အခန်း (၇၉-၈၀)

အပိုင်း (၇၉)

ကျိုးမန်ခန်းသည် ကျိုးကျောက်တိက သည်လို မေးလာလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့ချေ။ အမြဲတမ်း ကျောင်းတွင်သာ နေထိုင်ရသဖြင့် အသားအရေ ဖြူဝင်းလာပြီး ယခင်ကလောက် မပိန်လှီတော့သော ကောင်မလေးကို ကြည့်ရင်း သူ့မှာ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားတော့သည်။

လက်တွေ့ကျကျ တွေးကြည့်လျှင်တော့ ခွင့်ပြုလို့မရပေ။

အိမ်ခွဲနေခြင်းဆိုသည်မှာ အိမ်ထောင်ကျပြီး မိမိ၏ ကိုယ်ပိုင်မိသားစုလေး ရှိလာပြီးနောက်မှသာ လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စဖြစ်သည်။ အလွန်ဆုံး အရွယ်ရောက်ပြီး မိမိကိုယ်တိုင် ရပ်တည်နိုင်မှသာ ဖြစ်နိုင်မည်။ သို့သော် ကျိုးကျောက်တိသည် ယခုမှ အသက် ၁၀ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်သာ ရှိသေးသည်။ ယခုအခါ ကျောင်းက သူမ၏ ကျောင်းလခနှင့် စားစရိတ်ကို ဖြေရှင်းပေးနိုင်သည်ဆိုလျှင်ပင် ကျောင်းပိတ်ရက်များ ရှိသေးသည် မဟုတ်ပါလား။

နေရာထိုင်ခင်းက ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ တပ်ဖွဲ့က လူဦးရေအလိုက် ခွဲဝေပေးသော စားနပ်ရိက္ခာများက လောက်ငှမည်လား ဆိုသည်ကလည်း ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် နေထိုင်စားသောက်ရေး ပြဿနာကို ဖြေရှင်းနိုင်လျှင်ပင် ရာသီဥတုအလိုက် လိုအပ်သော အဝတ်အစားများနှင့် နေ့စဉ်ဘဝအတွက် အသေးအမွှား လိုအပ်ချက်များကိုကော... အသက် ၁၀ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်က ဤအရာအားလုံးကို ဘယ်ကနေ ရနိုင်ပါမည်နည်း။

တပ်ဖွဲ့အနေဖြင့် သူမကို ထောက်ပံ့ကြေးပေးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူမ၏ ဖခင်အရင်းက ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလား။ အကယ်၍ သူမတွင် မိဘနှစ်ပါးစလုံး မရှိတော့ပါက တပ်ဖွဲ့က အနည်းငယ် ထောက်ပံ့ပေးသည်မှာ သဘာဝကျသော်လည်း သူမတွင် မိသားစုရှိနေသေးသောကြောင့် တပ်ဖွဲ့က ထောက်ပံ့ပေးမည်ကို တပ်ဖွဲ့ဝင်များကလည်း သဘောတူမည် မဟုတ်ပေ။ သို့ဆိုလျှင် သူမတွင် ငွေမရှိသဖြင့် ဘဝရပ်တည်ရန် အလွန်ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် အိမ်ခွဲနေခြင်းကို မိဘလူကြီးများက သဘောတူရန် လိုအပ်သည်။ ကျိုးရှောင်ရွှမ်းကလည်း စောစောက ပြောခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သူမသည် ဤအရွယ်တွင် အလုပ်လုပ်နိုင်နေပြီ၊ အသက်အနည်းငယ် ပိုကြီးလာပါက အလုပ်လုပ်ကာ ငွေရှာနိုင်ပြီး ယောက်ျားပင် ပေးစားလို့ ရပြီဖြစ်သည်။ ကျိုးရှောင်ရွှမ်းသည် နောင်နှစ်အနည်းငယ်အကြာတွင် သမီးဖြစ်သူကို ပေးစားပြီး တင်တောင်းငွေ ရယူလိုသောကြောင့် အိမ်ခွဲနေခြင်းကို သဘောတူလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျိုးမန်ခန်း အနည်းငယ် အခက်တွေ့သွားသည်။ "ကလေး... ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးထင်တယ်..."

ကျိုးကျောက်တိက သူ့စကားကို အလောတကြီး ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကြီး... တပ်ဖွဲ့က သမီးကို နေစရာနေရာလေးတစ်ခု ပေးပြီး လူဦးရေအလိုက် ရမယ့် စားနပ်ရိက္ခာကို သမီးကို ခွဲပေးရင် ရပါပြီ။ နွေရာသီနဲ့ ဆောင်းရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်တွေမှာ သမီး ကြွေထည်စက်ရုံကို သွားပြီး အလုပ်သင်လုပ်လို့ ရပါတယ်။ အတန်းပိုင်ဆရာမက သမီးကို အလုပ်ရအောင် အကြံပြုပေးမယ်လို့ ပြောပါတယ်။ သမီးကိုယ်တိုင် ပိုက်ဆံရှာနိုင်အောင် ကြိုးစားမှာပါ။ တပ်ဖွဲ့ဆီက ပိုက်ဆံမတောင်းပါဘူး"

ဤသို့လည်း မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ကျိုးမန်ခန်း ပြောချင်သော်လည်း ရှန်မော့အာက စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ ရှန်မော့အာက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကြီး... တပ်ဖွဲ့ရုံးခန်းရဲ့ အနောက်ဘက်မှာ အခန်းလွတ် တချို့ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား။ ကျိုးကျောက်တိကို တစ်ခန်း ငှားပေးလိုက်လို့ ရပါတယ်။ အဲဒီနေရာကနေ လင်းခိုင်ချန်တို့ကိုပါ အနီးကပ် ကြီးကြပ်ပေးလို့ ရတာပေါ့။ အရင်က တော်လှန်ရေးကော်မတီက ကျွန်မတို့ တပ်ဖွဲ့က မြေရှင်နဲ့ လူဆိုးစာရင်းဝင်တွေကို ကြီးကြပ်တာ အားနည်းတယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ အခု လူတစ်ယောက်ကို အနီးကပ် ကြီးကြပ်ဖို့ စီစဉ်လိုက်တာကလည်း အရေးယူဆောင်ရွက်မှု တစ်ခုပါပဲ"

ခဏရပ်ပြီးနောက် ရှန်မော့အာက ဆက်ပြောသည်။ "ကျိုးကျောက်တိရဲ့ နေထိုင်စားသောက်ရေး ပြဿနာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကြွေထည်စက်ရုံမှာ သူ အလုပ်သင်လုပ်ပြီး ထောက်ပံ့ကြေး နည်းနည်းပါးပါး ရှာနိုင်ပါတယ်။ ပန်းထိုးစက်ရုံ စပြီးလည်ပတ်ရင်လည်း သူမက ပန်းထိုးပုံစံတွေ ကူဆွဲပေးနိုင်တယ်။ သူ့မှာ အခြေခံရှိတော့ အလုပ်နည်းနည်းပါးပါး ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို လစာ မပေးပေမယ့် အဲဒီအချိန်ကျရင် ပစ္စည်းတွေအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး သူ့ကို ထောက်ပံ့ကြေးအဖြစ် ပေးလိုက်မယ်။ ဒါဆိုရင် အခြေခံ လူနေမှုဘဝအတွက် ပြဿနာ မရှိနိုင်ပါဘူး"

