အခန်း (၈၁-၈၂)

အပိုင်း(၈၁)

ဒီခေတ်ကာလတွင် စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ပိတ်ရက်များ၌ တစ်ရက်တည်းသာ အနားယူခွင့်ရပြီး ထိုနေ့ကို "တိုက်ပွဲဝင် တနင်္ဂနွေ" ဟု ခေါ်ဆိုလေ့ရှိသည်။ အကြောင်းမှာ တစ်ပတ်တာ အလုပ်လုပ်ပြီးနောက် အဝတ်လျှော်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ခြင်း၊ ပစ္စည်းဝယ်ခြင်း၊ ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေများထံ အလည်သွားခြင်း အစရှိသည့် ကိစ္စရပ်အားလုံးကို ထိုတစ်ရက်တည်းတွင်သာ စုပြုံလုပ်ဆောင်ရသောကြောင့်ပင်။

ရှန်မော့အာနှင့် ဖုမင်ဇယ်တို့သည်လည်း "တိုက်ပွဲဝင်" သည့် ပိတ်ရက်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။

သို့သော် ဤတိုက်ပွဲမှာ တခြားသူများ၏ တိုက်ပွဲများနှင့် မတူညီပေ။ သူတို့သည် ဘေးနားရှိလူများကို အမှန်တကယ်ပင် ကူညီ "တိုက်ပွဲဝင်" ပေးခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကျိုးချွန်းထောင်သည် တပ်ဖွဲ့နှင့် ထိပ်တိုက်မရင်ဆိုင်ရဲသဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ကျိန့်ကျားမင်ကို ငွေပြန်ဆပ်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ဤကိစ္စကို ကျိုးချင်းကော် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦး၏ ဇနီးများ သိရှိသွားကြသည်။

ယောကျ်ားဖြစ်သူက ယောက္ခမအိမ်မှ နှင်ချခံရသော အစ်မကြီးကို ကူညီထောက်ပံ့မည်ကို သူတို့ စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်ခဲ့ရသော်လည်း လက်ခံပေးခဲ့ကြသည်။

ယခုအခါ အစ်မကြီး သားအမိနှစ်ယောက်သည် သည်လောက် ဉာဏ်များပြီး ကောက်ကျစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ စိတ်ထဲတွင် သံသယများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။ သည်လောက် ကောက်ကျစ်သူများက ယောက္ခမအိမ်မှ ဘာမှမပါဘဲ နှင်ချခံရမည်လား။ နှင်ချခံရလျှင်ပင် ယောက္ခမအိမ်မှ တစ်ခုခုတော့ အမြတ်ထုတ်လာခဲ့မည် မဟုတ်ပါလား။

ထိုစဉ်က ဘာမှမပါဘဲ နှင်ချခံရသည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သဖြင့် ညီဖြစ်သူများက မကြည့်ရက်နိုင်ဘဲ အခန်းတစ်ခန်း ဖယ်ပေးခဲ့ပြီး စားနပ်ရိက္ခာနှင့် ငွေကြေးများပါ ထောက်ပံ့ပေးခဲ့ကြသည်။

အကယ်၍ ဘာမှမပါဘဲ နှင်ချခံရခြင်း မဟုတ်ပါက... သူတို့ မိသားစုနှစ်စုလုံး အသုံးချခံ ငတုံးများ ဖြစ်သွားပြီ မဟုတ်ပါလား။

သမီးယောက်မနှစ်ယောက်သည် တိုးတိုးတိတ်တိတ် တိုင်ပင်ပြီးနောက် အသီးသီး၏ မိဘအိမ်များသို့ ပြန်သွားကြလေသည်။

တခြားကိစ္စအတွက် မဟုတ်ပေ။ မိဘအိမ်မှ လူများကို တုန်းရှန်းတပ်ဖွဲ့သို့ သွားရောက်ကာ ကျိုးချွန်းထောင် သားအမိ ၃ ယောက် အမှန်တကယ် ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို စုံစမ်းခိုင်းရန် ဖြစ်သည်။

ဒါကလည်း နောက်မှဖြစ်လာမည့် ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်သည်။

ရှန်မော့အာသည် ကျိုးကျောက်တိအတွက် နေရာချထားပေးပြီးနောက် မြေရှင်လေး သားအမိနှင့် ကြိုတင်သဘောတူညီထားပြီး ဖြစ်သော်လည်း ကျိုးကျောက်တိသည် ယခုအချိန်တွင် ကျောင်းတက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ချန်ကျွမ်းကျွမ်းက သူမနှင့် မောင်းမောင်တို့ကို ခရိုင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ စနေ၊ တနင်္ဂနွေ ကျောင်းပိတ်ရက်များ၌ ပြန်လာပါက တပ်ဖွဲ့ရုံးခန်းမှ ငှားရမ်းထားသော အခန်းတွင် နေထိုင်လိမ့်မည်။ သို့သော် သူမသည် ကျောင်းလည်းတက်ရမည်၊ အလုပ်သင်လည်း လုပ်ချင်သေးသဖြင့် ပြန်လာမည့်အချိန် သိပ်များမည် မဟုတ်ပေ။

ဤကိစ္စသည် တပ်ဖွဲ့အတွင်းသို့ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဖခင်အရင်းက သက်ရှိထင်ရှား ရှိနေသေးပါလျက်နှင့် အသက် ၁၀ နှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက် မိသားစုမှ ခွဲထွက်ကာ သီးသန့်နေထိုင်ခြင်းသည် အလွန်ထူးဆန်းသော ကိစ္စဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကလေးက အိမ်သို့ ငွေပေးရဦးမည်တဲ့။

ရှန်မော့အာတို့ တပ်ဖွဲ့အိမ်ရာဝင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ လျိုကွေ့ကျစ်က သိချင်စိတ်ဖြင့် လာရောက်မေးမြန်းတော့သည်။ "မိဘတွေက ကလေးကို ပိုက်ဆံပေးရမှာလေ။ ကလေးက ပိုက်ဆံပေးရမယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုဖြစ်ရတာလဲ။ ပြောင်းပြန်ဖြစ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ အဲဒီလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဆိုရင် သူ့အဖေက အိမ်ခွဲနေဖို့ ဘယ်လိုလုပ် သဘောတူမှာလဲ။ အဲဒီအိမ်မှာ ဆက်နေရင် ကျောင်းလခ အခမဲ့ဆိုရင်တောင် သူ့အဖေက သူ့ကို အထက်တန်းကျောင်း ပြီးတဲ့အထိ တကယ် ပေးတက်ပါ့မလား။ အခု သူက ငယ်သေးလို့ပါ။ နည်းနည်းကြီးလာလို့ အခမဲ့ ကျောင်းတက်ရတာထက် ပိုကြီးမားတဲ့ အကျိုးအမြတ် ရှိလာရင်ကော"

ရှန်မော့အာက ဆက်ပြောသည်။ "ကျောင်းပြီးလို့ အလုပ်ရလာရင်တောင် သူ့အဖေက အဲဒီအလုပ်ကို သူ့မောင်လေးကို လွှဲပေးဖို့ တောင်းဆိုမလား။ သူ့ကို ပိုက်ဆံနဲ့ ထပ်ပြီး လဲလှယ်ဦးမလား။ ဒါထက် ပိုဆိုးတဲ့ ကိစ္စတွေ လုပ်လာမလားဆိုတာ ဘယ်သူမှ မပြောနိုင်ပါဘူး"

"ဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ အရင်တုန်းက ငါ့ဇာတိမှာ အဖေအရင်းက သမီးကို ပြည့်တန်ဆာရုံ ရောင်းစားတာမျိုး ရှိခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ အပြင်ထွက်ပြီး ကိုယ့်ဘာသာ နေတာက ပိုကောင်းပါတယ်" လျိုကွေ့ကျစ်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ အခုမှ ဘဝတွေက ကောင်းလာတာပါ။ အရင်တုန်းက စစ်ပြီးခါစမှာ ကလေးဘယ်နှစ်ယောက်လောက်များ မိဘမရှိဘဲ ကျန်ခဲ့လဲ။ အိမ်နီးချင်းတွေက နည်းနည်းပါးပါး ကူညီစောင့်ရှောက်ရင်းနဲ့ ကြီးပြင်းလာကြတာပါပဲ"

သူတို့နှစ်ဦး အနည်းငယ် စကားစမြည်ပြောပြီးနောက် လျိုကွေ့ကျစ်သည် ရှန်မော့အာ ယူလာပေးသော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို ယူကာ ပြန်သွားလေသည်။

တပ်ဖွဲ့တွင် ကြက်သွန်မြိတ် တစ်ပင်၊ ကြက်သွန်ဖြူ တစ်မြွှာမှစ၍ အားလုံး ဝယ်ရသည်။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်များက ဈေးမကြီးသော်လည်း ကုန်ကျစရိတ်တစ်ခုတော့ ဖြစ်နေဆဲပင်။

ရှန်မော့အာတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ခြံဝင်းထဲတွင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် အများအပြား စိုက်ပျိုးထားသည်။ ဖုမင်ဇယ်က အလွန်သေချာစွာ ဂရုစိုက်ပေးသဖြင့် မိသားစု ၃ ယောက်လုံး စား၍ မကုန်နိုင်ပေ။ တစ်ခါတစ်ရံ အိမ်နီးချင်းများကို အနည်းငယ် ဝေငှလေ့ရှိသည်။

လျိုကွေ့ကျစ်ကလည်း အလကား မယူပေ။ မကြာခဏဆိုသလို ပစ္စည်းအနည်းငယ် ပြန်လည်ပေးပို့လေ့ရှိသည်။

ဆွေမျိုးမိတ်ဆွေဖြစ်စေ၊ အိမ်နီးချင်းဖြစ်စေ အပြန်အလှန် ပေးကမ်းမှုရှိမှသာ ဆက်ဆံရေးကို ကောင်းမွန်စွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်လိမ့်မည်။

"ကျိုးဖျင်အန်း ဒီကောင်လေး ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ ဒီအချိန်အထိ အိမ်မပြန်သေးဘူး" လျိုကွေ့ကျစ်က စင်္ကြံပေါ်တွင် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်သည်။

ရှန်မော့အာသည် အချိန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တော့ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် နောက်ကျနေပြီ။

သူမသည် ကျိုးဖျင်အန်းကို ပန်းချီသင်ပေးနေသော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် သူ့အကြောင်းကို သိပ်မသိပေ။ ထိုကလေးသည် သူမကို "မြေရှင်မကြီး" အဖြစ် အထင်ကြီးလွန်းနေသည်လား မသိ။ အိမ်ရာဝင်းထဲတွင်ဖြစ်စေ၊ ကျောင်းတွင်ဖြစ်စေ သူမကို မြင်သည်နှင့် ကြွက်က ကြောင်ကို မြင်သကဲ့သို့ အဝေးမှပင် ရှောင်ဖယ်သွားတတ်သည်။

သို့သော် သူ၏ ပန်းချီသင်ခန်းစာ အိမ်စာများကိုတော့ အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်စွာ ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ရှန်မော့အာသည် စာမေးပွဲပြီးလျှင် သူ့ကို ပန်းထိုးစက်ရုံတွင် အလုပ်သင်အဖြစ် ဝင်လုပ်ချင်သလားဟု လျိုကွေ့ကျစ်အား မေးကြည့်ရန်ပင် စဉ်းစားထားခဲ့သေးသည်။

ကျိုးဖျင်အန်း၏ ပုံမှန်စာမေးပွဲရလဒ်များမှာ သိပ်မကောင်းလှပေ။ သူတို့ အတန်းပိုင်ဆရာမ၏ အဆိုအရ အထက်တန်းကျောင်း အောင်မြင်ရန် မျှော်လင့်ချက် သိပ်မရှိဟု သိရသည်။

ရှန်မော့အာကတော့ များများ မတွေးတော့ပေ။ တစ်နေ့လုံး လှုပ်ရှားနေရသဖြင့် သူမလည်း အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေလေပြီ။ ဖုမင်ဇယ်သည် သူမနှင့် လျိုကွေ့ကျစ်တို့ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ရေနွေးကြိုပေးထားပြီး သူမကို မျက်နှာသစ်၊ ကိုယ်လက်သန့်စင်ရန် ခေါ်လိုက်သည်။

သေချာစွာ သန့်စင်ပြီးနောက် လူလည်း အနည်းငယ် လန်းဆန်းသွားသည်။ သူတို့နှစ်ဦး အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ကာ ခုတင်ခေါင်းရင်းတွင် မှီလျက် တစ်နေ့လုံး အလုပ်များခဲ့ရခြင်း၏ "ခံစားချက်နှင့် သင်ခန်းစာများ" ကို အချင်းချင်း ဖလှယ်ကြလေသည်။

ရှန်မော့အာသည် ယခင်က ကျိန့်ကျားမင်အကြောင်းကို ဝေဝေဝါးဝါး ကြားခဲ့ရဖူးသော်လည်း ယခု ဖုမင်ဇယ် အသေးစိတ် ပြောပြသည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ကျိန့်ကျားမင်မှာ အတော်လေး လည်ပတ်ပြီး ပါးနပ်သူဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း ကျိုးချွန်းထောင်တို့ သားအမိ၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံလိုက်ရလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

ဖုမင်ဇယ်ကတော့ အံ့သြစရာဟု မထင်ပေ။ "သူက အသေးအမွှား ကိစ္စတွေမှာ ပါးနပ်ပေမယ့် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေမှာတော့ တုံးအတယ်။ ပြီးတော့ သူက စိတ်ထားနူးညံ့တယ်။ အထူးသဖြင့် တစ်ဖက်လူက မိန်းကလေး ဖြစ်နေတော့ သူက တခြားဘက်ကို လုံးဝ မတွေးမိခဲ့တာ"

ဖြူစင်တဲ့ စိတ်ထားရှိတယ်လို့ ဆိုနိုင်ပါတယ်။ တကယ်လို့သာ ဉာဏ်များလွန်းသူ ဖြစ်နေရင် ဖုမင်ဇယ်ကလည်း သူနဲ့ အရမ်းရင်းနှီးအောင် နေရဲမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

