဝေလာဝေးပင်။

သို့သော် ကျန်းကျွင့်လျန် ပြောသည်မှာလည်း မှန်ပေသည်။ ကားလက်မှတ်နှင့် ထမင်းစားစရိတ်များက ပိုက်ဆံပေးရသည် မဟုတ်ပါလား။ ကျန်းကျွင့်လျန်က သူမကို ခရိုင်တွင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စားသောက်ရန် ပြောလိုက်သောအခါ ရှန်လင်းလင်းမှာ အနည်းငယ် ကြည်နူးသွားမိလေသည်။

တကယ်တမ်း ခရိုင်တွင် ကောင်းကောင်းစားသည်ဖြစ်စေ၊ ညံ့ညံ့စားသည်ဖြစ်စေ သုံးရမည့်ပိုက်ဆံမှာ သူမကိုယ်ပိုင်ပိုက်ဆံများသာ ဖြစ်သည်ကိုတော့ သူမ စဉ်းစားမကြည့်မိချေ။

သူတို့ လက်ထပ်ပြီးနောက် ကျန်းကျွင့်လျန်က သူမအား ဘဏ်စာအုပ်တစ်အုပ် ပေးခဲ့ပြီး ထိုစာအုပ်ထဲတွင် ကျန်းကျွင့်လျန် နှစ်အတန်ကြာ စုဆောင်းထားသည့် ငွေ ယွမ်ငါးရာ ပါရှိလေသည်။ သို့သော် ကျန်းကျွင့်လျန်၏ ပုံမှန်လစာကိုတော့ သူမထံ အပ်နှံခြင်း မရှိပေ။ သူက တပ်ဖွဲ့ရုံးတွင် အလုပ်လုပ်နေရသဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံ လူမှုရေးကိစ္စများရှိခြင်း၊ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များအချင်းချင်း ထမင်းစားဖိတ်ခြင်း စသည်တို့အတွက် လက်ထဲတွင် ပိုက်ဆံအချို့ ရှိနေရန် လိုအပ်သည်ဟု ပြောလေသည်။ ပိုက်ဆံများ စုမိလာပါက သူမထံမှ ဘဏ်စာအုပ်ကိုယူ၍ ဆက်လက်စုဆောင်းသွားမည်ဖြစ်ကြောင်းလည်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ ရှန်လင်းလင်းက မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဘဏ်စာအုပ်ကို သူမက သိမ်းဆည်းထားရသည်ဖြစ်သောကြောင့် သူသဘောကျသလိုသာ လုပ်စေခဲ့သည်။

ရှန်လင်းလင်းသည် ကျန်းကျွင့်လျန်၏ လှည့်စားမှုကို ခံလိုက်ရပြီးနောက် တစ်ဖန် ပြန်လည် တက်ကြွလာကာ ကားပေါ်တက်သွားခဲ့သည်။ ရှေ့တန်းတွင် နေရာမရှိတော့သဖြင့် နောက်တန်းသို့ လျှောက်သွားရာတွင်လည်း ခြေလှမ်းသွက်လက်ကာ မာနတခွဲသားဖြင့် သွားနေလေသည်။

ရှန်ရှောက်ယွမ်က တစ်ချက်စောင်းကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းခါကာ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ တော်သေးသည်မှာ သူ၏သမီးလေးက ဉာဏ်ကောင်းပြီး ထက်မြက်နေခြင်းပင်။ လည်လည်ဝယ်ဝယ်ရှိပုံရသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် တုံးအလှသည့် ဤတူမလေးနှင့် မတူပေ။

ရှန်မော့အာသည် ပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ကားစတင်ထွက်ခွာချိန်တွင် လူများ သတိမထားမိခိုက် ဖုမင်ဇယ်၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းမှီချလိုက်ကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ တစ်ရေးလောက် အိပ်လိုက်ဦးမယ်"

မနက်အစောကြီး ထလာရသဖြင့် သူမ အနည်းငယ် အိပ်ချင်နေသေးလေသည်။

ဖုမင်ဇယ်က ကားလမ်းလျှောက်လမ်းပေါ်တွင် ကြပ်ညပ်နေသော ခရီးသည်များ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို အမြန် မှိတ်ထားလိုက်သည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် လူငယ်ယောက်ျားလေးနှင့် မိန်းကလေးများအကြား သင့်လျော်သော အကွာအဝေးတစ်ခု ထားရှိရမည်ဆိုသော်လည်း လူနှစ်ယောက်စလုံးမှာ အိပ်ချင်လွန်းသဖြင့် ကားပေါ်ရောက်သည်နှင့် အိပ်ပျော်သွားကာ မတော်တဆ အနည်းငယ် နီးကပ်သွားခြင်းကိုတော့ ဘယ်သူကမှ အပြစ်ပြောနိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

သို့သော် လူအချို့၏ မျက်နှာပြောင်တိုက်တတ်မှုကိုတော့ သူ လျှော့တွက်မိသွားခဲ့သည်။ လျှောက်လမ်းပေါ်တွင် ကြက်ရှင်တစ်ကောင်ကို ဆွဲကိုင်ထားသည့် အဒေါ်ကြီးတစ်ဦးက နေရာရရန် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရှုနေရာမှ ရှန်မော့အာနှင့် ဖုမင်ဇယ်တို့ကို မျက်စိကျသွားလေသည်။

ဤလူငယ်နှစ်ဦးသည် အသက်ငယ်ရွယ်ပါလျက်နှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများကို ရိုသေရမည်၊ ကလေးငယ်များကို ချစ်ခင်ရမည်ဆိုသည့် အသိတရားမရှိကြဘဲ အသက်ကြီးသူများကို နေရာဖယ်ပေးရကောင်းမှန်း မသိကြပေ။ ထို့အပြင် လူအများရှေ့တွင် သည်လို ပူးကပ်စွာ အိပ်ပျော်နေကြသေးသည်။

အရှက်မရှိလိုက်ကြတာ။

"မင်းတို့..."

သူမ စကားစပြောလိုက်သည်နှင့် လျှောက်လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ရှန်ရှောက်ယွမ်က အရင်ဦးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "အဒေါ်ကြီး... တိုးတိုးလေး လုပ်ပါဗျာ။ ကျွန်တော့်သမီးက ဒီနေ့ ခရိုင်ကို အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း စာမေးပွဲသွားဖြေမှာမို့ မနေ့ညက စာကြည့်တာ အတော်လေး ညဉ့်နက်သွားတယ်။ ကျွန်တော့် သားမက်ကလည်း သူ့ကို စာကူကျက်ပေးရလို့ ညဉ့်နက်သွားတာ။ ပြီးတော့ ဒီနေ့ မနက်အစောကြီး ထလာရသေးတယ်လေ။ သူတို့ အရမ်းအိပ်ချင်နေကြလို့ လမ်းမှာ တစ်ရေးလောက် အိပ်နေကြတာပါ။ အဒေါ်ကြီး တိုးတိုးလေးလုပ်ပါ၊ သူတို့ကို မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့။ အပြင်သွားအပြင်လာဆိုရင် အားလုံးက နားလည်ပေးကြရမှာပေါ့။ အဒေါ်ကြီး ကြက်ရှင်ကြီးဆွဲလာပြီး ကြက်က တစ်ချိန်လုံး တွန်နေတာကို ကျွန်တော်တို့ ဘာမှမပြောကြဘူးလေ။ ပြီးတော့ အဲဒီကြက်ချေးတွေ ဟိုအစ်ကိုကြီးရဲ့ ဖိနပ်ပေါ်တောင် ကျနေတာကို ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ ဝင်မပြောကြပါဘူး"

အဒေါ်ကြီး : "……"

...

အပိုင်း (၆၁.၂)

မဟုတ်ဘူးလေ၊ သူမက စကားတောင် မပြောရသေးဘူး၊ ဘာလို့ သူ့ကို တိုးတိုးလုပ်ခိုင်းနေရတာလဲ။

ကားထဲမှာ လူတွေ အများကြီးရှိပြီး ဆူညံနေတာလေ။ နေရာတိုင်းမှာ အသံတွေ ထွက်နေတာကို ဘာလို့များ သူတို့ကို ဆူညံနေတယ်လို့ မပြောရတာလဲ။

သူမ စိတ်ထဲတွင် စကားလုံးများ စီနေစဉ်မှာပင် ကြက်ချေး ဖိနပ်ပေါ် ကျသွားသည့် အမျိုးသားက အံ့ဩတုန်လှုပ်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ခင်ဗျား... ရဲဘော်၊ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ။ အပြင်သွားတာ ကြက်ရှင်ကြီး သယ်လာပြီးတော့ ဂုန်နီအိတ်လေးတောင် မစွပ်လာဘူးလား။ ကျွန်တော် ဒီဖိနပ်အသစ်လေး စီးတာ နှစ်ရက်တောင် မရှိသေးဘူး၊ ခင်ဗျားကြောင့် ပျက်စီးသွားပြီ။ အား... ကျွန်တော့်ဖိနပ်... ကျွန်တော့် ဖိနပ်အသစ်လေး!"

အနီးအနားရှိ ခရီးသည်များကလည်း နောက်သို့ ဆုတ်သွားကြရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အေးလေ၊ အဒေါ်ကြီး ခင်ဗျားလုပ်တာ မမှန်ဘူးဗျ။ အသက်ရှိတဲ့ အကောင် သယ်လာတာ ပြဿနာမရှိပေမယ့် ဒီလိုတော့ မလုပ်သင့်ဘူးလေ!"

"လက်မှတ်ရောင်းတဲ့သူ... ရဲဘော်၊ ခင်ဗျား ဒါကို ဖြေရှင်းပေးမှ ရမယ်နော်။ ခရိုင်မြို့ကိုသွားမယ့် တစ်လမ်းလုံးက ကားက အရမ်းဆောင့်တာ။ သူ့ကြက်ရဲ့ အညစ်အကြေးတွေ လှုပ်ရမ်းပြီး ကျွန်တော်တို့ဆီ စင်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဤသည်မှာ အနီးအနားတွင် ထိုင်နေသည့် ခရီးသည်တစ်ဦး၏ စကားဖြစ်သည်။

အဒေါ်ကြီးက ကြက်ကို ဆွဲကိုင်ထားရင်း မတုန်မလှုပ် ပြန်ပြောသည်။ "ကြက်က ချေးပါတာကို ငါက ဘာလုပ်ရမှာလဲ။ သူ့ကို မပါနဲ့လို့ ပြောလို့ရတာမှ မဟုတ်တာ။ မင်းတို့က ညစ်ပတ်မှာ ကြောက်ရင် ငါနဲ့ ဝေးဝေးနေကြပေါ့။ အဲဒီလိုမှမဟုတ်ရင်လည်း ငါ့ကို နေရာဖယ်ပေးကြ၊ ငါ ထိုင်ခုံအောက်မှာ ကြက်ကို ထိုးထည့်ထားလိုက်မယ်"

"ခင်ဗျား စိတ်ကူး သိပ်ယဉ်လွန်းနေပြီ။ လက်မှတ်ရောင်းတဲ့သူ... ရဲဘော်၊ ခင်ဗျား ဖြေရှင်းပေးပါ။ ဒီအဒေါ်ကြီးက လုံးဝ အကျိုးအကြောင်း မသင့်ဘူး။ ခင်ဗျား မြန်မြန် ဖြေရှင်းပေး"

ဤခေတ်ကာလတွင် ကားများ နည်းပါးလှသောကြောင့် ခရီးသည် သုံးဆယ်ဆံ့သော ကားတစ်စီးတွင် လူလေးငါးဆယ်ခန့် ကြပ်ညပ်စီးနင်းရသည်မှာ ပုံမှန်ကိစ္စပင်။ လူအများက ဂုန်နီအိတ်များ ထမ်းကာ၊ ခြင်းတောင်းများ ထမ်းကာ ကားပေါ်တက်လာကြသည်မှာလည်း သာမန်ပင် ဖြစ်ပြီး တခြားသူများ မည်သည့်အရာများ သယ်ဆောင်လာသည်ကို ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြချေ။ သို့သော် တခြားသူများကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည့် 'ဇီဝလက်နက်' ကို သယ်ဆောင်လာခြင်းမှာမူ နောက်အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်သွားလေပြီ။

