အခန်း (၉၉-၁၀၀)

အပိုင်း (၉၉)

ကွမ်ကျိုးကုန်စည်ပြပွဲ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ရှန်မော့အာသည် ကွမ်ကျိုးမြို့တွင် နောက်ထပ် ရက်အနည်းငယ် ဆက်နေခဲ့သည်။ သူrက ဒေးဗစ်နှင့် ပေါလ်တို့ကို ထမင်းကျွေးမွေးဧည့်ခံခဲ့ပြီး ပေါလ်၏ လက်ဆောင်အဖြစ် အဝတ်အထည်မဂ္ဂဇင်းကိုလည်း ရရှိခဲ့၏။

ပေါလ်မှာ ဖက်ရှင်ဒီဇိုင်နာတစ်ဦး ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်အဝတ်အထည် အမှတ်တံဆိပ်လည်း ရှိသည်။ သူသည် ကမ္ဘာတစ်ဝန်းသို့ မကြာခဏ လှည့်လည်သွားလာကာ သူနှစ်သက်သော အထည်သားများနှင့် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို ရှာဖွေလေ့ရှိသည်။ ထိုအချိန်တွင် စိတ်ကူးသစ်များကိုလည်း ရှာဖွေတတ်၏။ ရှန်မော့အာ၏ ပန်းထိုးဒီဇိုင်းများက သူ့ကို အလွန်လှပသော စိတ်ကူးသစ်များ ရရှိစေခဲ့ကြောင်း သူက ပြောခဲ့သည်။ သူ ပြန်ရောက်သွားပါက ပွဲတက်ဝတ်စုံ ဒီဇိုင်းအချို့ကို ဖန်တီးမည်။ ထိုအခါကျလျှင် ဒီဇိုင်းမူကြမ်းများကို ရှန်မော့အာထံသို့ စာတိုက်မှတစ်ဆင့် ပေးပို့ပေးလိမ့်မည်။

အကြောင်းမှာ ရှန်မော့အာတွင် အလွန်ကောင်းမွန်သော အလှအပခံစားသိမြင်နိုင်စွမ်းနှင့် ပန်းချီရေးဆွဲနိုင်စွမ်း ရှိကြောင်းကို သူ တွေ့ရှိခဲ့သောကြောင့်ပင်။ ထို့ပြင် ထိုအလှအပခံစားသိမြင်နိုင်စွမ်းမှာ လက်ရှိ လူအများစု၏ အလှအပခံစားသိမြင်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေသည်။ ရှေးဟောင်းဆန်ဆန် လျှို့ဝှက်သော ခံစားချက်မျိုးပင် ပါဝင်နေသေး၏။ ထို့ကြောင့် သူက ရှန်မော့အာနှင့် အဆက်အသွယ် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်နေခဲ့သည်။

ရှန်မော့အာက အဆိုပါ အခြေအနေကို နန်ပြည်နယ် စီးပွားရေးနှင့် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးဌာနသို့ တင်ပြခဲ့သည်။ ခေါင်းဆောင်များ၏ အထူးခွင့်ပြုချက်ကိုလည်း ရရှိခဲ့၏။ ထိုအဝတ်အထည်မဂ္ဂဇင်းကို ကျန်းပေခရိုင်သို့ ယူဆောင်သွားရန် ခွင့်ပြုပေးခဲ့သည်။ ထို့ပြင် အလုပ်လိုအပ်ချက်အရ ပြည်နယ်မှလည်း ကျန်းပေခရိုင်နှင့် ချိတ်ဆက်ပေးမည်။ ရှန်မော့အာကို ပေါလ်နှင့် စာပေးစာယူ ပြုလုပ်ရန် ခွင့်ပြုပေးလိမ့်မည်။

ရှန်မော့အာက အပြန်နောက်ကျခဲ့သဖြင့် နန်ပြည်နယ်မှ ကုန်သွယ်ရေးကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ အောင်ပွဲခံပြန်လာသည်ကို ကြိုဆိုသည့် မြင်ကွင်းနှင့် လုံးဝ လွဲချော်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ကျန်းပေခရိုင်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင်လည်း ကျန်းပေခရိုင်မှ စီစဉ်ထားသော ကြိုဆိုပွဲအခမ်းအနားမှ မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ချေ။

