အခန်း (၉၁-၉၂)

အပိုင်း (၉၁)

“ဒီကလေးအနှီးတွေကို မြန်မြန်သွားလျှော်စမ်း။ နင်က ငါ့အိမ်မှာ စားပြီး ငါ့အိမ်မှာ နေနေတာလေ။ လူကို ပြုစုဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုလို အချိန်ဆွဲပြီး အပျင်းထူနေလို့တော့ မရဘူးနော်”

ရှန်မော့အာတို့ တစ်စု အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ထျန်းဖန်၏ အသံကို ကြားလိုက်ကြရသည်။

အတိတ်ကာလတွင် ထျန်းဖန်သည် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို အလွန်အမင်း တန်ဖိုးထားသူ ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူနှင့် စကားပြောဆိုရာတွင် အသံကို နှိမ့်၍ ယဉ်ကျေးစွာ ပြောဆိုတတ်သောကြောင့် ရွာသူရွာသားများက သူမအား စိတ်သဘောထား နူးညံ့ပြီး ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်တတ်သော အမျိုးသမီးတစ်ဦးဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော်လည်း ရှန်မော့အာ တစ်ယောက် လယ်ကွင်းထဲတွင် ဗိုက်ဆာ၍ မူးလဲသွားခဲ့သည့် အချိန်မှစ၍ ထျန်းဖန်သည် ချောင်မေနှင့် ပူးပေါင်းကာ ရှန်မော့အာတို့၏ ရိက္ခာများကို လုယူခဲ့ကြောင်း လူတိုင်း သိရှိသွားကြသည်။ ထို့နောက်တွင်လည်း ရှန်မိသားစုက ရှန်ရှောက်ယွမ်၏ အုတ်ခဲများကို ခိုးယူခြင်း၊ ထျန်းဖန်က ရှန်မော့အာအား သူမ၏ သုံးစားမရသော တူဖြစ်သူနှင့် ပေးစားရန် ကြိုးပမ်းခြင်း၊ ညီအစ်မ အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်၍ ရဲစခန်းသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်း စသည့် အရှုပ်အထွေးများ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရှန်လောင်အာ့ မိသားစု၏ ဖောက်ပြန်မှုကိစ္စကို တပ်ဖွဲ့ထဲတွင် ဖမ်းမိသွားချိန်၌ ထျန်းဖန်၏ ဂုဏ်သိက္ခာမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ရလေပြီ။ ထို့ကြောင့် သူမသည် ဟန်ဆောင်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ကာ လက်လျှော့လိုက်ပုံ ရသည်။

ရှန်မော့အာသည် ထျန်းဖန်ကို မတွေ့ရသည်မှာ အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်က အမြဲတမ်း သပ်သပ်ရပ်ရပ် နေတတ်သော အမျိုးသမီးသည် ယခုအခါတွင်တော့ ဆံပင်များ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး မျက်နှာပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများမှာလည်း သိသိသာသာ ထင်ရှားနေလေသည်။ ဝတ်ဆင်ထားသော အဝတ်အစားများမှာလည်း တွန့်ကြေနေပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုနှင့် သောကဗျာပါဒများ ပြည့်နှက်နေကာ ယခင်ကကဲ့သို့ တက်ကြွမှုမျိုး လုံးဝ မရှိတော့ချေ။

ရှန်မော့အာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ထျန်းဖန်၏ မျက်နှာမှာ ခဏတာ တောင့်တင်းသွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် အားတင်းကာ ဟန်လုပ် ပြုံးပြလိုက်သည်။

“မော့အာ ရောက်လာတာလား။ လာလေ၊ အထဲကို ဝင်ကြပါဦး”

“ထင်ထင်လည်း ပါတာပဲ။ ဆရာမဝမ်တို့လည်း လာကြပါ။ အထဲကို မြန်မြန် ဝင်ခဲ့ကြပါ”

ရှန်မော့အာသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ အဝတ်ဟောင်းများကို သိမ်းဆည်းနေသော အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဆံပင်တိုနှင့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ အတော်လေး လှပပြီး ထိုနေ့ နံနက်ခင်းက လမ်းတွင် သူမ တွေ့ခဲ့ရသည့် လူပင် ဖြစ်သည်။

ထျန်းဖန်က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

“ဒါက ကျွင့်လျန်ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မ ဖန့်ယွိဟွာလေ။ သူ့အမေက မအားတော့ သူတို့မိသားစုကပဲ သူ့အစ်မကို မီးနေသည် ပြုစုဖို့ လွှတ်လိုက်တာ။ ဒီလို မီးနေသည် ပြုစုတာက ယောကျ်ားဘက်က လုပ်ရမယ့် အလုပ်ပဲလေ။ ဘယ်သူလာလာ ငါတို့ကတော့ ဂရုမစိုက်ဘူး။ အဓိကက လင်းလင်းကို သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်အောင် ပြုစုပေးဖို့ပဲ။ ငါတို့ လင်းလင်းက ကျန်းမိသားစုအတွက် မြေးယောကျ်ားလေး မွေးပေးထားတာလေ”

ဖန့်ယွိဟွာသည် ညစ်ပတ်သော အဝတ်အစားများ ထည့်ထားသည့် ကြွေဇလုံကို မလိုက်ရင်း ရှန်မော့အာတို့ကို ပြုံးပြကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဒေါ် ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွင့်လျန်ရဲ့ အစ်ကိုကြီးမှာ မိန်းကလေးတွေပဲ ရှိတာလေ။ ဒါက သူတို့မိသားစုရဲ့ ပထမဆုံး ရတနာ မြေးယောကျ်ားလေးပဲ။ ကျွန်မတို့က လင်းလင်းကို ဘယ်လိုပဲ ပြုစုပေးပါစေ မလွန်ပါဘူး”

သူမသည် ထိုစကားကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

ရှန်မော့အာတို့ သုံးဦးစလုံးမှာ အံ့အားသင့်သွားကြပြီး ကျောက်ထင်ထင်၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်လုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ ကျန်းကျွင့်လျန်နှင့် ဖောက်ပြန်ထားသည့် အမျိုးသမီးက ယခုကဲ့သို့ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ရှန်လင်းလင်းကို ပြုစုပေးခြင်းမှာ မလွန်ဟု ပြောနေခြင်းကို သူတို့ လုံးဝ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားကြရသည်။

ဖန့်ယွိဟွာသည် ဇလုံကို ကိုင်ကာ ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်ခွာသွားလေရာ ကျန်ရစ်သူများမှာ မှင်သက်ကာ ကျန်ခဲ့ကြတော့သည်။