အစက ကျိုးကျောက်တိ အိမ်ခွဲနေချင်သည်ဟု ပြောသောအခါ ကျိုးရှောင်ရွှမ်းက ကလေးတစ်ယောက်၏ စိတ်ကူးယဉ်မှု သက်သက်သာဖြစ်သည်ဟု ထင်ထားခဲ့သည်။ ကျိုးမန်ခန်းက သူတို့ကို ကြည့်မရဖြစ်နေကြောင်း သိသဖြင့် သူ လုံးဝ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။

စဉ်းစားကြည့်လေ။ ဒီလောက် အဓိပ္ပာယ်မဲ့တဲ့ တောင်းဆိုမှုကို ကျိုးမန်ခန်းက ဘယ်လိုလုပ် သဘောတူမှာလဲ။

ယခု ရှန်မော့အာ၏ စကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးရှောင်ရွှမ်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ နေစရာနေရာလည်း စီစဉ်ပေးပြီး နေထိုင်စားသောက်ရေး ကုန်ကျစရိတ်ကိုလည်း ဖြေရှင်းပေးမည်တဲ့လား။ သည်လို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ် ကလေးတစ်ယောက်က ကိုယ်တိုင်ပင် ငွေရှာနိုင်ပုံရနေသည်...။ ကျိုးရှောင်ရွှမ်း ချက်ချင်းပင် လက်မခံနိုင်တော့ပေ။

"ဒီကမ္ဘာမှာ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ဘယ်မှာရှိလို့လဲ။ ငါတောင် မသေသေးဘူး။ ကောင်မလေး တစ်ယောက်က ဘာကိစ္စနဲ့ အိမ်ခွဲနေရမှာလဲ။ ငါ သဘောမတူဘူး"

ဒီကောင်မလေးက ကြွေထည်စက်ရုံမှာ အလုပ်သင်လုပ်ပြီး ငွေရှာနိုင်တယ်ဆိုရင် အိမ်မှာနေရင်း သူမ ရှာတဲ့ငွေကလည်း သူ့ငွေပဲ မဟုတ်လား။

ပြီးတော့ ပန်းထိုးစက်ရုံက ပန်းထိုးပုံစံတွေကနေ ငွေပဲရရ၊ ပစ္စည်းပဲရရ အဲဒါတွေအားလုံးကလည်း သူ့အတွက်ပဲ မဟုတ်လား။

ကျိုးရှောင်ရွှမ်းသည် မိမိကိုယ်ကို အလွန်တော်သည်ဟု တွေးကာ ကျေနပ်နေမိသည်။ ယန်တာ့နွီက ကျိုးကျောက်တိကို သူများကို ပေးပစ်မည်ဟု ပြောခဲ့သေးသည်။ တကယ်လို့ ကျိုးကျောက်တိကိုသာ သူများကို ပေးလိုက်ရမည်ဆိုလျှင် ရွှေဥဥနိုင်သော ကြက်မကို ပေးလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။

ကျိုးရှောင်ရွှမ်း၏ အတွေးများကို ရှန်မော့အာက ဘယ်လိုလုပ် မမြင်ဘဲ နေမည်နည်း။ သူမက တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။ "အိမ်ခွဲမနေလည်း ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပန်းထိုးပုံစံ ဆွဲတဲ့အလုပ်က သူ့လို ကောင်မလေးတစ်ယောက်တည်း ဘဝကို ရပ်တည်နေရတာကို ထောက်ထားပြီး ပေးတာပါ။ အိမ်ခွဲမနေဘူးဆိုရင်တော့ သဘာဝကျကျပဲ ဒီအလုပ် မရှိတော့ပါဘူး။ အခုချိန်မှာ လူကြီးတွေတောင် အလုပ်တစ်ခုရဖို့ အရမ်းခက်ခဲနေတာကို ကလေးတစ်ယောက်ကို အခွင့်အရေး ယူခိုင်းလို့ ဘယ်ဖြစ်မှာလဲ"

သူမက ကျိုးကျောက်တိကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကြွေထည်စက်ရုံကလည်း ဒီလို အခြေအနေမျိုးပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်။ နင့်အသက်အရွယ်နဲ့ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ပြီး နည်းပညာ သင်ယူတာက ပြဿနာမရှိပေမယ့် ထောက်ပံ့ကြေးပေးဖို့ ပြောမယ်ဆိုရင်တော့ အထူးအခြေအနေမျိုး မဟုတ်ရင် စက်ရုံကနေ ခွင့်ပြုချက်ကျဖို့ မလွယ်ဘူး"

ကျိုးကျောက်တိ အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။ ဆရာမကလည်း အဲဒီလိုပဲ ပြောပါတယ်။ ထောက်ပံ့ကြေးရဖို့က စည်းကမ်းချက်တွေ ရှိတယ်တဲ့"

တကယ်တမ်းတွင် အတန်းပိုင်ဆရာမက သူမကို ပြောခဲ့သည်မှာ အဆင့်အတန်းတစ်ခုအထိ ရောက်ရှိပြီး အရည်အသွေးမီသော ထုတ်ကုန်များကို ရေးဆွဲနိုင်မှသာ ကြွေထည်စက်ရုံက ထောက်ပံ့ကြေးပေးမည် ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ လူကြီးများဆိုလျှင် ယာယီအလုပ်သမား ဖြစ်သွားမည်။ သူမအရွယ်ဆိုလျှင်တော့ အလုပ်သင် ထောက်ပံ့ကြေး အနည်းငယ်သာ ရရှိနိုင်ရန် ကြိုးစားပေးနိုင်မည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံများက ကလေးအလုပ်သမားများကို အသုံးပြုခွင့် မရှိပေ။

ပန်းချီစတင်သင်ယူခဲ့သော ဤတစ်နှစ်မပြည့်သေးသော အချိန်ကာလအတွင်း ကျိုးကျောက်တိသည် များစွာ သင်ယူခဲ့ရပြီး များစွာ မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် အသိအမြင်များ ကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။ အစကတည်းက ဘဝအတွေ့အကြုံများကြောင့် အနည်းငယ် ရင့်ကျက်နေခဲ့သော သူမသည် တိရစ္ဆာန်ငယ်လေးများကဲ့သို့ အကျိုးရှိမည့်အရာကို ရယူပြီး အန္တရာယ်ရှိမည့်အရာကို ရှောင်ရှားတတ်လာခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူမသည် စကားမပြောသော်လည်း ကျိုးရှောင်ရွှမ်းကို အထင်အမြင်လွဲမှားစေမည့် စကားပြောဆိုနည်းကို အလိုအလျောက် တတ်မြောက်နေလေပြီ။

အိမ်ခွဲမနေပါက ထောက်ပံ့ကြေးလည်း မရနိုင်၊ ပန်းထိုးစက်ရုံအတွက်လည်း ပုံဆွဲပေးခွင့်မရှိဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးရှောင်ရွှမ်းသည် ချက်ချင်းပင် ဒေါသတကြီးဖြင့် အော်ဟစ်တော့သည်။ "ဘာလို့လဲ။ ဒါ ဘာသဘောလဲ။ သူက အလုပ်လုပ်နိုင်ပါလျက်နဲ့ ဘာလို့ ပိုက်ဆံမပေးရတာလဲ။ ဘာလို့ သူ့ကို ပုံကူဆွဲခွင့် မပေးရတာလဲ။ အိမ်ခွဲမနေတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ခင်ဗျားတို့ပဲ စဉ်းစားကြည့်ကြ။ ဘယ်မှာ အသက် ၁၀ နှစ်အရွယ် ကလေးကို အိမ်ခွဲပေးတာ ရှိလို့လဲ။ ပြီးတော့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်လေ။ ယောက်ျားလေးလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ သူက ဘာကိစ္စ အိမ်ခွဲနေရမှာလဲ။ သူ့မှာ အိမ်ခွဲနေဖို့ အရည်အချင်း ဘယ်မှာရှိလို့လဲ"