ခရီးသည်များက ဆူပူအုံကြွနေကြသဖြင့် လက်မှတ်ရောင်းသူမှာလည်း ခေါင်းကိုက်ရလေသည်။ ဤကြက်ချေးများ ကားပေါ်သို့ ကျသွားပါက အလွန် ဒုက္ခရောက်ရမည် ဖြစ်ပြီး တစ်ယောက်ယောက်ကသာ နင်းမိသွားမည်ဆိုလျှင်... ကျစ်... တွေးပင် မတွေးရဲတော့ချေ။

လက်မှတ်ရောင်းသူက မတ်တပ်ရပ်ပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဟို ကြက်သယ်လာတဲ့ အဒေါ်ကြီး၊ ရှေ့ကို လာခဲ့ပါ။ အားလုံးပဲ လမ်းနည်းနည်း ဖယ်ပေးလိုက်ကြပါ၊ သူ့ကို ရှေ့ကို သွားခိုင်းလိုက်ပါ။ ကျွန်တော့်ဆီမှာ စက္ကူဖာအဟောင်း တစ်ခုရှိတယ်၊ ကြက်ကို အဲဒီထဲ ထည့်ထားလိုက်ပါ"

လက်မှတ်ရောင်းသူမှာ အလွန် နှမြောနေမိသည်။ ဤစက္ကူဖာအဟောင်းမှာ ပစ္စည်းများရွှေ့ပြောင်းရာတွင် အသုံးပြုရန် ကားပေါ်တွင် အသင့်ထားရှိခြင်း ဖြစ်ပြီး ဟောင်းနွမ်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း အမှိုက်ကောက်သူထံ ရောင်းလျှင်ပင် ပိုက်ဆံအနည်းငယ် ရနိုင်သေးသည် မဟုတ်ပါလား။

မူလက လျှောက်လမ်းမှာ အလွန် ကြပ်ညပ်နေသော်လည်း လက်မှတ်ရောင်းသူ၏ စကားအဆုံးတွင် တခြားခရီးသည်များက 'ရွှပ်'ခနဲ လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။ အဒေါ်ကြီးမှာ လက်မှတ်ရောင်းသူနှင့် ခရီးသည်များ၏ စူးရဲသော အကြည့်များအောက်တွင် မတတ်သာဘဲ ရှေ့သို့ တိုးသွားရလေသည်။ သူမ ရှေ့သို့ ရောက်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူအုပ်ကြီးမှာ 'ရွှပ်'ခနဲ ပြန်လည် ပိတ်ဆို့သွားတော့သည်။

အဒေါ်ကြီးအနေဖြင့် စက္ကူဖာကို ယူကာ နောက်သို့ ပြန်လည် တိုးဝင်ရန်မှာ သဘာဝကျကျပင် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ သူမသည် လက်မှတ်ရောင်းသူ၏ နေရာရှေ့တွင် 'ပြစ်ဒဏ်ခံ' ရပ်နေရလေသည်။ လက်မှတ်ရောင်းသူကိုလည်း သူမက ဘာမှ မပြောရဲချေ။ ဤခေတ်ကာလတွင် လက်မှတ်ရောင်းသူများမှာ အလွန် အာဏာရှိကြပြီး အကယ်၍ သူတို့ကို ဒေါသထွက်စေပါက လမ်းတစ်ဝက်တွင်ပင် ကားပေါ်မှ မောင်းချခံရနိုင်ခြေ ရှိလေသည်။

ရှန်ရှောက်ယွမ်က နှုတ်ခမ်းထောင့်ကို ကွေးကာ ပြုံးလိုက်၏။

လျှောက်လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ဖုမင်ဇယ်ကလည်း မျက်လုံးမှိတ်ထားလျက် ပြုံးလိုက်လေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဖုမင်ဇယ်က အံ့ဩမိသည်။ သူ၏ ယောက္ခထီးဖြစ်သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်နှင့် သူ၏ဇနီးဖြစ်သူ၏ ပါးနပ်မှုတို့ဖြင့် ယခင်က ချောင်မေ၏ စားနပ်ရိက္ခာ လုယူခြင်းကို ခံခဲ့ရကာ ငတ်သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်မှာ တွေးကြည့်လေ ယုံနိုင်စရာ မရှိလေပင်။ ချောင်မေသည် သူတို့သားအဖနှစ်ယောက်၏ လက်ထဲတွင် တစ်ချီမျှပင် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်းရှိမည် မဟုတ်ဟု ခံစားရလေသည်။

သို့သော် ကြယ်နီအလံအောက်တွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့သည့် တရုတ်နိုင်ငံ၏ မျိုးဆက်သစ်လူငယ်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဖုမင်ဇယ်သည် ခိုင်မာသော ရုပ်ဝါဒီတစ်ဦးဖြစ်ရာ နတ်ဘုရားများ၊ တစ္ဆေများဘက်သို့ တွေးတောခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူ၏ ယောက္ခထီးနှင့် ဇနီးတို့တွင် ယခင်က မပြောပြနိုင်သော အခက်အခဲများ ရှိခဲ့လိမ့်မည်ဟုသာ ယူဆခဲ့သည်။

သူတို့က မပြောပြပါက ဖုမင်ဇယ်ကလည်း သဘာဝကျကျပင် စုံစမ်းမေးမြန်းမည် မဟုတ်ချေ။

နောက်ပိုင်း ခရီးစဉ်တစ်လျှောက်လုံး အလွန် အဆင်ပြေချောမွေ့ခဲ့သည်။ ရှန်မော့အာမှာ နိုးတဝက် အိပ်တဝက် အိပ်လာခဲ့ပြီး ဖုမင်ဇယ်က ပုတ်နှိုးလိုက်မှသာ ခရိုင်မြို့သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိတော့သည်။

မိသားစုဝင် ၃ဦးသည် စာမေးပွဲစစ်ဆေးမည့်နေရာသို့ အလျင်စလို သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။ ရှန်မော့အာသည် တစ်ရေးအိပ်လိုက်ရသဖြင့် လန်းဆန်းတက်ကြွစွာဖြင့် စာမေးပွဲခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားလေသည်။ ဖုမင်ဇယ်နှင့် ရှန်ရှောက်ယွမ်တို့ကတော့ အလုပ်မရှိသဖြင့် ကုန်တိုက်ကြီးသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသည်။

ဖုမင်ဇယ်တွင် ပိုက်ဆံနှင့် ကူပွန်လက်မှတ်များ ပါလာသော်လည်း လက်ထပ်ရန်အတွက် သူ၏ 'ဇနီးသည်အတွက် စုဆောင်းငွေ' ကို အကုန်သုံးစွဲထားပြီးဖြစ်သော ဆင်းရဲသားတစ်ဦးအနေဖြင့် ပိုက်ဆံသုံးရန် ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိချေ။

ရှန်ရှောက်ယွမ်တွင်လည်း ပိုက်ဆံနှင့် ကူပွန်လက်မှတ်များ ပါလာသော်လည်း အများအပြား မဟုတ်ပေ။ ယခင်က လက်ထပ်ရန် အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ပစ္စည်းများစွာ ဝယ်ယူခဲ့ပြီး အိမ်ရှိ စုဆောင်းငွေများမှာ ကုန်သလောက်နီးပါး ဖြစ်နေပြီ။ ပစ္စည်းဝယ်ရန်က ဒုတိယအချက်ဖြစ်ပြီး သူကြားထားသည်မှာ ကုန်တိုက်ကြီး ဤနေရာတစ်ဝိုက်တွင် 'ပစ္စည်းဝယ်ယူသူ' တချို့ကို ရံဖန်ရံခါ တွေ့ရတတ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ယနေ့တွင် သူသည် ရွှေလက်စွပ်ပြောင် နှစ်ကွင်းကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး အကယ်၍ တွေ့ဆုံရပါက နည်းလမ်းရှာပြီး ရောင်းချရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ့ဘေးတွင် အသားဖြူဖြူ မျက်နှာချောချော သားမက်ဖြစ်သူ ပါလာခြင်းက သိပ်အဆင်မပြေလှပေ။

လူနှစ်ယောက်သည် ကိုယ့်အတွေးနှင့်ကိုယ် ကုန်တိုက်ကြီးထဲတွင် ပျင်းရိပျင်းတွဲ လျှောက်သွားနေကြသည်။ တစ်ယောက်က လက်ထဲတွင် ပိုက်ဆံနှင့် ကူပွန်လက်မှတ်များ ရှိသော်လည်း ဝယ်ရန်နည်းလမ်းမရှိ၊ နောက်တစ်ယောက်က အိတ်ကပ်ထဲတွင် ပစ္စည်းများ ဝှက်ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေလေသည်။

ဒုတိယအကြိမ် ပတ်ကြည့်သောအခါ ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် မျက်မှန်တပ်ကာ လွတ်မြောက်ရေးဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးက သူတို့ကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ သူက စဉ်းစားလိုက်ပြီး ယွမ်ငါးရာတန် တစ်ရွက်ကို ဖုမင်ဇယ်အား ပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ကူပွန်လက်မှတ် မလိုတဲ့ သကြားလုံးနဲ့ မုန့်တချို့လောက် သွားဝယ်လိုက်။ အဖေ အိမ်သာသွားလိုက်ဦးမယ်"

ဖုမင်ဇယ်က ငွေကို ယူလိုက်ပြီး တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်ကာ "ဟုတ်ကဲ့၊ ဝယ်ပြီးရင် အဖေ့ကို အပြင်ဘက်ကနေ စောင့်နေမယ်"

ရှန်ရှောက်ယွမ် : "အေး အေး... မလောနဲ့၊ ဖြည်းဖြည်းချင်း လာခဲ့"

ဖုမင်ဇယ် ထွက်သွားသောအခါ ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် လွတ်မြောက်ရေးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အပြင်ဘက်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားလေသည်။

ထိုအမျိုးသားမှာ အရာရှိတစ်ဦး၏ အသွင်အပြင်ရှိသော်လည်း ရှန်ရှောက်ယွမ် ခန့်မှန်းထားသည့်အတိုင်း ထိုသူသည် အမှန်တကယ်ပင် 'ပစ္စည်းဝယ်ယူသူ' ဖြစ်လေသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် ပစ္စည်းဝယ်ယူရန် ကူပွန်လက်မှတ်များ လိုအပ်သည်။ နာရီ၊ စက်ဘီး စသည့် ကြီးမားသော ပစ္စည်းများအတွက် ကူပွန်လက်မှတ်များကို သာမန်လူများ ရရှိရန် အလွန်ခက်ခဲလှသည်။ သို့သော် လူများစွာက လက်ထပ်ချိန်တွင် လိုအပ်တတ်ကြသဖြင့် ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများထံမှ မရရှိနိုင်ပါက ပိုက်ဆံပေးပြီး ဝယ်ယူရလေသည်။

ဤကူပွန်လက်မှတ်များမှာ သဘာဝအလျောက် ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ အထူးတလည် 'စုဆောင်း' သူများ ရှိကြသည်။

လွတ်မြောက်ရေးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားမှာ ဤလုပ်ငန်းကို လုပ်ကိုင်သူပင် ဖြစ်သည်။

သေချာသည်မှာ သူသည် ကူပွန်လက်မှတ်များကိုသာမက ပစ္စည်းအစစ်များကိုပါ ဝယ်ယူလေသည်။ သို့သော် သူ အများဆုံး ဝယ်ယူရရှိသည်မှာ နာရီ၊ စက်ဘီး စသည်တို့သာဖြစ်ပြီး ရွှေလက်စွပ်ကဲ့သို့သော ပစ္စည်းမျိုးကိုတော့ အလွန် ရှားပါးစွာသာ ရရှိတတ်သည်။

'အဟောင်း၄မျိူး ဖျက်သိမ်းရေး' လှုပ်ရှားမှုအပြီးတွင် ကျောက်စိမ်းများ၊ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများမှာ တန်ဖိုးမရှိတော့သော်လည်း ရွှေကတော့ တန်ဖိုးရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ နိုင်ငံတော်က ရွှေသိုက်များ ပြည့်ဝစေရန်အတွက် ပြည်သူများထံမှ ရွှေများကို အမြဲတမ်း ဝယ်ယူနေခဲ့သည်။ မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင်လည်း ရွှေအရောင်းအဝယ် ရှိသော်လည်း သူတို့၏ ကျန်းပေခရိုင်မှာ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော နေရာတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ သာမန်ပြည်သူများ၏ လက်ထဲတွင် ရွှေရှိသူမှာ မူလကတည်းက နည်းပါးလှပြီး အစိုးရမှ ဝယ်ယူပြီးနောက်ပိုင်းတွင် ပို၍ပင် နည်းပါးသွားတော့သည်။

