အခန်း (၈၃-၈၄)

အပိုင်း (၈၃)

ကျိုးဖျင်အန်းသည် တစ်ဖက်လူက မည်သူဖြစ်ကြောင်းကို ဘယ်လိုမှ မပြောသဖြင့် ရှန်မော့အာသည်လည်း ခဏလောက် လက်လျှော့လိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သွယ်ဝိုက်မေးမြန်းခြင်း၊ မက်လုံးပေးခြင်း၊ ခြိမ်းခြောက်ခြင်းများ ပြုလုပ်ကာ ကျိုးဖျင်အန်းထံမှ စကားအနည်းငယ် ထွက်လာအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုသူနှစ်ဦးသည် အရောင်းအဝယ် ကိစ္စတစ်ခုကို ဆွေးနွေးနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ ဒါက အကျိုးအမြတ်တစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်ပါက ရှန်မော့အာ အနည်းငယ်မျှပင် စိတ်မဝင်စားပေ။ ဤကမ္ဘာကြီးသည် လူများ အရောင်းအဝယ် လုပ်ကိုင်ခြင်းကို အဘယ်ကြောင့် တားမြစ်ထားမှန်း သူမ နားမလည်သော်လည်း သာ့လျန်မင်းဆက်တွင် အရောင်းအဝယ် လုပ်ကိုင်ခြင်းမှာ အလွန်ပုံမှန်ဖြစ်သည့် ကိစ္စတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ တောင်နှင့် မြောက် ကုန်ပစ္စည်းများ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးတွင် ကုန်သည်များ မရှိပါက အစိုးရတစ်ဦးတည်းဖြင့် လည်ပတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤနေရာရှိ "အစိုးရ" ၏ စီမံအုပ်ချုပ်မှုမှာ ကောင်းမွန်သော်လည်း "ပြင်ပမှ ရောက်ရှိလာသူ" ဖြစ်သော ရှန်မော့အာအနေဖြင့် ဤသို့ လုပ်ဆောင်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေဆဲပင်။

အစပိုင်းတွင် ကျိုးဖျင်အန်းသည် ထိုသူနှစ်ဦးကို တိုင်တောချင်နေသည်ဟု သူမ သံသယဝင်ခဲ့သော်လည်း ကျိုးဖျင်အန်းကို သေချာစွာ ကြည့်လိုက်သောအခါ သည်ကလေးငယ်သည် ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးကို လုပ်မည့်သူ မဟုတ်ကြောင်း အလိုလို သိလိုက်သည်။

ကျိုးဖျင်အန်းသည် အလွန်သတိထားနေသည့် ရုပ်လေးဖြင့် "ကျွန်တော် ပြောလို့ရတာ အကုန်ပြောပြပြီးပြီလေ"

ဆိုလိုသည်မှာ မပြောပြသည်များမှာ ပြောလို့မရသော အရာများ ဖြစ်သည်။

ဥပမာအားဖြင့် တစ်ဖက်လူက မည်သူဖြစ်သည်။

သူတို့ အရောင်းအဝယ်လုပ်နေသည့် ပစ္စည်းမှာ မည်သို့သော အရာဖြစ်သည်။

ရှန်မော့အာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သွားကြစို့"

ရာသီဥတုက ပူနွေးလာပြီ ဖြစ်သော်လည်း တစ်နေ့လုံး ရေအေးထဲတွင် စိမ်နေနိုင်လောက်အောင်တော့ မပူသေးပေ။ သည်လို ဆက်တိုက် စိမ်နေပါက အနှေးနှင့်အမြန် ဖျားနာလာပေလိမ့်မည်။

နှစ်ယောက်သား အိမ်ရာဝင်းသို့ ရှေ့ဆင့်နောက်ဆင့် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ရှန်မော့အာက မိမိအိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ဘေးခန်းမှ လျိုကွေ့ကျစ်၏ "နင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်လာရပြန်တာလဲ" ဟူသော စူးရှသောအသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ရှန်မော့အာသည် သော့ပေါက်ထဲသို့ သော့တံထည့်ထားလျက် နားစွင့်နေလိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ် မင်း ဘယ်လိုဆင်ခြေပေးမှာလဲ၊ နားထောင်ကြည့်ဦးမယ်ဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သော်လည်း ကျိုးဖျင်အန်းက ခပ်အေးအေးပင် "အင်း" ဟုသာ တုံ့ပြန်ပြီး "ကျွန်တော် ရေသွားချိုးတော့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။

တကယ့်ကို တော်ပါပေသည်။

ရှင်းပြလို့ မရပါက လုံးဝ ရှင်းမပြတော့ခြင်းပင်။

မွန်းလွဲပိုင်း ကျောင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှန်မော့အာသည် ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်း ဆရာဖေးလင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဆရာဖေးလင်သည် မိမိနေရာတွင် ထိုင်ကာ သူ၏ တရုတ်တယောကို ကြိုးညှိနေသည်။ ဘေးတွင် လော်မောက်ရှီက ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ပြောနေသည်။ "အို... နေ့လယ် ဂီတသင်ခန်းစာ ရှိတဲ့ ကျောင်းသားတွေတော့ ကံကောင်းပြီဟေ့"

ဖေးလင်က နူးညံ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "ဆရာလော်... ခင်ဗျား နောက်မနေပါနဲ့ဗျာ။ ကျွန်တော်ကလည်း မတတ်သာလို့ လုပ်နေရတာပါ"

ရှန်မော့အာ ရုံးခန်းထဲသို့ ဝင်လာပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာဖေးက နှိမ့်ချလွန်းနေပြီ။ ဆရာ့ဘေးခန်းမှာ ကျွန်မ စာသင်ဖူးပါတယ်။ တယောထိုးတာ တကယ်ကို နားထောင်လို့ ကောင်းပါတယ်"

ရှန်မော့အာ အလွန်အကျွံ ချီးကျူးနေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမသည်လည်း ဂီတတီးခတ်သူ အမြောက်အမြားကို မြင်ဖူး၊ ကြားဖူးခဲ့ပြီး ဖေးလင်၏ တယောထိုးလက်ရာမှာ အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်လှသည်။ အလွန်အမင်း ထူးချွန်သည်ဟု မဆိုနိုင်သော်လည်း ကျွမ်းကျင်အဆင့်တွင်တော့ ရှိတာသေချာသည်။

ရှန်မော့အာက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဆရာဖေး... ဒီတယောကို ဘယ်သူ့ဆီက သင်ထားတာလဲဟင်"

ဖေးလင်၏ တယောကြိုးညှိနေသော လက်များ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ပုံမှန်အတိုင်းပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "ဆရာကြီးတစ်ယောက်ဆီက သင်ထားတာပါ။ အားနေတုန်း အပျော်သင်ထားတာဆိုတော့ ဆရာမချွေ့နဲ့ ယှဉ်လို့မရပါဘူး"

ဖေးလင်က ပြုံးကာ စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "ဆရာမရှန် ရုံးခန်းထဲမှာ ပုံဆွဲနေတာ မကြာခဏ တွေ့ရတယ်။ ပုံတွေက တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးပုံရတယ်။ အဲဒါ ပန်းထိုးပုံစံတွေ မဟုတ်လား။ အခုခေတ်မှာ ဒီလိုပုံစံတွေ ဆွဲတတ်တဲ့သူ အရမ်းရှားသွားပြီ။ ပုံစံတော်တော်များများလည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။ ဆရာမရှန်ရဲ့ ဒီလက်ရာက တကယ့်ကို အံ့မခန်းပါပဲ။ ပန်းထိုးစက်ရုံလို ရွှေဇာမဏီငှက်ကြီးကိုတောင် ဆွဲဆောင်နိုင်တာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး"

ရှန်မော့အာသည် မိမိနေရာတွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါရဲ့။ သင်တုန်းကတော့ လှပတဲ့ ပုံစံလေးတွေလောက်ပဲ ထင်ခဲ့တာ။ ပြည်နယ်မြို့တော်မှာ ပန်းထိုးစက်ရုံက ရဲဘော်တွေနဲ့ တွေ့တော့မှ ဒီပန်းထိုးပုံစံတွေက တော်တော်လေး တန်ဖိုးရှိမှန်း သိတော့တယ်"