ရှန်မော့အာသည် ပဒေသရာဇ် လူ့အဖွဲ့အစည်းမှ လာသူ ဖြစ်သဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို လက်ခံနိုင်စွမ်း ပိုရှိလေသည်။ အကယ်၍ ဖန့်ယွိဟွာကို အိမ်မကြီးကို ပြုစုပေးရသည့် အစေခံ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဟု သဘောထားလိုက်လျှင် ပို၍ နားလည်ရ လွယ်ကူသွားမည် ဖြစ်သည်။ သူမက သတိပြန်ဝင်လာကာ ပြောလိုက်၏။

“ငါတို့ ရှန်လင်းလင်းကို သွားကြည့်ကြရအောင်”

ရှန်လင်းလင်း၏ အခန်းတံခါးနှင့် ပြတင်းပေါက်များကို လုံအောင် ပိတ်ထားသည်။ ၎င်းမှာ ဒေသဓလေ့အရ မီးနေသည်များ လေမထိစေရန် ကာကွယ်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အခန်းထဲတွင် အလွန် ပူအိုက်နေပြီး အနံ့အသက် မျိုးစုံ ရောပြွမ်းနေသော အနံ့ဆိုးတစ်ခု ထွက်ပေါ်နေသည်။

ရှန်မော့အာကို မြင်သောအခါ ရှန်လင်းလင်း၏ မျက်နှာမှာ မကောင်းလှချေ။ ရှန်မော့အာကလည်း ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။

“ငါက တပ်ဖွဲ့မူလတန်းကျောင်းက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟောင်း တစ်ယောက်အနေနဲ့ နင့်ကို လာကြည့်တာပါ”

ရှန်လင်းလင်း၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားသော်လည်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။

“နင် ငါ့ကို လာလှောင်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါကတော့ မယုံပါဘူး”

ရှန်မော့အာက ရိုးသားစွာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

“အင်း၊ အဓိကကတော့ လာလှောင်တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ နင့်ကိုလည်း တစ်ခါတည်း လာကြည့်တာပါ”

သူမနှင့် ရှန်လင်းလင်းမှာ ဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်လှသည် မဟုတ်သဖြင့် မလာလျှင်လည်း ရသော်လည်း ရှန်မိသားစု၏ ကိစ္စများမှာ အလွန် ထူးဆန်းလွန်းနေသဖြင့် ရှန်မော့အာသည် ဝမ်ချိုးထုန်၊ ချန်ထောင်တို့နှင့်အတူ ငွေ ၁ ယွမ် သို့မဟုတ် ၂ ယွမ်ခန့် စုပေါင်း၍ လာကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရှန်လင်းလင်း၏ မျက်နှာမှာ ဒေါသကြောင့် ရှုံ့မဲ့သွားသော်လည်း မကြာသေးမီက ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခက်အခဲများကြောင့် စိတ်ရှည်သည်းခံတတ်လာပုံ ရသည်။ သူမသည် အရင်ကကဲ့သို့ ဒေါသတကြီး မဖြစ်တော့ဘဲ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ပြောလိုက်၏။

“ရပါတယ်။ နင် ငါ့ကို လက်ဆောင်တွေ ပေးတာပဲ။ ငါ နင့်ကို အပြစ်မတင်ပါဘူး”

ရှန်မော့အာသည် လက်ဗလာဖြင့် လာခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူမသည် မုန့်များနှင့် စည်သွတ်ဘူး တချို့ကို ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး လက်ဆောင်မှာ မနည်းလှချေ။

သူတို့မိသားစု၏ အကြွေးများမှာ ဆပ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်ကာ သုံးယောက်စလုံး လစာရနေကြသဖြင့် ရှန်လင်းလင်းကို လက်ဆောင် ပေးရန် ဝန်မလေးတော့ချေ။

နောက်ဆုံးတွင် ရှန်လင်းလင်းမှာ ဖောက်ပြန်မှုကိစ္စကြောင့် လမစေ့ဘဲ မွေးဖွားခဲ့ရသူ ဖြစ်သဖြင့် အတော်လေး သနားစရာ ကောင်းလှသည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ အခြေအနေကို ကိုယ်ချင်းစာသောအားဖြင့် လာကြည့်ခြင်းပင်။

ဝမ်ချိုးထုန်သည် ရှန်လင်းလင်းနှင့် အတိတ်တွင် ရန်စဟောင်း တချို့ ရှိခဲ့သော်လည်း သူမသည် စိတ်ထဲတွင် များများစားစား ထားတတ်သူ မဟုတ်ပေ။

သို့သော်လည်း ရှန်လင်းလင်းသည် ယခင်က မြို့မှလာသော ဝမ်ချိုးထုန်၏ ရုပ်ရည်နှင့် မိသားစု အခြေအနေကို မနာလို ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ကျန်းကျွင့်လျန်နှင့် လက်ထပ်ပြီးနောက်တွင်တော့ သူမ၏ အတွေးများ ပြောင်းလဲသွားပုံ ရသည်။ သူမသည် ဝမ်ချိုးထုန်ကို အခြေအနေ အသင့်အတင့်ရှိသော ပညာတတ် လူငယ်တစ်ဦးအဖြစ်သာ သဘောထားကာ ယှဉ်ပြိုင်လိုစိတ် မရှိတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ကျောင်းတွင် ဆက်ဆံရေး အသင့်အတင့် ရှိနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဝမ်ချိုးထုန်က အားမနာဘဲ တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်၏။

“ရှန်လင်းလင်း၊ နင်တို့ ကိစ္စက ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ ဖန့်ယွိဟွာကို နင့်ကို ပြုစုခိုင်းနေရတာလဲ။ အဲဒီညက ရဲစခန်းအထိ ရောက်သွားတယ်လို့ ငါ ကြားတယ်။ သူက ဖောက်ပြန်မှုနဲ့ အဖမ်းမခံရဘူးလား”

ရှန်လင်းလင်း၏ မျက်နှာမှာ ရှုံ့မဲ့သွားသော်လည်း မကြာမီမှာပင် တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“နင် အပြင်က ကောလာဟလတွေကို ကြားတာ ဖြစ်မှာပါ။ အဲဒါတွေက အလကား ပြောနေကြတာ။ ငါတို့ တကယ်တော့ မှားသွားကြတာပါ။ သူက ကျွင့်လျန်ကို နှိပ်နယ်ပေးနေတာပါ။ သူက တိုင်းရင်းဆေး ဆရာဝန်ဆီမှာ လေ့လာဖူးတော့ ကျွင့်လျန် ခါးနာနေလို့ နှိပ်ပေးနေတာ။ သူတို့ ရဲစခန်းမှာ ရှင်းပြလိုက်တော့ ရဲတွေက လွှတ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ဖောက်ပြန်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲလို ကိစ္စမျိုး မရှိပါဘူး”