အကြံများသူက ရိုးသားသူကို ကြံစည်လာချိန်တွင် ကျိုးချွန်းထောင် သားအမိနှစ်ယောက်ကလည်း ရိုးရှင်းသူများမဟုတ်သည်ကို ထောက်ချင့်လျှင် သည်ကိစ္စက အံ့ဩစရာတော့ မဟုတ်ပေ။

မိမိတို့၏ အားနည်းချက်ကို အားသာချက်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အားနည်းဟန်ဆောင်ပြီး တခြားသူများ၏ သနားညှာတာမှုကို ရယူခြင်းမှာ ပြောရလွယ်သော်လည်း အမှန်တကယ် လုပ်နိုင်သူ အလွန်နည်းပါးလှသည်။

ရှန်မော့အာသည် လုတုန်းယွင်ကို ပန်းထိုးလုပ်ငန်းတွင် ပါဝင်ခွင့်ပြုမည့် အစီအစဉ်ကိုလည်း ပြောပြခဲ့သည်။ ဖုမင်ဇယ်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "မြေရှင်မိသားစုက မိန်းမကို ဒီအလုပ်တွေ ပေးလုပ်တာ မကောင်းဘူးလို့ မင်း မထင်ဘူးလား"

ရှန်မော့အာက စိတ်ထဲတွင် 'ဒုက္ခပါပဲ' ဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူမ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ပညာတတ်လူငယ်ဖုသည် ဆိုရှယ်လစ်ဝါဒကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်သော လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သူမ မေ့သွားခဲ့သည်။ သူမက ခဏလောက် စဉ်းစားပြီးနောက် အမြန်ဖြေရှင်းလိုက်သည်။ "လူဆိုးစာရင်းဝင်တွေကို ဒီအလုပ် ပေးလုပ်တာက တကယ်တော့ သိပ်မကောင်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ ကျွမ်းကျင်လုပ်သားက နည်းလွန်းနေတယ်လေ။ ထုတ်လုပ်ရေးနဲ့ တည်ဆောက်ရေးက အရေးအကြီးဆုံးပဲ မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ ဒါက သူတို့ကို အလုပ်ကြမ်းနဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး လုပ်ဖို့၊ နိုင်ငံတော်ရဲ့ ဆိုရှယ်လစ် တည်ဆောက်ရေးမှာ တစ်ဖက်တစ်လမ်းကနေ ပါဝင်ကူညီဖို့ အခွင့်အရေးပေးတာပဲလေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ နိုင်ငံခြားငွေ ရှာဖို့က ပန်းထိုးစက်ရုံရဲ့ အရေးအကြီးဆုံး တာဝန်ပဲ မဟုတ်လား"

ဖုမင်ဇယ်က တွေးတွေးဆဆလေးနှင့် မျက်လွှာချလိုက်သည်။

ရှန်မော့အာသည် ဖုမင်ဇယ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ သူ၏ ကျစ်လျစ်သော ခါးကို ဖက်ထားလိုက်ပြီး ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် မျက်နှာအပ်ကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "အိပ်ချင်ပြီ"

ဖုမင်ဇယ်က သူမကို ဆွဲမကာ နှုတ်ခမ်းကို ဖွဖွလေး နမ်းလိုက်ပြီး"အိပ်တော့လေ"

ပါးစပ်မှ အိပ်တော့ဟု ပြောနေသော်လည်း လက်ကတော့ လွှတ်ပေးမည့် အရိပ်အယောင် အနည်းငယ်မျှ မရှိပေ။ ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများသည် နူးညံ့သော ညအိပ်ဝတ်စုံထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကာ သူမမှာ တုန်ယင်သွားတော့သည်။ ပူနွေးသော အနမ်းများသည် ရှန်မော့အာ၏ မျက်လုံးများ၊ နှာခေါင်းဖျားနှင့် နှုတ်ခမ်းများပေါ်သို့ ကျရောက်လာပြီး တစ်ကြိမ်ထက်တစ်ကြိမ် ပိုမို နက်ရှိုင်းလာတော့သည်။

သူသည် မီးကို လှမ်းပိတ်လိုက်သည်နှင့် အခန်းထဲတွင် အမှောင်ကျသွားပြီး တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် ထိန်းချုပ်ထားသော အသက်ရှူသံများနှင့် ညည်းတွားသံများကိုသာ ကျန်ရစ်လေသည်။

ရှန်မော့အာ အမှန်တကယ် အိပ်ချင်နေသော်လည်း ဤသို့ အလုပ်များပြီးနောက် တဖြည်းဖြည်း လန်းဆန်းလာခဲ့သည်။ အချိန်မည်မျှကြာသွားသည် မသိ။ အထူးသဖြင့် ဖုမင်ဇယ်က အပြင်မှ ရေခွက်ယူလာပြီး သူမကို သန့်စင်ပေးနေစဉ် အိမ်နီးချင်းအခန်းမှ ရုတ်တရက် အော်သံတစ်ခုကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရသည်။

"ဘာဖြစ်တာလဲ"

စကားပြောလိုက်မှသာ သူမ၏ အသံ အနည်းငယ် တိမ်ဝင်နေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။ ဖုမင်ဇယ်က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး ဘေးရှိ ကြွေခွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "ရေအရင်သောက်လိုက်ဦး"

အိမ်နီးချင်းအခန်းမှ အသံများ ပိုမို ဆူညံလာသည်။ ရှန်မော့အာသည် ရေတစ်ခွက်လုံးကို ကုန်စင်အောင် သောက်လိုက်ပြီး စောင်ကို ဖယ်ကာ ထထိုင်လိုက်၏။ "သွားကြည့်ရအောင်၊ ပြဿနာတစ်ခုခုများ ရှိနေမလားလို့"

ဖုမင်ဇယ်သည် သူမ၏ နီမြန်းနေသော ပါးပြင်များကို ကြည့်ကာ လက်လှမ်းပြီး သူမကို ပြန်လှဲအိပ်ခိုင်းလိုက်သည်။ "မင်း လှဲနေပါ။ ကိုယ် သွားကြည့်လိုက်မယ်"

ရှန်မော့အာသည် လိမ္မာစွာဖြင့် ပြန်လှဲအိပ်လိုက်ပြီး ဖုမင်ဇယ်က ကြွေဇလုံကို ကိုင်ကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေလိုက်သည်။ မကြာမီမှာပင် မိမိတို့အိမ်တံခါး ဖွင့်သံကို ကြားလိုက်ရပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ဖုမင်ဇယ်က အိမ်နီးချင်းတံခါးဝတွင် ရပ်ကာ စကားပြောနေသံများကို သဲ့သဲ့လေး ကြားနေရသည်။

အချိန်သိပ်မကြာလိုက်သော်လည်း ရှန်မော့အာမှာ ယခုအခါ အိပ်ချင်လာပြန်သဖြင့် မသိမသာ မျက်လုံးများ မှိတ်သွားတော့သည်။ ထို့နောက် မိမိတို့အိမ်တံခါး ပိတ်သံကို ဝေဝေဝါးဝါး ကြားလိုက်ရပြန်သည်။ ဖုမင်ဇယ်သည် အပြင်ဘက်တွင် သူမ၏ အဖေနှင့် တစ်ခုခု ပြောနေပုံရသည်။ ဖုမင်ဇယ် သူမဘေးတွင် ပြန်လှဲအိပ်ချိန်တွင်တော့ ရှန်မော့အာမှာ မျက်လုံးပင် မဖွင့်နိုင်တော့ပေ။

သူမက နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော သတိလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ"

"သူတို့အိမ်က ကျိုးဖျင်အန်းလေ။ အခုမှ ပြန်ရောက်လာတာ..."