(ရှေ့မှာ မရှင်းပြခဲ့ရလို့ပါ။ ‘အဟောင်း ၄မျိုး ဖျက်သိမ်းရေး’ဆိုတာ ၁။ အတွေးအခေါ်ဟောင်း (ကွန်ဖြူရှပ်အယူဝါဒ)၊ ၂။ ယဉ်ကျေးမှုဟောင်း (အရင်းရှင်စနစ်၊ ပဒေသရာဇ်စနစ် အကြွင်းအကျန်လို့ မှတ်ယူထားတဲ့ အနုပညာ၊ဂီတ၊ စာပေနဲ့ ပြဇာတ်တွေ) ၊ ၃။ ဓလေ့ထုံးတမ်းဟောင်း၊ ၄။ အလေ့အထဟောင်း/ အမူအကျင့်ဟောင်း တို့ပါ)

လွတ်မြောက်ရေးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားသည် ရှန်ရှောက်ယွမ်က ရွှေလက်စွပ်ပြောင် နှစ်ကွင်းကို ထုတ်ပြလိုက်သောအခါ အလွန် ဝမ်းသာသွားလေသည်။ ဤပစ္စည်းမျိုးမှာ ဈေးကွက်တွင် ရှားပါးပြီး အလွယ်တကူ ပြန်လည်ရောင်းချနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။

လူနှစ်ယောက်စလုံးက တစ်ဖက်လူမှာ လှည့်စားဖို့ မလွယ်ကူကြောင်း အချင်းချင်း သိမြင်ကြသဖြင့် ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုများ မပြုလုပ်ကြတော့ပေ။ ဈေးနှုန်းကိုလည်း အသီးသီး ရှင်းလင်းစွာ သိရှိကြသဖြင့် ငွေပေးပစ္စည်းယူဖြင့် လျင်မြန်စွာ အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်လိုက်ကြသည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးဆီမှာ ပစ္စည်းတွေ ရှိသေးရင် နောက်လ ဒီအချိန်လောက် ပြန်လာခဲ့ပါ" လွတ်မြောက်ရေးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားက ရိုးသားသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ မျက်မှန်တပ်ထားသော်လည်း သူ၏စကားသံတွင်တော့ လူမိုက်ဆန်ဆန် လေသံများ ပါဝင်နေလေသည်။ "အစ်ကိုကြီး အပြင်မှာ စုံစမ်းကြည့်လို့ ရပါတယ်။ ကျွန်တော် လောင်ရှောင်က အရောင်းအဝယ်လုပ်တာ အရိုးသားဆုံးပါ။ တခြားသူတွေဆိုရင် သေချာပေါက် အစ်ကိုကြီးကို ဈေးနှိမ်မှာ"

ရှန်ရှောက်ယွမ်၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားပြီး ပြုံးရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါတွေက ကလေးအမေရဲ့ လက်ဖွဲ့ပစ္စည်းတွေပါ။ ငွေရေးကြေးရေး အရမ်းကြပ်တည်းမနေဘူးဆိုရင် ကျွန်တော်တို့လည်း မရောင်းရက်ပါဘူး"

သူက ရှိသည်ဟုလည်း မပြောသလို မရှိဘူးဟုလည်း မပြောချေ။ လွတ်မြောက်ရေးဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားက ပြုံးလိုက်ပြီး ထပ်မမေးတော့ဘဲ "ကောင်းပါပြီ။ နောက်မှ လိုအပ်ရင် ပြန်ဆက်သွယ်ကြတာပေါ့" ဟုသာ ပြောပြီး လျင်မြန်စွာ လှည့်ထွက်သွားလေသည်။

ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် လမ်းကြား၏ တခြားတစ်ဖက်မှ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်ထွက်လာပြီး အနီးအနားတွင် တစ်ပတ်ခန့် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုပြီးနောက်မှ ကုန်တိုက်ကြီးရှေ့သို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိုအခါ သူ၏ သားမက်ဖြစ်သူက အထုပ်ကြီး အထုပ်ငယ်များဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"... မင်း ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်အများကြီး ဝယ်လာရတာလဲ"

ဖုမင်ဇယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ကံကောင်းလို့ပါ အဖေ၊ တချို့ပစ္စည်းတွေက ကူပွန်လက်မှတ် မလိုတာနဲ့ အတိအကျ ကြုံသွားလို့ပါ။ မော့အာက ဒီရက်ပိုင်း အရမ်းပင်ပန်းနေတော့ ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ပေးဖို့ ပိုဝယ်လိုက်တာပါ"

ရှန်ရှောက်ယွမ်က အံ့ဩသွားပြီး "စောစောက သတိမထားမိလိုက်ဘူး။ ဒီလိုဆိုမှတော့ နောက်ထပ် ပြန်သွားပြီး နည်းနည်းလောက် ထပ်ဝယ်ကြမလား" သူက ယခုလေးတင် ငွေလဲလှယ်လာခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ဖုမင်ဇယ်၏ အပြုံးမှာ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် တော်တော်များများ ဝယ်ခဲ့ပြီးပြီ အဖေ။ လောလောဆယ် စားဖို့တော့ လောက်လောက်ငှငှပါပဲ။ အများကြီး ဝယ်ထားရင် ပျက်စီးသွားတတ်တယ်။ ပြီးတော့ အချိန်လည်း မစောတော့ဘူး၊ မော့အာ ထွက်လာတော့မှာ"

ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် သမီးဖြစ်သူကို အမြဲတမ်း ပထမနေရာတွင် ထားတတ်သူဖြစ်သောကြောင့် ဖုမင်ဇယ်၏ စကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် ခေါင်းငြိမ့်လိုက်သည်။ "ဟုတ်သားပဲ။ ငါတို့ အမြန်သွားကြရအောင်၊ မော့အာ ထွက်လာတဲ့အခါ ငါတို့ကို ရှာမတွေ့ဘဲ နေလိမ့်မယ်"

ဖုမင်ဇယ်သည် တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သူ ဝယ်လာသည့် ပစ္စည်းတချို့မှာ ကူပွန်လက်မှတ် အမှန်တကယ် မလိုသော်လည်း တချို့ကတော့ ကူပွန်လက်မှတ် လိုအပ်လေသည်။ အကယ်၍ နောက်တစ်ခေါက် ပြန်သွားဝယ်မည်ဆိုလျှင် သေချာပေါက် ဖော်ထုတ်ခံလိုက်ရနိုင်သည်။

လူနှစ်ယောက်သည် စာမေးပွဲခန်းရှေ့သို့ အလျင်အမြန် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ တံခါးဝသို့ ရောက်သည်နှင့် အထဲမှ ခေါင်းလောင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

ရှန်ရှောက်ယွမ် : "မင်း သတိပေးလို့ တော်သေးတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ငါတို့ ပစ္စည်းသွားဝယ်ပြီး ပြန်လာတဲ့အချိန်ဆို မော့အာ သေချာပေါက် ထွက်လာလောက်ပြီ"

ဘယ်အရာကမှ သူ့သမီးလောက် အရေးမကြီးပါဘူးလေ။

ဖုမင်ဇယ်သည် ယောက္ခထီးဖြစ်သူအတွက် ကောင်းကင်ပြိုကျလျှင်ပင် သမီးဖြစ်သူလောက် အရေးမကြီးသည်ကို သိထားသဖြင့် ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်တော့ပေ။

သူတို့ နောက်ထပ် မိနစ်အနည်းငယ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းလိုက်ပြီးမှ စာမေးပွဲခန်းထဲမှ စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။

"တကယ်ကို ထူးဆန်းတဲ့ကိစ္စတွေက နှစ်တိုင်းရှိတယ်။ ဒီနှစ်ကတော့ ပိုတောင်များသေးတယ်။ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းဖြစ်ဖို့ စာမေးပွဲစစ်တာကိုက အဓိပ္ပာယ်မရှိလောက်အောင် ထူးဆန်းနေပြီ၊ အခု စာမေးပွဲခန်းထဲမှာ အဖြေလွှာကို ဆုတ်ဖြဲတဲ့သူတောင် ရှိသေးတယ်"

"ဒါ ဘာများ ထူးဆန်းလို့လဲ။ သူ ဆုတ်ဖြဲတာက သူ့အဖြေလွှာမှ မဟုတ်တာ။ တခြားသူရဲ့ အဖြေလွှာကို ဆုတ်ဖြဲတာလေ"

"မတော်တဆ ဖြစ်သွားတာလို့တောင် ပြောနေသေးတယ်။ တကယ်ကို ယုံနိုင်စရာမရှိဘူး။ အဖြေလွှာ အပ်တဲ့အချိန် ရှေ့ကလူရဲ့ အဖြေလွှာကို ဘယ်သူက မတော်တဆ ဆုတ်ဖြဲမိမှာလဲ။ ဟိုအမျိုးသမီးကသာ လက်သွက်ခြေသွက် မရှိရင် သူ့အကြံ အောင်မြင်သွားမှာ အမှန်ပဲ"

"မဟုတ်သေးဘူး၊ ခင်ဗျားတို့က အဲဒီအမျိုးသမီးက တမင်သက်သက် လုပ်တယ်လို့ ထင်နေကြတာလား။ ဒါပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်လည်း ပြောသေးတယ်လေ၊ သူက ရှေ့က အမျိုးသမီးနဲ့ မသိဘူးတဲ့။ မသိတဲ့သူတစ်ယောက်ရဲ့ အဖြေလွှာကို အကြောင်းမရှိ ဆုတ်ဖြဲစရာအကြောင်းမှ မရှိတာ"

"သူက မသိဘူးပြောတိုင်း မသိတာမှ မဟုတ်တာ။ တကယ်တော့ ဟိုအမျိုးသမီးကို လူအများကြီး သိကြတယ်။ သူက လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့၊ ယန်လျိုတပ်ဖွဲ့ မူလတန်းကျောင်းက ရှန်မော့အာလေ။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ပိုင်းက ပန်းချီပြိုင်ပွဲမှာ ကျောင်းသားနှစ်ယောက်ကို ခေါ်သွားပြီး ပြည်နယ်အဆင့် ဒုတိယဆု ရခဲ့တာ။ အဲဒီနေ့က ဂုဏ်ပြုဆုချီးမြှင့်ပွဲကို တက်ရောက်ခဲ့တဲ့ ဆရာ၊ ဆရာမတွေ၊ ကျောင်းသားတွေအားလုံး သူ့ကို သိကြမှာပဲ"

"အို... ခင်ဗျား ဒီလိုပြောမှ... အရင်က လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့က သူ့အတွက် အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း နေရာတစ်ခု တောင်းဆိုထားတယ်လို့ ကြားဖူးတယ်။ ဒါဆိုရင်တော့ ဒီကိစ္စက တကယ်ကို ပြောရခက်သွားပြီ"

ဆရာ၊ ဆရာမ တချို့မှာ လမ်းလျှောက်ရင်း စကားပြောဆိုလာကြရာ ရုတ်တရက် အလွန်ချောမောခန့်ညားသော အမျိုးသားနှစ်ဦးက သူတို့ကို တားဆီးလိုက်သည်။ "မင်္ဂလာပါ၊ ခုနက ဆရာတို့ ပြောနေတဲ့သူက လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့၊ ယန်လျိုတပ်ဖွဲ့က ရှန်မော့အာလား။ ဘာကိစ္စဖြစ်လို့လဲ"

ဆရာ၊ ဆရာမ တချို့မှာ အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ "ရဲဘော်ရှန်မော့အာ အဖြေလွှာ အပ်တဲ့အချိန်မှာ ပြဿနာ နည်းနည်းဖြစ်သွားတာပါ။ သူ့နောက်မှာ တန်းစီနေတဲ့သူက သူ့အဖြေလွှာကို မတော်တဆ ဆွဲမိပြီး ဆုတ်ဖြဲမိလုနီးပါး ဖြစ်သွားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ အဖြေလွှာက နည်းနည်းလေးပဲ စုတ်ပြဲသွားတာပါ။ အမှတ်ပေးတဲ့နေရာမှာ ထိခိုက်မှု မရှိနိုင်ပါဘူး"

"ဒါဆို သူ ဘယ်မှာလဲ" ရှန်ရှောက်ယွမ်က မေးလိုက်သည်။

"စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူက အခြေအနေကို မေးမြန်းနေတုန်းပါ။ မကြာခင် ထွက်လာလောက်ပါပြီ"

ဖုမင်ဇယ်က ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ကျေးဇူးအများကြီးတင်ပါတယ်"

ယောက္ခထီးနှင့် သားမက် နှစ်ဦးမှာ အတော်ကြာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများ အားလုံးနီးပါး ထွက်ခွာသွားပြီးမှသာ ရှန်မော့အာ အထဲမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရလေသည်။

...