ကျောက်ထင်ထင်မှာ ငယ်ရွယ်သေးသဖြင့် ရှန်လင်းလင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ လွှတ်ခနဲ မေးလိုက်မိသည်။

“ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ဖမ်းမိတုန်းက ဘာမှ ဝတ်မထားဘူးလို့ လူတွေ ပြောနေကြတယ်လေ”

ရှန်လင်းလင်း၏ မျက်နှာမှာ ထပ်မံ ရှုံ့မဲ့သွားပြန်သော်လည်း မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ ပြောလိုက်၏။

“အဲဒါတွေက မဟုတ်ပါဘူး။ ကောလာဟလတွေပါ။ သူတို့ အဝတ်အစားတွေ ဝတ်ထားပါတယ်။ အတွင်းခံတွေ ဝတ်ထားတာပါ။ ရာသီဥတုက ပူတဲ့အပြင် နှိပ်နယ်ပေးနေတာဆိုတော့ အဝတ်အစား နည်းနည်း လျော့နေတာကို လူတွေက အထင်မှားသွားကြတာပါ။ တကယ်တော့ အဲလို မဟုတ်ပါဘူး”

ကျောက်ထင်ထင်မှာ အံ့သြသွား၏။

“ဪ၊ အဲဒါကြောင့်ကိုး။ ကောလာဟလတွေက တကယ် ကြောက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ”

ရှန်မော့အာနှင့် ဝမ်ချိုးထုန်တို့ကတော့ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်မိကြသည်။ ကျောက်ထင်ထင်မှာ ငယ်သေးသဖြင့် ယုံကြည်သွားသော်လည်း ရှန်လင်းလင်း၏ စကားမှာ အလိမ်အညာများသာ ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိကြသည်။ အကယ်၍ သူမ ပြောသလိုသာ ဆိုလျှင် သူမ၏ မျက်နှာက ယခုကဲ့သို့ ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သို့သော်လည်း ဤအချက်က ဖန့်ယွိဟွာ အလုပ်ကြမ်းစခန်းသို့ မပို့ခံသည့် အကြောင်းအရင်းကို ရှင်းပြနေလေသည်။

သူတို့ ရဲစခန်းသို့ ရောက်သောအခါ ထွက်ဆိုချက်များကို ပြောင်းလဲလိုက်ကြခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ကျန်းကျွင့်လျန်နှင့် ဖန့်ယွိဟွာမှာ ဝမ်းကွဲ မောင်နှမများ ဖြစ်ကြသဖြင့် ကုသမှုပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်ဟု အခိုင်အမာ ပြောဆိုနေလျှင် ရဲများကလည်း အတင်းအကျပ် အပြစ်ပေးရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ရဲစခန်းသည် တော်လှန်ရေး ကော်မတီနှင့် မတူပေ။ အကယ်၍ ဤကိစ္စမှာ တော်လှန်ရေး ကော်မတီ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားလျှင် ဤကဲ့သို့သော ဆင်ခြေမျိုးဖြင့် လွတ်မြောက်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

ရဲများမှာမူ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို များများစားစား ဂရုမစိုက်တတ်ကြချေ။ လုယက်မှု၊ ခိုးမှု၊ ရန်ဖြစ်မှု စသည်တို့ကိုသာ အဓိကထား ကိုင်တွယ်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဖမ်းမိသူများက စကားချင်း ညှိထားပြီး မီးနေသည် အမျိုးသမီးကလည်း လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုနေချိန်တွင် ရဲများက မျက်စိမှိတ် လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

သို့သော်လည်း ထိုအချိန်က ကြည့်နေသူ များပြားလှသဖြင့် ဤသတင်းမှာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကိစ္စမှာ ဆက်လက် ပျံ့နှံ့နေပြီး တော်လှန်ရေး ကော်မတီ၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရလျှင်တော့ ကျန်းကျွင့်လျန်နှင့် ဖန့်ယွိဟွာတို့ ဒုက္ခရောက်နိုင်သေးသည်။ သို့သော်လည်း လက်ရှိတွင် တော်လှန်ရေး ကော်မတီသည် စွန်းယောက်ဇူ၏ ကိစ္စကြောင့် အလုပ်များနေပြီး သူလျှိုများနှင့် ပါဝင်သူများကို လိုက်လံ ရှာဖွေနေသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ဖောက်ပြန်မှုများကို ဂရုစိုက်ရန် အချိန်မရှိပုံ ရသည်။

ထို့ကြောင့် ကျန်းကျွင့်လျန်နှင့် ဖန့်ယွိဟွာတို့၏ ကံဇာတာမှာ အတော်လေး ကောင်းသည်ဟု ဆိုရမည်။

သို့သော်လည်း သူတို့နှင့် ရှန်လင်းလင်း မိသားစုအကြားတွင် မည်သို့သော သဘောတူညီချက်များ ရရှိထားသည်ကိုတော့ မသိနိုင်ပေ။

ထျန်းဖန်နှင့် ရှန်ယုံကျွင်းတို့မှာ အနိုင်အထက် လုပ်တတ်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

ရှန်မော့အာတို့ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် အဝတ်လျှော်ပြီး ပြန်လာသော ဖန့်ယွိဟွာနှင့် ထပ်မံ ဆုံတွေ့ကြပြန်သည်။ ဖန့်ယွိဟွာသည် အဝတ်များကို ဖျတ်လတ်စွာ လှန်းလိုက်ရင်း ရှန်မော့အာတို့ကို ပြုံးပြကာ ပြောဆိုနေသည်မှာ အလွန်ပင် ရဲတင်းလှလေသည်။ “နောက်မှ အားရင် လာလည်ကြပါဦး”

လမ်းအနည်းငယ် လျှောက်လာပြီးနောက် ဝမ်ချိုးထုန်က မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်၏။

“ငါကတောင် ရှက်နေမိတာကို သူကတော့ နည်းနည်းလေးမှ ရှက်ပုံမရဘူး”

ကျောက်ထင်ထင်က အံ့သြစွာ မေးလိုက်သည်။

“အဲဒါတွေက ကောလာဟလတွေ မဟုတ်ဘူးလား။ ကောလာဟလ ဖြစ်နေရင် သူက ဘာလို့ ရှက်နေရမှာလဲ”

သူမ၏ စကားကြောင့် ရှန်မော့အာနှင့် ဝမ်ဟွဲ့ဟွာတို့က အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်ကြသဖြင့် ကျောက်ထင်ထင်လည်း သဘောပေါက်သွားပုံ ရသည်။

“ဒါဆို အစ်မလင်းလင်းက ကျွန်မတို့ကို လိမ်ပြောလိုက်တာပေါ့”