လီရှင်းမေက သူ့ကို နည်းနည်းမှ မျက်နှာမထောက်တော့ဘဲ တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျွန်မတို့ တပ်ဖွဲ့မှာလည်း သမီးကို ရောင်းစားတဲ့သူ မရှိပါဘူးနော်။ ရှင် အရင်က ရောင်းစားခဲ့တဲ့ နှစ်ယောက်တုန်းက ဆွေမျိုးတွေက မိန်းကလေး လိုချင်လို့ မွေးစားတာပါလို့ အမြဲပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့က စိတ်ထဲမှာ ထူးဆန်းတယ်လို့ ထင်ပေမယ့် သက်သေအထောက်အထား မရှိတော့ ဘာမှ မပြောခဲ့ဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ ယန်တာ့နွီ ကိုယ်တိုင်က ယွမ် ၈၀ လို့ ပြောခဲ့တာနော်။ ရှင့်မိန်းမက ရှင့်ကို တမင်သက်သက် စွပ်စွဲတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူးမလား။ ရှင်က သမီးအရင်းကိုတောင် အလွယ်တကူ ရောင်းစားရဲတဲ့သူဆိုတော့ ကျိုးကျောက်တိက သေချာပေါက် ကြောက်မှာပေါ့။ ကျွန်မ အမြင်ကို ပြောရရင် သူ ကိုယ်ပိုင်ဘဝနဲ့ကိုယ် နေချင်တာက ပုံမှန်ပါပဲ။ မဟုတ်ရင် ရှင် ဘယ်နေ့ စိတ်ဖောက်ပြီး သူ့ကိုပါ ရောင်းစားလိုက်မလဲ ဘယ်သိနိုင်မှာလဲ"

ဝမ်ချိုးထုန်းကလည်း ရှေ့သို့ တိုးထွက်လာသည်။ "တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကြီး... ကျွန်မ တိုင်တောချင်ပါတယ်။ ကျိုးရှောင်ရွှမ်းရဲ့ အတွေးအခေါ်က အရမ်းကို ပြဿနာရှိနေတယ်လို့ ကျွန်မ တိုင်တောချင်ပါတယ်။ သူ ပြောတာကို နားထောင်ကြည့်ပါ။ သမီးမိန်းကလေးက ယောက်ျားလေး မဟုတ်လို့ အိမ်ခွဲနေဖို့ အရည်အချင်း မရှိဘူးဆိုတာ ဘာသဘောလဲ။ ဒါက မိန်းမတွေကို အထင်သေးပြီး ယောက်ျားလေးတွေကို ပိုအရေးပေးတာပဲ။ ဒီလို မိဘမျိုးက ကျွန်မတို့ရဲ့ ထူးချွန်တဲ့ ဆိုရှယ်လစ်ဝါဒ ဆက်ခံသူတွေကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး"

ပန်းထိုးသင်တန်းမှ အမျိုးသမီးများကလည်း တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထောက်ခံပြောဆိုလာကြသည်။ ကျန်းလီကျိန်းအမည်ရှိ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက သမီးဖြစ်သူကို အိမ်ခွဲနေရတဲ့အထိ ဖိအားပေးနေတာပဲ။ အဖေလုပ်သူက အလုပ်လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံမပေးရဘူးလားလို့တောင် မေးရဲသေးတယ်။ ဒါက ရှင်းနေတာပဲ။ သမီးဖြစ်သူကို အလုပ်ခိုင်းပြီး ပိုက်ဆံရှာခိုင်းကာ သူ့အတွက် သုံးချင်နေတာလေ"

ကျောက်ရှို့ရှို့အမည်ရှိ အခြားအမျိုးသမီးတစ်ဦးကလည်း ချက်ချင်း ဝင်ပြောသည်။ "ဒါက ထင်ရှားနေတာပဲလေ။ သမီးကို ကျွန်လို ခိုင်းစားချင်နေတာ။ အသက် ၁၀ နှစ်အရွယ်မှာ အလုပ်လုပ်ပြီး ပိုက်ဆံရှာခိုင်းမယ်။ အသက် ၁၆၊ ၁၇ နှစ် ရောက်ရင်တော့ ကိုယ်လက်အင်္ဂါ မစုံတဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ပေးစားပြီး တင်တောင်းငွေ ယူမယ်။ သမီးရဲ့ ဘဝကို ဘယ်မှာ ဂရုစိုက်မှာလဲ။ ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေ မရှိဘူး မဟုတ်ဘူးနော်။ ကျွန်မရဲ့ မိဘအိမ်ဘက်မှာ ဒီလိုမိသားစုမျိုး ရှိတယ်"

ချန်ချိုင်လျန်အမည်ရှိ နောက်ထပ်အမျိုးသမီးတစ်ဦးကလည်း ပြောလိုက်သည်။ "နှလုံးသားမဲ့လိုက်တာရှင်။ အရင်ခေတ်က အရင်းရှင်တွေထက်တောင် ပိုဆိုးသေးတယ်"

သူတို့အားလုံးက တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် အပေးအယူမျှမျှဖြင့် ပြောဆိုနေကြသဖြင့် ကျိုးရှောင်ရွှမ်းမှာ ချက်ချင်းပင် အရှက်ရကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားတော့သည်။

ကျိုးရှောင်ရွှမ်း၏ အခြေခံစရိုက်မှာ ပျော့ညံ့ကြောက်တတ်သူ ဖြစ်သည်။ လီရှင်းမေ၊ ကျန်းလီကျိန်းတို့ကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးများကို သူ နည်းနည်းမှ မရန်စရဲပေ။ ဤအမျိုးသမီးများသည် ကိုယ်တိုင်ကလည်း ပြင်းထန်ရဲတင်းကြရုံသာမက သူတို့၏ ခင်ပွန်းများကလည်း ရန်စ၍မရသော သူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် လီရှင်းမေ၏ ခင်ပွန်း ချန်ကျွမ်းကျွမ်းဆိုလျှင် တကယ့်ကို တောင့်တင်းသန်မာသူ ဖြစ်သည်။ ကျိုးရှောင်ရွှမ်း နှစ်ယောက်၊ သုံးယောက် ပေါင်းလျှင်ပင် ချန်ကျွမ်းကျွမ်းကို ယှဉ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျိုးရှောင်ရွှမ်းသည် ဤအမျိုးသမီးများကို ပြန်လည်မငြင်းခုံရဲဘဲ တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေတော့သည်။ "မဖြစ်ဘူး။ ဒီလိုသဘောတရားမျိုး မရှိဘူး။ ဘယ်လိုပဲပြောပြော မဖြစ်ဘူး..."