အပိုင်း (၆၂.၁) ရှန်မော့အာမှာ အလွန်နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ များစွာ တုန်လှုပ်သွားရသည်

ရှန်မော့အာမှာလည်း ပြောစရာစကားပင် မရှိတော့ချေ။ သူမသည်လည်း အတွေ့အကြုံများစွာ ရှိခဲ့ပြီး အချိန်နှင့် နေရာကို ဖြတ်ကျော်ကာ ရတနာတိုက်ခန်းကို တစ်ပါတည်း ယူဆောင်ပြီး တခြားကမ္ဘာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည့် ကိစ္စမျိုးကိုပင် ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးသဖြင့် သူမကို အံ့အားသင့်စေမည့်အရာမှာ မရှိသင့်တော့ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။

သို့သော် ယနေ့ အဖြေလွှာအပ်ချိန်တွင် သူမ၏ နောက်တွသ် တန်းစီနေသော အမျိုးသမီးကတော့ သူမကို အမှန်တကယ်ပင် မျက်စိပွင့်သွားစေခဲ့လေသည်။

တကယ်တော့ ရှန်မော့အာက အစောပိုင်းကတည်းက တစ်ခုခုတော့ မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ သူမသည် အဖြေလွှာကို စစ်ဆေးပြီး ပြဿနာမရှိတော့သဖြင့် မိနစ်အနည်းငယ် စောကာ အဖြေလွှာအပ်ရန် ထသွားခဲ့သည်။ ထိုအခါ လျှောက်လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ထောင့်ဖြတ်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကလည်း မတ်တပ်ရပ်လာပြီး သူမ၏နောက်သို့ ကပ်လျက် လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများက သူမ၏ အဖြေလွှာပေါ်သို့ အကြိမ်ကြိမ် အကဲခတ်နေပြီး အမူအရာကလည်း အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေလေသည်။

ရှန်မော့အာက ထိုအမျိုးသမီးသည် တခြားသူများ မည်သို့ဖြေဆိုထားသည်ကို ကြည့်ချင်နေခြင်း မဟုတ်လျှင် မိမိ မသေချာသော မေးခွန်းများကို တခြားသူများ မည်သို့ဖြေဆိုထားသည်ကို ကြည့်ချင်တာ ဖြစ်မည်ဟုသာ ထင်ခဲ့သည်။

တကယ်တမ်းတွင် အဖြေလွှာကို ခေါက်ထားသဖြင့် အားလုံးဖြေဆိုပြီးခြင်း ရှိမရှိ စသည့် အကြမ်းဖျင်း ဖြေဆိုချက် အခြေအနေကိုသာ မြင်နိုင်ပေသည်။ သူမ တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာတွင် ထိုအမျိုးသမီးမှာ ကောင်းစွာ ဖြေဆိုနိုင်ခြင်း မရှိဘဲ အဖြေလွှာတွင် ကွက်လပ်များစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သူမသည် အားလုံး မဖြေဆိုရသေးဘဲ အဘယ်ကြောင့် အဖြေလွှာ အစောကြီး လာအပ်ရသည်ကိုတော့ မသိချေ။

ရှန်မော့အာက ထိုအမျိုးသမီးကို ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်မိသော်လည်း ထိုသူကို လုံးဝ မသိသဖြင့် ဂရုမစိုက်ခဲ့ပေ။

ထိုသူက သူမ အဖြေလွှာအပ်ချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ စားပွဲပေါ်သို့ အဖြေလွှာ တင်လိုက်စဉ်တွင် သူမ၏ အဖြေလွှာကိုပါ တစ်ပါတည်း ဆွဲယူလိုက်လိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူက ထင်ထားမည်နည်း။

မိမိ၏ အဖြေလွှာ ဆုတ်ဖြဲခံရတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ရှန်မော့အာက လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းကို ပူးကာ ထိုသူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ရိုက်ချလိုက်သည်။ ထိုသို့ ရိုက်လိုက်ပြီး အကြောစုံရာနေရာသို့ အတိအကျ ထိသွားသဖြင့် ထိုသူ၏လက်မှာ အားပျော့သွားချိန်တွင် အဖြေလွှာကို ပြန်လည် လုယူလိုက်လေသည်။

တခြားသူ၏ အဖြေလွှာကို ဆုတ်ဖြဲရန် ကြိုးစားခြင်းမှာ သိသိသာသာကို မှားယွင်းသော လုပ်ရပ်ဖြစ်ပြီး နေရာတွင်ပင် တားဆီးခံလိုက်ရသဖြင့် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှက်ရွံ့ပြီး စိတ်မလုံမလဲ ဖြစ်သင့်သည် မဟုတ်ပါလား။ သို့သော် ထိုသို့မဟုတ်ခဲ့ချေ။ ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေပြီး ရှန်မော့အာကို ဖခင်သတ်ရန်သူကို ကြည့်သကဲ့သို့ စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်ကာ နေရာတွင်ပင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ "အကုန်လုံး နင့်ကြောင့်... အကုန်လုံး နင့်ကြောင့်ပဲ။ နင်က ဘာများ ဂုဏ်ယူစရာရှိလို့လဲ။ နင် မေးခွန်းတွေ အကုန်ဖြေနိုင်ရင်တောင် စာမေးပွဲအောင်ချင်မှ အောင်မှာ။ နင် ဟန်ဆောင်နေတာ... နင့်ရဲ့ ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ အေးအေးဆေးဆေး ဖြစ်နေတဲ့ပုံစံက သေချာပေါက် ဟန်ဆောင်နေတာပဲ"

ထိုသို့ပြောရင်း မိမိ၏ အဖြေလွှာကို စတင်ဆုတ်ဖြဲတော့သည်။

တခြားသူ၏ အဖြေလွှာကို ဆုတ်ဖြဲ၍ မရသောအခါ မိမိ၏ အဖြေလွှာကို ဆုတ်ဖြဲလေတော့သည်။

ရှန်မော့အာမှာ အလွန်နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ များစွာ တုန်လှုပ်သွားရလေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ထိုသူက ရှန်မော့အာ၏ အဖြေလွှာကို ဆွဲယူလိုက်ကတည်းက စာမေးပွဲခန်းအတွင်းရှိ စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူ နှစ်ဦးက တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိသွားကာ အလျင်အမြန် ပြေးလာခဲ့သဖြင့် ထိုသူ မိမိအဖြေလွှာကို ဆုတ်ဖြဲမည့်အန္တရာယ်မှ အချိန်မီ တားဆီးနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် တခြားသော စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများက အဖြေလွှာများ အပ်ကာ အပြင်သို့ ပြေးထွက်သွားပြီး လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များကို သွားခေါ်လာခဲ့သဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးကို အမြန်ဆုံး ထိန်းချုပ်နိုင်ခဲ့လေသည်။

လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များက ရှန်မော့အာ၊ အဖြေလွှာဆုတ်ဖြဲသူ အမျိုးသမီး၊ စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူများနှင့် အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ရာတွင် ကူညီပေးခဲ့ကြသူများ အပါအဝင် ပါဝင်ပတ်သက်သူအားလုံးကို မေးမြန်းရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ရှန်မော့အာသည် မေးမြန်းခံရပြီးနောက် ထိုနေရာတွင် ခဏစောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များက ခေါ်ဆောင်လာသူများအားလုံးကို တစ်ယောက်ချင်းစီ မေးမြန်းပြီး အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို အကြမ်းဖျင်း သိရှိသွားသောအခါ သူမက နစ်နာသူတစ်ဦးအနေဖြင့် အခြေအနေကို သွားရောက် စုံစမ်းကြည့်ခဲ့လေသည်။

လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များမှာလည်း ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်နေကြပြီး ထိုသူမှာ ရှင်းရှန်းတပ်ဖွဲ့ မူလတန်းကျောင်းမှ နေ့စားခန့် ဆရာမ ဟူချောင်ချင်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြကြသည်။ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်ထွက်ဆိုချက်အရ မူလက ခရိုင်ပညာရေးဗျူရိုက ယခုနှစ် အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း အတည်ပြုမည့် နေရာကို သူမအားပေးရန် ကတိပြုထားခဲ့သော်လည်း လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရှန်မော့အာက ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ထိုနေရာကို လုယူရန် ကြိုးစားခဲ့သဖြင့် ခရိုင်အနေဖြင့် မတတ်သာဘဲ လူသိရှင်ကြား စာမေးပွဲစစ်ဆေးရန် စီစဉ်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုလေသည်။

ဟူချောင်ချင်က သူမသည် ဤကာလအတွင်း ဖိအားများလွန်းသဖြင့် စိတ်ငြိမ်ငြိမ်ထားကာ စာပြန်လေ့လာနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ကြောင်း၊ စာမေးပွဲဖြေဆိုချိန်တွင် ရှန်မော့အာနှင့် စာမေးပွဲခန်း တစ်ခန်းတည်း ကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသောအခါ စိတ်လှုပ်ရှားပြီး အာရုံစူးစိုက်၍ မေးခွန်းများ မဖြေဆိုနိုင်ခဲ့ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် ဖြေဆိုမှုမှာ အလွန်ညံ့ဖျင်းခဲ့ပြီး ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားကာ အဖြေလွှာကို ဆုတ်ဖြဲသည့် လုပ်ရပ်ကို ကျူးလွန်မိခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထွက်ဆိုခဲ့လေသည်။

သူမက အဖြေလွှာကို ဆုတ်ဖြဲလိုသော်လည်း လက်တွေ့တွင် အောင်မြင်ခဲ့ခြင်း မရှိဘဲ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အဖြေလွှာပင် ပျက်စီးသွားခြင်း မရှိသဖြင့် လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့အနေဖြင့်လည်း သူမကို ဘယ်လိုမှ အရေးယူလို့ မရနိုင်ချေ။ ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိပေးဆုံးမပြီးနောက် လူကို အရင်လွှတ်ပေးလိုက်ရလေသည်။ သေချာသည်မှာ ဤကိစ္စကို ပညာရေးဗျူရိုနှင့် ဟူချောင်ချင်၏ သက်ဆိုင်ရာ ဌာနများသို့ အကြောင်းကြားရမည်ဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် မည်သို့ အရေးယူမည်ဆိုသည်မှာ ပညာရေးဗျူရိုနှင့် ရှင်းရှန်းတပ်ဖွဲ့ မူလတန်းကျောင်းတို့၏ ကိစ္စသာ ဖြစ်တော့သည်။

သို့သော် ဟူချောင်ချင်၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ ပြင်းထန်နေသဖြင့် လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့ဝင်များက မိသားစုဝင်များကို ဆက်သွယ်ကာ လာရောက်ခေါ်ဆောင်စေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

ရှန်မော့အာသည် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိသွားပြီးနောက် အပြင်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် အခင်းဖြစ်ပွားရာနေရာတွင် ကျန်ရစ်နေခဲ့သော ပညာရေးဗျူရိုမှ အတွင်းရေးမှူးရှန်းက တံခါးဝတွင် ရှန်မော့အာကို နှစ်သိမ့်စကား အနည်းငယ် ပြောကြားခဲ့လေသည်။

အတွင်းရေးမှူးရှန်းက ယခုစာမေးပွဲသည် ညွှန်ကြားရေးမှူးတု ကိုယ်တိုင် ကြီးကြပ်စီစဉ်ခြင်းဖြစ်ပြီး ပွင့်လင်းမြင်သာမှု၊ တရားမျှတမှုနှင့် မျက်နှာလိုက်မှုကင်းစင်ရေးကို အပြည့်အဝ အာမခံကြောင်း၊ ယခုကဲ့သို့ စာမေးပွဲဖြေဆိုသူတစ်ဦးက ရုတ်တရက် ထကာ တခြားသူ၏ အဖြေလွှာကို ဆုတ်ဖြဲသည့်ကိစ္စမျိုးမှာ ကြိုတင် မမျှော်မှန်းထားနိုင်သော မတော်တဆမှုသာ ဖြစ်ကြောင်း ထပ်လောင်း အတည်ပြု ပြောကြားခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရှန်မော့အာကို စိတ်ချရန်နှင့် သူမ၏ အဖြေလွှာမှာ အနည်းငယ် စုတ်ပြဲသွားသော်လည်း အမှတ်ပေးလုပ်ငန်းစဉ်၏ တရားမျှတမှုကို မထိခိုက်စေရန်အတွက် တခြားအဖြေလွှာအားလုံးကိုလည်း အလားတူ အနည်းငယ် စုတ်ပြဲသွားအောင် ပြုလုပ်မည်ဖြစ်ပြီး ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အခွင့်အရေးယူလိုသူများအတွက် လုံးဝ အခွင့်အရေးပေးမည်မဟုတ်ကြောင်း ပြောကြားခဲ့သည်။