ဖုမင်ဇယ်က စကားများစွာ ပြောနေပုံရသော်လည်း ရှန်မော့အာမှာ မကြားနိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ သတိများ လွင့်မျောသွားပြီး အိပ်မောကျသွားတော့သည်။ နောက်တစ်နေ့ မနက်စာ စားချိန်ရောက်မှသာ ရှန်မော့အာသည် သတိရပြီး ဖုမင်ဇယ်ကို မေးလိုက်သည်။ "မနေ့ညက ကျိုးဖျင်အန်း ဘာဖြစ်တာလဲလို့ ပြောလိုက်တာလဲ"

ဖုမင်ဇယ်က သူမ၏ ပန်းကန်ထဲသို့ ကြက်ဥကြော် တစ်ဖတ် ထည့်ပေးပြီးမှ ပြန်ဖြေသည်။ "ကျိုးဖျင်အန်းက မနေ့က သန်းခေါင်ယံလောက်မှ ပြန်ရောက်လာတာ။ ပြန်ရောက်လာတော့ တစ်ကိုယ်လုံး စိုရွှဲနေပြီး ခေါင်းမှာလည်း အဖုကြီးတစ်ခု ထွက်နေလို့ မရီးလျို အရမ်းလန့်သွားတာ။ ကျိုးဖျင်အန်းကတော့ အပြင်မှာ ဆော့ရင်းနဲ့ မတော်တဆ ချော်လဲပြီး ခေါင်းခိုက်မိတာလို့ပဲ ပြောတယ်။ မရီးလျိုက မယုံဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်လိုမေးမေး ကျိုးဖျင်အန်းက အဲဒီလိုပဲ ပြန်ပြောနေတာ"

ရှန်ရှောက်ယွမ်က ဝင်ပြောသည်။ "ဒီကိစ္စက တကယ်ကို ထူးဆန်းတယ်။ သူတို့အိမ်က ကောင်လေးက စကားသိပ်မပြောဘဲ အနေအေးပေမယ့် အဆော့မက်တဲ့သူတော့ မဟုတ်ဘူး။ နေ့တိုင်း အချိန်မှန် အိမ်ပြန်တတ်တယ်။ အိမ်ရာဝင်းထဲမှာလည်း ရင်းနှီးတဲ့ သူငယ်ချင်း မရှိဘူး။ ညဘက်ကြီး ဘယ်ကိုသွားဆော့မှာလဲ။ ပြီးတော့ မနေ့က မိုးလည်းမရွာဘူးလေ။ သူ ဘယ်နေရာမှာ ချော်လဲလို့ တစ်ကိုယ်လုံး စိုရွှဲသွားရတာလဲ"

သူက ရှန်မော့အာကို ကြည့်ကာ ဆက်ပြောသည်။ "အိမ်နီးချင်းတွေက သဘောကောင်းပါတယ်။ နောက်ဆို သမီး ကျောင်းမှာ ကူပြီး ကြည့်ပေးလိုက်ပါ။ တခြားသူတွေ အနိုင်ကျင့်တာများ ခံနေရသလားလို့"

လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့သည် အပြင်ဘက်ကဲ့သို့ ဆူညံရှုပ်ထွေးခြင်း မရှိဘဲ ကျောင်းအတွင်း၌လည်း စည်းကမ်းတကျ ရှိသော်လည်း မကြာမီက အခြေအနေများမှာ လျင်မြန်စွာ ပြောင်းလဲနေသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက်က အပြင်ဘက်ရှိ အကျင့်ဆိုးများကို အတုခိုးကာ ရှုပ်ယှက်ခတ်အောင် လုပ်ဆောင်နေသည်လည်း ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် ယခုအခါ ဝါဒဖြန့်ချိရေးဌာနတွင် အလုပ်လုပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ တပ်ဖွဲ့ပိုင် စက်ရုံတစ်ခု၏ ဝါဒဖြန့်ချိရေးဌာနသာ ဖြစ်သော်လည်း သူ ထိုဌာနသို့ ရောက်ရှိကတည်းက ရေဒီယို၊ သတင်းစာ အစရှိသော လမ်းကြောင်းများမှတစ်ဆင့် ဤကမ္ဘာ၏ သတင်းအချက်အလက် အသီးသီးကို သိရှိနားလည်အောင် အမြဲတမ်း ကြိုးစားနေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သာမန်လူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤကိစ္စရပ်များနှင့် ပတ်သက်ပြီး သူ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းမှာ အတော်လေး မြင့်မားနေလေသည်။

ရှန်မော့အာက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ဖုမင်ဇယ်သည် ထမင်းစားပြီးသည်နှင့် စက်ဘီးစီးကာ အလောတကြီး ထွက်သွားလေသည်။ သားအဖနှစ်ဦးကတော့ ထုံးစံအတိုင်း အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်ကာ အလုပ်သို့ သွားကြသည်။

လမ်းချိုးတစ်ခုသို့ ရောက်သောအခါ ရှန်မော့အာသည် ရှေ့တွင် ရင်းနှီးနေသော ကျောပြင်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှန်ရှောက်ယွမ်ကို အမြန်ဆွဲကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "အဖေ၊ ဖြည်းဖြည်း"

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော နားလည်မှုကြောင့် ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် ချက်ချင်းနီးပါး ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အလိုအလျောက် နောက်သို့ အနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ကာမှ ရှေ့သို့ ခေါင်းပြူကြည့်လိုက်သည်။

ရှေ့ကလူကို သေချာမြင်လိုက်ရသောအခါ ရှန်ရှောက်ယွမ်က မနေနိုင်ဘဲ "ကျွတ်" ကနဲ စုပ်သပ်လိုက်တော့သည်။

...

အပိုင်း (၈၂)

မလှမ်းမကမ်းရှိ လမ်းကြားဝတွင် ကျန်းကျွင့်လျန်သည် အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ သိပ်မနီးကပ်သော်လည်း မျက်နှာအမူအရာများမှာ အလွန်ရင်းနှီးနေပုံရသည်။

ထိုအမျိုးသမီးငယ်မှာ ဆံပင်တိုတို ညှပ်ထားပြီး တော်တော်လေး ဆွဲဆောင်မှုရှိကာ တက်ကြွလန်းဆန်းသော အလှမျိုး ရှိသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အတန်ကြာ စကားပြောပြီးနောက် ကျန်းကျွင့်လျန်က စက်ဘီးလက်ကိုင်ကို ကိုင်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင် ထိုအမျိုးသမီးငယ်က သဘာဝကျစွာပင် လက်လှမ်းကာ သူ၏ပခုံးကို သပ်ပေးလိုက်သည်။

ကျန်းကျွင့်လျန်က စက်ဘီးစီး ထွက်သွားပြီးနောက် ထိုအမျိုးသမီးငယ်သည်လည်း တခြားတစ်ဖက်သို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ရှန်မော့အာနှင့် ရှန်ရှောက်ယွမ်တို့ လမ်းဆုံတွင် ရပ်ကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်မိကြသည်။

ရှန်မော့အာ : "သူတို့..."

အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး လမ်းဆုံတွင် ရပ်ကာ စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုခြင်းမှာ ထူးဆန်းသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ လူအများရှေ့တွင်ဖြစ်သဖြင့် သိကျွမ်းသူတစ်ဦးနှင့် ဆုံပြီး စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုခြင်းသာ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် တနည်းနည်းဖြင့် ကျန်းကျွင့်လျန်၏ ပြုံးရွှင်နေသော အမူအရာမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည်ဟု ရှန်မော့အာ အမြဲတမ်း ခံစားနေရသည်။

သူမသည် လတ်တလောတွင် ယန်လျိုတပ်ဖွဲ့သို့ သိပ်မပြန်သော်လည်း ကျန်းကျွင့်လျန်သည် ရှန်လောင်အာ့၏ အိမ်တွင် ဘုရင်တစ်ဆူလို နေထိုင်နေကြောင်း သိရှိထားသည်။ ဘာအလုပ်မှ မလုပ်သည်ကို ထားလိုက်ဦး။ ရှန်လင်းလင်းကိုပင် သူ့အတွက် သီးသန့်ဟင်းများ မကြာခဏ ချက်ခိုင်းလေ့ရှိသည်ဟု ကြားရသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အိမ်နီးချင်းများကလည်း သတင်းအချို့ ကြားသိလာရပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သတင်းပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ရွာသားများကတော့ ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်ကြပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ကျန်းကျွင့်လျန်မှာ ကျွမ်းကျင်လုပ်သားတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ရှန်လောင်အာ့တို့ မိသားစုက သူ့ကို အလိုလိုက်ထားခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူတို့လင်မယား ယန်လျိုတပ်ဖွဲ့တွင် နေထိုင်ခြင်းမှာ အိမ်လခနှင့် စားစရိတ် ပေးထားသဖြင့် ကိုယ်ပိုင်ငွေဖြင့် သုံးစွဲကာ သီးသန့်ဟင်းချက်စားခြင်းမှာလည်း ဘာမှ မဖြစ်ပေ။

သို့သော် ရွာသားများက ကျန်းကျွင့်လျန်မှာ အနည်းငယ် မောက်မာသည်ဟု ယေဘုယျအားဖြင့် ထင်မြင်ကြသည်။ ဆက်ဆံရေး သိပ်မဆိုးလှသော်လည်း အပြုံးအရယ်တော့ မရှိပေ။

တခြားသူများကို အပြုံးအရယ် မရှိခြင်းက ထားလိုက်ပါတော့။ ရှန်လင်းလင်းကိုပင် အပြုံးအရယ် မရှိဟု ကြားရသည်။

ရှန်လင်းလင်းကို အပြုံးအရယ် မရှိဆိုလျှင် စောစောက အမျိုးသမီးငယ်ကိုကျတော့ ဘာကြောင့် ထိုမျှလောက် အားပါးတရ ပြုံးပြနေရသနည်း။

ရှန်မော့အာသည် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရပြီး ဝိုးတဝါးသံသယတစ်ခုပင် ရှိနေသော်လည်း အတိအကျတော့ မသေချာပေ။

ရှန်ရှောက်ယွမ်ကတော့ ပိုပွင့်လင်းသည်။ "မနက်စောစောစီးစီး အင်္ကျီတွေကလည်း တွန့်ကြေနေတာ။ ကောင်းတဲ့ကိစ္စ ဘယ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဂရုမစိုက်နဲ့။ ဒီလို ညစ်ပတ်တဲ့ ကိစ္စတွေကို သမီး စဉ်းစားနေစရာ မလိုဘူး"

သူ ဖွင့်မပြောခဲ့သည်မှာ ကျန်းကျွင့်လျန်၏ မျက်လုံးအောက်တွင် ညိုမည်းနေပြီး မနေ့ညက တစ်ညလုံး အိပ်မရခဲ့သည့် ရုပ်သွင်မျိုး ဖြစ်နေခြင်းပင်။

မမေးပါနှင့်။ တစ်သက်လုံး မင်းသားတစ်ပါးအဖြစ် ဇိမ်ကျကျ နေထိုင်လာခဲ့သူဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို သူ အများကြီး မြင်တွေ့ဖူးပြီး ဖြစ်သည်။

သမီးဖြစ်သူ အိမ်ထောင်ကျသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ရှန်ရှောက်ယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် သူမသည် ဖြူစင်ရိုးသားသော ကလေးလေးတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေဆဲပင်။ ဤကဲ့သို့သော ညစ်ပတ်သည့်အရာများက သူမ၏ မျက်လုံးများကို ညစ်နွမ်းသွားစေလို့ မဖြစ်ပေ။

"ငါတို့ မြန်မြန်သွားရအောင်။ မဟုတ်ရင် နောက်ကျလိမ့်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့"

ထိုသို့ အချိန်ဆွဲလိုက်သဖြင့် အချိန်အနည်းငယ် လုသွားရပြီး သူတို့နှစ်ဦး ခြေလှမ်းများကို သွက်လိုက်ကြသည်။

ရှန်ရှောက်ယွမ်က ရှန်မော့အာကို လမ်းဆုံအထိ လိုက်ပို့ပေးပြီး သမီးဖြစ်သူ ခြေလှမ်းသွက်သွက်ဖြင့် ရှေ့သို့ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တိတ်တဆိတ် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

ကံကောင်းသွားတယ်။ သူ့မော့အာ အဲဒီညစ်ပတ်တဲ့အကောင်ကို မျက်စိမကျခဲ့လို့ တော်သေး။ မဟုတ်ရင် အဲအကောင်က သူ့သမက် ဖြစ်နေလောက်ပြီ။

ဤသို့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် သူ၏မော့အာက သူ့အမွေရကာ လူရွေးမှန်သည်ဟု ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ ဖုမင်ဇယ်က အနည်းငယ် ဆင်းရဲသော်လည်း ရုပ်ရည်နှင့် စိတ်နေသဘောထားမှာ ထိုညစ်ပတ်သောအကောင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်ပေသည်။

အပြုံးအရယ် မရှိခြင်းအကြောင်း ပြောရလျှင် ဖုမင်ဇယ်သည်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ သူက စကားနည်းပြီး သိပ်မပြုံးတတ်ပေ။ သို့သော် သူက ရှန်မော့အာကို မကြာခဏ ပြုံးပြလေ့ရှိပြီး ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး၏ ဆက်ဆံရေးမှာလည်း အလွန်ကောင်းမွန်လှသည်။