သူမက မရည်ရွယ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ မေးလိုက်သည်။ "ဆရာဖေးကလည်း ပန်းထိုးပုံစံတွေအကြောင်း လေ့လာထားတယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

ဖေးလင်က ပြုံးလိုက်သည်။ "လေ့လာထားတယ်လို့တော့ မဆိုနိုင်ပါဘူး။ ကျွန်တော် တယောသင်ခဲ့တဲ့ ဆရာကြီးရဲ့ အိမ်မှာ ပန်းထိုးတတ်တဲ့သူ ရှိတော့ သူပြောတာကို နားထောင်ဖူးရုံပါ"

ခုန်းမေကျွမ်းက သင်ခန်းစာမှတ်စုများကို သိမ်းဆည်းရင်း ရယ်စရာလိုက်သည်။ "ကျောင်းအုပ်ကြီးခုန်း ပေးအပ်ထားတဲ့ တာဝန်ကို ကျွန်မ ကောင်းကောင်း မထမ်းဆောင်နိုင်သေးဘူး ထင်တယ်။ ဆရာဖေးက ပန်းထိုးအကြောင်း နားလည်မှန်းတောင် ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ နောက်ထပ် ကြိုးစားရဦးမယ်"

တခြားသူများကလည်း ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ "အို... ပြည်သူတွေကြားထဲမှာ ပုန်းကွယ်နေတဲ့ လျှို့ဝှက်အထောက်တော်ကြီး။ ကျွန်တော်တို့ကို လွှတ်ပေးပါဗျာ"

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ရှန်မော့အာသည် ကျိုးဖျင်အန်းတို့ အတန်းအား စာသင်ရမည့် အချိန်ဇယား ရှိသည်။ စာသင်ချိန်တွင် ကျိုးဖျင်အန်းသည် ထုံးစံအတိုင်းပင် အာရုံစိုက်ကာ စာသင်နေပြီး ကျောင်းဆင်းချိန်တွင်လည်း လိမ္မာစွာဖြင့် အိမ်သို့ တိုက်ရိုက်ပြန်သွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယနေ့အတွက် ပြဿနာမရှိတော့ဟု ရှန်မော့အာ ယူဆလိုက်သည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင် အခြေအနေများမှာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ အမှတ် ၉ အလုပ်ရုံ၏ စက်ရုံအသစ် တည်ဆောက်မှုမှာလည်း နောက်ဆုံးတွင် ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ ပန်းထိုးစက်ရုံနှင့် လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့တို့ ပူးပေါင်းကာ ခမ်းနားသော စက်ရုံဖွင့်ပွဲနှင့် ဆိုင်းဘုတ်တင်ပွဲ အခမ်းအနားကို ကျင်းပခဲ့သည်။ ပန်းထိုးစက်ရုံမှ ခေါင်းဆောင်တချို့သာမက မြို့နယ်နှင့် ခရိုင်မှ ခေါင်းဆောင်များလည်း အများအပြား တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။

မောက်ကျန့်ရှင်းနှင့် ကျင်းချိုင်ဖေးတို့သည် အခမ်းအနား တစ်ခုလုံးတွင် ပျံသန်းနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ စက်ရုံဒီဇိုင်းများကို ရှင်းပြလိုက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ တည်ဆောက်ရေးကာလအတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခက်အခဲများကို ရှင်းပြလိုက်နှင့် သူတို့နှစ်ဦး မည်သို့မည်ပုံ ဖိအားများကို ခံနိုင်ရည်ရှိရှိ ကျော်လွှားကာ အခက်အခဲများကို ဖြေရှင်းပြီး စက်ရုံတည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းတာဝန်ကို သတ်မှတ်ချိန်ထက် လဝက်စောပြီး ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ကြောင်းကို အသက်ဝင်စွာ ရှင်းပြနေကြသည်။

နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးစက်ရုံ၊ အမှတ် ၉ အလုပ်ရုံ တာဝန်ခံ ဒုတိယစက်ရုံမှူးချင်က မောက်ကျန့်ရှင်းနှင့် ကျင်းချိုင်ဖေးတို့၏ ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုကို မမှုသော စိတ်ဓာတ်ကို အထူးချီးကျူးဂုဏ်ပြုခဲ့သည်။ ထို့နောက် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲကာ ရှန်မော့အာဘက်သို့ လှည့်မေးလိုက်သည်။ "ဒုအလုပ်ရုံမှူးရှန် ဘယ်လိုထင်လဲ"

ခေါင်းဆောင်များ အများအပြား ရှိနေသည့်နေရာတွင် ရှန်မော့အာသည် သဘာဝကျစွာပင် ဘေးသို့ ကပ်ရပ်နေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမသည် ယခင်ကလည်း ကြီးကျယ်ခန်းသည့် ပွဲအခမ်းအနားများကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။ သူမ၏ ဘကြီးတော် ဧကရာဇ်မှလွဲ၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က အလယ်ဗဟိုတွင် အမြဲတမ်း ရပ်တည်နိုင်သည်ကို သူမ မတွေ့ခဲ့ဖူးပေ။

ဤအမှတ် ၉ အလုပ်ရုံကို သူမ၏ အကြံပြုချက်ဖြင့် တည်ထောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အစပိုင်းတွင် ဤအလုပ်ရုံကို တည်ထောင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းမှာ မိမိအတွက် အိမ်နှင့်နီးပြီး ဖိအားနည်းကာ အေးအေးဆေးဆေး အလုပ်လုပ်နိုင်မည့် အလုပ်တစ်ခု ရရှိရန်သာ ဖြစ်သည်။ ယခု ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်သွားပြီဖြစ်သဖြင့် သူမမှာ မကျေနပ်စရာ ဘာရှိမည်နည်း။

သူမသည် ဘေးမှနေ၍ အတော်လေး စိတ်ဝင်စားစွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။ ရှေးခေတ်မှ ယနေ့ခေတ်အထိ ကမ္ဘာကြီးက ဘယ်လိုပင် ပြောင်းလဲသွားပါစေ လူများကတော့ သိပ်ပြီး ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိဟု တွေးနေမိသည်။

မောက်ကျန့်ရှင်းနှင့် ကျင်းချိုင်ဖေးတို့ကဲ့သို့ ခေါင်းဆောင်များကို သုံးရက်သုံးည ဆက်တိုက် အစီရင်ခံချင်နေသည့် ပုံစံမျိုးကို သူမ ယခင်က နန်းတွင်းအမတ်တချို့တွင် မကြာခဏ မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသည်။

ရှန်မော့အာသည် ပျော်ရွှင်စွာ ကြည့်ရှုနေစဉ် ဒုတိယစက်ရုံမှူးချင်က သူမကို နာမည်တပ် မေးလာသောအခါ အခြေအနေကို ကောင်းစွာ နားလည်စွာဖြင့် ဆက်လက် ချီးကျူးလိုက်သည်။ "အလုပ်ရုံမှူးမောက်နဲ့ ဒုအလုပ်ရုံမှူးကျင်းတို့ တကယ်ကို အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြတယ်။ စက်ရုံက တကယ်ကို ကောင်းကောင်း ဆောက်လုပ်ထားပြီး နေရာချထားမှု ပုံစံကလည်း အရမ်း အချိုးကျပါတယ်။ ဒီလို တာဝန်သိတဲ့ ရဲဘော်တွေ ရှိနေတော့ နောက်ပိုင်း အမှတ် ၉ အလုပ်ရုံက သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း တိုးတက်လာမယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်။ အလုပ်ရုံမှူးမောက်နဲ့ ဒုအလုပ်ရုံမှူးကျင်းတို့ကို လက်ခုပ်တီးပြီး ဂုဏ်ပြုပေးဖို့ ကျွန်မ အကြံပြုပါတယ်"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူမက ဦးဆောင်ပြီး လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်။ ခေါင်းဆောင်တချို့မှာ အနည်းငယ် ကြောင်အသွားသော်လည်း အမြန်ပင် လိုက်လံ လက်ခုပ်တီးကာ အားပေးလိုက်ကြသည်။