“အာ!” သူမက ပါးစပ်ကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်မိသည်။

ဒါဆို အပြင်က ကောလာဟလတွေက အမှန်တွေပေါ့။

မ... မဖြစ်နိုင်လိုက်တာ။

ရှန်မော့အာသည် ရှားရှားပါးပါး အားလပ်ချိန် ရနေသဖြင့် ရှန်လင်းလင်း အိမ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ခြင်းတောင်းတစ်လုံးနှင့် ပေါက်ပြားကို ယူကာ ဝမ်ချိုးထုန်၊ ကျောက်ထင်ထင်တို့နှင့်အတူ နောက်ဘကတောင်ကုန်းပေါ်သို့ တက်ခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် အဝေးကြီး မသွားဘဲ တောင်ခြေ အနီးအနားတွင်သာ မျှစ်များနှင့် မှိုတချို့ကို ရှာဖွေခဲ့ကြပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်ကာ ထမင်းချက်ရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။

အိမ်ရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ ဖုမင်ဇယ်နှင့် ကျိန့်ကျားမင်တို့နှင့် ဆုံမိကြသည်။ ကျိန့်ကျားမင်၏ လက်ထဲတွင် အသားခြောက် တစ်တုံး ပါလာပြီး သူက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်၏။

“အလုပ်ရုံမှူးရှန်၊ ကျွန်တော်တို့ ထမင်းလာစားတာဗျို့”

ရှန်မော့အာက ပြန်ပြောလိုက်သည်။ “လျှောက်မပြောနဲ့ဦး။ ဒုအလုပ်ရုံမှူးပဲ ရှိသေးတာ”

ကျိန့်ကျားမင်က ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “အဲဒါက မကြာခင် ဖြစ်လာမှာပဲလေ”

အသားခြောက်မှာ အတော်လေး နည်းပါးလှပြီး ကျင်းတစ်ဝက်ပင် မပြည့်ချေ။ သို့သော်လည်း ယနေ့ခေတ်တွင် အသားကို ဝဝလင်လင် စားနိုင်သူ ရှားပါးလှသဖြင့် ဤမျှသော အသားခြောက်မှာပင် အတော်လေး ကောင်းမွန်လှပြီ ဖြစ်သည်။

မျှစ်များကို အကွင်းလိုက် လှီးဖြတ်လိုက်ပြီး မှိုများကိုလည်း သန့်စင်ကာ အတုံးလေးများ လှီးလိုက်သည်။ ခြံထဲမှ အာလူးတချို့ကိုလည်း တူးယူကာ အတုံးလေးများ လှီးဖြတ်လိုက်ပြီး အသားခြောက်နှင့်အတူ ဆီသတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဆန်နှင့် ရေထည့်ကာ အိုးပိတ်၍ ချက်လိုက်သောအခါ အသားခြောက်နှင့် ဆန်နံ့တို့ ရောပြွမ်းနေသော မွှေးရနံ့မှာ တစ်ခြံလုံး ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။

ကျောက်ထင်ထင်က တံတွေးကို မြိုချလိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

“တကယ်ကို မွှေးတာပဲ”

အခြားသူများလည်း ထိုနည်းတူပင် ခံစားနေကြရသည်။

“နင်တို့ ရှန်လင်းလင်းကို သွားကြည့်တော့ ဖန့်ယွိဟွာကို တွေ့ခဲ့လား” တခြားလုပ်စရာမရှိသဖြင့် ကျိန့်ကျားမင်က စပ်စုကာ မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ချိုးထုန်က သူ၏ အကျင့်ကို သိသဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်မေးလိုက်၏။

“နင် တစ်ခုခု ကြားလာပြန်ပြီလား”

ကျိန့်ကျားမင်မှာ သတင်းများကို အမြဲ စပ်စုတတ်သူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပညာတတ် လူငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ရွာထဲက သတင်းများကို သာမန် ရွာသားများထက်ပင် ပိုသိနေတတ်သည်။

ကျိန့်ကျားမင်က လျှို့ဝှက်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“သူတို့ မိသားစုကတော့ ကျန်းကျွင့်လျန်နဲ့ ဖန့်ယွိဟွာတို့ အထင်မှားခံရတာလို့ ပြောနေကြတာပေါ့။ တကယ်တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အစ်ကိုဖေ့ကျွင်းရဲ့ ယောက်ဖက ရဲစခန်းမှာ လုပ်တာလေ။ သူကိုယ်တိုင် အဲဒီမှာ ရှိနေတာ။ တကယ်တော့ ကောလာဟလတွေအတိုင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ရှန်ယုံကျွင်းတို့ လင်မယားက လမ်းမှာတင် ကျန်းကျွင့်လျန်နဲ့ ညှိလိုက်ကြပုံ ရတယ်။ ဒါကြောင့် ရဲစခန်းရောက်တော့ စကားပြောင်းလိုက်ကြတာ။ ရဲတွေကလည်း အခုတလော သူလျှိုကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်များနေတော့ သူတို့ရဲ့ အရှုပ်အထွေးတွေကို ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ လွှတ်ပေးလိုက်ကြတာပဲ”

“ပြီးတော့ ဖန့်ယွိဟွာက လက်ထပ်ပြီးတော့ သမီးတစ်ယောက်ပဲ မွေးထားတာတဲ့။ ဒုတိယကိုယ်ဝန်လည်း မရတော့ ယောက္ခမ အိမ်က နှင်ထုတ်လိုက်တာ။ သူ့မှာ ဘာမှ မရှိဘဲ ထွက်လာရတာပေါ့။ သူ့သမီးကိုလည်း ယောက္ခမအိမ်က မယူတော့လို့ သူပဲ ခေါ်လာခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူကလည်း ထူးဆန်းတယ်။ သူက အဲလို အနှင်ထုတ်ခံရတာကို သူ့အပြစ်လို့ ထင်နေတာ။ လူတိုင်းကို သူမက သားမမွေးပေးနိုင်လို့ အပြစ်ရှိပါတယ်လို့ လိုက်ပြောနေတာတဲ့”

ကျိန့်ကျားမင်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ “သူက ဦးနှောက် သိပ်မကောင်းဘူး ထင်တယ်”

သူက ခဏစဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ဆက်ပြော၏။

“ဖန့်ယွိဟွာက အခုတလော ကျိုးကန်းချိုင်နဲ့ အတော်လေး ရင်းနှီးနေတယ်လို့ ကြားတယ်။ ဖန့်ယွိဟွာက ကျိုးကန်းချိုင်မှာ သားတွေ အများကြီး ရှိတာကို ချီးကျူးနေတာတဲ့”