ရှန်မော့အာသည် သူတို့အနေဖြင့် သည်လောက်အထိ အသေးစိတ်ကျစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့သဖြင့် အတော်လေး ချီးကျူးစကား ပြောကြားပြီးမှသာ နှုတ်ဆက်ထွက်ခွာလာခဲ့လေသည်။

ထို့ကြောင့်ပင် အချိန်များစွာ ကြန့်ကြာသွားခဲ့ပြီး သူမ အပြင်သို့ ထွက်လာချိန် နောက်ကျသွားရခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်မော့အာ ပြောပြသည်ကို ကြားပြီးနောက် ရှန်ရှောက်ယွမ်နှင့် ဖုမင်ဇယ်တို့မှာလည်း ပြောစရာစကားပင် မရှိအောင် ဖြစ်သွားရလေသည်။

ရှန်ရှောက်ယွမ်က ယခင် သာ့လျန်မင်းဆက်တွင် နေထိုင်စဉ်က နွေဦးရာသီ စာမေးပွဲတွင် စာမေးပွဲဖြေဆိုသူအချို့ ရူးသွပ်သွားသည်ကို ကြားဖူးခဲ့သော်လည်း ရူးသွပ်သွားလျှင်ပင် တခြားသူများ၏ အဖြေလွှာများကို သွားရောက် ဆုတ်ဖြဲခြင်းမျိုး မရှိခဲ့ချေ။ ထို့အပြင် ယနေ့ စာမေးပွဲမှာ နိုင်ငံ့ဝန်ထမ်း စာမေးပွဲမဟုတ်ဘဲ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း အတည်ပြုရန်သာ ဖြစ်ပြီး ဖြေဆိုသူများမှာလည်း ဆရာများ ဖြစ်ကြသည် မဟုတ်ပါလား…… ဤကဲ့သို့သောသူမျိုးက ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်လာမည့်ပုံကို အမှန်တကယ်ပင် နားလည်ရခက်နေတော့သည်။

ဖုမင်ဇယ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်ကြည့်ရတာ ဒီလူက ဖိအားများလို့ မဟုတ်ဘူး၊ အစကတည်းက အရည်အချင်းမရှိဘဲ နေရာဝင်ယူချင်နေတာ။ အဆက်အသွယ်တွေသုံးပြီး အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းဖြစ်အောင် လုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာကနေ ခရိုင်က ရုတ်တရက် စာမေးပွဲစစ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့ သူ မအောင်နိုင်ဘူးဆိုတာ သိသွားပြီး စိတ်ဓာတ်ကျသွားတာ ဖြစ်မယ်"

တကယ်တမ်း အမှန်တရားမှာ ဖုမင်ဇယ် ခန့်မှန်းထားသည်နှင့် သိပ်မကွာခြားလှပေ။ ဟူချောင်တန့်သည် ညီမဖြစ်သူ၏ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းကိစ္စအတွက် နေ့မအားညမနား စဉ်းစားကာ မိသားစုရှိ အဆက်အသွယ် အားလုံးကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ညွှန်ကြားရေးမှူးတုက လုံးဝ လျှော့မပေးဘဲ နောက်ဆုံးတွင် စာမေးပွဲစစ်ဆေးမည့် အစီအစဉ်ကို တိုက်ရိုက် ချပြလိုက်လေသည်။

ဟူချောင်ချင်၏ အရည်အချင်း ဘယ်လောက်ရှိသည်ကို ညီအစ်မနှစ်ယောက် ကိုယ်တိုင် အသိဆုံးပင် မဟုတ်ပါလား။

အစပိုင်းတွင် သူတို့သည် အဆက်အသွယ်များ အသုံးပြုကာ စာမေးပွဲမေးခွန်းများကို ကြိုတင်စုံစမ်းနိုင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သို့မဟုတ်ပါကလည်း စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူများ သို့မဟုတ် အမှတ်ပေးသူများအပေါ် လွှမ်းမိုးမှုတစ်ရပ် ပြုလုပ်ရန် စဉ်းစားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ညွှန်ကြားရေးမှူးတုက ဤကိစ္စများကို ကြိုတင် ကာကွယ်ထားပြီး စာမေးပွဲနှင့် သက်ဆိုင်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်အားလုံးကို သူ၏ ယုံကြည်ရသူများထံ အပ်နှံထားခဲ့သည်။ အဖြေလွှာများကို ပြည်နယ်မှ ဆရာများက ထုတ်ပေးပြီး ပုံနှိပ်ခြင်းကိုလည်း ပြည်နယ်တွင်ပင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူများမှာ ပိုလို့ပင် ပြတ်သားပြီး တခြားဌာနများမှ ငှားရမ်းထားကာ ပညာရေးစနစ်မှ လူများ လုံးဝ မဟုတ်ချေ။

ဟူချောင်ချင်သည် နည်းလမ်းပေါင်းစုံ ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာနည်းလမ်းမှ မကျန်တော့ချေ။ သူမသည် စာမေးပွဲတွင် လုံးဝ အားသာချက်မရှိကြောင်း သိထားသဖြင့် သူမ စာမေးပွဲမအောင်လျှင် ပန်းချီသင်သော ထိုရှန်မော့အာမှာလည်း ပိုလို့ပင် အောင်မြင်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု မိမိကိုယ်ကို နှစ်သိမ့်ထားခဲ့သည်။

အနည်းဆုံးတော့ ရှန်မော့အာကို ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မရစေခဲ့ချေ။

စာမေးပွဲခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ဟူချောင်ချင်သည် ရှန်မော့အာနှင့် စာမေးပွဲခန်း တစ်ခန်းတည်း ကျနေပြီး အဝေးကြီးတွင် မဟုတ်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် မေးခွန်းများဖြေဆိုရင်း ရှန်မော့အာကို တိတ်တဆိတ် အကဲခတ်နေမိသည်။ သူမသည် မေးခွန်းများစွာကို မဖြေဆိုတတ်သော်လည်း ရှန်မော့အာကတော့ စာမေးပွဲစတင်ချိန်မှစပြီး လက်ထဲမှ ဖောင်တိန်ကို မချဘဲ ဖြေဆိုနေလေသည်။ သူမက အဖြေလွှာ၏ သုံးပုံတစ်ပုံသာ ဖြေဆိုပြီးချိန်တွင် ရှန်မော့အာမှာ ဖြေဆိုပြီးသွားကာ အဖြေလွှာ သွားအပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ဟူချောင်ချင်သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့ပြီးနောက် ရှန်မော့အာ၏ လက်ထဲရှိ အဖြေလွှာတွင် အပြည့်အစုံ ဖြေဆိုထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာတွင် လက်ရေးမှာ သပ်ရပ်လှပပြီး ရှင်းလင်းနေလေသည်။ ထိုအခါမှ ဟူချောင်ချင်သည် တစ်ဖက်လူမှာ သူမ ထင်ထားသကဲ့သို့ အပြင်ပန်းသာ ကောင်းပြီး အတွင်းတွင် ဘာမှမရှိသောသူ မဟုတ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။ သူမကိုယ်တိုင်မှာ သေချာပေါက် စာမေးပွဲကျမည်ဖြစ်သော်လည်း တစ်ဖက်လူမှာ အမှန်တကယ်ပင် အောင်မြင်သွားနိုင်ခြေရှိကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် စိတ်ဓာတ်ကျကာ ရူးသွပ်သွားတော့သည်။

သူတို့၃ယောက်သည် ဤကိစ္စကို အနည်းငယ် ဆွေးနွေးလိုက်ကြပြီး ခန့်မှန်းချက်များမှာ အများအားဖြင့် မှန်ကန်နေလေသည်။ လူကို လုံခြုံရေးတပ်ဖွဲ့က ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနေပြီဖြစ်သောကြောင့် သူတို့လည်း လောလောဆယ် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အချိန်လည်း မစောတော့သဖြင့် အားလုံး ဗိုက်ဆာနေကြပြီဖြစ်ကာ ပြည်သူပိုင်စားသောက်ဆိုင်သို့ အမြန်သွားပြီး ထမင်းစားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။

စာမေးပွဲခန်းထဲတွင် အဖြေလွှာဆုတ်ဖြဲခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အလွန် ရှားပါးသော ကိစ္စဖြစ်သဖြင့် ပြည်သူပိုင်စားသောက်ဆိုင်ထဲတွင်ပင် လူများ ဤကိစ္စကို ဆွေးနွေးနေကြသည်ကို သူတို့ ကြားခဲ့ရလေသည်။

သေချာသည်မှာ ဤပြည်သူပိုင်စားသောက်ဆိုင်သည် စာမေးပွဲစစ်ဆေးသည့်နေရာနှင့် သိပ်မဝေးလှဘဲ ထမင်းလာစားသူများထဲတွင် စာမေးပွဲဖြေဆိုသူ အများအပြား ပါဝင်နေခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ပြည်သူပိုင်စားသောက်ဆိုင်ထဲတွင် စာမေးပွဲဖြေဆိုသူများသာမက တခြားစားသုံးသူများကလည်း ကြားရသောအခါ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် မေးခွန်းအချို့ မေးမြန်းကာ အသေးစိတ် သိရှိအောင် လုပ်ကြလေသည်။ အလုပ်ခွင်သို့ဖြစ်စေ၊ အိမ်သို့ဖြစ်စေ ပြန်ရောက်သောအခါ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ သို့မဟုတ် မိသားစုဝင်များအား ဤထူးဆန်းသော သတင်းကို ပြန်လည်ပြောပြကြသည်တွင် တစ်ဆင့်စကား တစ်ဆင့်နားဖြင့် ဤကိစ္စမှာ နေရာအနှံ့သို့ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် နောက်ပိုင်းနှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ဌာနအသီးသီးမှ အလုပ်သမားခေါ်ယူရေး စာမေးပွဲများတွင် ခွန်အားကြီးမားသော လုံခြုံရေးအစောင့်များကို အထူးတလည် တိုးမြှင့်ချထားကာ ကင်းလှည့်စေခဲ့ပြီး စာမေးပွဲစစ်ဆေးသူများကလည်း ဖြေဆိုသူများကို အမြဲမပြတ် စောင့်ကြည့်ကာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရုတ်တရက် ထကာ တခြားသူများ၏ အဖြေလွှာများကို ဆုတ်ဖြဲမည်ကို အပြင်းအထန် ကာကွယ်ခဲ့ကြရလေသည်။

ဤသည်ကား နောက်ပိုင်းမှ ဖြစ်လာမည့် ကိစ္စများပင်။

ခရိုင်အနေဖြင့်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပြဿနာများ ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အဖြေလွှာများကို အမြန်ဆုံး အမှတ်ပေးစေခဲ့ပြီး နှစ်ရက်အကြာတွင် ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ခရိုင်တစ်ခုလုံးတွင် အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း အတည်ပြုမည့် နေရာ နှစ်ဆယ့်တစ်နေရာ ရှိရာ ရှန်မော့အာသည် အဆင့် ၆ ရရှိခဲ့ပြီး အပိုဆု ၅ မှတ် ပေါင်းထည့်လိုက်သောအခါ အဆင့် ၃ သို့ တိုက်ရိုက် ခုန်တက်သွားလေသည်။ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ တရားဝင် အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း နေရာတစ်ခုကို ရရှိသွားခဲ့လေသည်။

ကန်းလိမင်သည် ညွှန်ကြားရေးမှူးတုထံသို့ တိုက်ရိုက် ဖုန်းဆက်ကာ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ရယ်မောပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လောင်တုရာ... ခင်ဗျားက တကယ်ကို အမြော်အမြင်ကြီးပြီး အကင်းပါးတာပဲ။ စာမေးပွဲစစ်တာ ကောင်းတယ်၊ စာမေးပွဲစစ်တဲ့နည်းလမ်းက တကယ်ကို ကောင်းတယ်။ ကိုယ့်အရည်အချင်းနဲ့ကိုယ် ပြောကြတာဆိုတော့ ဘယ်သူကများ နောက်ကွယ်မှာ တရားမျှတမှု မရှိဘူးလို့ ပြောရဲသေးလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့"