ခရီးသည်တင်ကားကြီးပေါ်မှ ဆင်းလာချိန်တွင် ရှန်မော့အာမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရ၏။

ကားပါကင်တစ်ခုလုံး ရှင်းလင်းနေပြီး ခရိုင်မှ အဓိကခေါင်းဆောင်များက ဌာနဆိုင်ရာအသီးသီးနှင့် ရပ်ကွက်တပ်ဖွဲ့အသီးသီးမှ ခေါင်းဆောင်များကို ဦးဆောင်ကာ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေကြသည်။ သူမကို မြင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် လူအားလုံးက လက်ခုပ်တီးကြလေတော့သည်။ ဘေးတွင် အနီရောင်လည်စည်းများ ပတ်ထားသော မူလတန်းကျောင်းသားတစ်စုလည်း ရှိနေသေး၏။ သူတို့က ပလတ်စတစ်ပန်းများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြပြီး တစ်ခဲနက် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။ "ကြိုဆိုပါတယ်၊ ကြိုဆိုပါတယ်၊ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုပါတယ်။ ကျန်းပေခရိုင်ရဲ့ သူရဲကောင်းကြီး ရဲဘော်ရှန်မော့အာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာတာကို ကြိုဆိုပါတယ်"

ရှန်မော့အာ "..."

ဤအရာက အတိတ်ကာလ ဘကြီးတော် ဧကရာဇ်၏ မွေးနေ့ပွဲတွင် သူမ၏အဖေက ဘကြီးတော်အတွက် အတင်းအကျပ် ကခုန်ခိုင်းခဲ့စဉ်ကထက်ပင် မြေကြီးဟက်တက်ကွဲပြီး ဝင်ပုန်းချင်စိတ်ကို ပိုမိုဖြစ်ပေါ်စေလေသည်။

အထူးသဖြင့် ခရီးသည်တင်ကားကြီးပေါ်မှ တခြားခရီးသည်များက ပြတင်းပေါက်ကို မှီကာ ဝိုင်းဝန်း အားပေးနေကြ၏။

ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကုက ရှေ့သို့တိုးလာကာ ရှန်မော့အာကို လက်ဆွဲနှုတ်ဆက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရဲဘော်ရှန်မော့အာ၊ ပြန်ရောက်လာတာ ကြိုဆိုပါတယ်"

ဤမြင်ကွင်း၏ တစ်ခုတည်းသော ကောင်းကျိုးကို ပြောရမည်ဆိုလျှင် ခရိုင်မှ ကားတစ်စီး စီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထိုကားက ရှန်မော့အာနှင့် သူမ၏ခရီးဆောင်အိတ်များကို လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့သို့ တိုက်ရိုက် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။

ကားသည် တပ်ဖွဲ့ဝန်ထမ်းအိမ်ရာဝင်းထဲသို့ တိုက်ရိုက်မောင်းနှင်သွားပြီး ရှန်မော့အာ နေထိုင်ရာ အဆောက်အအုံအောက်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ကားဆရာက ခရီးဆောင်အိတ်များကို ကူညီသယ်ဆောင်ပေးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ပညာတတ်လူငယ်ဖုက ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် အပေါ်ထပ်မှ ဆင်းလာခဲ့၏။ နောက်တွင်တော့ ရှန်ရှောက်ယွမ်၊ ကျိုးဖျင်အန်းနှင့် လျိုကွေ့ကျစ်တို့က လိုက်ပါလာကြသည်။

သွားတုန်းက ခရီးဆောင်အိတ် တစ်လုံးသာ ပါသွားခဲ့သော်လည်း ပြန်လာချိန်တွင်တော့ အိတ်ကြီးအိတ်ငယ် ၄၊ ၅ လုံးခန့် ပါလာခဲ့သည်။ သို့သော် တစ်ယောက်တစ်လုံးစီ သယ်ဆောင်လိုက်ပါက အဆင်ပြေသွားလိမ့်မည်။

ရှန်မော့အာက ကားဆရာကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ပြီး အပေါ်ထပ်သို့ တက်သွားခဲ့သည်။