နောက်ပိုင်း လွတ်လပ်စွာ လေ့လာကြည့်ရှုချိန်တွင် ခေါင်းဆောင်များနှင့်အတူ လိုက်ပါလာသော ချန်ကျားဟွာက ရှန်မော့အာကို ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "အခြေအနေကို ကိုယ့်ဘက်ပါအောင် လှည့်ပြီး လက်ခုပ်တီးဖို့ အကြံပြုလိုက်တဲ့ နင့်ရဲ့ ဒီဗျူဟာက တော်တော်လေး မိုက်တာပဲ"

ချန်ကျားဟွာသည် မူလက ကျန်းပေခရိုင်တွင် စက်ရုံခွဲတစ်ခု တည်ဆောက်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် စက်ရုံမှ အလုပ်ရုံသာ တည်ဆောက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သဖြင့် သူမ ဆင်းလာရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

စက်ရုံက ရှန်မော့အာကို အလုပ်ရုံမှူးအဖြစ် ခန့်အပ်မည်ဟု ချန်ကျားဟွာ ထင်ထားခဲ့သော်လည်း စက်ရုံက တိုက်ရိုက်ပင် အလုပ်ရုံမှူးတစ်ဦးကို စေလွှတ်လိုက်လိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ထို့အပြင် ထိုအချိန်က သူမသည် စက်ရုံသို့ လူတချို့ကို အကြံပြုခဲ့သည်။ လုပ်ငန်းကျွမ်းကျင်သူများ မဟုတ်လျှင်ပင် အလုပ်ရုံ စီမံခန့်ခွဲမှု အတွေ့အကြုံ ကြွယ်ဝသူများ ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် စက်ရုံ၏ အကျိုးစီးပွား ပြိုင်ဆိုင်မှုများအရ ထိုသူများအားလုံး ငြင်းပယ်ခံရပြီး မောက်ကျန့်ရှင်းနှင့် ကျင်းချိုင်ဖေးတို့ကို စေလွှတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုသူနှစ်ဦးသည် လုပ်ငန်းစွမ်းဆောင်ရည် ရှိသော်လည်း ထူးချွန်ပြောင်မြောက်သူများ မဟုတ်ပေ။ သူတို့၏ ပိုမိုကြီးမားသော "စွမ်းဆောင်ရည်" မှာ တခြားနေရာများတွင်သာ ဖြစ်သည်။

ချန်ကျားဟွာကိုယ်တိုင်က လုပ်ငန်းကျွမ်းကျင်မှုဖြင့် ရာထူးတက်လာသူ ဖြစ်သောကြောင့် စက်ရုံ၏ ဆွေမျိုးကောင်းစားရေးနှင့် အကျိုးစီးပွားခွဲဝေမှုများကို တော်တော်လေး မကျေနပ်သော်လည်း ဘာမှမလုပ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် မောက်ကျန့်ရှင်းနှင့် ကျင်းချိုင်ဖေးတို့အပေါ် သူမ သိပ်ပြီး အထင်အမြင် မကောင်းလှပေ။

စက်ရုံတည်ဆောက်ရေးမှာ အလွန်အရေးကြီးသည်မှာ မှန်သော်လည်း ယခုက ပန်းထိုးစက်ရုံ ဖြစ်ပြီး ဆောက်လုပ်ရေးကုမ္ပဏီ မဟုတ်ပေ။ စက်ရုံကို မည်မျှပင် ကောင်းမွန်စွာ တည်ဆောက်ထားပါစေ နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်လုပ်ရေး တာဝန်များကိုသာ အဓိကထား လုပ်ဆောင်ရမည်။

မောက်ကျန့်ရှင်းနှင့် ကျင်းချိုင်ဖေးတို့သည် ရှန်မော့အာကို ဖယ်ကြဉ်ထားလိုကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။ ဤသည်မှာ ချန်ကျားဟွာ၏ အမြင်တွင် အလွန်မိုက်မဲသော လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံး နောက်ပိုင်း စက်ရုံ၏ ထုတ်လုပ်မှုတွင် ရှန်မော့အာကို ကျော်လွန်၍ လုပ်ဆောင်နိုင်ပါမည်တဲ့လား။

ရှန်မော့အာက မျက်တောင်များ ပုတ်ခတ်ပုတ်ခတ် လုပ်ကာ သိပ်နားမလည်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "လက်ခုပ်တီးဖို့ အကြံပြုလိုက်တာ ဘာမှားလို့လဲ။ သူတို့ တကယ် အလုပ်ကောင်းကောင်း လုပ်ခဲ့တာပဲလေ။ လက်ခုပ်သံ ရသင့်ပါတယ်"

ချန်ကျားဟွာမှာ စကားပင် မပြောနိုင်တော့ဘဲ အတန်ကြာ စောင့်ကြည့်ပြီးနောက်မှ ရှန်မော့အာသည် နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ထင်မြင်နေကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သို့သော် ချန်ကျားဟွာ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီး စိတ်ထဲတွင်တော့ တွေးနေမိသည်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်က နင့်ရဲ့ လေသံက သူတို့ရဲ့ အထက်လူကြီးနဲ့ တော်တော်တူနေတယ်လို့ နင် မခံစားရဘူးလား။ မောက်ကျန့်ရှင်းနဲ့ ကျင်းချိုင်ဖေးတို့ရဲ့ မျက်နှာပေါ်က အပြုံးတွေ တောင့်တင်းသွားတာကို နင် မမြင်လိုက်ဘူးလား။

ရှန်မော့အာကတော့ ထိုသို့ မထင်ပေ။ သူမသည် အမြဲတမ်း ထိုသို့သာ စကားပြောလေ့ရှိသောကြောင့်ပင်။

ပဒေသရာဇ်ခေတ်မှ မင်းသမီးတစ်ပါးက ဘယ်လောက်အထိ နှိမ့်ချနိုင်လိမ့်မည်ဟု သင် မျှော်လင့်နိုင်မည်နည်း။

ရှန်မော့အာ၏ တွေးခေါ်ပုံမှာ မင်းတို့က လုပ်ချင်မှတော့ ကောင်းကောင်းလုပ်ကြပေါ့။ ကောင်းကောင်းလုပ်နိုင်ရင် အလွန်ဆုံး ငါက မင်းတို့ကို စကားအနည်းငယ် ချီးကျူးပေးမယ် ဟူ၍သာ။

သူမ၏ အလုပ်များ လုံလောက်စွာ မလုပ်ဆောင်ရသေးကြောင်း သူမကို ကိုယ်တိုင် ပြန်လည်သုံးသပ်စေချင်ပါသလား။ အိပ်မက်သာ မက်နေလိုက်ပါ။

ထို့အပြင် ရှန်မော့အာသည် သူမက အလုပ်မလုပ်ဘဲ နေခဲ့ခြင်း မဟုတ်သဖြင့် အလွန်ရဲရင့်ပြတ်သားစွာ နေနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဒုတိယစက်ရုံမှူးချင် ဦးဆောင်ကျင်းပသော ဖွဲ့စည်းပုံဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းအစည်းအဝေးတွင် ရှန်မော့အာက ယခုကာလအတွင်း သူမ၏ လုပ်ငန်းရလဒ်များကို တင်ပြခဲ့သည်။

ဖုမင်ဇယ် အသေးစိတ် ပြင်ဆင်ရေးသားပေးထားသော ထုတ်လုပ်မှု အစီအစဉ်တစ်ရပ် ဖြစ်လေသည်။

ရှန်မော့အာက မူကြမ်းရေးဆွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဖုမင်ဇယ် ဖတ်ကြည့်ပြီးနောက် သူမ၏ စကားလုံးအသုံးအနှုန်းများမှာ အလွန်အမင်း စာအုပ်ဆန်လွန်းနေပြီး တချို့သော စကားလုံးများမှာ ရှေးဟောင်းစာပေများနှင့်ပင် ဆင်တူနေကြောင်း တွေ့ရှိရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ပြင်ဆင်ရေးသားပေးခဲ့သည်။ ပိုရိုးရှင်းရှင်းလင်းလာပြီး လက်ရှိ အခြေအနေများနှင့်လည်း ပိုမို ကိုက်ညီလာသည်။