ကျိုးကျောက်တိသည် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီးနောက် စကားစလိုက်သည်။ "သမီး ပိုက်ဆံပေးမယ်။ သမီး ပိုက်ဆံရှာနိုင်ရင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို အဖေ့ကို ပေးမယ်"

ယန်တာ့နွီက ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်လာမှန်းမသိဘဲ ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ရတယ်။ နင် တစ်လကို ရှာနိုင်တဲ့ ပိုက်ဆံရဲ့ တစ်ဝက်ကို အိမ်ကို ပေးရမယ်"

ကျိုးရှောင်ရွှမ်းက မရဘူးဟု ပြောချင်နေသည်။ အခက်အခဲများစွာကြားမှ သည်လောက် အရွယ်ရောက်အောင် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရပြီး မကြာမီ ယောက်ျားပေးစားကာ တင်တောင်းငွေ ရနိုင်တော့မည့်အချိန် ရောက်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။ သူသည် ကျိုးကျောက်တိ၏ တင်တောင်းငွေဖြင့် သားဖြစ်သူအတွက် မိန်းမယူပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ဟုတ်ပါသည်။ သူ၏ လက်ရှိအချိန်အထိ သားမရှိသေးသော်လည်း ကျိုးရှောင်ရွှမ်းသည် ဆက်တိုက်မွေးနေပါက တစ်နေ့တွင် သားရလာမည်ဟု အခိုင်အမာ ယုံကြည်ထားသည်။

ယခုမှမွေးသော ကလေးကိုတော့ သူ မျှော်လင့်ချက်မထားပေ။ သူမကို သူများကို မပေးဘဲ အိမ်မှာ ပြုစုပျိုးထောင်ထားလျှင်ပင် တင်တောင်းငွေ အများကြီး ရနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ကျိုးကျောက်တိကတော့ မတူပေ။ ကျိုးကျောက်တိသည် ပန်းချီဆွဲတတ်သည်။ ငယ်ရွယ်စဉ်မှာပင် ဆုရရှိနိုင်ပြီး ကျိုးမန်ခန်းကလည်း ပြောခဲ့သေးသည်။ ခရိုင်ရှိ ကျောင်းက သူမကို အထက်တန်းကျောင်း ပြီးဆုံးသည်အထိ ထောက်ပံ့ပေးမည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုအခါ သူမသည် အထက်တန်းကျောင်းသူ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံများတွင် အလုပ်သမားအဖြစ် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်နိုင်ရန် အခွင့်အရေးများစွာ ရှိနေသည်။ ထိုအခါ သူမ၏ တင်တောင်းငွေက နည်းပါမည်လား။

အနည်းဆုံး ယွမ် ၂၀၀၊ မဟုတ်လျှင် ယွမ် ၃၀၀ ပင် ရနိုင်ကောင်းသည်။

ကျိုးရှောင်ရွှမ်းသည် သဘောမတူချင်သော်လည်း သူနှင့် ယန်တာ့နွီမှာ ဇနီးမောင်နှံများ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သည်နှင့် ယန်တာ့နွီ၏ ဆိုလိုရင်းကို ကျိုးရှောင်ရွှမ်း နားလည်သွားသည်။

အိမ်ခွဲနေခြင်းကို သဘောမတူပါက ကျိုးကျောက်တိသည် ငွေရှာရန် အလုပ်သွားလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမ အသက် ၁၀ နှစ်သာ ရှိသေးသဖြင့် အထက်တန်းကျောင်း ပြီးဆုံးမည့် အသက် ၁၆၊ ၁၇ နှစ်အရွယ်ရောက်ရန် နောက်ထပ် ၆ နှစ် ၇ နှစ် လိုသေးသည်။ ထို ၆ နှစ် ၇ နှစ်အတွင်း ရနိုင်သော ငွေများမှာ အလကား ဆုံးရှုံးသွားမည် မဟုတ်ပါလား။ နည်းနည်းချင်း စုဆောင်းပါက ပမာဏ အနည်းငယ် မဟုတ်တော့ပေ။

ကျိုးရှောင်ရွှမ်းသည် နှုတ်ဆိတ်နေလိုက်သည်။ သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ရှေ့ထွက်တတ်သူ မဟုတ်သဖြင့် ယန်တာ့နွီက ရှေ့ထွက်လာပြီဖြစ်သဖြင့် သူက ဘေးမှနေ၍ အခြေအနေကို အေးဆေးစွာ စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

ကျိုးကျောက်တိက ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။ သူမ ဤအိမ်မှ အလွန်ထွက်ခွာချင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ လီရှင်းမေ ပြောခဲ့သလိုပင် ဤအိမ်တွင် သူမ အချိန်တိုင်း ကြောက်ရွံ့နေရသည်။ တစ်နေ့နေ့တွင် သူမ၏ ဖခင်က သူမကို အမြင်မကြည်ဖြစ်ကာ သူမကို "သူများကို ပေးလိုက်မည်" ကို ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။

ယန်တာ့နွီ၏ တောင်းဆိုချက်ကို သူမ သဘောတူချင်သည်။ ရှာနိုင်သော ငွေတစ်ဝက်ကို အိမ်သို့ ပေးရုံသာ မဟုတ်ပါလား။ ဤအိမ်မှ ထွက်ခွာနိုင်မည်ဆိုပါက ထို့ထက်ပိုပေးရလျှင်ပင် သူမ လိုလိုလားလား ရှိနေသည်။

သို့သော် ကျိုးကျောက်တိသည် နောင်တွင် သူမ ရှာနိုင်မည့်ငွေပမာဏကို မသိပေ။ အကယ်၍ သူမ ငွေအနည်းငယ်သာ ရှာနိုင်ပြီး ထိုအထဲမှ တစ်ဝက်ကို အိမ်သို့ ပေးလိုက်ရပါက သူမ မည်သို့ အသက်ရှင်သန်ရမည်နည်း။

အိမ်မှထွက်ခွာရန် ရဲစွမ်းသတ္တိများကို အပြည့်အဝ မွေးမြူထားသော်လည်း သူမသည် ကလေးတစ်ယောက်သာပင်။ ကျိုးကျောက်တိ၏ စိတ်ထဲတွင် အလွန်ပင် စိုးရိမ်ပူပန်နေပြီး နောက်ပြန်ဆုတ်စရာ လမ်းမရှိတော့သည့်နောက် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ဝေခွဲမရဖြစ်မှုများကို ခံစားနေရသည်။

သူမက ရှန်မော့အာကို မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ ဘဝသည် ရှန်မော့အာထံမှ ပန်းချီစတင်သင်ယူချိန်မှစပြီး ပြောင်းလဲလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှန်မော့အာသည် ကျောင်းမှ ဆရာမတစ်ဦးသာမက သူမ၏ ဆရာလည်းဖြစ်ကာ သူမ အယုံကြည်ရဆုံးသူလည်း ဖြစ်လေသည်။

...