ဖုန်းတစ်ဖက်မှ ညွှန်ကြားရေးမှူးတု : "……"

လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကပဲ ခင်ဗျား ဒီလို ပြောခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလေ။

ကန်းလိမင်က ထပ်မေးလိုက်သည်။ "ဟို ဟူဆိုတဲ့တစ်ယောက်က အမှတ်ဘယ်လောက်ရလဲ။ သူ့အဖြေလွှာရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံပဲ ဖြေနိုင်ခဲ့တယ်လို့ ကြားတယ်နော်။ ခင်ဗျားတို့က ရဲဘော်လောင်စွန်း ကတော့ တကယ်ကို အသက်ကြီးလာပြီပဲ။ ဒီလို အရည်အချင်းမျိုးရှိတဲ့သူကို အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းဖြစ်အောင် ကာကွယ်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေတာ ကိုယ့်ပြဿနာကိုယ် ရှာနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အသက်ကြီးမှ နာမည်ပျက်တော့မယ်... အသက်ကြီးမှ နာမည်ပျက်တော့မယ်ဗျာ"

ညွှန်ကြားရေးမှူးတုက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဟူဆိုတဲ့တစ်ယောက် အမှတ်ဘယ်လောက်ရလဲဆိုတော့ သုံးဆယ်ကျော်ပဲ ရတယ်။ နောက်ဆုံးအဆင့်ပဲ"

ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ သူလည်း ရင်ကော့ခေါင်းမော့ နေနိုင်သွားလေပြီ။

လောင်စွန်းနှင့်ပတ်သက်၍ကတော့ ထိုအဘိုးကြီးမှာ ဆေးခွင့် တစ်လခွဲ တိုက်ရိုက်ယူလိုက်ပြီး လတ်တလောတွင် ဗျူရိုသို့ လာရန် မျက်နှာမရှိတော့ဟု ယူဆရသည်။

ပြီးခဲ့သည့် နှစ်ရက်အတွင်း သူတို့သည် မိဘများထံမှ တိုင်ကြားစာများကိုလည်း လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ဟူချောင်ချင်သည် ကျောင်းသားများကို လုံးဝ စာမသင်တတ်ဘဲ အတန်းချိန်တွင် ဖတ်စာအုပ်ကို တစ်ခေါက်ဖတ်ပြပြီးနောက် ကျောင်းသားများကို ကိုယ်ပိုင်စာလေ့လာကာ အိမ်စာများ လုပ်ခိုင်းထားတတ်ကြောင်း၊ ထို့အပြင် အိမ်မှ အပ်ချုပ်အလုပ်များကိုလည်း စာသင်ခန်းထဲသို့ မကြာခဏ ယူလာတတ်ကြောင်း ရေးသားထားကြသည်။

ဤခေတ်ကာလတွင် မိဘများသည် အမှတ်များကို သိပ်ဂရုမစိုက်ကြသော်လည်း ကလေးများကို ကျောင်းတွင် စာလုံးများ၊ သင်္ချာများ ပိုမိုသင်ယူစေချင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဟူချောင်ချင်၏ ဤလုပ်ရပ်များအပေါ် မိဘများစွာက အတော်လေး မကျေမနပ် ဖြစ်နေကြသည်။

ယခင်က မျက်နှာထောက်၍ မပြောရဲခဲ့ကြသော်လည်း ယခုအခါ ဤလူမှာ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း စာမေးပွဲတွင် အမှတ် ၃၀ သာ ရရှိခဲ့ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ မိဘများမှာ ချက်ချင်းပင် မနေနိုင်တော့ချေ။ သူမကိုယ်တိုင်ပင် စာမေးပွဲတွင် အမှတ် ၃၀ သာ ရနိုင်သည်ဆိုမှတော့ ကလေးများ သူမထံတွင် နှစ်အတော်ကြာ သင်ယူခဲ့ပြီး စာလုံးနည်းနည်းမှ မမှတ်မိကြသည်မှာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပေ။

တစ်ဆက်တည်းမှာပင် ဟူချောင်တန့်ကိုပါ တိုင်ကြားသည့် မိဘများလည်း ရှိလာကြသည်။ သူမမှာလည်း ဟူချောင်ချင်နှင့် သိပ်မကွာခြားလှဘဲ အရည်အချင်းညံ့ဖျင်းကာ စာသင်ရာတွင်လည်း ကြိုးစားအားထုတ်မှုမရှိကြောင်း၊ ယောက်ျားဖြစ်သူက ပညာရေးဗျူရိုတွင် ဒုတိယဌာနမှူးအဖြစ် အလုပ်လုပ်နေသဖြင့် ကျောင်းတွင် အလွန် ဗိုလ်ကျနေပြီး ကျောင်းအုပ်ကိုပင် အရေးမလုပ်ကြောင်း ရေးသားထားကြသည်။

ညွှန်ကြားရေးမှူးတုသည် ပညာရေးဗျူရိုအတွင်းရှိ ဂိုဏ်းဂဏဖွဲ့ခြင်းကို အစကတည်းက အလွန် ရွံရှာမုန်းတီးသူဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ယခုတစ်ကြိမ် အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း နေရာတစ်ခုအတွက် နောက်ကွယ်တွင် လူဘယ်နှစ်ယောက် ပါဝင်ပတ်သက်နေသည်ကို မသိနိုင်ချေ။ ဤမမှန်ကန်သော အလေ့အထကို မနှိမ်နင်းပါက ကျန်းပေခရိုင်၏ ပညာရေးစနစ်မှာ မည်သို့ဖြစ်သွားမည်ကို မသိနိုင်တော့သဖြင့် ဤအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဟူညီအစ်မနှစ်ဦး၏ ပြဿနာများကို အသေအချာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်လေတော့သည်။

...

အပိုင်း (၆၂.၂)

နောက်ဆုံးတွင် လူထုက ဟူချောင်ချင်ကို တိုင်ကြားသည့် အခြေအနေများမှာ အခြေခံအားဖြင့် မှန်ကန်ကြောင်း စစ်ဆေးတွေ့ရှိရသည်။ သူမကိုယ်တိုင်က ဆရာတစ်ယောက်ဖြစ်ရန် လိုအပ်သော အသိပညာနှင့် အရည်အချင်း လုံးဝ မရှိသဖြင့် သူမကို တိုက်ရိုက် အလုပ်ထုတ်ပစ်လိုက်လေသည်။ ဟူချောင်တန့်၏ အခြေအနေက အနည်းငယ် ပိုကောင်းသော်လည်း စာသင်ကြားရေး သဘောထားမှာ လုံးဝ မလေးနက်ချေ။ မကြာခဏ နောက်ကျမှလာပြီး စောစောပြန်တတ်ကာ ပုံမှန်သင်ခန်းစာများကို ကိုယ်ပိုင်စာကြည့်ချိန်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်တတ်သဖြင့် ရှင်းရှန်းတပ်ဖွဲ့ မူလတန်းကျောင်းကို ကိုယ်တိုင်စစ်ဆေးပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဟူချောင်တန့်ကိုပါ ပြစ်ဒဏ်မှတ်တမ်းတင်လိုက်လေသည်။

ဟူချောင်တန့်၏ ခင်ပွန်း ယင်းယုံဖေးနှင့် ပတ်သက်လို့တော့ သူသည် အစက အဓိက ဌာနတစ်ခု၏ ဒုတိယဌာနမှူး ဖြစ်သော်လည်း ညွှန်ကြားရေးမှူးတုက ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးစွန်း ဖျားနာ၍ ခွင့်ယူထားသည့် အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အရင်းအမြစ်ကို ဖြတ်တောက်သည့်အနေဖြင့် သူ့ကို တခြားဌာနတစ်ခုသို့ တိုက်ရိုက် ပြောင်းရွှေ့ပစ်လိုက်ပြီး အရေးမပါသော နေရာတွင် သွားထိုင်ခိုင်းထားလိုက်လေသည်။

ကျန်းပေခရိုင် ပညာရေးစနစ်ကြီး တစ်ခုလုံး ဤကိစ္စကြောင့် ကြီးမားသော ပြုပြင်မွမ်းမံမှုကြီး တစ်ရပ်နှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရသည်ကို မဆိုထားနှင့်ဦး၊ ရှန်မော့အာသည် သူမ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း စာမေးပွဲကို အောင်မြင်ချောမွေ့စွာ အောင်မြင်သွားကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ အဖေဖြစ်သူကို ဒီလအတွက် အသားဝယ်ခွင့်လက်မှတ်များ သုံးခိုင်းလိုက်ပြီး မိသားစု သုံးယောက်သား အိမ်တွင် ဖက်ထုပ်လုပ်စားကာ အောင်ပွဲခံလိုက်ကြသည်။ အောင်ပွဲခံပြီးနောက်တွင်လည်း လုပ်စရာရှိသည်များကို ပုံမှန်အတိုင်း ဆက်လုပ်နေကြလေသည်။

တကယ်တမ်းတွင် သူမ ယန်လျိုတပ်ဖွဲ့မှ မထွက်ခွာပါက အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း ဖြစ်သွားပြီးနောက် လစာ အနည်းငယ် ပိုများလာမည်မှလွဲ၍ တခြား အပြောင်းအလဲ ဘာမှ သိပ်ရှိမည် မဟုတ်ပေ။

ရှန်မော့အာမှာ လွန်စွာ တည်ငြိမ်အေးဆေးနေသဖြင့် ယင်းက ရှန်လင်းလင်း၏ လုံးဝ တည်ငြိမ်မှုမရှိခြင်းကို ပိုပေါ်လွင်သွားစေလေသည်။

တခြားအကြောင်းကြောင့် မဟုတ်ပေ။ ရှန်လင်းလင်းသည် အဆင့် ၃၁ သာ ရရှိခဲ့ပြီး အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းဖြစ်ရန် အဆင့် ၁၀ ဆင့်တိတိ ကွာဟနေခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

သူမကဲ့သို့ အထက်တန်းကျောင်းသူတစ်ယောက်က ရှန်မော့အာကို မကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့ရုံသာမက အဆင့် ၂၁ အတွင်းသို့ပင် မဝင်ခဲ့ပေ။ ရှန်လင်းလင်းမှာ နေ့ခင်းကြောင်တောင် လူပုံအလယ်တွင် အဝတ်အစားများ ချွတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရှက်ရွံ့စရာကောင်းသည်ဟု ခံစားရပြီး နေ့စဉ် အပြင်ထွက်တိုင်း တခြားသူများက သူမကို နောက်ကွယ်မှ အတင်းပြောနေကြသည်ဟု ထင်မြင်ကာ လူများကို ခေါင်းမော့ပြီး မကြည့်ရဲတော့ချေ။

သူမသည် ရှန်မော့အာက သူမရှေ့တွင် လာရောက်ကြွားဝါမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေမိသလို၊ ရှန်မော့အာက လုံးဝ မကြွားဝါဘဲ တည်ငြိမ်နေသည့် ပုံစံကိုလည်း အလွန် မုန်းတီးနေမိသည်။ နေ့စဉ် ရှန်မော့အာကို မြင်တိုင်း မျက်စိစပါးမွေးစူးနေလေတော့သည်။

ထို့အပြင် စာမေးပွဲရလဒ်များ ထွက်လာကတည်းက ကျန်းကျွင့်လျန်ကလည်း သူမအပေါ် အလွန် အေးစက်နေခဲ့သည်။ စကားလုံးကြမ်းကြမ်းများ မပြောဆိုသော်ငြားလည်း သူမ စာမေးပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေချိန်ကကဲ့သို့ သူမအပေါ် ချိုသာစွာ မဆက်ဆံတော့သည်ကို ရှန်လင်းလင်း သိသိသာသာ ခံစားနေရလေသည်။

အဖက်ဖက်မှ လှုံ့ဆော်မှုများကြောင့် ရှန်လင်းလင်းသည် ဤကာလအတွင်း အလွန် ဒေါသထွက်လွယ်နေလေသည်။ သူမသည် ရှက်ရွံ့သဖြင့် လူများကို မတွေ့ရဲသလို စိတ်ခံစားချက်ကလည်း အလွန် ကြမ်းတမ်းနေသည်။ ထင်ရှားသော လက္ခဏာမှာ စာသင်ချိန်တွင် ဒေါသအလွန်ကြီးပြီး အကြောင်းမရှိ အကြောင်းရှာကာ လူများကို ဆဲရေးတိုင်းထွာနေတတ်ခြင်းပင်။