အဖေတစ်ယောက်အနေဖြင့် သမီးဖြစ်သူ၏ ဘဝကို သာယာချမ်းမြေ့စေချင်သည်မှာ သဘာဝပင်။ ထို့ကြောင့် ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် ရှားရှားပါးပါး နောက်ကြောင်းပြန်တွေးကာ အတိုင်းထက်အလွန် စိတ်အေးသွားတော့သည်။ ကံကောင်းတယ်။ ကျန်းကျွင့်လျန်ကို မျက်စိမကျခဲ့တာ ကံကောင်းတယ်။

ရှန်ရှောက်ယွမ်က ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်ပြီး ကျန်းကျွင့်လျန်ကို ရွှီဝေကော်က သူ့သမီးနှင့် မိတ်ဆက်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ကို သတိရသွားပြီး ရွှီဝေကော်ကို ကြိမ်ဒဏ်အချက် ၂၀ လောက် ပေးသင့်သည်ဟု ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒီလိုကောင်မျိုးကို သူ့သမီးနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရဲတာ ရိုက်ခံရသင့်တယ်။

သူတို့လို ပဒေသရာဇ်ခေတ်မှ လာသူများမှာ ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။ ပြဿနာတစ်ခုခုဖြစ်လျှင် ဆက်စပ်ပတ်သက်သူအားလုံးကို အပြစ်ပေးလိုကြသည်။

ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် တစ်နေ့လုံး ရွှီဝေကော်ကို အေးစက်စက် ဆက်ဆံခဲ့လေသည်။

ရွှီဝေကော်မှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်ရတော့သည်။ “ဘာဖြစ်နေတာလဲ”

ရှန်မော့အာသည် အတန်းတက်ခေါင်းလောင်းသံနှင့်အတူ ကျောင်းတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ ရုံးခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ ရုံးခန်းမှာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး တခြားဆရာများအားလုံး စာသင်ခန်းသို့ သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူမတွင် အရှေ့ ၂ ချိန် အတန်းမရှိသဖြင့် အနည်းငယ် နောက်ကျမှ ရောက်လာလျှင်လည်း ပြဿနာမရှိပေ။ သို့သော် သူမက အလုပ်တာဝန်များစွာကို ယူထားသဖြင့် နေ့စဉ် ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်များစွာ ရှိနေသည်။

အလုပ်များကို အိမ်တွင်လည်း လုပ်လို့ရသော်လည်း ရုံးခန်းတွင် လုပ်ပါက အလုပ်ပိုတွင်ကျယ်သည်။

ရှန်မော့အာသည် ဦးစွာ ရေတစ်ခွက် ငှဲ့လိုက်ပြီး ထိုင်ကာ ဆေးရောင်စုံ ခဲတံများကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ပုံဆွဲစက္ကူများကို ဖြန့်ခင်းကာ အတွေးများကို စုစည်းပြီးနောက် ပုံစတင်ဆွဲတော့သည်။

ပန်းထိုးပုံစံများ ရေးဆွဲခြင်းမှာ သူမအတွက် မခက်ခဲပေ။ ပုံစံကို သေချာစဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းထဲရှိ ပုံစံများကို ပုံဆွဲစက္ကူပေါ်သို့ အဆင့်ဆင့် ကူးယူရေးဆွဲရုံသာ ဖြစ်သည်။

ဤအလုပ်သည် အနည်းငယ် ပျင်းစရာကောင်းပြီး ရိုးအီနေသဖြင့် ရှန်ရှောက်ယွမ်က ပန်းထိုးပုံစံများ ရေးဆွဲခြင်းသည် ပန်းချီဆွဲခြင်း မဟုတ်ဘဲ အများဆုံး ပုံကူးဆွဲခြင်းသာ ဖြစ်သည်ဟု ဝေဖန်ခဲ့ဖူးသည်။

ဟုတ်ပါသည်။ ရှန်ရှောက်ယွမ်သည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်ကိုလည်း ဝေဖန်ခဲ့ဖူးသည်။ ထိုဝါဒဖြန့်ချိရေး ပိုစတာများသည် အသစ်အဆန်း ဘာမှမရှိဘဲ အလွန်ပျင်းစရာကောင်းသည်ဟု ဆို၏။ ငွေရှာပြီး ဘဝရပ်တည်ရန် မဟုတ်ပါက သူ လုံးဝ လုပ်မည်မဟုတ်ပေ။

ရှန်မော့အာ၏ အတွေးများ တဖြည်းဖြည်း လွင့်မျောသွားပြီး စောစောက မြင်တွေ့ခဲ့ရသော မြင်ကွင်းကို သတိရသွားသည်။ သူမ၏ အဖေက တိုက်ရိုက်ပင် ကောက်ချက်ချလိုက်သည်မှာ ကျန်းကျွင့်လျန်နှင့် ထိုအမျိုးသမီးကြားတွင် ပတ်သက်မှုတစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

ရှန်လင်းလင်း ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်မှာ ၆ လခန့် ရှိနေပြီ။

သို့သော် ရှန်မော့အာသည် ဤကိစ္စကို ရှန်လင်းလင်းအား ပြောပြရန် စိတ်ကူးမရှိချေ။ ပထမအချက်မှာ သူတို့သည် ခန့်မှန်းရုံသာဖြစ်ပြီး ခိုင်လုံသော သက်သေအထောက်အထား ဘာမှမရှိပေ။ ဒုတိယအချက်မှာ သူမတို့ မိသားစုနှင့် ရှန်လင်းလင်း၏ မိသားစုကြား ဆက်ဆံရေးမှာ သိပ်မကောင်းလှပေ။ ထို့အပြင် သူမသည် ယခင်က ကျန်းကျွင့်လျန်နှင့် ကြင်ဖက်တွေ့ဖူးသဖြင့် သူမ ဘာပဲပြောပြော ရည်ရွယ်ချက် တစ်ခုခု ရှိနေသည်ဟု ထင်မြင်ခံရလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ရှန်လင်းလင်းကလည်း ကျေးဇူးတင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ရှန်မော့အာ ခန့်မှန်းမိသည်။

အချိန်အတန်ကြာ အတူအလုပ်လုပ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ရှန်မော့အာသည် ရှန်လင်းလင်း အကြောင်းကို အနည်းငယ် သိရှိထားသည်။ ရှန်လင်းလင်းသည် သူမဘဝ၏ အကျည်းတန်သော အစိတ်အပိုင်းများကို တခြားသူများ သိရှိသွားမည်ကို လိုလားမည် မဟုတ်ပေ။

ရှန်မော့အာ ဆက်မတွေးတော့ဘဲ ရေတစ်ငုံသောက်ကာ အာရုံစိုက်ပြီး ပုံဆက်ဆွဲနေလိုက်သည်။

မနက်ပိုင်း အတန်း ၂ ချိန် ပြီးဆုံးသွားသောအခါ ရှန်မော့အာသည် ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းကာ ကျောင်းအပြင်ဘက်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ ကျောင်းတံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ ရှေ့ကလျှောက်နေသည့် ကျိုးဖျင်အန်းကို ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသည်။ မနေ့က ကိစ္စကို အမီလိုက် မေးမြန်းရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ကျိုးဖျင်အန်းသည် ရုတ်တရက် အပြေးအလွှား သွားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ရှန်မော့အာလည်း ထူးဆန်းသွားတော့သည်။ ဒီကလေး ဘာလို့ ပြေးသွားတာလဲ။ သို့သော် ကျိုးဖျင်အန်း ပြေးသွားသော လမ်းကြောင်းမှာ တပ်ဖွဲ့အိမ်ရာဝင်းသို့ ပြန်မည့်လမ်း မဟုတ်ကြောင်း သူမ အမြန်ပင် သတိထားမိလိုက်သည်။