အပိုင်း (၈၀)

ရှန်မော့အာက ကျိုးကျောက်တိ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်ပြီး ယန်တာ့နွီဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "မိဘတွေအနေနဲ့ အသက် ၁၀ နှစ်အရွယ် ကလေးရှာတဲ့ ပိုက်ဆံကို မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး ယူနိုင်တယ်ဆိုရင်လည်း ရှာသမျှပိုက်ဆံထဲက နည်းနည်းပေးလို့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဝက်တော့ မရဘူး။ တကယ်လို့ သူ တစ်လကို ၂ ယွမ်ပဲ ရှာနိုင်ပြီး ရှင်တို့ကို တစ်ဝက်ပေးလိုက်ရရင် သူက ကျန်တဲ့ ၁ ယွမ်နဲ့ ဘယ်လို အသက်ရှင်ရမှာလဲ"

ကျိုးရှောင်ရွှမ်းက လည်ပင်းကြောထောင်ကာ ပြန်ပြောသည်။ "ငါက အဖေပဲ။ ငါ့သမီးရဲ့ ပိုက်ဆံကို ကိုင်ထားတာ သဘာဝကျတာပဲလေ"

ယန်တာ့နွီက ဝင်ပြောသည်။ "၂ ယွမ်ပဲ ဘယ်ကမလဲ။ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံမှာ အလုပ်သင်လုပ်တာ တစ်လကို ယွမ်ဆယ်ဂဏန်းလောက်တော့ အနည်းဆုံး ရမှာပဲ။ ငါက တစ်ဝက်ပဲ တောင်းတာတောင် နည်းနေသေးတယ်။ သူက ကလေးပဲရှိသေးတာ၊ ဒီလောက် ပိုက်ဆံအများကြီး ဘယ်လိုလုပ် ကုန်နိုင်မှာလဲ"

ရှန်မော့အာက အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ "ရှင်ပြောတာက လူကြီး အလုပ်သင်တွေအတွက်လေ။ သူက ကလေးပဲ ရှိသေးတာ။ ရှင်သာ စက်ရုံပိုင်ရှင်ဆိုရင် သူ့ကို ဒီလောက် ပိုက်ဆံအများကြီး ပေးမလား"

ယန်တာ့နွီက တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။ "၂ ယွမ်တည်းလည်း မဟုတ်နိုင်ပါဘူး"

ရှန်မော့အာက မကြားဟန်ဆောင်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။ "ဒီလိုလုပ်၊ ကျိုးကျောက်တိက လစဉ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ ပန်းထိုးပုံစံ အရေအတွက်ကို ပြီးမြောက်အောင် ဆွဲနိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး ပန်းထိုးစက်ရုံက သူ့ကို တစ်လ ၄ ယွမ် ပေးမယ်။ သူက ရှင်တို့ကို တစ်ဝက်ပေးမယ်ဆိုတော့ ၂ ယွမ်ပေါ့။ ကြွေထည်စက်ရုံမှာက ကျောင်းပိတ်ရက်တွေမှ သွားပြီး အလုပ်သင်လုပ်မှာဆိုတော့ သူတို့ပေးနိုင်တာက သေချာပေါက် ပိုနည်းမှာပဲ။ ကျွန်မ သူတို့နဲ့ ညှိနှိုင်းပြီး ကျိုးကျောက်တိကို နေ့စဉ်သုံးပစ္စည်းတွေ ထောက်ပံ့ပေးဖို့ ပြောကြည့်မယ်"

ယန်တာ့နွီက အလွန်နည်းလွန်းသည်ဟု ထင်နေမိသည်။ နိုင်ငံပိုင်စက်ရုံများရှိ အလုပ်သမားများသည် ငွေမည်မျှရှာနိုင်ကြောင်း၊ အလုပ်သင်များပင်လျှင် တစ်လကို ၂၀ နီးပါး ရရှိကြောင်း လူများပြောသည်ကို သူမ မကြာခဏ ကြားဖူးသည်။ သူမအလှည့်ရောက်မှ အဘယ်ကြောင့် ၂ ယွမ် ဖြစ်သွားရသနည်း။

သို့သော် ရှန်မော့အာ ပြောသည်မှာလည်း မမှားကြောင်း သူမ တွေးမိပြန်သည်။ အသက် ၁၀ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်ကို စက်ရုံက ဘယ်လိုလုပ် အများကြီး ပေးမည်နည်း။

ရှန်မော့အာက သတိပေးလိုက်သည်။ "ရှင်တို့ ကိုယ်တိုင် စဉ်းစားကြည့်ပါ။ တစ်နှစ်ပတ်လုံး အလုပ်လုပ်တာတောင်မှ ပိုက်ဆံဘယ်လောက်များ ကျန်လို့လဲ။ တစ်လကို ၂ ယွမ်ဆိုတော့ တစ်နှစ်ကို ၂၄ ယွမ်ပဲ။ မနည်းဘူးနော်။ အဝင်အထွက် တွက်ကြည့်မယ်ဆိုရင် ၂၄ ယွမ်ထက်တောင် ပိုသေးတယ်"

လီရှင်းမေက မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "စောစောက နင်က ကျိုးကျောက်တိကို သူများကို ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ် မဟုတ်လား။ အဲဒီလိုဆိုရင် နင်တို့ အိမ်ခွဲနေစရာတောင် မလိုတော့ဘူး။ ကျိုးကျောက်တိကို ငါ့ကို ပေးလိုက်ပါ။ ငါ့အိမ်မှာ မိန်းကလေး မရှိတော့ ငါ မွေးစားချင်တယ်"

ချန်ချိုင်လျန်သည် ချန်မိသားစု၏ ဆွေမျိုးဖြစ်ပြီး လီရှင်းမေကို ယောက်မဟု ခေါ်ဆိုသည်။ သူမသည် လီရှင်းမေနှင့် အလွန်အပေးအယူတည့်ကာ ချက်ချင်းပင် ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ယောက်မရှင်းမေ... တစ်နှစ်ကို ၂၄ ယွမ်ဆိုတော့ ၆ နှစ်ဆိုရင် ၁၅၀ နီးပါး ရှိသွားပြီနော်။ မရီးက ဒီပိုက်ဆံတွေကို လိုချင်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။ ဒုတိယဥက္ကဋ္ဌရှန်က ပြောပြီးပြီလေ။ ကလေးမှာ မိဘတွေရှိနေရင် ဒီပိုက်ဆံတွေ မပေးဘူးတဲ့"

လီရှင်းမေက သူမကို ရိုက်ဟန်ပြုလိုက်သည်။ "နင်က တွက်တတ်ချက်တတ်တယ်ဆိုတာကို ပြချင်နေတာလား။ ငါ့ကို ဘယ်လိုလူလို့ ထင်နေတာလဲ။ ငါက တကယ်ပဲ သမီးမိန်းကလေး တစ်ယောက် လိုချင်လို့ပါ"

အစောပိုင်းက ယန်တာ့နွီသည် တစ်လလျှင် ၂ ယွမ်ဆိုသည်မှာ အလွန်နည်းလွန်းသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ရှန်မော့အာက တစ်နှစ်ပတ်လုံး အလုပ်လုပ်လျှင် ငွေမည်မျှကျန်သနည်းဟု စဉ်းစားခိုင်းသောအခါ ယမန်နှစ်က တပ်ဖွဲ့မှ စာရင်းရှင်းချိန်တွင် သူမတို့ မိသားစု နောက်ဆုံးရရှိခဲ့သော ငွေမှာ ၃၅ ယွမ်သာ ရှိခဲ့သည်ကို သတိရသွားပြီး တစ်နှစ်ကို ၂၄ ယွမ်ဆိုသည်မှာလည်း အမှန်တကယ် မနည်းလှကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ယခု ချန်ချိုင်လျန်က ၆ နှစ်လျှင် ၁၅၀ ဟု ပြောလိုက်သောအခါ ယန်တာ့နွီ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အရောင်လက်သွားတော့သည်။

မှန်ပါသည်။ ဤငွေမှာ အလကားရမည့် ငွေဖြစ်သည်။ နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ဝင်ငွေရှိနေပါက သူမ အားလုံးကို စုဆောင်းထားမည်။ ကျိုးကျောက်တိ အထက်တန်းကျောင်း ပြီးဆုံးချိန်တွင် ၁၅၀ ကျော် ရှိနေပေလိမ့်မည်။

အိမ်ခွဲနေပြီ ဆိုသော်ငြားလည်း ကျိုးကျောက်တိ အမှန်တကယ် အိမ်ထောင်ပြုမည့်အချိန် ရောက်လျှင် ယောက်ျားလေးဘက်မှ တင်တောင်းငွေ မတောင်းဘဲ နေမည်တဲ့လား။