ကျိုးကန်းချိုင်မှာ အသက်အရွယ်အရ ရှန်ရှောက်ယွမ်နှင့် တန်းတူခန့် ရှိပြီး မုဆိုးဖိုတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူ့ဇနီးမှာ စောစောစီးစီး ဆုံးပါးသွားခဲ့ပြီး သားနှစ်ယောက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူတို့မိသားစုမှာ လူဦးရေ များပြားလှပြီး ညီအစ်ကိုများမှာလည်း သားယောကျ်ားလေးများစွာ မွေးထားကြသဖြင့် အိမ်ရှေ့တွင် ကလေးများ ပြည့်နှက်နေတတ်သည်။

သူတို့ အိမ်မှာ သန်မာသည့် လုပ်သားများ ရှိသဖြင့် လုပ်အားခ ရမှတ်များစွာ ရရှိကြပြီး အခြေအနေမှာ အတော်လေး ပြေလည်လှသည်။ အနည်းဆုံးတော့ ယခင်က ရှန်လောင်ချီနှင့် ယှဉ်လျှင် အခြေအနေမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကဲ့သို့ ကွာခြားလှသည်။

ရွာသားများမှာ ထိုသူနှစ်ဦးကို အမြဲတမ်း နှိုင်းယှဉ်နေတတ်ကြသည်။

ဝမ်ချိုးထုန်က လက်ခါပြလိုက်၏။

“သူတို့ မိသားစု အကြောင်းတွေက ကြားရတာ တကယ်ကို စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။ ဘယ်လို လူတွေလဲ မသိဘူး။ ထားလိုက်ပါတော့၊ သူတို့ အကြောင်းတွေ မပြောကြနဲ့တော့”

ကျိန့်ကျားမင်ကလည်း ထိုနည်းတူပင် ခံစားနေရသည်။

“ဟုတ်ပါတယ်။ ကြားရတာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စရာကြီး။ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လည်း အတော်လေး စိတ်ညစ်နေမှာပဲ။ သူတို့ ရန်ဖြစ်ကြမှာ ဒါမှမဟုတ် ဖန့်ယွိဟွာက ပြဿနာ ထပ်ရှာမှာကို သူ ကြောက်နေတာလေ။ သူက ဒီနှစ်တော့ ဂုဏ်ထူးဆောင် အဖွဲ့ဆုကို ရချင်နေတာကိုး”

ယန်လျို တပ်ဖွဲ့သည် ယခုအခါ တိုးတက်ပြောင်းလဲနေသဖြင့် ကျိုးမန်ခန်းသည် ဂုဏ်ထူးဆောင်ဆု ရရှိရန် မျှော်လင့်နေသော်လည်း အမြဲတမ်း ပြဿနာရှာသူများ ရှိနေသဖြင့် စိတ်ညစ်နေပုံ ရသည်။

ဝမ်ချိုးထုန်က နှာခေါင်းလေး ရှုံ့လိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

“ထမင်းကျက်ပြီ ထင်တယ်။ တကယ်ကို မွှေးတာပဲ။ ငါ သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်”

ကျိန့်ကျားမင်လည်း ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်သည်။

“ငါလည်း လိုက်မယ်၊ ငါလည်း သွားကြည့်မယ်”

ထမင်းမှာ တကယ်ပင် ကျက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ အသားခြောက်၏ ရနံ့ကြောင့် ဤထမင်းအိုးမှာ အလွန်ပင် အရသာရှိလှလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်းသည် အနည်းဆုံး နှစ်ပန်းကန်ခန့် စားလိုက်ကြပြီး ဝမ်းဗိုက်များမှာ ဖောင်းကားနေတော့သည်။

ကျောက်ထင်ထင်က မိမိ၏ ဝမ်းဗိုက်ကို ပုတ်လိုက်ရင်း ပြောလိုက်၏။

“နေ့တိုင်း ဒီလို အသားခြောက် ထမင်းလေး စားရရင် ဘယ်လောက် ကောင်းမလဲ”

အမှန်ပဲ။ အသားနဲ့ထမင်းကို နေ့တိုင်းသာ စားနိုင်မယ်ဆိုရင်___

တစ်ချိန်က အဖိုးတန် ရတနာများနှင့် စားကောင်းသောက်ဖွယ်များကို နေ့စဉ် စားသုံးခဲ့ဖူးသော ရှန်မော့အာပင်လျှင် ယခုအခါ ဤထမင်းလေးကို စားပြီးနောက် သက်ပြင်းချလိုက်မိလေတော့သည်။

...

အပိုင်း (၉၂)

ရှန်မော့အာသည် စည်ကားသိုက်မြိုက်လှသော ပွဲလမ်းသဘင်ကို ကြည့်ရှုပြီးနောက် တပ်ဖွဲ့သို့ ပြန်လာကာ မိမိ၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို ကြိုးပမ်းထမ်းဆောင်လေသည်။

အချိန်ရက်စွဲတို့သည် အလုပ်များပြားလှသော ရက်စွဲများကြားတွင် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး မကြာခင်မှာပင် ၁၀လပိုင်း အစောပိုင်းသို့ ဆိုက်ရောက်လာခဲ့၏။

ကွမ်ကျိုးကုန်စည်ပြပွဲ မစတင်မီ တစ်ပတ်အလိုတွင် နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးစက်ရုံ၏ အမှတ်(၉)အလုပ်ရုံက ပြပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော ပန်းထိုးလက်ရာအားလုံးကို အချောသတ် လုပ်ဆောင်ပြီးစီးခဲ့သည်။ ဂိုဒေါင်အတွင်း ထုပ်ပိုးမှုများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ရှန်မော့အာသည် ခရိုင်သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကုမ္ပဏီသို့ ဖုဆက်သွယ်ပြီး ကုန်တင်ယာဉ် ၁ စီးကို တောင်းခံခဲ့သည်။ ပန်းထိုးလက်ရာအားလုံးကို ဂရုတစိုက် ထုပ်ပိုးပြီးနောက် ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပို့ဆောင်ခဲ့လေသည်။

ထိုပန်းထိုးလက်ရာများသည် ပြည်နယ်မြို့တော် ပန်းထိုးစက်ရုံ၏ ကုန်ပစ္စည်းများနှင့်အတူ ကွမ်ကျိုးပြည်နယ်သို့ အရင်ဆုံး တိုက်ရိုက်ပေးပို့သွားမည်။

ပန်းထိုးလက်ရာများ ပို့ဆောင်ပြီး နောက်တစ်ရက်တွင် ရှန်မော့အာ၊ ကျင်းချိုင်ဖေးတို့သည် လီရှင်းမေ၊ လျိုယင်းရွှမ်းတို့နှင့်အတူ ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြ၏။ သူတို့သည် ပြည်နယ်မြို့တော် ပန်းထိုးစက်ရုံမှ လူများနှင့်အတူ ကွမ်ကျိုးပြည်နယ်သို့ ခရီးထွက်ကြလိမ့်မည်။