ဥပမာအားဖြင့် မိမိ၏ ဇနီးသည် အသိအမြင်များ အလွန်မြင့်မားသော်လည်း စာမူရေးသားရာတွင် အလွန်လက်တွေ့ကျလွန်းပြီး အမြင့်ဆုံး ညွှန်ကြားချက်များကို ကူးယူရေးသားခြင်း၊ ခေါင်းဆောင်များ၏ အမြော်အမြင်ရှိသော အမြင်များကို ကိုးကားခြင်းများပင် မရှိကြောင်း ဖုမင်ဇယ် တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

ဖုမင်ဇယ် ပြင်ဆင်ရေးသားပေးထားသော ထုတ်လုပ်မှု အစီအစဉ်ကို ဒုတိယစက်ရုံမှူးချင်က အထူးချီးကျူးခဲ့သည်။

အထူးသဖြင့် ရှန်မော့အာသည် ပန်းထိုးသမား တစ်စုကို စုစည်းကာ လဝက်ခန့် နည်းပညာ သင်တန်းပေးခဲ့ပြီး ပန်းချီဆွဲသူ တချို့ကို အကြမ်းဖျင်း ရွေးချယ်ပျိုးထောင်ထားကာ အားလပ်ချိန်များကို အသုံးပြု၍ လှပသော ပန်းထိုးပုံစံ ၁၀ ပုံကိုပင် ရေးဆွဲပြုစုထားကြောင်း ကြားသိရသောအခါ ဒုတိယစက်ရုံမှူးချင်သည် အဆက်မပြတ် ချီးကျူးကာ ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကြည့်ရတာ ဒုအလုပ်ရုံမှူးရှန်က ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေ အများကြီး လုပ်ထားပြီးပြီပဲ။ ကောင်းပြီ၊ ဒုအလုပ်ရုံမှူးရှန်ရဲ့ ဦးဆောင်မှုနဲ့ အမှတ် ၉ အလုပ်ရုံ ဘယ်လောက်အထိ အောင်မြင်လာမလဲဆိုတာ ကျွန်တော်တို့ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့"

သူက ဦးဆောင်၍ လက်ခုပ်တီးလိုက်သည်တွင် အစည်းအဝေး တက်ရောက်လာသူများကလည်း ချက်ချင်းပင် လိုက်ပါလက်ခုပ်တီးကြသည်။

မောက်ကျန့်ရှင်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ဆက်လက် ထိန်းထားနိုင်ရန်ပင် ခက်ခဲနေပြီး ကျင်းချိုင်ဖေးမှာလည်း မျက်နှာထား တင်းမာနေလေသည်။

ရှန်မော့အာ ဦးဆောင်မှုဖြင့် အမှတ် ၉ အလုပ်ရုံ အောင်မြင်လာမည်ဆိုလျှင် သူတို့ကကော...

ဆိုင်းဘုတ်တင်ပွဲ အခမ်းအနားနှင့် ဖွဲ့စည်းပုံဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းအစည်းအဝေးသည် ပြင်ပတွင် သဟဇာတဖြစ်ဟန် ပေါ်သော်လည်း အတွင်း၌ လှိုင်းတံပိုးများ ထန်နေသည့် အခြေအနေမျိုးဖြင့် ပြီးဆုံးသွားခဲ့သည်။ စက်ရုံအသစ်၏ တံခါးဘေးတွင် "နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးစက်ရုံ၊ အမှတ် ၉ အလုပ်ရုံ" ဟူသော သစ်သားဆိုင်းဘုတ်ကို ချိတ်ဆွဲလိုက်ရာ လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့မှ ဒေသခံများစွာက စက်ရုံတံခါးဝသို့ လာရောက်ကာ အသစ်အဆန်းအဖြစ် လာရောက်ကြည့်ရှုကြသည်။

ဤဆိုင်းဘုတ်သည် လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့ အုတ်ဖုတ်စက်ရုံနှင့် လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့ ချည်မျှင်နှင့်အထည်စက်ရုံတို့ထက် အများကြီး ပိုမို ခမ်းနားကြီးကျယ်သည် မဟုတ်ပါလား။ "နန်ပြည်နယ်" ဟူသော စကားလုံးက ရှေ့ဆုံးမှ ပါဝင်နေသည်လေ။

ဒါက ရှားပါးလှသည်။ ခရိုင်တွင်ပင် မရှိပေ။

ဆိုင်းဘုတ်တင်ပြီးနောက် ရှန်မော့အာ ချက်ချင်းပင် အလုပ်များသွားတော့သည်။ သူမသည် တပ်ဖွဲ့မှ အရာရှိနှစ်ဦးကို ငှားရမ်းကာ ထိုနှစ်ဦးနှင့်အတူ လူသစ်စုဆောင်းရေး လုပ်ငန်းများကို စတင်လုပ်ဆောင်တော့သည်။

ပထမဦးစွာ ယခင်က အကြိုရွေးချယ်ထားသော ပန်းထိုးသမားများအားလုံး နည်းပညာဆိုင်ရာ စာမေးပွဲ ဖြေဆိုရမည်။

ဟုတ်ပါသည်။ ရှန်မော့အာသည် သက်ဆိုင်ရာ အရည်အချင်းရှိပြီး ပန်းထိုးအလုပ်ကို လုပ်နိုင်မည်ဟု မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်သူတိုင်း အကြိုရွေးချယ်ပွဲတွင် မပါဝင်ခဲ့လျှင်ဖြစ်စေ၊ အကြိုရွေးချယ်ပွဲ မအောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မိမိ၏ နည်းပညာ တိုးတက်လာပြီဟု ထင်မြင်သူများဖြစ်စေ ပါဝင်ဖြေဆိုနိုင်ကြောင်း တပ်ဖွဲ့အသီးသီးသို့ ကြိုတင် အကြောင်းကြားထားခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် တနင်္ဂနွေနေ့ တရားဝင် စာမေးပွဲ ကျင်းပချိန်တွင် ဖြေဆိုသူ စုစုပေါင်း ၇၆ ဦး ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ထိုအထဲတွင် အမျိုးသား ၃ ဦးပင် ပါဝင်နေသည်။

"ဝမ်လောင်ဝူ... မင်း နောက်နေတာလား။ မင်းလည်း ပန်းထိုးတတ်တယ်ပေါ့" အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် တပ်ဖွဲ့တစ်ခုတည်းမှ လူတစ်ဦးက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "မင်းလို ခန္ဓာကိုယ် ကြီးမားတောင့်တင်းတဲ့ ပုံစံကြီးနဲ့ ပန်းထိုးတတ်တယ်လို့ ပြောတာထက် ကျားသတ်နိုင်တယ်လို့ ပြောတာကမှ ပိုယုံစရာ ကောင်းဦးမယ်"

ဝမ်လောင်ဝူက ခေါင်းကို ကုတ်ကာ "ဟီးဟီး" ရယ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ငါ ပန်းမထိုးတတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီအလုပ်ရုံက ပန်းထိုးသမားတွေချည်းပဲ ခေါ်မှာမှ မဟုတ်တာ။ တံခါးစောင့်တာ၊ အထုပ်အပိုး သယ်တာ၊ သန့်ရှင်းရေး လုပ်တာ၊ ထမင်းချက်တာ စတာတွေအတွက် အမျိုးသား တစ်ယောက်၊ နှစ်ယောက်လောက်တော့ လိုမှာပဲလေ"

ရှန်မော့အာ : "..."