ပညာတတ်လူငယ်ဖုသည် လက်တစ်ဖက်လျှင် အိတ်တစ်လုံးစီ ကိုင်ဆောင်ထားကာ လှေကားထစ်ဝတွင် သူမကို စောင့်နေခဲ့သည်။ သူက ရှန်မော့အာကို အထက်အောက် အကြိမ်ကြိမ် စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်ရှုလိုက်ပြီးမှ မေးလိုက်သည်။ "ပင်ပန်းနေပြီလား"

ရှန်မော့အာမှာ လက်ဗလာဖြင့် ဖြစ်နေပြီး အနည်းငယ် ပိုမည်းသွားသကဲ့သို့ ရှိသော ပညာတတ်လူငယ်ဖုကို ကြည့်ကာ ပြုံးရွှင်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ပင်ပန်းပေမယ့် ရှင့်ကို မြင်လိုက်ရတော့ မပင်ပန်းတော့ဘူး"

ပညာတတ်လူငယ်ဖုက နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ ဒုအလုပ်ရုံမှူးရှန်က တချို့အချိန်တွေမှာ စကားပြောချိုသာလွန်းလို့ လူကို သေစေနိုင်လောက်တယ်။ ယောက္ခထီးက သမီးဖြစ်သူကို အသည်းနှလုံးလို ချစ်ခင်ယုယနေတာ မဆန်းပါဘူးလေ။

ဤလဝက်ကျော် အချိန်ကာလအတွင်း သမီးဖြစ်သူ အနားတွင် မရှိသဖြင့် ယောက္ခထီးဖြစ်သူမှာ တစ်ခဏ နေလျှင် အပြင်ဘက်၌ ချမ်းနေမည်ကို စိုးရိမ်လိုက်၊ နောက်တစ်ခဏ နေလျှင် ကောင်းကောင်း မစားရ မအိပ်ရဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်လိုက်နှင့် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူက ကွမ်ကျိုးမြို့၏ ရာသီဥတုမှာ ပူပြင်းကြောင်း၊ သည်အချိန်တွင် ရှပ်အင်္ကျီသာ ဝတ်ဆင်ရလောက်ကြောင်းကို အထပ်ထပ်အခါခါ ရှင်းပြခဲ့ရ၏။ ထို့ပြင် ကွမ်ကျိုးမြို့သူမြို့သားများသည် အစားအသောက် ချက်ပြုတ်ရာတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်ကြပြီး ထိုနေရာတွင် နန်ပြည်နယ်ထက် အရသာရှိသော အစားအသောက်များ ပိုမိုပေါများကြောင်း ပြောပြလိုက်မှသာ ယောက္ခထီးဖြစ်သူမှာ ယုံတစ်ဝက် မယုံတစ်ဝက်ဖြင့် အနည်းငယ် စိတ်အေးသွားခဲ့လေသည်။

ရှန်မော့အာက ပညာတတ်လူငယ်ဖုထံမှ သူမ၏အဖေ ဘယ်လောက် စိတ်ပူနေခဲ့ကြောင်းကို ကြားသိရပြီးနောက် ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ရှင်ကရော၊ ရှင်ကရော ကျွန်မကို စိတ်မပူဘူးလား"

ပညာတတ်လူငယ်ဖုက ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ညနေခင်း၏ မှိန်ပျပျ အလင်းရောင်အောက်တွင် သူ၏ နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများက နက်ရှိုင်းတည်ငြိမ်နေပြီး အသံဩဩဖြင့် ပြောလိုက်၏။ "နည်းနည်း တိုးခဲ့လေ၊ ကို ပြောပြမယ်"

ရှန်မော့အာက မသင်္ကာစိတ် မရှိဘဲ ရှေ့သို့ ခြေနှစ်လှမ်းခန့် တိုးသွားကာ ပညာတတ်လူငယ်ဖု၏ မျက်နှာရှေ့သို့ ကပ်သွားခဲ့သည်။ "ဘယ်လိုလဲ"

ပညာတတ်လူငယ်ဖုက ခါးကို ကိုင်းချလိုက်ပြီး သူမ၏ ပါးပြင်ကို အလျင်အမြန် နမ်းရှိုက်လိုက်လေသည်။