ထိုအချိန်ကျလျှင် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယွမ်တစ်ရာခန့်တော့ ရနိုင်ပေမည်။ ထိုအခါ စုစုပေါင်း ၂၅၀ ဖြစ်သွားမည်ဖြစ်ရာ ထိုငွေများဖြင့် သူမ၏ သားဖြစ်သူ ကျားပေါင်အတွက် အိမ်ဆောက်ပြီး မိန်းမပေးစားပါက တကယ့်ကို ဂုဏ်ကျက်သရေ ရှိပေလိမ့်မည်။

ထိုနည်းတူပင်။ ကျိုးရှောင်ရွှမ်းသည် ၆ နှစ်လျှင် ၁၅၀ ရမည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ သူတွေးမိသည်မှာလည်း ထိုငွေများကို စုဆောင်းထားပြီး ကျိုးကျောက်တိ၏ တင်တောင်းငွေနှင့် မိသားစု စုဆောင်းထားသော ငွေများကိုပါ ပေါင်းလိုက်ပါက ထိုအချိန်တွင် သူ၏သားအတွက် အိမ်ဆောက်ရန်ဖြစ်စေ၊ မိန်းမယူပေးရန်ဖြစ်စေ ငွေအတွက် ပူစရာမလိုတော့ဟူ၍။

သူတို့နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဆုံလိုက်သောအခါ သူတို့၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် လောဘရမ္မက် အနည်းငယ် ပေါ်လွင်နေလေသည်။

စောစောက သူတို့နှစ်ဦး သေလုမတတ် ရန်ဖြစ်နေခဲ့ကြသည်ကို မေ့လိုက်လေပြီ။ ယခု တူညီသော အကျိုးစီးပွား ရှိလာသောအခါ ချက်ချင်းပင် ဘုံရန်သူကို အတူတကွ ရင်ဆိုင်ရန် ညီညွတ်သွားကြပြန်သည်။

ကျိုးရှောင်ရွှမ်းက ပြောလိုက်၏။ "ကျောက်တိကို သူများကို ပေးမယ်လို့ ငါ မပြောခဲ့ပါဘူး။ ကျောက်တိကို အိမ်မှာပဲ ထားမယ်လို့ အမြဲပြောနေခဲ့တာ။ ဒီကလေးမက ဘာဖြစ်သွားမှန်းမသိဘူး။ ရုတ်တရက်ကြီး ခေါင်းမာသွားတာပဲ။ နင်က အပြင်မှာနေပြီး ပိုက်ဆံရှာ အသက်မွေးချင်တယ်ဆိုရင်လည်း သွားစမ်းကြည့်ပေါ့။ စမ်းကြည့်လိုက်ရင် အဖေတစ်ယောက်အနေနဲ့ နင့်ကို ဒီအရွယ်ရောက်အောင် ကျွေးမွေးဖို့ ဘယ်လောက်ခက်ခဲလဲဆိုတာ နင် သိလာလိမ့်မယ်"

သူကိုယ်တိုင် ငွေမကုန်ဘဲ ကလေးကို ကြီးပြင်းအောင် ကျွေးမွေးနိုင်မည့်အပြင် တစ်လလျှင် ၂ ယွမ်ပင် ရရှိဦးမည် ဖြစ်ရာ ကျိုးရှောင်ရွှမ်းသည် ဤအရောင်းအဝယ်က တကယ့်ကို တွက်ခြေကိုက်သည်ဟု ထင်နေမိသည်။ သို့သော် သူသည် နာမည်ဆိုးဖြင့် မကျော်ကြားလိုသဖြင့် အလွန်ပါးနပ်စွာဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ဖြေရှင်းချက်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယန်တာ့နွီကတော့ ပို၍ ပွင့်လင်းသည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါက မိထွေးဆိုတော့ ငါ ဘာလုပ်လုပ် နင်တို့က ငါ သူ့အပေါ် မကောင်းဘူးလို့ ထင်နေကြတာပဲ။ ရတယ်လေ။ သူ့ဘာသာ သွားနေပါစေ"

ရှန်မော့အာက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် ဒီလိုပဲ သတ်မှတ်လိုက်မယ်။ တပ်ဖွဲ့ရုံးခန်းကို သွားပြီး စာချုပ်ချုပ်ကြမယ်။ ပြီးတော့ ကျိုးကျောက်တိရဲ့ အဝတ်အစားတွေ၊ စောင်တွေ၊ ခုတင်ပျဉ်ပြားတွေကို ယူသွားရမယ်။ စိတ်မပူပါနဲ့။ နောက်ပိုင်း သူ မလိုတော့ရင် ရှင်တို့ကို ပြန်ပေးမယ်"

ကျိုးရှောင်ရွှမ်းက တွေဝေစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒီလောက် အသေးအမွှားလေးကို စာချုပ်ချုပ်ဖို့ လိုလို့လား"

ရှန်မော့အာက ပြန်မေးလိုက်သည်။ "အိမ်ခွဲနေတာကို စာချုပ်မချုပ်ဘဲ နေလို့ရမလား။ စာချုပ်မချုပ်ရင် နောက်ပိုင်း ပိုက်ဆံလည်း မပေးရဘူးပေါ့"

ပိုက်ဆံဟု ကြားလိုက်ရသည်နှင့် ကျိုးရှောင်ရွှမ်းသည် ချက်ချင်းပင် နှုတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။

ကျိုးကျောက်တိ ယူသွားမည့် အဝတ်အစားများနှင့် စောင်များအကြောင်း ပြောရလျှင် ကျိုးကျောက်တိတွင် အဝတ်အစား အနည်းငယ်မျှသာ ရှိပြီး စောင်များမှာလည်း စုတ်ပြတ်နေသော ဂွမ်းစောင်စုတ် အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သည်။ ခုတင်ပျဉ်ပြားနှင့် ပတ်သက်၍ သစ်သားပြား အနည်းငယ် ရှိသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်ပေးမည်ဟု ကြားသိရသဖြင့် ကျိုးရှောင်ရွှမ်းက ပြဿနာမရှိဟု ယူဆလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ နောက်ပိုင်းတွင် ပြန်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သူ၏ သားအတွက်ပင် ဖြစ်သည်။

ရှန်မော့အာက လီရှင်းမေကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်၏။ လီရှင်းမေကလည်း တခြားသူများကို ခေါ်ကာ ချက်ချင်းပင် အိမ်ထဲသို့ ဝင်ပြီး ပစ္စည်းများကို သယ်ထုတ်လာခဲ့ကြသည်။

အမှန်တကယ်တော့ သိပ်အများကြီး မဟုတ်သော်လည်း ဘာမှမရှိသည်ထက်တော့ ပိုကောင်းပေသည်။

ကျိုးမန်ခန်းသည် ဘေးတွင် ရပ်နေကာ တစ်ချိန်လုံး စကားမပြောခဲ့ပေ။ အမှန်တကယ်ပင် ၁၀ မိုင်ပတ်လည် ရွာများတွင် အသက် ၁၀ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက် မိသားစုမှ ခွဲထွက်ကာ သီးသန့်နေထိုင်သည်ကို တစ်ခါမျှမှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။ ဤသို့လုပ်ခြင်းမှာ မမှန်ကန်ဟု သူ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ခံစားနေရသော်လည်း ရှန်မော့အာနှင့် ကျိုးရှောင်ရွှမ်း လင်မယားတို့သည် စကားအနည်းငယ်ဖြင့်ပင် ကိစ္စကို ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ နှစ်ဦးနှစ်ဖက် သဘောတူညီသော ကိစ္စဖြစ်သဖြင့် သူ ကန့်ကွက်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။