ဒီလူက တခြားရာထူးတွေအတွက် သူ့ကိုယ်သူ အကြံပြုပြီး အလုပ်လာလျှောက်တာပဲ။

သူမက လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။ "ဒီရဲဘော်ဝမ် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ အလုပ်ရုံက တခြားရာထူးတွေလည်း ခေါ်ဦးမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ မဟုတ်သေးဘူး။ နောက်ပိုင်း ခေါ်တဲ့အခါကျရင် တပ်ဖွဲ့အသီးသီးကို ထပ်ပြီး အကြောင်းကြားပေးပါ့မယ်။ အမျိုးသား ၃ ယောက်က အလုပ်ခေါ်ယူရေးမှာ တက်တက်ကြွကြွ ပါဝင်တာက ချီးကျူးစရာပါ။ ရှောင်ကျန်းဆီမှာ နာမည်နဲ့ လိပ်စာ ထားခဲ့လို့ ရပါတယ်။ နောက်ပိုင်း တခြားရာထူးတွေ ခေါ်တဲ့အခါကျရင် ရှင်တို့ရဲ့ တပ်ဖွဲ့ခေါင်းဆောင်ကတစ်ဆင့် သေချာပေါက် အကြောင်းကြားပေးပါ့မယ်"

ဝမ်လောင်ဝူနှင့် တခြားအမျိုးသားတစ်ဦးတို့မှာ အောင့်သက်သက်ဖြင့် ထွက်သွားကြသည်။

ကျန်ရှိနေသော အနည်းငယ် ပိန်ပါးသည့် အမျိုးသားက နှုတ်ခမ်းကို စေ့ကာ ခိုင်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် တတ်တယ်။ ကျွန်တော် စာမေးပွဲ ဖြေမယ်"

ရှန်မော့အာက သူ့ကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ တတ်တယ်ဆိုရင်လည်း နေခဲ့ပြီး စာမေးပွဲ ဖြေလို့ရတယ်"

အမျိုးသား သို့မဟုတ် အမျိုးသမီးသာ လုပ်ရမည့် အလုပ်ဟူ၍ မရှိကြောင်း သူမ ယုံကြည်သည်။ ယခင်က အမျိုးသမီးများကိုသာ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းမှာလည်း ပုံမှန်အားဖြင့် အပ်ချုပ်အလုပ်များကို အမျိုးသမီးများကသာ အများဆုံး လုပ်လေ့ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သို့သော် နောက်ဆုံး စာမေးပွဲရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ပိုင်ကျွင့်ဝမ် အမည်ရှိ ထိုအမျိုးသားမှာ အမှန်တကယ်ပင် စာမေးပွဲ အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။

...

အပိုင်း (၈၄)

ပန်းထိုးသမား အလုပ်ခေါ်ယူရေး စာမေးပွဲရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် စက်ရုံတွင် စုစုပေါင်း လူ ၃၂ ဦးကို ရွေးချယ်ခန့်အပ်ခဲ့သည်။

ထိုအထဲတွင် ၂၆ ဦးမှာ ယခင်က အကြိုရွေးချယ်ပွဲ အောင်မြင်ခဲ့သူများဖြစ်ပြီး ၆ ဦးမှာ ယခင်က အကြိုရွေးချယ်ပွဲတွင် မပါဝင်ခဲ့သူများ သို့မဟုတ် အကြိုရွေးချယ်ပွဲ မအောင်မြင်ခဲ့သူများ ဖြစ်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ယခင်က အကြိုရွေးချယ်ပွဲ မအောင်မြင်ခဲ့ဘဲ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အောင်မြင်သွားခဲ့သော ၂ ဦးမှာ ရလဒ်ကို ကြားသိရသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဝမ်းသာမျက်ရည်ကျခဲ့ကြသည်။

အကြိုရွေးချယ်ပွဲ ကျခဲ့ပြီးနောက် ဤလဝက်အတွင်း သူတို့သည် မိသားစုနှင့် ပြင်ပပတ်ဝန်းကျင်မှ ဖိအားများစွာကို ခံနိုင်ရည်ရှိရှိဖြင့် ကြိုးစားသင်ယူခဲ့ကြရသည်။ အရှက်ကို ဘေးချိတ်ကာ တတ်ကျွမ်းသူများထံမှ အကြံဉာဏ်များ တောင်းခံခဲ့ကြပြီး ချည်ကြိုးတစ်ခွေကို ထိုးလိုက်၊ ဖြုတ်လိုက်ဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ခဲ့ကြသည်။ တခြားသူများ၏ လှောင်ပြောင်သရော်မှုများစွာကိုလည်း ကြားခဲ့ရသည်။ ယခုအခါ ရှန်မော့အာက အလုပ်ခန့်အပ်ခံရသူများ၏ အမည်စာရင်းကို ကြေညာလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဤလဝက်အတွင်း ကြိုးစားအားထုတ်ခဲ့မှုများနှင့် မတရားခံခဲ့ရမှုများ အားလုံးသည် မျက်ရည်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။

" စွာတေးလန် ငါ့ခယ်မက ငါ အလုပ်မလုပ်ချင်လို့ အပျင်းထူနေတာလို့ ပြောရဲသေးလား ကြည့်လိုက်ဦးမယ်။ ဝူး ဝူး... ငါက အခု အလုပ်သမား ဖြစ်သွားပြီဟေ့"

"ဝူး ဝူး... ငါ့ယောက္ခမက လယ်ထဲမဆင်းဘဲ မီးအိမ်ဆီတွေ ဖြုန်းတီးနေတယ်လို့ နေ့တိုင်း ဆဲနေတာ။ ဝူး ဝူး... ငါ အလုပ်သမား ဖြစ်သွားပြီ။ တို့တွေ အလုပ်သမား ဖြစ်သွားပြီဟေ့"

ယခင်က အကြိုရွေးချယ်ပွဲ အောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ် စာမေးပွဲ မအောင်မြင်ခဲ့သူ ၄ ဦးခမျာမှာတော့ မျက်နှာများ ဖြူရော်သွားပြီး ငိုရန်ပင် အားအင်မရှိတော့ပေ။

သူတို့အားလုံးသည် အကြိုရွေးချယ်ပွဲ အောင်မြင်ပြီးပြီဖြစ်သောကြောင့် စက်ရုံသို့ ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ရရန် သေချာသလောက် ရှိနေပြီဟု ထင်မြင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် သင်ယူမှုအပေါ် သိပ်ပြီး အာရုံမစိုက်ခဲ့ကြတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ နှစ်သစ်ကူးအတွက် ပြင်ဆင်စရာများ ရှိခဲ့ပြီး နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက်တွင်လည်း နွေဦးစိုက်ပျိုးရေးရာသီ ရောက်ရှိလာသဖြင့် အိမ်တွင် အလွန်အလုပ်များနေခဲ့ကြပြီး ပန်းထိုးခြင်းအပေါ်တွင် အချိန်များစွာ မဖြုန်းတီးနိုင်ခဲ့ကြပေ။

အကြမ်းဖျင်းလောက်ဆိုလျှင် ရပါပြီ။ စက်ရုံထဲ ဝင်လို့ရရင် ပြီးတာပါပဲ။

ထိုသို့သော အတွေးမျိုးဖြင့် သူတို့၏ ပန်းထိုးကျွမ်းကျင်မှုမှာ အနည်းငယ် တိုးတက်လာခဲ့သော်လည်း ဤလဝက်အတွင်း သေချာစွာ အချိန်ပေး သင်ယူခဲ့သူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက များစွာ ကွာဟနေဆဲပင်။ ယခင်က အကြိုရွေးချယ်ပွဲကို လွတ်သွားပြီး ဤလဝက်အတွင်း တိတ်တဆိတ် ကိုယ်တိုင်သင်ယူနေခဲ့သူ တချို့ကိုပင် မမီတော့ပေ။

ယန်လျိုတပ်ဖွဲ့မှ ရှန်မော့အာ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ထားသော အဖွဲ့ကတော့ အားလုံး ရွေးချယ်ခံခဲ့ရသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူတို့တွင် မွေးရာပါ အားသာချက်များ ရှိနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ "သီးသန့်သင်ကြားမှု" များကိုပင် ရရှိခဲ့ကြသည် မဟုတ်ပါလား။ သည်လောက်အထိ လုပ်ပေးနေပါလျက်နှင့် နည်းပညာ မတိုးတက်လာပါက အလွန်ပင် ပြောရခက်ပေလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ဤအဖွဲ့သည် ရှန်မော့အာ၏ မျက်နှာကို မပျက်စေရဟူသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် အချင်းချင်းကြား နည်းပညာ ယှဉ်ပြိုင်မှုများ အလွန်ပြင်းထန်ခဲ့ကြသည်။ ကျန်းမာသော ယှဉ်ပြိုင်မှုများအောက်တွင် သူတို့၏ လက်ရာများမှာ တခြားတပ်ဖွဲ့များထက် သဘာဝကျကျပင် ပိုမိုမြင့်မားနေခဲ့လေသည်။

ပါရမီအနည်းငယ် နည်းပါးသော လျိုယင်းရွှမ်းပင်လျှင် နည်းနည်းလေးမှ နောက်ကျ မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။