"အို... ချိုမြိန်လိုက်ကြတာ၊ လင်မယားနှစ်ယောက်က သံယောဇဉ် တကယ်ကြီးကြတာပဲ" တတိယထပ်မှ အဘွားတိန့်က အောက်သို့ ဆင်းလာစဉ် ဤမြင်ကွင်းကို ရုတ်တရက် မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်တော့သည်။

ပညာတတ်လူငယ်ဖုက လည်ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး မျက်နှာအမူအရာ မပျက်ဘဲ နှုတ်ဆက်လိုက်၏။ "အဘွားတိန့်"

ရှန်မော့အာက ပညာတတ်လူငယ်ဖုကို မျက်စောင်းတစ်ချက် ထိုးလိုက်သည်။ သူမ၏ ပါးပြင်များမှာ အနည်းငယ် ပူနွေးလာပြီး ပြုံးကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "အဘွားတိန့် မင်္ဂလာပါ" သူမက အလိုအလျောက်ပင် နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်ကာ လှေကားနေရာကို ဖယ်ပေးလိုက်၏။

အဘွားတိန့်က ရယ်ရွှင်စွာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။ "ကောင်းပါပြီ ကောင်းပါပြီ။ ရဲဘော်ရှောင်ရှန်က ကွမ်ကျိုးမြို့မှာ အောင်ပွဲကြီး ရလာတယ်လို့ ကြားတယ်။ အမယ်လေး၊ တို့လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့က လူတွေအားလုံး မင်းကို ကျေးဇူးတင်ရမှာပဲ။ ပင်ပန်းနေလောက်ပြီ။ အိမ်မြန်မြန်ပြန်ပြီး နားလိုက်တော့နော်"

ရှန်မော့အာက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ၊ အဘွားတိန့် အောက်ဆင်းရင် သတိထားသွားပါဦး"

သူတို့နှစ်ဦးက အဘွားအိုကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ရှန်မော့အာမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ လက်လှမ်းကာ ပညာတတ်လူငယ်ဖု၏ ခါးကို တစ်ချက် ဆွဲလိမ်လိုက်သည်။ ဒီလူကတော့ တကယ်ပါပင်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် တည်ကြည်လေးနက်သည့်ပုံ ပေါက်နေသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်တော့ သွေးကြောထဲ၌ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး ရဲတင်းလွန်းလှသည်။ လှေကားပေါ်တွင်ပင် မကောင်းမှုကို ပြုရဲလေရာ သူမကိုပါ လိုက်၍ အရှက်ကွဲစေခဲ့၏။

ပညာတတ်လူငယ်ဖုက ရှူးခနဲ အသံပြုလိုက်ပြီး သူ့မျက်ဝန်းများက အနည်းငယ် အန္တရာယ်ရှိသည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ "ဒုအလုပ်ရုံမှူးရှန်။ မင်း မီးကို လာမဆွနဲ့နော်"

ရှန်မော့အာက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ့ ရှေ့သို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလိုက်သည်။ အိမ်တံခါးဝသို့ ရောက်သောအခါ နောက်သို့လှည့်ကာ ပညာတတ်လူငယ်ဖုကို စိန်ခေါ်သည့် အကြည့်တစ်ချက် ပေးလိုက်၏။

ပညာတတ်လူငယ်ဖုက အံကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်လေသည်။

ညစာကို ပညာတတ်လူငယ်ဖုက ချက်ပြုတ်ပေးခဲ့သည်။ ရှန်ရှောက်ယွမ်၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်မှာ အလွန်ပင် သာမန်အဆင့်သာ ဖြစ်ပြီး ပညာတတ်လူငယ်ဖုက သူ့ထက် အနည်းငယ် သာသော်လည်း အများကြီး ကောင်းမွန်နေခြင်းတော့ မဟုတ်ပေ။ ကွမ်ကျိုးမြို့မှ အစားအသောက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သဘာဝကျစွာပင် ကွာဟချက် အနည်းငယ် ကြီးမားနေ၏။ သို့သော် ၎င်းမှာ ပညာတတ်လူငယ်ဖု ကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်ကို တွေးမိပြီး ရှန်မော့အာသည် မျက်နှာသာပေးသောအားဖြင့် ထမင်း ၂ ပန်းကန် အပြည့် စားလိုက်လေသည်။