အမှတ်(၉)အလုပ်ရုံ၏ အရေးကိစ္စများကို ရှန်မော့အာက ရှင်းဖန်းကျဲထံ ခေတ္တလွှဲအပ်ခဲ့သည်။ သူမသည် အလွန်ပင် တည်ငြိမ်ရင့်ကျက်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အပြင် ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ငယ် အသီးသီးကိုလည်း သူမကပင် ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲသွားလိမ့်မည်။

နန်ပြည်နယ်မှ ကွမ်ကျိုးပြည်နယ်သို့ ရထားဖြင့် သွားလာရာတွင် ၂ ရက်ခန့် ကြာမြင့်လေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ပြည်နယ်မှ အိပ်စင်လက်မှတ်များကို ကြိုတင်စီစဉ်ပေးထားသောကြောင့်သာ တော်တော့သည်။ သို့မဟုတ်ပါက ကွမ်ကျိုးပြည်နယ်သို့ ရောက်သည့်အခါ လူတို့၏ အရိုးအဆစ်များပင် ကြေမွသွားလောက်သည်။

နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးစက်ရုံသည် နန်ပြည်နယ် စီးပွားရေးဝန်ကြီးဌာနမှ ဦးဆောင်သော နန်ပြည်နယ် ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအဖွဲ့ကို ဦးဆောင်သူမှာ လုပ်ကိုင်ဆောင်ရွက်ရာတွင် ပေါ်လွင်ခြင်းမရှိဘဲ ထက်မြက်ပြတ်သားလှသော ဒုတိယစက်ရုံမှူး ကျိန့်ဟွေရူပင်။ ပန်းထိုးစက်ရုံအဖွဲ့မှ ချန်ကျားဟွာနှင့် ယင်းကျွင့်တို့ နှစ်ဦးကလွဲပြီး လူအများစုကိုတော့ ရှန်မော့အာသည် အကျွမ်းတဝင် မရှိသလောက်ပင်။

ချန်ကျားဟွာသည် ရှန်မော့အာကို တွေ့မြင်သောအခါ ဝမ်းသာသွားခဲ့သည်။ "သွားကြစို့၊ ငါ လူချင်းလဲပြီး ရှင်တို့နဲ့ တစ်တွဲတည်း ဖြစ်အောင် သီးသန့် လက်မှတ်လဲထားတယ်။ ငါတို့က ဟိုဘက်တွဲမှာ"

ယင်းကျွင့်သည် သူတို့အား တစ်ချက်သာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အခြားတစ်တွဲသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ သူ အနည်းငယ် ဝေးကွာသွားသောအခါမှ ချန်ကျားဟွာက ရယ်မောလျက် "ငါ သူနဲ့ လက်မှတ်လဲလိုက်တာ။ ထောက်ပံ့ရေးဌာနက လူတွေ ဘာစဉ်းစားနေလဲ မသိဘူး၊ ရှင်တို့ကို တစ်နေရာတည်း စီစဉ်ပေးထားတယ်တဲ့လေ"

ရှန်မော့အာတို့ဘက်တွင် လူ ၄ ဦးရှိပြီး ချန်ကျားဟွာနှင့် ပေါင်းလျှင် ၅ ဦးသာ ရှိလေသည်။ အိပ်စင်တွဲတွင် အထက်၊ အလယ်၊ အောက် ဟူ၍ အိပ်စင် ၂ တန်း ရှိပြီး ကျန်ရှိနေသော နေရာတစ်ခုမှာ စီးပွားရေးဝန်ကြီးဌာနမှ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ဦးအတွက် ဖြစ်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးငယ်၏ အမည်မှာ လီယောင် ဖြစ်သည်။ သူမသည် မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်းနှင့် နုနယ်ပျိုမြစ်သော ပုံပန်းရှိပြီး အလုပ်သမား၊ လယ်သမား၊ စစ်သည် တက္ကသိုလ်မှ ဘွဲ့ရကာ နန်ပြည်နယ် စီးပွားရေးဝန်ကြီးဌာနသို့ တာဝန်ကျလာသူ ဖြစ်သည်ဟု သိရသည်။

အမှတ်(၉)အလုပ်ရုံမှ လူများထဲတွင် ကျင်းချိုင်ဖေးသည် ယခင်က ပစ္စည်းဝယ်ယူရေး တာဝန်ခံ ဖြစ်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ရထားစီးဖူးသည့် အတွေ့အကြုံ ရှိသည်။ လျိုယင်းရွှမ်းကတော့ ဤဘဝတွင် ရထားမစီးဖူးသော်လည်း ယခင်ဘဝ၌ စီးဖူးခဲ့သဖြင့် အထူးအဆန်း မဖြစ်ဘဲ ခေတ်နောက်ကျနေသော ရထား၏ အမြန်နှုန်းကိုပင် စိတ်ထဲမှ အထင်သေးနေမိ၏။ 'အနာဂတ်က အမြန်ရထားတွေနဲ့ ယှဉ်ရင်တော့ ဒီရထားက ပုရွက်ဆိတ် လျှောက်နေသလိုပဲ' ဟုပင် စဉ်းစားနေလိုက်သေးသည်။

ကျန်ရှိသော ရှန်မော့အာနှင့် လီရှင်းမေတို့ကတော့ တောသူစစ်စစ်များ ဖြစ်ကြသည်။ ရထားစီးရန် ဝေးစွ၊ ရထားကိုပင် တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးကြပေ။ ရထားတွဲအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသည်မှစ၍ သူတို့နှစ်ဦးသည် သိချင်စိတ်ဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရှုနေကြသည်။ ရထား စတင်ထွက်ခွာလာသောအခါ လီရှင်းမေက အမှတ်မထင် ပြောလိုက်မိသည်။ "အမလေး... ဒီရထားက တကယ် မြန်တာပဲနော်။ ခုနက မြင်လိုက်တဲ့ အဆောက်အအုံကြီးတောင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ပျောက်သွားပြီ"

လီယောင်က ပြုံးလျက် ဝင်ရောက်ပြောဆိုလေသည်။ "ဒါကတော့ မြန်မှာပေါ့။ ဒါ ရထားလေ၊ နှေးကွေးလွန်းတဲ့ လှည်းတွေ၊ ကားတွေနဲ့ ယှဉ်ရင် အများကြီး မြန်တာ။ ကျွန်မ အရင်က မြို့တွေကို လှည့်လည်သွားလာတုန်းက ရထားနဲ့ မြို့တော်ကို သွားဖူးတယ်၊ အဲဒီတုန်းက တကယ့်ကို စည်ကားတာပဲ"