ပန်းထိုးသမားများ ခေါ်ယူပြီးနောက် ရှန်မော့အာသည် ထိုလူ ၃၂ ဦးကို အဖွဲ့ ၄ ဖွဲ့ ခွဲလိုက်ပြီး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ၄ ဦး ရွေးချယ်လိုက်သည်။ လီရှင်းမေနှင့် ရှင်းဖန်ကျဲတို့မှာ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များအဖြစ် ရွေးချယ်ခံရပြီး ကျန်အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ၂ ဦးမှာ တခြားတပ်ဖွဲ့များမှ တွမ့်ရှောက်ရွှမ်းနှင့် ထောင်ညန်ချင်းတို့ ဖြစ်ကြသည်။

လူအင်အား ရရှိသွားပြီဖြစ်သဖြင့် နောက်ပိုင်းလုပ်ငန်းစဉ်များမှာ များစွာ လွယ်ကူသွားခဲ့သည်။ ရှန်မော့အာသည် ဖုမင်ဇယ်ကို ဆွဲခေါ်ကာ မေးခွန်းလွှာတစ်စောင် ထုတ်ခိုင်းလိုက်၏။ ထို့နောက် တပ်ဖွဲ့ရုံးချုပ်မှတစ်ဆင့် တပ်ဖွဲ့အသီးသီးသို့ အလုပ်ခေါ်ယူရေး စာမေးပွဲ အကြောင်းကြားစာများ ပေးပို့လိုက်သည်။ ထိုကာလအတွင်း စီစဉ်ညွှန်ကြားမှုနှင့် ဆက်သွယ်ရေး လုပ်ငန်းများအားလုံးကို ရှန်မော့အာက ငှားရမ်းထားသော အရာရှိနှစ်ဦးနှင့် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင် ၄ ဦးထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်သည်။

ရှန်မော့အာသည် စက်ရုံနှင့် ကျောင်း နှစ်နေရာလုံးသို့ ပြေးလွှားလှုပ်ရှားနေရသဖြင့် ဗျာများနေခဲ့ပြီး ကျိုးဖျင်အန်း၏ ကိစ္စကိုပင် မေ့လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

တစ်နေ့တွင် ရှန်မော့အာသည် တပ်ဖွဲ့အိမ်ရာဝင်းသို့ အလောတကြီး ပြန်လာစဉ် အိမ်ရာဝင်း၏ အဝင်တံခါးဝတွင် အတွင်းမှ ကွေ့ထွက်လာသော စက်ဘီးတစ်စီးနှင့် ဝင်တိုက်မိမလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ၏ တုံ့ပြန်မှု မြန်ဆန်သဖြင့် ဘေးသို့ အမြန်ရှောင်လိုက်နိုင်ခဲ့သည်။

စက်ဘီးစီးလာသူမှာ အနည်းငယ် မောက်မာဟန်ရှိပြီး ပါးစပ်ဟသည်နှင့် ဆဲဆိုတော့သည်။ "မျက်စိမပါဘူးလား"

ရှန်မော့အာက သံသယအပြည့်ဖြင့် ထိုသူကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "နေပါဦး။ ရှင်ကိုယ်တိုင်က အရမ်းမြန်မြန် ကွေ့လာတာလေ..."

စကားတစ်ဝက်တွင် ရပ်သွားပြီးနောက် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးစွန်းပဲ။ ရှင် ကွေ့လာတာက တကယ်ပဲ နည်းနည်း မြန်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မလည်း တကယ်ပဲ နည်းနည်း အလောတကြီး လျှောက်လာမိတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်စလုံးမှာ အမှားရှိနေတော့ ကျေသွားပြီလေ နော်"

ထိုသူမှာ တခြားသူမဟုတ်ဘဲ ယခင်က ယန်ချင်းချင်းနှင့် ရှီဝေတို့ ပူးပေါင်းကာ ဖုမင်ဇယ်ကို ချောက်ချစဉ်က ဒုညွှန်ကြားရေးမှူး ဝူချုံးနှင့်အတူ ယန်လျိုတပ်ဖွဲ့သို့ လာရောက်ခဲ့ဖူးသော တော်လှန်ရေးကော်မတီ ဒုညွှန်ကြားရေးမှူး စွန်းယောက်ဇူပင် ဖြစ်သည်။

တော်လှန်ရေးကော်မတီတွင် ကိုယ်ပိုင် ရုံးခန်းအဆောက်အအုံနှင့် အဆောင်များ ရှိသဖြင့် ရှန်မော့အာသည် သူ့ကို သိပ်မတွေ့ရတတ်ချေ။

စွန်းယောက်ဇူသည်လည်း အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။ တပ်ဖွဲ့အတွင်းတွင် သူ အရေးစိုက်သောသူ အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး တပ်ဖွဲ့ရုံးချုပ် အတွင်းရေးမှူး ကန်းလိမင်နှင့် ဆုံလျှင်ပင် သူ့ကို မျက်နှာသာ ပေးရသည်။ သို့သော် ရှန်မော့အာကိုတော့ သူ အမှန်တကယ်ပင် အပြစ်မပြုရဲပေ။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ မကြာသေးမီက နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးစက်ရုံ၊ အမှတ် ၉ အလုပ်ရုံ တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ဤအမျိုးသမီးမှာ ယခုအခါ ခရိုင်နှင့် မြို့တော်တွင်ပါ အလွန်ရေပန်းစားနေသူ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့ နောက်ခံသန့်ရှင်းပြီး မျိုးရိုးမှန်ကန်ကာ အနာဂတ် တောက်ပနေသူမျိုးကို သူတို့ တော်လှန်ရေးကော်မတီအနေဖြင့် ဘာမှ လုပ်၍မရပေ။

စွန်းယောက်ဇူက မျက်မှန်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ရှားရှားပါးပါး အပြုံးတစ်ခုကို ဖော်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒုအလုပ်ရုံမှူးရှန် ဖြစ်နေတာကိုး။ ခင်ဗျားပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်တော်လည်း အရေးကြီးကိစ္စ ရှိလို့ အလောတကြီး ဖြစ်သွားတာပါ။ နားလည်မှုလွဲတာပါ၊ နားလည်မှုလွဲတာပါ။ ကျေအေးဖို့ ဘာဖို့တွေ မလိုပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ဘာပြဿနာမှ မရှိတာပဲ။ ဒုအလုပ်ရုံမှူးရှန်.. ဟုတ်တယ်မလား"

ရှန်မော့အာက ရိုးသားဟန်ဖြင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်တာပေါ့။ ဒါဆိုရင် ဒုညွှန်ကြားရေးမှူးစွန်း အရေးကြီးကိစ္စ ရှိတယ်ဆိုတော့ သွားပါတော့"

စွန်းယောက်ဇူက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် စက်ဘီးစီးကာ ထွက်သွားလေသည်။

ရှန်မော့အာ လှည့်ကာ အိမ်ရာဝင်းထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်လိုက်စဉ် လျိုကွေ့ကျစ်က ဘယ်နေရာမှ ထွက်လာမှန်းမသိဘဲ ဝါးခြင်းတောင်းလေးတစ်လုံး ကိုင်ကာ ရှန်မော့အာကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "မော့အာ"

ရှန်မော့အာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး သူမဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အစ်မလျို"

လျိုကွေ့ကျစ်က အတင်းပြောလိုသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "နင်နဲ့ စွန်းယောက်ဇူက သိကြတာလား။ ငါ ပြောပြမယ်။ နင်မို့လို့သာပေါ့။ တခြားလူသာဆိုရင် သူ့ဆီက အဆဲခံရမှာ သေချာတယ်။ သူကိုယ်တိုင် စက်ဘီးမြန်မြန်စီးလာပြီးတော့ သူများကို အပြစ်တင်ချင်သေးတယ်"

ခဏရပ်ပြီးနောက် လျိုကွေ့ကျစ်က ဆက်ပြောသည်။ "နင် မသိပါဘူး။ အရင်တုန်းက ငါတို့အိမ်က ဖျင်အန်းက သူ့ဖိနပ်ကို မတော်တဆ တက်နင်းမိတာကို သူက ငိုလုမတတ် ဆဲတာလေ။ ငါတို့အိမ်က လောင်ကျိုးက အပြုံးမျက်နှာလေးနဲ့ တောင်းပန်စကားတွေ အများကြီး ပြောပြီး ပိုက်ဆံနည်းနည်းပါးပါး လျော်ပေးမှ သူက ကျေအေးသွားတာ"