လဝက်ကျော်လောက် ထွက်ခွာသွားခဲ့ရသဖြင့် သူမသည်လည်း ဖခင်ဖြစ်သူနှင့် ပညာတတ်လူငယ်ဖုကို အမှန်တကယ်ပင် လွမ်းဆွတ်နေခဲ့၏။

ကွမ်ကျိုးမြို့တွင် ရှိနေစဉ်က နေ့စဉ် မနက်မှ ညအထိ အလုပ်များနေခဲ့သည်။ မျက်လုံးပွင့်နေသည့် အချိန်တိုင်းတွင် အမှာစာများ ပိုမိုရရှိရန် မည်သို့ လုပ်ဆောင်ရမည်ကို စဉ်းစားနေခဲ့ရ၏။ ထို့အပြင် နိုင်ငံခြားကုန်သည်များ၏ လိုအပ်ချက်များကို ပိုမိုတိကျစွာ နားလည်သဘောပေါက်ပြီး အနာဂတ် ကုန်ထုတ်လုပ်မှု ဦးတည်ချက်ကို မည်သို့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရမည် ဆိုသည်ကိုလည်း စဉ်းစားနေခဲ့ရသည်။

အားလပ်ချိန် ဟူ၍ နည်းနည်းမှ မရှိခဲ့ချေ။ အားလပ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အလုပ်ချင်ဆုံးအရာမှာ အလျင်အမြန် အိပ်ရာဝင်ရန်ပင်။

အိမ်ပြန်ရောက်သည့် ယခုအချိန်လေးမှသာ စိတ်ထဲတွင် နောက်ဆုံး၌ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ရှိပြီး ရင်ထဲတွင် မြှုပ်နှံထားသော လွမ်းဆွတ်မှုများကလည်း လျှံကျလာသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

ခဏတာ ခွဲခွာရခြင်းက မင်္ဂလာဦးညထက်ပင် သာလွန်နေလေသည်။ ညဘက်တွင် ရှန်ရှောက်ယွမ်က စောစောစီးစီး အိပ်ရာဝင်သွားခဲ့သော်လည်း လူငယ်နှစ်ဦးကတော့ သန်းခေါင်ယံအချိန်အထိ လူးလှိမ့်နေခဲ့ကြလေသည်။

ဒုတိယနေ့တွင် ရှန်မော့အာက အိမ်တွင် တစ်ရက် ထပ်မံနားနေခဲ့ပြီး တတိယနေ့သို့ ရောက်မှသာ တပ်ဖွဲ့အတွင်းရေးမှူးကန်းလိမင်၊ တပ်ဖွဲ့မှူးကျန်းကျိန့်ရှန်တို့နှင့်အတူ ခရိုင်မြို့သို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်း အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၁၀ သန်းကျော်တန်ဖိုးရှိ အမှာစာများကို လက်ခံရရှိခဲ့သဖြင့် အမှတ်(၉)အလုပ်ရုံသည် ယခင်ကကဲ့သို့ အသေးစားလုပ်ငန်းအဖြစ် ဆက်လက်ရပ်တည်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ချေ။ ရှန်မော့အာနှင့် ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးကုယန်ပေါ်တို့၏ အတွေးအမြင်များက တစ်ထပ်တည်း ကျနေခဲ့သည်။ ဆွေးနွေးတိုင်ပင်ပြီးနောက် နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံ ဒုတိယစက်ရုံခွဲ တည်ထောင်ရန် ပြည်နယ်သို့ ချက်ချင်း အစီရင်ခံစာ တင်ပြခဲ့ကြ၏။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ခရိုင်မှ မြို့တော်သို့ ရန်ပုံငွေ တောင်းခံကာ မြို့တော်နှင့် ခရိုင်တို့က ရန်ပုံငွေ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို စုပေါင်းထုတ်ပေးပြီး စက်ရုံအဆောက်အအုံကို အရင်ဆုံး တိုးချဲ့တည်ဆောက်ရန် စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။