သူက ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘာမှ ပြောမထွက်တော့ဘဲ တပ်ဖွဲ့ရုံးခန်းသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ လိုက်သွားခဲ့လေသည်။

စာချုပ်ချုပ်ဆိုပြီးနောက် လင်းခိုင်ချန်တို့အိမ်၏ ဘေးရှိ အခန်းတစ်ခန်း၏ သော့ကို ကျိုးကျောက်တိအား ပေးလိုက်သည်အထိ၊ ထို့နောက် အမျိုးသမီးရဲဘော်အချို့က ခုတင်နှင့် စောင်များကို ကူညီခင်းကျင်းပေးသည်ကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့နေရသည်အထိ ကျိုးမန်ခန်းသည် မယုံနိုင်သေးသလို ခံစားနေရဆဲ။

အသက် ၁၀ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက် အိမ်ခွဲနေခြင်း။ သည်လောက် ယုံကြည်နိုင်စရာမရှိသော ကိစ္စက တကယ့်ကို သူတို့ တပ်ဖွဲ့မှတဲ့လား။

ကျိုးမန်ခန်းသည် တံခါးဘေးတွင် ထောင်ထားသော တံမြက်စည်းကို ကြည့်ရင်း စိတ်နှင့်ကိုယ်မကပ်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒီတံမြက်စည်းက ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ဒီလောက်တောင် ပျက်စီးသွားရတာလဲ"

တံမြက်စည်းမှာ တကယ့်ကို ပြောင်သလင်းခါလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။

တင်းရှိုချန်က တိုးညင်းစွာဖြင့် ပြန်ဖြေ၏။ "ကျိုးချွန်းထောင်နဲ့ ရှန်ဟယ်ဟွာတို့ ရန်ဖြစ်တုန်းက ဖျက်ဆီးထားတာလေ"

ကျိုးမန်ခန်း : "..."

ဒီလူတွေက တစ်နေ့တစ်နေ့ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ပြဿနာတွေ များနေရတာလ။'

အခြားတစ်ဖက်တွင် အားလုံးက ကျိုးကျောက်တိကို နေရာချထားပေးပြီးနောက် အသီးသီး လူစုကွဲသွားကြသည်။ အချိန်တော်တော်ကြာသွားသဖြင့် နေ့လယ်စာ ချက်ရန်ပင် နောက်ကျနေပြီဖြစ်သောကြောင့် အားလုံးက အိမ်သို့ အမြန်ပြန်ကြလေသည်။

ကျိုးကျောက်တိသည် ခုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဟောင်းနွမ်းနေသော စောင်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း မျက်နှာပေါ်တွင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေသော အမူအရာများ ပေါ်လွင်နေလေသည်။

"ငါ့နောက် လိုက်ခဲ့"

ရှန်မော့အာက အပြင်သို့ထွက်ကာ ဘေးက လင်းခိုင်ချန်၏အိမ်တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။

တံခါးအတွင်းမှ ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် ခြေသံများက တံခါးအနောက်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။ အတန်ကြာမှ တံခါးပွင့်လာသော်လည်း နည်းနည်းလေးသာ ဟထားသည်။ ပိန်လှီနေသော လူငယ်လေးက တံခါးဝတွင် ရပ်ကာ ရှန်မော့အာကို သတိထားကြည့်ရင်း နှာခေါင်းသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

ရှန်မော့အာက မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "နင့်အမေ ပန်းထိုးတတ်တယ် မဟုတ်လား"

လင်းခိုင်ချန်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူမ ဘယ်လို ခန့်မှန်းမိသွားသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

ရှန်မော့အာက ပြုံးလိုက်၏။ "ငါ့အိမ်မှာ ပန်းထိုးသင်ဖို့ လူတွေ အများကြီး စုလာကတည်းက နင့်က ငါ့ခြံဝင်းတံခါးရှေ့ကနေ မကြာခဏ ဖြတ်လျှောက်နေတာလေ။ အရင်ကဆိုရင် နင်က ဘယ်တော့မှ အပြင်မထွက်တတ်နော်။ ပြီးတော့ နင်က ငါ့ဝမ်းကွဲညီမ ကျောက်ထင်ထင်ကို ပန်းထိုးပစ္စည်းတွေက ပိုက်ဆံရနိုင်မလားလို့ တိတ်တိတ်လေး မေးဖူးသေးတယ်။ ပန်းထိုးပစ္စည်းတွေနဲ့ ပိုက်ဆံလဲချင်နေတာ ထင်ရှားနေတာပဲ"

လင်းခိုင်ချန်က ဝန်မခံပေ။ "ကျွန်တော် မလုပ်ပါဘူး။ ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို မတရားမစွပ်စွဲပါနဲ့"

သူ့မိသားစု၏ နောက်ခံက မကောင်းသဖြင့် ငွေကြေးနှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စများကို အလွန်ရှောင်ကြဉ်ရသည်။ သူ့အမေကလည်း အမြဲတမ်း သတိပေးဆုံးမတတ်သဖြင့် သူ့စိတ်ထဲတွင် ငွေရှာချင်နေသော်လည်း အမှန်တကယ် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ရန် မဝံ့ရဲခဲ့ပေ။

ရှန်မော့အာသည် သူ့မျက်လုံးများထဲမှ တွေဝေမှုကို မမြင်ဟန်ဆောင်ကာ တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။ "နင့်အမေကို ပန်းထိုးအလုပ်မှာ ပါဝင်ခွင့်ပေးလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ နင့်အမေက ပန်းထိုးစက်ရုံကို သွားလို့မရဘူး။ ပန်းထိုးစက်ရုံကို သူ့နာမည်နဲ့ ပန်းထိုးပစ္စည်းတွေ ပေးပို့လို့လည်း မရဘူး။ ငါ့မှာ တပည့်လေးတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူက နောက်ဆိုရင် နင်တို့ဘေးခန်းမှာ နေလိမ့်မယ်။ နင် သူ့ကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးပါ။ နင့်အမေရဲ့ ပန်းထိုးပစ္စည်းတွေကိုလည်း သူ့နာမည်နဲ့ ပန်းထိုးစက်ရုံကို ပေးပို့လို့ရတယ်။ ဒီအရောင်းအဝယ်ကို နင် လုပ်မလား"

လင်းခိုင်ချန် : "ခင်ဗျား... ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အရောင်းအဝယ် လုပ်တယ်လို့ ပြောရတာလဲ..."