ဤကိစ္စကို ရှန်မော့အာ မသိခဲ့ပေ။ သူမ အိမ်ရာဝင်းသို့ မပြောင်းရွှေ့လာမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ကိစ္စဖြစ်ဟန်တူသည်။ ကျိုးရှင်းဝမ့်မှာ တပ်ဖွဲ့၏ ဒုတိယအကြီးအကဲ တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ဤစွန်းယောက်ဇူက နည်းနည်းလေးမှ မျက်နှာမထောက်ခဲ့ပေ။ စောစောက သူမကို ပြုံးပြနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မျက်နှာသာ အများကြီး ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာသည်။

ကျိုးဖျင်အန်းအကြောင်း ပြောလာမှ ရှန်မော့အာက ယခင်က ကိစ္စကို သတိရသွားပြီး မေးလိုက်သည်။ "အစ်မတို့အိမ်က ဖျင်အန်း ဒီရက်ပိုင်း အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ။ အဝတ်အစားတွေ စိုလာတာမျိုး ရှိသေးလား"

လျိုကွေ့ကျစ်သည် ယခုအခါ ရှန်မော့အာနှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးနေပြီဖြစ်သောကြောင့် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါတော့ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခန်းထဲမှာပဲ တစ်ယောက်တည်း ပုန်းနေပြီး တစ်ခုခုကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်နေတာ။ ဘာတွေလုပ်နေမှန်းလည်း မသိဘူး"

"ဒီကလေးရဲ့ စရိုက်က နည်းနည်း ထူးဆန်းတယ်ဆိုတာ နင်လည်း ရိပ်မိမှာပါ။ သူ ငယ်ငယ်တုန်းက ငါနဲ့ လောင်ကျိုးက အလုပ်များတော့ သူ့ကို ထိန်းဖို့ အချိန်မရှိဘူးလေ။ ဒါနဲ့ ဇာတိရွာမှာပဲ ထားခဲ့လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ လစဉ် ငွေနဲ့ လက်မှတ်တွေ ပို့ပေးလိုက်ရင် သူ့အဘိုးအဘွားတွေက ထိန်းပေးတာဆိုတော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိနိုင်ဘူးလို့ ထင်ခဲ့တာပေါ့"

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ လျိုကွေ့ကျစ်က ခဏရပ်လိုက်ပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။ "အဲဒီလိုနဲ့ ရွာမှာ ၆ နှစ် ၇ နှစ်လောက် ထားလိုက်တာပေါ့။ ကလေးက ကြီးလာလေ ပိန်လာလေ၊ ကြီးလာလေ စကားနည်းလာလေ ဖြစ်လာတယ်။ သူ့အဘိုးအဘွားတွေကတော့ ကလေးက ဒီလိုစရိုက်မျိုးပဲလို့ ပြောတယ်။ ပိန်တာကလည်း အရပ်ရှည်လာလို့လို့ ပြောတယ်။ ငါကတော့ ပေးတဲ့ ငွေနဲ့ လက်မှတ်တွေ မလောက်လို့ အဘိုးအဘွားတွေက ကောင်းကောင်း မကျွေးရက်တာလားလို့ တွေးမိတယ်။ အဲဒါနဲ့ ကိုယ်တိုင် ချွေတာပြီး လစဉ် ငွေနဲ့ လက်မှတ်တွေ ပိုပို့ပေးခဲ့သေးတယ်"

သူမ၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်စို့သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး အနည်းငယ် အသက်ရှူမှန်အောင် လုပ်ပြီးမှ ဆက်ပြောသည်။ "ဒါကလည်း ကောင်းကင်ဘုံက မျက်စိရှိလို့ပါ။ တစ်ခါတုန်းက အလုပ်က အရောင်းကိုယ်စားလှယ်က ယာဉ်မောင်းကို ခေါ်ပြီး ဇာတိရွာနားမှာ ကုန်သွားကောက်တာနဲ့ ငါလည်း ခွင့်ယူပြီး လိုက်သွားခဲ့တယ်"

"ရွာကို ရောက်တော့မှ ငါတို့အိမ်က ဖျင်အန်း ကျောင်းမတက်ရဘူးဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ဆောင်းတွင်းကြီးမှာ အိမ်ကလူတွေအားလုံးရဲ့ အဝတ်အစားတွေနဲ့ စောင်တွေကို ခြံဝင်းထဲမှာ လျှော်နေရတာ။ လက်နှစ်ဖက်လုံး အေးခဲပြီး နီရဲနေတာပဲ။ သူ့အဘွားကလည်း ဘေးကနေ အသုံးမကျတဲ့ကောင်လို့ ဆဲနေသေးတယ်။ နင်က ဒီလောက် အသုံးမကျလို့ နင့်အဖေနဲ့ အမေက နင့်ကို မလိုချင်တော့ဘဲ ရွာမှာ လာထားခဲ့တာလို့လည်း ပြောသေးတယ်"

"ငါ တကယ်ကို ဒေါသထွက်ပြီး ရူးမတတ်ပဲ။ မီးဖိုချောင်ထဲ ပြေးဝင်ပြီး ဓားမယူကာ အဲဒီအဘွားကြီးကို ခုတ်သတ်ပစ်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်သွားတယ်"

လျိုကွေ့ကျစ်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "နောက်တော့ ငါ ကလေးကို ငါတို့ဆီ ခေါ်လာခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကလေးရဲ့ စရိုက်ကလည်း ပုံသေဖြစ်သွားပြီလေ။ တစ်နေ့လုံး စကားမပြောဘူး။ ပုံမှန်ဆိုရင် ငါက သူ့ကို အသံကျယ်ကျယ်နဲ့တောင် စကားမပြောရဲဘူး။ သူ့မှာ ဘာကိစ္စရှိရှိ ငါတို့ကို မပြောဘူး။ ငါလည်း ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ နေ့တိုင်း သူ့အတွက် စားစရာလေးတွေ မျိုးစုံလုပ်ကျွေးရုံပဲ တတ်နိုင်တော့တယ်"

ရှန်မော့အာသည် ကျိုးဖျင်အန်း၏ ပုံစံကို ပြန်လည်တွေးတောကြည့်ရင်း စိတ်ထဲမှ ကြိတ်ပြီး သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ သည်ကလေး သည်လောက် အထီးကျန်ဆန်နေသည်မှာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ အရင်းနှီးဆုံး ဆွေမျိုးများ၏ ထိုကဲ့သို့ နာကျင်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီးနောက် တခြားသူများကို ထပ်မံယုံကြည်ရန်မှာ ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

သူမက လျိုကွေ့ကျစ်ကို ပုတ်ကာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။ "အကုန်လုံး ပြီးသွားပါပြီ။ အခု သူ အဆင်ပြေနေပြီ မဟုတ်လား"

လျိုကွေ့ကျစ်က ရှန်မော့အာ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ "ညီမလေး... အစ်မ ဒီရက်ပိုင်း ကိစ္စတစ်ခုကို အမြဲတမ်း တွေးနေတာ။ ဒါပေမဲ့ နင့်ကို ဘယ်လို ဖွင့်ပြောရမလဲ မသိလို့"

ရှန်မော့အာက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဆက်ပြောရန် စောင့်နေလိုက်သည်။

လျိုကွေ့ကျစ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ငါတို့အိမ်က ဒီကောင်လေး စာသင်လို့ မရတော့ဘူး။ အထက်တန်းကျောင်းလည်း သူ အောင်နိုင်မယ် မထင်ဘူး။ သူ တခြားဘာကိုမှ စိတ်မဝင်စားပေမယ့် ပန်းချီဆွဲတာကိုတော့ တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားပုံရတယ်။ အဲဒါကြောင့် သူ့ကို နင့်ဆီမှာ ပန်းချီသင်ခိုင်းလို့ ရမလားလို့ စဉ်းစားနေတာ။ နင် အခု တော်တော် အလုပ်များနေတယ်ဆိုတာ သိပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် နင့်ကို မပြောရဲဘူး ဖြစ်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ ကျောင်းပြီးတော့မယ်ဆိုတော့ ငါလည်း မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး နင့်ကို မေးကြည့်ရတာပါပဲ"