ယခုတစ်ကြိမ် စက်ရုံအဆောက်အအုံ တည်ဆောက်ခြင်းမှာ လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့ တစ်ခုတည်း၏ ကိစ္စ မဟုတ်တော့ချေ။ ခရိုင်မှ အနီးအနားရှိ တပ်ဖွဲ့ ၄ ခုမှ လူများကို ထုတ်နုတ်ခေါ်ယူခဲ့သည်။ ဆောင်းဦးကောက်ရိတ်သိမ်းမှုကို မထိခိုက်စေရန် အာမခံချက်အောက်တွင် တပ်ဖွဲ့တစ်ခုစီက အလှည့်ကျ လူအင်အားထုတ်ပေးကာ လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့၏ စက်ရုံအဆောက်အအုံ တည်ဆောက်ရေးကို ကူညီပံ့ပိုးပေးခဲ့ကြသည်။

ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောဆိုကြသော်လည်း လူတိုင်းက သိရှိနေကြ၏။ နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံ၏ လက်အောက်ခံ အလုပ်ရုံဖြစ်သော ဤလျိုချောင်တပ်ဖွဲ့သည် ကွမ်ကျိုးကုန်စည်ပြပွဲတွင် အမေရိကန်ဒေါ်လာ ၁၀ သန်းကျော်တန်ဖိုးရှိ အမှာစာများကို လက်မှတ်ရေးထိုးနိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံချုပ်၏ နှစ်ဆပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ခရိုင်က ဦးဆောင်၍ စက်ရုံအဆောက်အအုံကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးချဲ့တည်ဆောက်နေခြင်းမှာ နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် အလုပ်သမားခေါ်ယူမည့် နေရာအမြောက်အမြား ရှိလာမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။ သူတို့ကဲ့သို့သော အနီးအနားရှိ တပ်ဖွဲ့များမှာ သေချာပေါက် ပထဝီဝင်အနေအထားအရ အားသာချက် ရှိနေပြီး အနီးကပ် ရှိနေသဖြင့် အခွင့်အရေးကို အရင်ဆုံး ရရှိနိုင်လိမ့်မည်။

ဤအရာက လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့အတွက် စက်ရုံဆောက်ပေးနေခြင်း မဟုတ်တော့ဘဲ သူတို့ကိုယ်သူတို့အတွက် စက်ရုံဆောက်ပေးနေခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ပို့ကုန်မှတစ်ဆင့် နိုင်ငံခြားငွေ ရှာဖွေခြင်းမှာ အရေးအကြီးဆုံး ကိစ္စရပ် ဖြစ်သည်။ ကွမ်ကျိုးကုန်စည်ပြပွဲသို့ တက်ရောက်ခဲ့ကြသော ပြည်နယ်မှ ခေါင်းဆောင်များ အားလုံး၏ စိတ်ထဲတွင် နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံ၏ ဤအမှတ်(၉)အလုပ်ရုံမှာ ကုန်ထုတ်လုပ်မှုစွမ်းအား များစွာ လိုအပ်နေသေးကြောင်းကို သိရှိထားကြ၏။ စက်ရုံတိုးချဲ့တည်ဆောက်ခြင်း၊ ထိုမျှမက စက်ရုံခွဲ တည်ထောင်ခြင်းမှာ မလုပ်မဖြစ် လုပ်ရမည့် ကိစ္စရပ်များ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျန်းပေခရိုင်၏ အစီရင်ခံစာ တင်ပြပြီးနောက် မကြာမီမှာပင် ပြည်နယ်မှ စက်ရုံခွဲ တည်ထောင်ရန် သဘောတူ ခွင့်ပြုပေးခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပြည်နယ်စက်မှုလုပ်ငန်းဌာနမှ စက်ရုံခွဲ တည်ဆောက်ရေးအတွက် ထောက်ပံ့ကြေးငွေ တစ်ရပ်ကို တိုက်ရိုက် ထုတ်ပေးခဲ့လေသည်။

နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံဘက်မှ လူများမှာတော့ မူလက အတွေးအမြင် အချို့ ရှိခဲ့ကြသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ စက်ရုံခွဲ တည်ထောင်ပြီးနောက်တွင် လူအင်အား၊ ဘဏ္ဍာရေးနှင့် ပစ္စည်းကိရိယာများ အားလုံး သီးခြားလွတ်လပ်သွားမည်ဖြစ်ရာ အမှန်တကယ်တွင် သူတို့၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်မှ လွတ်ကင်းသွားမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင်။