လီရှင်းမေသည် အားကျသွားပြီး "ရှင်က မြို့တော်ကိုတောင် ရောက်ဖူးတာလား။ အမလေး... ကျွန်မလည်း တစ်သက်မှာ မြို့တော်ကို သွားခွင့်ရပါ့မလား မသိဘူး"

လျိုယင်းရွှမ်းကလည်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ အခွင့်အရေး မရှိရမှာလဲ။ အခုပဲ ကျွန်မတို့ ရထားစီးပြီး ကွမ်ကျိုးပြည်နယ်ကို သွားနေတာ မဟုတ်လား။ နန်ပြည်နယ်ကနေ တောင်ဘက် ကွမ်ကျိုးပြည်နယ်နဲ့ မြောက်ဘက် မြို့တော်ကို သွားတာ အကွာအဝေးက သိပ်မကွာပါဘူး"

နောင်တစ်ချိန် စီးပွားရေး ပွင့်လင်းလာလျှင် ငွေရှိရုံဖြင့် မြို့တော်သို့ သွားရောက်ရန်မှာ အလွန်ပင် လွယ်ကူသော ကိစ္စရပ် ဖြစ်လိမ့်မည်။ မြို့တော်သို့ သွားရန်သာမက လေယာဉ်စီးပြီး နိုင်ငံခြားသို့ပင် ခရီးထွက်နိုင်လိမ့်ဦးမည်။

လျိုယင်းရွှမ်းသည် ဤလူများမှာ အမြင်ကျဉ်းမြောင်းသူများ ဖြစ်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။ လီယောင်မှာလည်း ဝန်ကြီးဌာနမှ ဝန်ထမ်း ဖြစ်သော်ငြား အမြင်မကျယ်ဘဲ ကြွားဝါချင်နေသည်ဟု သူမ ထင်မြင်မိ၏။ သူမသည် နောင်အနာဂတ်၏ စည်ကားဝပြောမှုများကို မြင်တွေ့ဖူးသူ ဖြစ်သဖြင့် မိမိကိုယ်မိမိ အသိအမြင် ကြွယ်ဝသူတစ်ဦးအဖြစ် မှတ်ယူထားသည်။ ရှန်မော့အာသည် သူမ၏ အရည်အချင်းကို အသိအမှတ်ပြုသောကြောင့်သာ အခြားအဖွဲ့ခေါင်းဆောင်များကို ကျော်လွန်ပြီး သူမကို ကွမ်ကျိုးပြည်နယ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်နေသည်။

အမှန်စင်စစ် လျိုယင်းရွှမ်း၏ ထင်မြင်ချက်မှာ တစ်ဝက်ခန့်သာ မှန်ကန်ပေသည်။ ရှန်မော့အာသည် သူမ၏ အသိအမြင် ကျယ်ပြန့်မှုကို သဘောကျ၍ ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း အလုပ်အရည်အချင်းနှင့် ပတ်သက်လျှင်တော့ အမှန်တကယ် ထူးချွန်ခြင်း မရှိပေ။ လျိုယင်းရွှမ်းသည် ပန်းထိုးပညာ၌ ပါရမီ မပါသလောက်ပင်။ နေ့စဉ် လုပ်ငန်းတာဝန်များကိုသာ ပုံမှန်လုပ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း တခြားသူများထက် ထူးကဲခြင်း မရှိလှပေ။ စက်ရုံအတွင်းမှ မည်သည့်သူကိုမဆို ရွေးချယ်လိုက်ပါက သူမထက်ပင် အရည်အချင်း ပိုမိုကောင်းမွန်ကြလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း သူမသည် အနာဂတ်အကြောင်းကို ကောင်းစွာ သိရှိနေပြီး ကွမ်ကျိုးကုန်စည်ပြပွဲနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပုံ ရသဖြင့် ရှန်မော့အာက သူမကို ခေါ်ဆောင်လာလျှင် အသုံးဝင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု ယူဆခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ရထားတွဲအတွင်း၌ စကားတပြောပြောဖြင့် အချိန်ကုန်လွန်ခဲ့ပြီး မွန်းတည့်ချိန်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရေနွေးများကို အသီးသီး သွားရောက် ခပ်ယူကြ၏။ လူတိုင်းသည် အိမ်မှ ပါလာသော စားသောက်ဖွယ်ရာများကို ရေနွေးဖြင့် တွဲဖက်၍ ရိုးရှင်းစွာပင် စားသောက်ကြလေသည်။ ရှန်မော့အာသည် ကြက်ဥအချို့နှင့် မုန့်ပြားများ၊ အရသာချဉ်ချဉ် လိမ္မော်သီးအချို့ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

ရေနွေးသွားခပ်သည့် လမ်းတွင် ရှန်မော့အာသည် စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်မိသည်။ ဒီနိုင်ငံက အရမ်းဆင်းရဲပေမဲ့ နယ်ပယ်အသီးသီးမှာတော့ သာ့လျန်မင်းဆက်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာတယ်။

လူအများကြီးတင်နိုင်တဲ့ ဒီရထားကိုပဲ ကြည့်လိုက်__ ဒါကြီးကို သာ့လျန်မှာသာ တွေ့ရမယ်ဆိုရင် မျိုးရိုးမြင့်ပဲဖြစ်ဖြစ် သာမန်ပြည်သူပဲဖြစ်ဖြစ် တန်ခိုးရှင်က ဖန်ဆင်းထားတာလို့ပဲ ထင်ကြလိမ့်မယ်။

တကယ့်ဆို ထူးဆန်းဖွယ်ရာပဲ__ လုံးဝကို မယုံနိုင်စရာပဲ။

ရှန်မော့အာသည် သိချင်စိတ်ဖြင့် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်ရှုနေစဉ် ပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားတစ်ဦးက ရှေ့တွင် တန်းစီနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ တစ်စုံတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ နှိုက်ယူနေသည်ကို တွေ့မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများမှာ စူးရှသွားပြီး အသံကုန် ဟစ်အော်လိုက်လေသည်။ "အပြာရောင်အင်္ကျီနဲ့ အမျိုးသမီး၊ သူခိုးနော်"

သူခိုးရှိသည်ဟု ကြားလိုက်ရသောအခါ အနီးနားရှိ လူများသည် ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်သွားကြပြီး မိမိတို့၏ အိတ်ကပ်များကို စမ်းသပ်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

ထိုပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားသည် အခြေအနေ မဟန်သည်ကို သိရှိသွားသဖြင့် လှည့်ထွက်ကာ ထွက်ပြေးရန် ကြံစည်လေသည်။ သို့သော်လည်း ရှန်မော့အာက နောက်မှ အမှီလိုက်ကာ ခြေထောက်ဖြင့် ခပ်ပြင်းပြင်း ကန်ချလိုက်၏။ ထိုသူမှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ မှောက်လျက်သား လဲကျသွားခဲ့သည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများသည် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် နောက်သို့ ထပ်မံဆုတ်ခွာသွားကြပြီး ရှန်မော့အာကို ရိုသေခန့်ညားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြသည်။ ဤမိန်းကလေးသည် ပိန်ပိန်ပါးပါးလေး ဖြစ်သော်လည်း ခွန်အားကတော့ တကယ်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။

ထိုပိန်ပိန်ပါးပါး အမျိုးသားသည် ကြမ်းပြင်မှ အလျင်အမြန် ပြန်ထလာပြီး လက်ထဲတွင်လည်း ဓားမြှောင်တစ်ချောင်း ကိုင်ထားသေးသည်။ သူသည် မျက်နှာပျက်လျက် ဓားမြှောင်ဖြင့် ရှန်မော့အာကို ထိုးနှက်ရန် ကြိုးပမ်းလေသည်။

ရထားပေါ်တွင် ပြေးစရာ မြေမရှိသဖြင့် အဖမ်းခံရမည်ကို သိရှိထားသော ထိုသူသည် မိမိအား ဟန့်တားသော အမျိုးသမီးကို အရင်ဆုံး လက်စားချေရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပုံ ရသည်။

ရှန်မော့အာသည် သူမ၏ ကျွမ်းကျင်လှသော လက်သိုင်းဖြင့် ထိုသူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရိုက်ချလိုက်ရာ ထိုအမျိုးသားသည် မိမိလက်ထဲတွင် ပုရွက်ဆိတ် ထောင်သောင်းချီ၍ ကိုက်နေသကဲ့သို့ ထုံကျင်နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ဓားမြှောင်မှာ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

ရှန်မော့အာက ဓားမြှောင်ကို ခြေထောက်ဖြင့် နင်းထားလိုက်ပြီး ထိုသူကို ချက်ချင်းပင် ဖမ်းဆီးထိန်းသိမ်းလိုက်၏။ မကြာမီပင် ရထားရဲများ ရောက်ရှိလာပြီး ထိုသူကို ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။ ရဲအရာရှိ ၂ ဦးက ထိုအမျိုးသားကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီး ကျန်ရဲအရာရှိ ၂ ဦးကမူ အခြေအနေကို စုံစမ်းမေးမြန်းကာ ရှန်မော့အာနှင့် ပစ္စည်းပျောက်ဆုံးသွားသော အမျိုးသမီးကို ထွက်ဆိုချက်ပေးရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် တခြားသော ခရီးသည် ၂ ဦးမှာလည်း သူတို့၏ ငွေကြေးများ ပျောက်ဆုံးသွားကြောင်း သိရှိလိုက်ရသဖြင့် လိုက်ပါသွားကြလေသည်။

ပြစ်မှုကျူးလွန်စဉ် လက်ပူးလက်ကြပ် မိသွားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ထိုအမျိုးသားသည် အပြစ်ကို ဝန်ခံခဲ့သည်။ သူသည် ရှန်မော့အာ မြင်တွေ့လိုက်သော ဖြစ်စဉ်မတိုင်မီကလည်း တခြားသူ ၂ ဦးထံမှ ခိုးယူခဲ့ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သဖြင့် ပျောက်ဆုံးပစ္စည်းများကို ပြန်လည် ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်။ ရဲအရာရှိများက ထိုပစ္စည်းများကို ပိုင်ရှင်များထံသို့ ပြန်လည် ပေးအပ်ခဲ့လေသည်။

ပစ္စည်းပျောက်ဆုံးသွားသော အမျိုးသမီးနှင့် ကျန်ရှိသော သူနှစ်ဦးစလုံးသည် ရှန်မော့အာကို အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်နေကြသည်။

ရှန်မော့အာသာ သတိပေးခဲ့လျှင် ထိုအမျိုးသမီးသည် မိမိ၏ ပစ္စည်းများ ပျောက်ဆုံးသွားမှန်း သိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။ လူစည်ကားလှသော ရထားတွဲအတွင်း၌ သူခိုးမှာ လူအုပ်ကြားထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သဖြင့် ပြန်လည် ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်မှာ မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင်။

ထိုသူတို့ထဲမှ တစ်ဦးမှာ ကျိန့်ဖုန်း ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း စက်ရုံတစ်ခုမှ ကွမ်ကျိုးကုန်စည်ပြပွဲသို့ တက်ရောက်ရန် လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ စက်ရုံမှာ သေးငယ်သော်လည်း ဆန်းသစ်သော ပစ္စည်းများကို ထုတ်လုပ်နိုင်သဖြင့် ကုန်စည်ပြပွဲတွင် ပါဝင်ခွင့် ရရှိခဲ့သည်။ သူခိုးခိုးယူသွားသော ငွေကြေးမှာ စက်ရုံမှ အခက်အခဲကြားမှ ဖယ်ပေးထားသော အသုံးစရိတ်များ ဖြစ်သဖြင့် ထိုငွေများ ပျောက်ဆုံးသွားပါက သူသည် မိမိကိုယ်တိုင်ပင် အကြွေးတင်ကာ ပေးလျော်ရလိမ့်မည်။ ကျိန့်ဖုန်းသည် ရှန်မော့အာနှင့် အမည်၊ လိပ်စာများကို အပြန်အလှန် လဲလှယ်ခဲ့ပြီး ရင်ဘတ်ကို ထုကာ ပြောခဲ့သေးသည်။ "နောက်ကျရင် မင်းတို့ စက်ရုံရဲ့ ပြခန်းကို ကျွန်တော် အရောက်လာခဲ့ပါ့မယ်"

ရှန်မော့အာသည် ရေနွေးများ ခပ်ယူပြီးနောက် အိပ်စင်တွဲသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ လီရှင်းမေက စိုးရိမ်တကြား ဖြစ်နေပြီး "ရှင် အခုမှ ပြန်ရောက်လာတာလား။ ရေနွေးခပ်တာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြာနေရတာလဲ"

ရှန်မော့အာက သူမ လမ်းတွင် သူခိုးဖမ်းခဲ့သည့် အကြောင်းကို ပြောပြသောအခါ လီရှင်းမေက ပါးစပ်အဟောင်းသားနှင့် လွှတ်ခနဲ ပြောထွက်သွားတော့သည်။ "ရှင်က တော်လိုက်တာ။ အချိန်တိုအတွင်း သူခိုးကို ဖမ်းမိသွားတယ်ပေါ့"

...