ရှန်မော့အာသည် သူ့နောက်သို့ လိုက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ကျိုးဖျင်အန်းမှာ အတော်လေး မြန်မြန်ပြေးနေသော်လည်း ရှန်မော့အာအတွက်တေည့ သူ့နောက်သို့ လိုက်ရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူလှသည်။ သို့သော် ပုံဆွဲပစ္စည်းများ ထည့်ထားသော လွယ်အိတ်က အနည်းငယ် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေသည်။

မကြာမီမှာပင် ကျိုးဖျင်အန်းသည် လူတစ်ယောက်နောက်သို့ နောက်ယောင်ခံ လိုက်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှန်မော့အာ သိရှိသွားသည်။

ကျောင်းတံခါးဝတွင် ထိုလူကို အဝေးမှ ရုတ်တရက် မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူ ပြေးလာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အတန်ငယ် ပြေးပြီးနောက် ထိုလူနှင့် ပိုမိုနီးကပ်သွားသောအခါ သူသည် သဘာဝကျသယောင် ဟန်ဆောင်လိုက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင်တော့ ထိုလူ၏ နောက်တွင် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လိုက်နေခြင်းသာ။

ထိုလူသည် ပိုင်ရွှေချောင်း ဘက်သို့ သွားနေသည်မှာ သိသာသည်။

ပိုင်ရွှေချောင်းသည် ကျန်းပေခရိုင်ကို ဖြတ်သန်းစီးဆင်းနေပြီး အကျယ် ၇ ကီလိုမီတာခန့် ရှိကာ တောင်ပိုင်းပြည်နယ်၏ အဓိက မြစ်ချောင်းကြီး ၆ ခုတွင် တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်သည်။ ပိုင်ရွှေချောင်းသည် ကွေ့ကောက်ကာ ကြည်လင်နေပြီး ရေတိမ်ပိုင်းများရှိသလို ရေနက်ပိုင်းများလည်း ရှိသည်။ လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့ အပြင်ဘက်ရှိ ဤနေရာတွင် မိုးမခတောအုပ်တစ်ခု ရှိပြီး တောအုပ်အပြင်ဘက် ချောင်းကမ်းစပ်တွင် ကျူတောကြီးတစ်ခု ရှိလေသည်။

ရှန်မော့အာသည် အဝေးကလူ ကျူတောထဲသို့ ဝင်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် ကျိုးဖျင်အန်းက လွယ်အိတ်ကို မြက်ခင်းထဲသို့ ပစ်ချကာ ရေထဲသို့ ခုန်ချလိုက်ပြီး ရေစီးကြောင်းအတိုင်း ကျူတောဘက်သို့ ကူးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ကျူတောအနီးသို့ ရောက်ခါနီးတွင် သူသည် ရေထဲသို့ ငုပ်သွားပြီး ရေပြင်ပေါ်မှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရှန်မော့အာ : "..."

ယခုမှပင် မိုးမရွာဘဲနှင့် သူ ဘာကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး စိုရွှဲနေအောင် လုပ်နိုင်သနည်း ဆိုသည်ကို သူမ သဘောပေါက်သွားတော့သည်။

စင်စစ် သူသည် ချောင်းရေထဲတွင် စိမ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်မော့အာမှာ ရေကူးမတတ်သဖြင့် ကျိုးဖျင်အန်းကဲ့သို့ ရေထဲမှ ကူးသွားရန်မှာ သေချာပေါက် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကုန်းလမ်းမှ သွားမည်ဆိုလျှင်လည်း... ရှေ့တွင်ရှိနေသော လူနှစ်ဦး ဘာဖြစ်နေသည်ကို သူမ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရသေးသဖြင့် သေချာပေါက် အလွယ်တကူ လှုပ်ရှားမည် မဟုတ်ပေ။

ထို့အပြင် ကျိုးဖျင်အန်း လွယ်အိတ်ပစ်ချခဲ့သော နေရာမှာ အတော်လေး ကွယ်ဝှက်နေသဖြင့် ရှန်မော့အာသည် မြက်ခင်းထဲတွင်ပင် ထိုင်စောင့်နေလိုက်သည်။

ဤသို့ ထိုင်စောင့်နေသည်မှာ အတော်ကြာသွားခဲ့သည်။ ရှန်မော့အာ ဗိုက်ဆာလာသည်ဟု ခံစားရချိန်တွင် ရှေ့ဘက်မှ ရုတ်တရက် အလောတကြီး ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူမသည် မြက်ခင်းထဲသို့ အမြန်ပုန်းကွယ်လိုက်သည်။ မီးခိုးပြာရောင် အင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားသူ တစ်ဦး အမြန်လျှောက်သွားသည်။ ရှန်မော့အာသည် မြက်ခင်းထဲမှနေ၍ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုသူ၏ ဘေးတိုက်မျက်နှာမှာ ရင်းနှီးနေသလို ခံစားရသော်လည်း မည်သည့်နေရာတွင် မြင်ဖူးမှန်း ချက်ချင်း မမှတ်မိနိုင်အောင် ဖြစ်နေသည်။

နောက်ထပ် အချိန်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် ဆင်တူသော မီးခိုးပြာရောင် အင်္ကျီဝတ်ဆင်ထားသူ နောက်တစ်ဦး ကျူတောဘက်မှ ထွက်လာပြန်သည်။ ရှန်မော့အာသည် သူ၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို တစ်ချက်မျှသာ မြင်လိုက်ရသော်လည်း ရင်ထဲတွင် ထိတ်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။

ဒီလူကိုတော့ သူမ သိသည်။

ထိုလူ ဖြတ်သွားပြီးနောက် အချိန်အတော်ကြာမှ တစ်ကိုယ်လုံး စိုရွှဲနေသူတစ်ဦး ထွက်လာခဲ့သည်။

"လွယ်အိတ်ကော"

ကျိုးဖျင်အန်းက မိမိကိုယ်ကို ရေရွတ်ရင်း မြက်ခင်းထဲတွင် သူ၏ လွယ်အိတ်ကို ရှာဖွေနေသည်။

ထို့နောက် မလှမ်းမကမ်းရှိ မြက်ခင်းထဲမှ ရှန်မော့အာ မတ်ရပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမက သူ့လွယ်အိတ်ကို ကိုင်ထားရင်း ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်။ "မင်း ဒါကို ရှာနေတာလား"

ကျိုးဖျင်အန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားသည်။ ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ရှန်မော့အာကြောင့် သူ အလွန်လန့်သွားသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

အချိန်အတန်ကြာမှ မဝံ့မရဲဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။ "ဆရာမရှန်"