"နင် နေ့တိုင်း သင်ပေးစရာ မလိုပါဘူး။ တစ်ခါတလေ သင်ပေးလိုက်ရင် ငါ သူ့ကို အိမ်မှာ ကိုယ်တိုင် ဆက်လေ့လာခိုင်းထားမယ်" လျိုကွေ့ကျစ်က အနည်းငယ် တွေဝေသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။ "နင်လည်း စိတ်ဖိအား မထားပါနဲ့။ ခုနက ငါ နင့်ကို ပြောခဲ့တာတွေက နင့်ဆီက သနားညှာတာမှု ရချင်လို့ ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါ တကယ်ကို ရင်ဖွင့်စရာ လူမရှိလို့ နင့်ကို ပြောပြမိတာပါ။ မသင်ပေးနိုင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဒီကိစ္စလေးကြောင့်တော့ ငါတို့ အိမ်နီးချင်း ဆက်ဆံရေးကို မပျက်စီးစေပါဘူး"

ရှန်မော့အာက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်မ သိပါတယ် အစ်မလျိုရယ်။ တကယ်တော့ ဒီနေ့ မအစ်မ မပြောလာရင်တောင် နောက်နှစ်ရက်နေရင် ကျွန်မ အစ်မကို ပြောမလို့ပဲ။ အစ်မတို့အိမ်က ကျိုးဖျင်အန်းက ပန်းချီပါရမီ တော်တော်လေး ရှိတယ်။ အခု ကျွန်မတို့ အမှတ် ၉ အလုပ်ရုံက မကြာခင် စတင်လည်ပတ်တော့မှာ မဟုတ်လား။ ပန်းချီဆွဲသူတွေ လိုအပ်နေသေးတယ်။ အဲဒါကြောင့် ကျိုးဖျင်အန်း အလုပ်သင်အဖြစ် ဝင်လုပ်ချင်စိတ် ရှိမရှိ အစ်မကို မေးကြည့်မလို့"

လျိုကွေ့ကျစ်က ဝမ်းသာအားရဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်လို... ပန်းထိုးစက်ရုံကို တိုက်ရိုက် အလုပ်သင်အဖြစ် ဝင်လုပ်လို့ ရတယ် ဟုတ်လား"

ရှန်မော့အာက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ရပါတယ်။ ကျွန်မ အမြင်အရဆိုရင် သူ့ရဲ့ အရည်အချင်းက လုံလောက်ပါတယ်"

လျိုကွေ့ကျစ်သည် ချက်ချင်းပင် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်သွားတော့သည်။

သူမ၏ ခင်ပွန်း လောင်ကျိုးမှာ တပ်ဖွဲ့၏ ဒုတိယအကြီးအကဲ တစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း သားဖြစ်သူအတွက် အလုပ်တစ်ခု စီစဉ်ပေးရန်မှာ အလွန်ခက်ခဲသည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့တွင် တပ်ဖွဲ့ပိုင် စက်ရုံ နှစ်ရုံသာရှိပြီး အလုပ်သမားများမှာလည်း ပြည့်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ ပန်းထိုးစက်ရုံနှင့် ပတ်သက်၍လည်း လျိုကွေ့ကျစ် တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းကြည့်ဖူးသည်။ သူတို့သည် ပန်းထိုးသမားများအပြင် အဓိကအားဖြင့် စီမံခန့်ခွဲရေး ဝန်ထမ်းများနှင့် အလုပ်ကြမ်းသမားများကိုသာ ခေါ်ယူမည်ဖြစ်သည်။ စီမံခန့်ခွဲရေး ဝန်ထမ်းများအတွက် တစ်ခရိုင်လုံးကို စာမေးပွဲစစ်ဆေး၍ ခေါ်ယူမည်ဖြစ်ပြီး အထက်တန်းပညာအရည်အချင်း လိုအပ်သည်။ အလုပ်ကြမ်းသမားများအတွက်တော့ စစ်မှုထမ်းဟောင်းများနှင့် တပ်ဖွဲ့ဝင်များကို ဦးစားပေးမည်ဖြစ်သည်။

သူတို့၏ ကျိုးဖျင်အန်းမှာ ဘယ်တစ်ခုမှ ကိုက်ညီမှုမရှိနေချေ။

လျိုကွေ့ကျစ်သည် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အလွန်ပင် စိတ်ညစ်နေခဲ့ရသည်။ တကယ်လို့ ပညာတတ်လူငယ်ရုံးက ကျေးလက်သို့ ဆင်းရန် တောင်းဆိုလာပါက သူမ၏ စားသောက်ကုန်ရုံမှ အလုပ်ကို သားဖြစ်သူအား လွှဲပြောင်းပေးရန်ပင် သူမ စဉ်းစားထားခဲ့သည်။ သို့သော် ပြဿနာမှာ ကျိုးဖျင်အန်းက ကျေးလက်သို့သာ ဆင်းမည်ဖြစ်ပြီး စားသောက်ကုန်ရုံတွင် အလုပ်မလုပ်လိုကြောင်း စောစောကတည်းက ပြောထားခြင်းပင်။

ထိုကောင်လေး၏ မူလစကားမှာ: နေ့တိုင်း ဖောက်သည်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတာ သူ့အသက်ကို နှုတ်ယူတာနဲ့ အတူတူပဲတဲ့။

ယခုတော့ အဆင်ပြေသွားပြီ။ ပန်းထိုးစက်ရုံတွင် အလုပ်သင်အဖြစ် ဝင်လုပ်နိုင်မည်ဆိုပါက ကလေးကိုယ်တိုင်လည်း သဘောတူလောက်ပြီး အလုပ်ပြဿနာလည်း ပြေလည်သွားပြီဖြစ်ကာ ဤသည်မှာ တကယ့်ကို အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခြင်းပင်။

လျိုကွေ့ကျစ်သည် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်နေတော့သည်။ "မော့အာ၊ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး။ ငါ နင်နဲ့ အိမ်နီးချင်း ဖြစ်ရတာ ဘယ်လောက်တောင် ကံကောင်းလိုက်လဲ"

ရှန်မော့အာက ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကျိုးဖျင်အန်း ကိုယ်တိုင် ကြိုးစားလို့ပါ။ သူ့ရဲ့ ပန်းချီအိမ်စာက အတန်းထဲမှာ အမြဲတမ်း အကောင်းဆုံးပဲလေ"

သူမက ထပ်မံဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း စက်ရုံကနေ စာမေးပွဲ စစ်ဦးမှာတော့ သေချာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖျင်အန်းရဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် သူ သေချာဖြေမယ်ဆိုရင် ပြဿနာ မရှိနိုင်ပါဘူး"

လျိုကွေ့ကျစ် : "ငါ သိပါတယ်။ ငါ နားလည်ပါတယ်။ ဒီကမ္ဘာမှာ ရာခိုင်နှုန်းပြည့် သေချာတဲ့ ကိစ္စဆိုတာ ဘယ်ရှိမလဲ။ စိတ်ချပါ။ ငါ သူ့ကို သေချာပြောပြပြီး သေချာဖြေခိုင်းပါ့မယ်"

စိတ်ညစ်စရာများ အားလုံး ကင်းစင်သွားပြီး ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် အိမ်သို့ ပြန်သွားလေတော့သည်။

ရှန်မော့အာက ပြုံးလိုက်ပြီး သော့ထုတ်ကာ အိမ်တံခါးကို ဖွင့်ရန် ပြင်လိုက်၏။ သို့သော် အိမ်တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သည့် ခဏလေးအတွင်းမှာပင် သူမ၏ ခေါင်းထဲတွင် ရုတ်တရက် အလင်းတစ်ချက် လက်သွားသည်။

ဟုတ်ပြီ၊ သူမ သတိရသွားပြီ။ အဲဒီနေ့က ဆရာဖေးနဲ့အတူ ချောင်းဘေးမှာ ရှိနေခဲ့တဲ့သူ။ အဲဒီလူက စွန်းယောက်ဇူပဲ!

…