ချန်ထောင်က သူမကို ခေါ်ပြီး နှစ်ကြိမ်သုံးကြိမ်ခန့် စကားပြောခဲ့ပြီး နောက်ကွယ်တွင် ရှန်မော့အာနှင့်လည်း တီးတိုးတိုင်ပင်ကာ ရှန်လင်းလင်းမှာ ဟူချောင်ချင်ကဲ့သို့ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း စာမေးပွဲကြောင့် စိတ်ထိခိုက်ပြီး ရူးသွားမည်ကို စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။

သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ပညာရေးဗျူရိုက ခရိုင်တစ်ခုလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် ပြုပြင်မွမ်းမံမှု လုပ်ငန်းစဉ်များကို အလျင်အမြန် စတင်ခဲ့ပြီး ဟူညီအစ်မနှစ်ဦးအပေါ် အရေးယူထားသည့် အခြေအနေများကိုပါ ထုတ်ပြန်ကြေညာလိုက်လေသည်။ ဤကိစ္စ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် ဖြစ်ဟန်တူသည်။ ရှန်လင်းလင်းမှာ လျင်မြန်စွာပင် ပုံမှန်အခြေအနေသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီး စာသင်ချိန်တွင်လည်း လူများကို မဆဲရဲတော့ချေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤကဲ့သို့ ပြဿနာဖြစ်နေချိန်တွင် ကျောင်းသားမိဘများက ခရိုင်သို့ တိုင်ကြားလိုက်မည်ဆိုပါက သေချာပေါက် ကောင်းကျိုးတစ်ခုမျှ ရရှိလိမ့်မည် မဟုတ်သည်ကို သိထားသောကြောင့်ပင်။

ထိုအချိန်မှာပင် ရှန်မော့အာသည် ချန်ကျားဟွာထံမှ ဒုတိယမြောက် စာတစ်စောင်ကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။ ယင်းမှာ အရေးပေါ်စာတစ်စောင်ဖြစ်ပြီး နောက်အပတ်တွင် နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးစက်ရုံ၏ အမှတ် ၉ အလုပ်ရုံ တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းအဖွဲ့မှ လူများ ကျန်းပေခရိုင်သို့ ရောက်ရှိလာမည်ဖြစ်ကြောင်း ရေးသားထားလေသည်။

ရှန်မော့အာ ဤစာကို လက်ခံရရှိချိန်တွင် ခရိုင်ပညာရေးဗျူရိုမှ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း အတည်ပြုစာတမ်း ကျလာသည်မှာ ၃ ရက် ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ပုံမှန်ဆိုလျှင် သည်လောက် မြန်ဆန်မည် မဟုတ်သော်လည်း ယခုနှစ်က ထူးခြားသော အခြေအနေဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလား။ ခရိုင်ပညာရေးဗျူရိုက နောက်ထပ် ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ ထပ်မံပေါ်ပေါက်လာမည်ကို အလွန်စိုးရိမ်သဖြင့် လုပ်ငန်းစဉ်အားလုံးကို အလျင်အမြန် လုပ်ဆောင်ခဲ့ပြီး အချိန်အနည်းငယ်မျှပင် မနှောင့်နှေးစေဘဲ ပြဿနာများကို ဓားထက်ထက်ဖြင့် ဖြတ်ချလိုက်သကဲ့သို့ စာတမ်းများကို အမြန်ဆုံး ထုတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်မော့အာသည် ချန်ကျားဟွာ၏ စာကိုကိုင်ကာ ကန်းလိမင်ထံသို့ သွားရောက်တွေ့ဆုံချိန်တွင် ကန်းလိမင်မှာ မိမိနားကိုပင် ပြန်လည်သံသယဖြစ်သွားရလေသည်။ 'ဘာ၊ ဘာ ပြည်နယ်မြို့တော် ပန်းထိုးစက်ရုံက အမှတ် ၉ အလုပ်ရုံတဲ့လဲ။ သူတို့က မင်းကို အလုပ်ရုံ ဒုတိယမှူးအဖြစ် ခန့်အပ်လောက်တယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ။ မင်းက အခုလေးတင်မှ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း ဖြစ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား'

နောက်ဆုံးစာကြောင်းတွင် သူက မနေနိုင်ဘဲ အသံကို မြှင့်လိုက်မိသည်။

ရှန်မော့အာက နားရွက်ကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး အပြုံးလေးနှင့် ပြောရတော့သည်။ “ကျွန်မက တကယ်ပဲ အခုလေးတင်မှ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း ဖြစ်ထားတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အရင်က နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးစက်ရုံကလည်း ကျွန်မကို သေချာတဲ့ အကြောင်းပြန်ကြားစာ မပေးခဲ့ဘူးလေ။ ကျွန်မက မသေချာသေးတဲ့ အလုပ်ရုံ ဒုတိယမှူးနေရာ တစ်ခုအတွက်နဲ့ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း မလုပ်ဘဲ နေလိုက်လို့မှ မရတာ၊ ဟုတ်တယ်မလား။ အခုတော့ သူတို့ အတွင်းရေးကိစ္စတွေ ရှင်းလင်းသွားပြီ ထင်ပါတယ်။ အလုပ်ရုံမှူး ချန်ကျားဟွာက စာထဲမှာ ကျွန်မကို ပြောထားတယ်။ စက်ရုံက လုပ်ငန်းတစ်ခုလုံးကို တာဝန်ယူဖို့ အလုပ်ရုံမှူး တစ်ယောက်ကို သေချာပေါက် စေလွှတ်မယ်တဲ့။ ပြီးတော့ အလုပ်ရုံ ဒုတိယမှူး နှစ်ယောက် ထားရှိမယ်။ တစ်ယောက်က ဝယ်ယူရေးနဲ့ အရောင်းပိုင်းကို တာဝန်ယူပြီး နောက်တစ်ယောက်က အလုပ်ရုံရဲ့ လုပ်ငန်းပိုင်းကို တာဝန်ယူရမယ်တဲ့။ ဝယ်ယူရေးနဲ့ အရောင်းပိုင်း တာဝန်ခံကိုတော့ ပြည်နယ်မြို့တော်ကနေ တိုက်ရိုက် စေလွှတ်လောက်တယ်။ အလုပ်ရုံ လုပ်ငန်းပိုင်း တာဝန်ခံကတော့ သေချာပေါက် ကျွန်မပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်တဲ့'

ကန်းလိမင် : "……"

ယခုအချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ခံစားချက်များမှာ အလွန် ရှုပ်ထွေးနေလေသည်။ ဤသို့ ဖြစ်လာမည်ကို ကြိုသိခဲ့ပါက ခရိုင်ပညာရေးဗျူရို၏ ဤနေ့စားခန့်ဆရာများကို အမြဲတမ်းဝန်ထမ်းအဖြစ် အတည်ပြုသည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ထားလိုက်မည်ဆိုလျှင် ရှန်မော့အာ ကိုယ်တိုင်ပင် ဤအမြဲတမ်းဝန်ထမ်း အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်လိုက်မည် မဟုတ်ပါလား။

အချိန်အတော်ကြာ ပြဿနာရှာပြီးနောက် မိမိ၏ အလုပ်ကိုပါ ဆုံးရှုံးသွားရသော ဟူချောင်ချင်သာ ဤကိစ္စကို သိသွားပါက မည်သို့ ခံစားရမည်ကို မသိနိုင်တော့ချေ။

သို့သော် ဤကိစ္စတွင် ရှန်မော့အာက စောစောစီးစီး မပြောခဲ့ခြင်းကို အပြစ်တင်လို့ မရကြောင်း ကန်းလိမင်လည်း သိထားလေသည်။ နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးစက်ရုံက သူတို့ကဲ့သို့သော တောင်ကြားအရပ်ဒေသသို့ လာရောက်ကာ အမှတ် ၉ အလုပ်ရုံ တည်ဆောက်မည်ဆိုသည့် ကိစ္စမျိုးကို ရှန်မော့အာက နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးစက်ရုံ၏ စာကို ယူမလာခဲ့ပါက သူကိုယ်တိုင်ပင် ယုံကြည်ရဲလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ထိုစက်ရုံမှာ နိုင်ငံခြားငွေ ရှာဖွေပေးနေသည့် နာမည်ကြီး လုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူတို့သာ စက်ရုံခွဲတစ်ခု တည်ဆောက်မည်ဆိုလျှင် ပြည်နယ်တစ်ခုလုံးရှိ ခရိုင်ကြီးငယ် ရာပေါင်းများစွာက အလုအယက် ကြိုးပမ်းကြမည်မှာ သေချာလှသည်။ အလုပ်ရုံတစ်ခု တည်ဆောက်မည် ဆိုလျှင်ပင် အမှန်အတိုင်း ပြောရပါက ကန်းလိမင်အနေဖြင့် နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံများက အလုပ်ရုံများကို မိုင်ရာနှင့်ချီ ဝေးကွာသော နေရာများတွင် တည်ဆောက်နိုင်သည်ကို ယခင်က မသိခဲ့ပေ။ သို့သော် အလုပ်ရုံတစ်ခု တည်ဆောက်မည်ဆိုလျှင်ပင် မြို့နယ်အသီးသီးက အလွန် သဘောတူလိုလားကြမည်မှာ သေချာလှသည်။ အရွယ်အစား မည်မျှပင်ရှိစေကာမူ ဒေသခံစီးပွားရေးကို အနည်းနှင့်အများတော့ သေချာပေါက် တိုးတက်လာစေမည် မဟုတ်ပါလား။

ကောင်းကင်မှ မုန့်ကျလာသကဲ့သို့သော ဤကိစ္စမျိုးသည် မည်သူ့ခေါင်းပေါ် ကျလာသည်ဖြစ်စေ အချိန်အတန်ကြာ အံ့ဩမှင်တက်သွားစေမည်မှာ သေချာသည်။ အကယ်၍ နောက်ဆုံး အတည်မပြုရသေးပါက ကန်းလိမင်ကိုယ်တိုင် ရှန်မော့အာ၏ နေရာတွင် ရှိနေမည်ဆိုလျှင်လည်း အပြင်သို့ ထုတ်ပြောလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ တကယ်လို့များ မအောင်မြင်ခဲ့ရင်ရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ထို့အပြင် ထိုကဲ့သို့ ဖြစ်လာနိုင်ခြေကလည်း အလွန် ကြီးမားနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

အမှန်တကယ် အောင်မြင်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ခဲ့ချေ။ ထို့အပြင် ဤအလုပ်ရုံကို သူတို့၏ လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့တွင် တည်ဆောက်မည်တဲ့…… ကန်းလိမင် ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားသည်။ မှန်သည်။ ရှန်မော့အာက အစောပိုင်းတွင် နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးစက်ရုံဘက်နှင့် သဘောတူထားသည်မှာ အလုပ်ရုံကို သူတို့ လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့တွင် တည်ဆောက်ရန်ဟု ပြောခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ကောင်းကင်မှ ကျလာသော ဤမုန့်ကြီးမှာ တကယ်တော့ သူ့ခေါင်းပေါ်သို့ ကျလာခြင်းပင်။

ကန်းလိမင်က မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီအလုပ်ရုံက နောက်ပိုင်းကျရင် နိုင်ငံခြားပို့ကုန်တွေကို အဓိက ထုတ်လုပ်မယ်၊ ပြီးတော့ ငါတို့ တပ်ဖွဲ့ရဲ့ အထည်အလိပ်စက်ရုံကလည်း ကုန်ကြမ်းပံ့ပိုးပေးတဲ့ စက်ရုံဖြစ်လာအောင် နည်းလမ်းရှာလို့ ရမယ်လို့ မင်းပြောတာလား။ ဒါက၊ အာ.. ဒါက သေချာပေါက် ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ တပ်ဖွဲ့ရဲ့ အထည်အလိပ်စက်ရုံက နည်းပညာရော စက်ကိရိယာတွေပါ မကောင်းဘူးလေ။ ငါတို့ စက်ရုံက ထုတ်တဲ့ အထည်တွေက တော်တော်လေး ကြမ်းတမ်းတဲ့ ချည်ထည်တွေနဲ့ စပ်ထည်တွေပဲ ရှိတာ။ နိုင်ငံခြားပို့မယ့် ပန်းထိုးအထည်တွေ ထုတ်လုပ်ဖို့ ငါတို့မှာ စွမ်းဆောင်ရည်မှ မရှိတာ”