"မြေရှင်မကြီး" ဟု မခေါ်တော့ပေ။

မခေါ်တော့သည် မဟုတ်ပေ။ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် မခေါ်တော့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ရှန်မော့အာသည် သူ ကွယ်ရာတွင် တိတ်တဆိတ် ခေါ်နေသည်ကို အကြိမ်အနည်းငယ် ကြားဖူးသည်။

တခြားသူများဆိုလျှင် ကြားမည်မဟုတ်သော်လည်း သူမသည် ကိုယ်ခံပညာ လေ့ကျင့်ထားသူ ဖြစ်သောကြောင့် အကြားအာရုံနှင့် အမြင်အာရုံ အလွန်ကောင်းမွန်သဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံ မတော်တဆ ကြားရတတ်သည်။

ရှန်မော့အာက လွယ်အိတ်ကို သူ့ဆီ ပြန်ပစ်ပေးလိုက်ပြီး ဘောင်းဘီကို ခါလိုက်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ ရှင်းပြပါဦး"

ကျိုးဖျင်အန်းက အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီးနောက် ပြန်မေးလိုက်သည်။ "ဘာကို ရှင်းပြရမှာလဲ"

ရှန်မော့အာက ဒေါသထွက်လွန်း၍ ရယ်ပင် ရယ်ချင်သွားသည်။ "ဘာကို ရှင်းပြရမှာလဲ ဟုတ်လား။ မင်းက ဆရာဖေး,နောက်ကို ဘာလို့ လိုက်နေတာလဲ ဆိုတာကို ရှင်းပြရမှာပေါ့။ ပြီးတော့ ဒီလိုပုံစံဖြစ်အောင် လုပ်ထားတာ သေချာပေါက် ခိုးနားထောင်ဖို့ သွားတာပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဘာတွေ ကြားခဲ့ရလဲ"

မှန်ပါသည်။ နောက်မှ ထွက်လာသော ရှန်မော့အာ သိကျွမ်းသူမှာ ရှန်မော့အာနှင့် ရုံးခန်းတစ်ခုတည်းတွင် အတူရှိသော ဆရာဖေးလင် ပင်ဖြစ်သည်။

ဆရာဖေးလင်သည် အထွေထွေဗဟုသုတ ဘာသာရပ်ကို သင်ကြားပေးသူ ဖြစ်ပြီး ရုံးခန်းတစ်ခုလုံးတွင် ရှန်မော့အာမှလွဲလျှင် အတန်းအနည်းဆုံး ဆရာတစ်ဦးဟု ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော် သူသည် တရုတ်တယော(အာဟူ) ထိုးတတ်သဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံ တရုတ်စာဆရာမ ချွေ့ယင်းတုန်းကို ဂီတသင်ခန်းစာများတွင် အစားထိုး ကူညီသင်ကြားပေးလေ့ရှိသည်။

ရှန်မော့အာသည် ဖေးလင်နှင့် အဆက်အဆံ သိပ်မရှိပေ။ ဖေးလင်သည် ရုံးခန်းထဲတွင် စကားနည်းသော်လည်း အပေါင်းအသင်း မဆံ့သူမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ အားလုံး စကားပြောနေကြချိန်တွင် သူလည်း ဝင်ရောက်ပြောဆိုလေ့ရှိသော်လည်း ဘယ်သူနှင့်မှ အထူးတလည် ရင်းနှီးသူမျိုး မဟုတ်ပေ။

အလွန်သာမန်ဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် သိပ်ပြီး လူကြားတွင် သိပ်ပြီးမသိသာသူ ဖြစ်သည်။

ကျိုးဖျင်အန်း၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားကာ ရှန်မော့အာကို ကြည့်ရင်း စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။

သူ၏ ဆံပင်များက အနည်းငယ် ရှည်နေပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် မျက်လုံးတစ်ဝက်ခန့်ကို ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် သေချာမမြင်ရပေ။ ယခု တစ်ကိုယ်လုံး စိုရွှဲနေပြီး အနေခက်နေသဖြင့် ရှေ့ဆံပင်များကို သပ်တင်ထားသောကြောင့် နက်မှောင်နက်ရှိုင်းသော မျက်လုံးတစ်စုံကို မြင်တွေ့ရသည်။

မှိုင်းညို့နေပြီး အလင်းရောင် လုံးဝ မရှိသလို ဖြစ်နေသော်လည်း အတွင်းပိုင်းတွင်တော့ မီးတောက်တစ်ခု ကိန်းအောင်းနေသကဲ့သို့လည်း ခံစားရသည်။

ဤကလေးကို ကြည့်ရသည်မှာ လျိုကွေ့ကျစ်နှင့် ကျိုးရှင်းဝမ့် နှစ်ဦးစလုံးနှင့် သိပ်မတူသလိုပင်။ လျိုကွေ့ကျစ်ကဲ့သို့ ပွင့်လင်းရိုးသားသူ တစ်ဦးက ဤကဲ့သို့သော စရိုက်ရှိသည့် သားတစ်ယောက်ကို မည်သို့ ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သနည်းဟုပင် တွေးစရာ ဖြစ်နေသည်။

"အင်း... မပြောဘူးလား"

ရှန်မော့အာက မတိုးမကျယ် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း မပြောရင် ငါ မင်းအမေကို သွားပြောရုံပဲ ရှိတော့တယ်"

ရှန်မော့အာသည် ဆရာမလုပ်သည့် အတွေ့အကြုံ သိပ်မများလှသော်လည်း "မိဘခေါ်မည်" ဟူသော ကျွမ်းကျင်မှုကိုတော့ ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုတတ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် မိဘဖြစ်သူက သူမ၏ အိမ်နီးချင်း ဖြစ်နေသဖြင့် အိမ်ပြန်ရောက်လျှင် စကားတစ်ခွန်း သွားပြောရုံသာ မဟုတ်ပါလား။

ကျိုးဖျင်အန်းက ရှန်မော့အာကို ကြောင်အအလေး တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်ခန့် တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်က အားနေတာနဲ့ ဆရာဖေး ဒီဘက်လာတာတွေ့လို့ ခိုးလိုက်ကြည့်တာပါ။ သူတို့ ဘာမှလည်း မလုပ်ပါဘူး။ လူနှစ်ယောက် စကားနည်းနည်းပါးပါး ပြောနေတာပဲ။ ထူးထူးခြားခြား ဘာမှမရှိပါဘူး။ ကျွန်တော် ဒီလိုလုပ်တာ မမှန်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်။ ကျောင်းသားတစ်ယောက်က ဆရာနောက်ကို မလိုက်သင့်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ကိုယ့်အမှားကို ဝန်ခံပါတယ်"

ရှန်မော့အာက သူ့ကို လေးနက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ယောက်က ဘယ်သူလဲ။ မင်း သိလား"

ကျိုးဖျင်အန်း အနည်းငယ် ကြောင်အသွားပြီးနောက် ချက်ချင်း ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ "မသိဘူး"

ရှန်မော့အာသည် သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပြီး ယခုတော့ သေချာသွားပြီ။ တခြားတစ်ယောက်ကိုလည်း သူ သိနေသည်။

...