ရှန်မော့အာက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ငါတို့က ကိုယ်တိုင်ထုတ်လုပ်ပြီး ကိုယ်တိုင်ရောင်းချတာလေ။ တရားမဝင် မှောင်ခိုလုပ်တာမှ မဟုတ်တာ။ နင် သဘောတူသလား မတူဘူးလား ဆိုတာပဲ ပြောပါ"

လင်းခိုင်ချန်က သေချာပေါက် သဘောတူသည်။ ရွာသားများအားလုံး ရှန်မိသားစုတွင် ပန်းထိုးသင်နေကြသည်ဟု ကြားသောအခါ သူ့အမေက သူမသာ ပါဝင်ခွင့်ရပါက ပန်းထိုးစက်ရုံမှ သေချာပေါက် ရွေးချယ်ခံရမည်ဟု အလွန်အားကျစွာဖြင့် ပြောခဲ့ဖူးသည်။

သူ့အမေက သူမသည် ယခင်က ကိုယ်တိုင် ရင်ဖုံးအင်္ကျီရှည်တစ်ထည်ကို ပန်းထိုးခဲ့ဖူးပြီး အလွန်လှပသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် မီးရှို့ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရကြောင်းလည်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် လင်းခိုင်ချန်က ချက်ချင်း သဘောမတူဝံ့ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အမေ့ကို သွားမေးကြည့်ဦးမယ်"

ရှန်မော့အာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သွားမေးကြည့်ပါ။ ကျိုးကျောက်တိ တစ်ယောက်တည်း ဒီဘက်မှာ နေရမှာကို ငါ စိတ်မချလို့ နင်တို့ကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးဖို့ အဓိကပြောတာပါ။ တကယ်တော့ ပန်းထိုးစက်ရုံမှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ပန်းထိုးသမားတွေ လိုအပ်နေတာကလည်း အမှန်ပဲလေ။ ဒါကြောင့် နင်တို့ကလည်း ဆိုရှယ်လစ်ဝါဒ တည်ဆောက်ရေးအတွက် တစ်ဖက်တစ်လမ်းကနေ ပါဝင်ကူညီတာပါပဲလို့ နင့်အမေကို သွားပြောလိုက်ပါ"

သူမက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် ဆက်ပြောသည်။ "ဒီကိစ္စကို ငါ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကြီးနဲ့ တပ်ဖွဲ့ရုံးချုပ် အတွင်းရေးမှူးကို ပြောပြထားမယ်။ နင်တို့ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အပြင်ပန်းမှာတော့ နင့်အမေရဲ့ နာမည်ကို သုံးလို့မရဘူးနော်"

လင်းခိုင်ချန်သည် အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီးနောက် အိမ်ထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားလေသည်။ မကြာမီမှာပင် ဆံပင်တိုတို၊ အင်္ကျီပေါ်တွင် ဖာထေးရာများ အထပ်ထပ် ပါသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်။

ထိုအမျိုးသမီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်မော့အာသည် သူတို့အိမ်မှ ပညာတတ်လူငယ်ဖုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူတို့ မင်္ဂလာမဆောင်မီက ပညာတတ်လူငယ်ဖုတွင်လည်း ဤကဲ့သို့သော အင်္ကျီတချို့ ရှိခဲ့သည်။ ဖာထေးရာများ အထပ်ထပ်ဖြင့် ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်သနားစရာ ကောင်းလှသည်။

အမျိုးသမီးမှာ အလွန်ပိန်လှီနေပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဟန်များ ပေါ်လွင်နေ၏။ သူမက ရှန်မော့အာကို သတိထားကာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ရဲဘော်ရှန်... ကျွန်မ နာမည်က လုတုန်းယွင်ပါ"

ရှန်မော့အာသည် စောစောက လင်းခိုင်ချန်အား ပြောပြခဲ့သည့် စကားများကို ထပ်မံပြောပြလိုက်ပြီး နံရံထောင့်တွင် ကပ်ကာ သတိထားနေဟန် ပေါ်လွင်နေသော ကျိုးကျောက်တိကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ဒါက ကျွန်မရဲ့ တပည့်လေးပါ။ ရှင်တို့က ပုံမှန်ဆိုရင် ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးရုံပါပဲ။ အထူးသဖြင့် ညဘက်တွေမှာ ဘေးခန်းကနေ တစ်ခုခု လှုပ်ရှားသံ ကြားရင် ချန်မိသားစုဆီ သွားပြီး ချန်ကျွမ်းကျွမ်း လင်မယားကို သွားခေါ်ပေးပါ"

လုတုန်းယွင်က အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီးနောက် မေးလိုက်သည်။ "တကယ်ပဲ ပြဿနာ မရှိနိုင်ဘူးလားဟင်"

ရှန်မော့အာ : "စိတ်ချပါ။ မရှိပါဘူး။ နိုင်ငံခြားငွေ ရှာတာက အရမ်းအရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စပါ။ အရည်အချင်းရှိတဲ့ ပန်းထိုးသမားတွေ လိုအပ်နေတာကလည်း အမှန်ပဲလေ။ ပြီးတော့ ရှင့်ကို အလုပ်လုပ်ခိုင်းတာပါ။ ဇိမ်ခံခိုင်းတာမှ မဟုတ်တာ"

လုတုန်းယွင်သည် ပိန်လှီလွန်းလှသော သားဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကောင်းပါပြီ"

ကျိုးကျောက်တိကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူမက ထပ်ပြောသည်။ "စိတ်ချပါ။ သူက ကောင်မလေး တစ်ယောက်တည်း ဘေးခန်းမှာ နေမှာဆိုတော့ ရှင် မပြောရင်တောင် ကျွန်မ သတိထား ကြည့်ပေးမှာပါ"

အမှန်တကယ်တော့ သည်လောက် ငယ်ရွယ်သေးသည့် ကလေးတစ်ယောက်က သူမတို့အိမ်၏ ဘေးခန်းတွင် အဘယ်ကြောင့် တစ်ယောက်တည်း လာနေရသနည်းဆိုသည်ကို လုတုန်းယွင် နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေမိသည်။ သို့သော် သူမက မမေးခဲ့ပေ။ ဤနှစ်များအတွင်း မိမိနှင့် မသက်ဆိုင်သော ကိစ္စများကို စပ်စုခြင်း မပြုလုပ်ရန် သူမ ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီ။ ဒါဆို ဒီလိုပဲ သတ်မှတ်လိုက်မယ်"

ရှန်မော့အာက ကျိုးကျောက်တိ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။ "ကဲ လာ... ငါနဲ့ ထမင်းသွားစားရအောင်"

ကျိုးကျောက်တိက ခေါင်းငိုက်စိုက်ချထားရင်း မေးလိုက်သည်။ "ဆရာမရှန်... သမီးက ဆရာမအတွက် ပြဿနာတွေ ရှာပေးမိပြီလားဟင်"

ရှန်မော့အာက သူမ၏ လက်ကို ဆွဲကာ လျှောက်သွားရင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ပြဿနာ သေးသေးလေးတော့ ရှိတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းလို့ ရပါတယ်"

လုတုန်းယွင်သည် သူတို့ ဝေးသွားသည်အထိ ကြည့်နေပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။

လင်းခိုင်ချန်က သူမကို မျက်လုံးများ အရောင်လက်စွာဖြင့် ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပိုက်ဆံရှာလို့ ရပြီနော်"

လုတုန်းယွင်က သားဖြစ်သူ၏ ကျောကို ဖွဖွလေး ပုတ်လိုက်သည်။ "သားကတော့လေ"

ပိုက်ဆံရှာသည့်အကြောင်း မပြောရန်၊ အလွန်အမင်း သတိထားရမည်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူတစ်ပါး အပြစ်ရှာမရအောင် နေရန် ပြောပြချင်သော်လည်း သားဖြစ်သူ၏ စိတ်လှုပ်ရှား ပျော်ရွှင်နေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နောက်ဆုံးတွင် စကားများကို မျိုချလိုက်လေသည်။

ရှားရှားပါးပါး ပျော်ရွှင်စရာ ကိစ္စလေးတစ်ခု ရှိလာသည်တွင် စိတ်ပျက်စရာ စကားများကို မပြောတာက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

...