ရှန်မော့အာက တည်ငြိမ်စွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ အမှတ် ၉ အလုပ်ရုံက ကျွန်မတို့ တပ်ဖွဲ့မှာ ရှိနေတာဆိုတော့ ကျွန်မတို့ တပ်ဖွဲ့ရဲ့ အထည်အလိပ်စက်ရုံက သဘာဝအတိုင်းကို အားသာချက် ရှိနေတယ်။ နည်းပညာနဲ့ စက်ကိရိယာ ပြဿနာတွေကို ခရိုင် ဒါမှမဟုတ် မြို့တော်အဆင့်ကနေ အကူအညီတောင်းပြီး ဖြေရှင်းဖို့ နည်းလမ်းရှာလို့ ရပါတယ်။ ဒီအခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး အထည်အလိပ်စက်ရုံရဲ့ ထုတ်လုပ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်ကို မြှင့်တင်လိုက်မယ်ဆိုရင် အထည်အလိပ်စက်ရုံကလည်း တိုးတက်မှု အခွင့်အလမ်းသစ်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရနိုင်ပါတယ်'

ကန်းလိမင်၏ မျက်ဝန်းများ အရောင်လက်သွားပြီး ပြုံးလျက် ရှန်မော့အာကို လက်ညှိုးထိုးပြကာ “လူငယ်တွေရဲ့ ဦးနှောက်က တကယ်ကို လျင်မြန်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ခရိုင်နဲ့ မြို့တော်ဆီကနေ ရန်ပုံငွေနဲ့ စက်ကိရိယာတွေ တောင်းရတာက အဲဒီလောက် မလွယ်ကူဘူးလေ”

ရှန်မော့အာက သတိပေးလိုက်သည်။ “အခုအချိန်က အထည်အလိပ်စက်ရုံအကြောင်း စဉ်းစားရမယ့် အချိန်မဟုတ်သေးပါဘူး။ အရေးအကြီးဆုံးက အမှတ် ၉ အလုပ်ရုံကို လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့မှာ ဘယ်လိုဆက်ထားမလဲဆိုတာပဲ။ တကယ်လို့ ခရိုင်က တခြားအတွေးမျိုး ဝင်လာပြီး ဥပမာ- ခရိုင်မြို့ပေါ်မှာ မြေတစ်ကွက် သတ်မှတ်ပေးမယ်ဆိုရင်……”

ကန်းလိမင် : 'အဲဒါတော့ လုံးဝ မဖြစ်ဘူးလေ'

သူ့ခေါင်းပေါ်သို့ ကျလာသည့် မုန့်ကို တခြားသူများကို မည်သို့ အလုခံနိုင်ပါမည်နည်း။

ကန်းလိမင်က ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပြီး “ကောင်းပြီ၊ နောက်မှ ပန်းထိုးစက်ရုံက လူတွေ ရောက်လာရင် ငါတို့ အတူတူ ခရိုင်ကို သွားကြတာပေါ့။ မင်း ပြန်သွားပြီး ပြင်ဆင်စရာရှိတာတွေကို အရင် ပြင်ဆင်ထားလိုက်။ အဓိက ဦးဆောင်မှာက ပန်းထိုးစက်ရုံဘက်က ဆိုပေမယ့် ငါတို့ဘက်ကလည်း စိတ်ထဲမှာ အသေအချာ သိထားရမယ်၊ ကဏ္ဍပေါင်းစုံအတွက် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိထားရမယ်။ ငါ အရင်ဆုံး ခရိုင်ကို သွားပြီး ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကုကို ဒီကိစ္စအကြောင်း သွားသတင်းပို့လိုက်ဦးမယ်။ မြို့တော်ဘက်က ငါတို့ဆီကနေ ကြားဖြတ်လုသွားမှာကိုလည်း ကာကွယ်ထားရမယ်လေ”

ရှန်မော့အာ : 'ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင်တော့ အတွင်းရေးမှူးပဲ ပင်ပန်းခံလိုက်ပါဦး'

ကန်းလိမင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “ဒီလိုမျိုး ပင်ပန်းရတာကို ငါက ပိုတောင် များများ လိုချင်သေးတယ်”

ရှန်မော့အာသည် ကန်းလိမင်ကို မီးမွှေးပေးလိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်ရောစိတ်ပါ ပေါ့ပါးစွာဖြင့် ယန်လျိုတပ်ဖွဲ့သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။ လမ်းကြုံ၍ စားသောက်ကုန် အရောင်းဆိုင်မှ ကူပွန်လက်မှတ်မလိုသော ဝက်ကလီစာ အနည်းငယ်ကို ဝယ်ယူခဲ့ပြီး အိမ်ရောက်သောအခါ ဟင်းရည်ကျိုချက်လိုက်သည်။

ဖုမင်ဇယ်သည် ပန်းထိုးစက်ရုံကိစ္စကို သိထားပြီးဖြစ်သဖြင့် သူလည်း အလွန် အံ့ဩနေမိသည်။ သူ၏ ဇနီးသည် လက်မှုပညာ ကောင်းမွန်ကြောင်း၊ သူမ လက်ဖြင့် ဖာထေးထားသော အဝတ်အစားများရှိ အဖာအထေးများမှာ လုံးဝ မသိသာဘဲ ချုပ်ကြောင်းတို့မှာလည်း အလွန် သပ်ရပ်ကြောင်းကို သူ သိထားသည်။ ထို့အပြင် သူမက ပန်းထိုးတတ်ကြောင်း ပြောဖူးသည်။ အင်း... စောစီးစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့ပြီး အရည်အချင်းစုံလင်လှသော သူ၏ ယောက္ခမကြီးထံမှ သင်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖုမင်ဇယ်အနေဖြင့် သူမ၏ ပန်းထိုးပညာမှာ ပန်းထိုးစက်ရုံက ဤအကြောင်းပြချက်ဖြင့် ကျန်းပေခရိုင်တွင် အလုပ်ရုံတစ်ခု အမှန်တကယ် တည်ဆောက်မည့် အဆင့်အထိ ရောက်ရှိနေလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ ထင်မှတ်မထားခဲ့ချေ။

“ဒါဆို ကိုတို့ တပ်ဖွဲ့ရုံးဝင်းထဲမှာ သွားနေရတော့မယ့်ပုံပဲ” ဖုမင်ဇယ်က မီးဖိုထဲသို့ သစ်သားတုံးတစ်တုံး ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ပြုတ်ထားသော ဝက်အသည်းများကို အချပ်ပါးပါးလေးများ လှီးဖြတ်နေသည့် ရှန်မော့အာကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ရှန်မော့အာက ဝက်အသည်းတစ်ချပ်ကို ကောက်ယူကာ ဖုမင်ဇယ်၏ ပါးစပ်နားသို့ ကပ်ပေးလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ “မြည်းကြည့်မလား”

ဖုမင်ဇယ်သည် ကြက်သွန်မြိတ်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးနေသော သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများဖြင့် ကိုင်ထားသည့် အညိုရောင် ဝက်အသည်းတစ်ချပ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ဟကာ ဝက်အသည်းကို ယူစားလိုက်ပြီး “အင်း... အရမ်း မွှေးတာပဲ”

ရှန်မော့အာက လက်ချောင်းများကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး သူ့ကို တစ်ချက် စောင်းကြည့်လိုက်ကာ ကိုယ်ကိုလှည့်ပြီး ဝက်အသည်းကို ဆက်လှီးနေရင်း သူ အစောပိုင်းက မေးခဲ့သည့် မေးခွန်းကို ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “ကျွန်မ အတွင်းရေးမှူးကန်း အရင်က ဖိတ်ခေါ်ထားတာကို လက်ခံပြီး တပ်ဖွဲ့အလယ်တန်းကျောင်းကို ပြောင်းပြီး တစ်နှစ်လောက် ပန်းချီသွားသင်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ကျောင်းထဲမှာ သင့်တော်တဲ့ မျိုးစေ့ကောင်းလေးတွေ ရှိမရှိ အလိုက်သင့် သွားရွေးကြည့်လို့ရတာပေါ့။ အလုပ်ရုံဘက်မှာတော့ ကျွန်မက ပုံစံဒီဇိုင်းနဲ့ နည်းပညာကိုပဲ ထုတ်ပေးမှာ။ အဲဒါက ကျွန်မက ပန်းထိုးသမားတစ်ယောက်အဖြစ် ပင်ပင်ပန်းပန်း ဆက်လုပ်ရမယ်လို့ ဆိုလိုတာ မဟုတ်ဘူးလေ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ပထမနှစ်မှာတော့ အားလုံးက ကျောက်ခဲတွေကို စမ်းသပ်ပြီး မြစ်ကိုဖြတ်ကူးရသလိုမျိုးပဲ။ အရေးအကြီးဆုံးက အလုပ်ရုံကို အသက်ဝင်လာအောင် လုပ်ပြီး လူတွေကို လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးဖို့ပဲ”

ပန်းထိုးအလုပ်ဆိုသည်မှာ သာမန်အလုပ်မဟုတ်ဘဲ လိုအပ်ချက်အလွန်များသည့် ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ရှန်မော့အာလည်း လေ့လာကြည့်ဖူးသည်။ ဒေသတွင်းတွင် ပန်းထိုးတတ်သူများ ရှိသော်လည်း မများပြားလှပေ။ လက်ရာကောင်းမွန်သူများမှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်သော သက်ကြီးရွယ်အိုများသာ ဖြစ်ကြပြီး ငယ်ရွယ်သူများကတော့ အလွန်ဆုံး အပေါ်ယံမျှသာ တတ်မြောက်ထားကြသည်။ အလွန်ဆုံး ထိုသူများကို ရွေးချယ်ထုတ်ယူမည် ဆိုလျှင်ပင် သင်ယူပြီး တိုးတက်လာစေရန် အချိန်တစ်ခု လိုအပ်ဦးမည်။

အလယ်တန်းကျောင်းမှ ကျောင်းသားများနှင့် ပတ်သက်လို့တော့ သူမက တစ်နှစ်ခန့် စာသင်ပေးပြီးနောက် မျိုးစေ့ကောင်းတချို့ကို ရွေးချယ်ကာ သင်တန်းပေးလိုက်မည်ဆိုပါက တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို အမှတ် ၉ အလုပ်ရုံသို့ ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်စေနိုင်သည်။ အလုပ်ရုံတွင် ပန်းချီအခြေခံရှိသူများကို လိုအပ်လေသည်။ တခြားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမှာတော့ ဆရာများ ဖြစ်လာနိုင်ပြီး လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့အတွက် အခြေခံ ပန်းချီစွမ်းရည်ရှိသော ကျောင်းသားများကို ဆက်လက် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးနိုင်မည်။

ဖုမင်ဇယ်က ခဏလောက် စဉ်းစားလိုက်ပြီး “ဒါဆို ကိစ္စတွေ အတည်ဖြစ်သွားရင် ကိုတို့တွေ တပ်ဖွဲ့ရုံးကို သွားပြီး အိမ်ငှားမယ့်သူ ရှိမရှိ သွားရှာကြတာပေါ့”

သူက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ “နှမြောစရာတော့ ကောင်းတယ်။ ကိုတို့ ဒီအိမ်လေးကို ဆောက်ပြီးတာ သိပ်မကြာသေးဘူးလေ”

ရှန်မော့အာက လှီးဖြတ်ထားသော ဝက်အသည်းများကို ပန်းကန်ထဲသို့ သွက်လက်စွာ ထည့်လိုက်ပြီး အိုးအဖုံးကို လှန်ကာ အိုးထဲတွင် ကျိုချက်နေသော တို့ဟူးဟင်းရည်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အငွေ့တလူလူ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဟင်းရည်များ အပြည့်အဝ စိမ့်ဝင်နေသော တို့ဟူး၏ မွှေးရနံ့က နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။ သူမက ယောက်မဖြင့် အိုးအောက်ခြေကို မွှေလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ “နှစ်သစ်ကူးပြီးမှပဲ သွားကြတာပေါ့။ ကျွန်မတို့ ဒီမှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နှစ်သစ်မကူးရသေးဘူးလေ”

ဖုမင်ဇယ်က သူမကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်လေတော့သည်။ “အင်း... အရင်ဆုံး နှစ်သစ်ကူးကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ဖြတ်သန်းကြတာပေါ့”

...