ဤမျှကြီးမားသော အဆီတုံးကြီးက သူတို့၏ ပါးစပ်ဝမှ လွတ်ထွက်သွားသည်ကို မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုက်ရသဖြင့် လူအများအပြားမှာ ရင်ဘတ်စည်တီးကာ အလွန်အမင်း မကျေမချမ်း ဖြစ်နေကြရသည်။

သို့သော် စက်ရုံခွဲ တည်ဆောက်ရေးကိစ္စကို ပြည်နယ်၏ အဓိကခေါင်းဆောင်များက ကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်အတည်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး သက်ဆိုင်ရာ ဌာနအသီးသီးက ပူးပေါင်း၍ စာထုတ်ပြန်ကာ သဘောတူ ခွင့်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံ ခေါင်းဆောင်များ၏ သဘောထားကို ဘယ်သူကမှ လာရောက်မေးမြန်းခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

ထို့ပြင် ကုန်ထုတ်လုပ်မှု တာဝန်များ အလွန်ကြီးလေးနေခြင်းကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားသောကြောင့် ဖြစ်ဟန်တူသည်။ စက်ရုံခွဲ တည်ထောင်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အလွန်လျင်မြန်စွာ ချမှတ်ခဲ့၏။ နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံမှ လူတချို့ သတိထားမိချိန်တွင် အမိန့်စာများက ကျန်းပေခရိုင်သို့ စောစောစီးစီးပင် ရောက်ရှိနေခဲ့လေပြီ။

ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်ပြီး နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံအတွင်း အဝမ်းနည်းဆုံးသူမှာ ချန်ကျားဟွာပင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ သူမသည် ယခင်က စက်ရုံခွဲ တည်ဆောက်ရန် နေရာအနှံ့ ပြေးလွှားကာ စိတ်အားထက်သန်စွာ ကြိုးပမ်းခဲ့သော်လည်း အကြောင်းအမျိုးမျိုးကြောင့် အောင်မြင်မှု မရရှိခဲ့ချေ။

သို့သော် ချန်ကျားဟွာတွင်လည်း မကျေနပ်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ယခုတစ်ကြိမ် စက်ရုံခွဲ တည်ဆောက်နိုင်ခြင်းမှာ ရှန်မော့အာ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းဆောင်ရည်ကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ချန်ကျားဟွာသည် ယခုအခါ ရှန်မော့အာကို ရင်ထဲမှနေ၍ အကြွင်းမဲ့ လက်ခံယုံကြည်နေလေပြီ။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မူလက အနည်းငယ် ငြိမ်သက်နေခဲ့သော သူမ၏ ရင်ထဲတွင်လည်း တစ်မူထူးခြားသော စိတ်အားထက်သန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရှန်မော့အာ ဤကဲ့သို့သော အောင်မြင်မှုများ ရရှိနိုင်သည်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူမသည်လည်း မနေနိုင်တော့ဘဲ ကြိုးစားအားထုတ်လိုစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

စက်ရုံအတွင်းရှိ ညစ်ပတ်ရှုပ်ထွေးသော ကိစ္စများကို သူတို့ဘာသာ လုပ်ချင်ရာ လုပ်ပါစေတော့။ သူမသည် ယခုအခါ အစွမ်းကုန် လေ့လာကြိုးပမ်းပြီး အမှတ်(၁)အလုပ်ရုံကို ဦးဆောင်ကာ ပိုမိုကောင်းမွန်သော ပန်းထိုးလက်ရာများကို ထုတ်လုပ်ချင်စိတ်သာ ရှိတော့သည်။ နောက်နှစ် ကွမ်ကျိုးကုန်စည်ပြပွဲတွင် အမှာစာများ ပိုမိုရရှိနိုင်ရန် ကြိုးပမ်းသွားရမည်။

ဟုတ်ပါသည်။ လူတိုင်းက ချန်ကျားဟွာကဲ့သို့ စိတ်သဘောထား ကြီးမြတ်ပြီး ရည်မှန်းချက် ကြီးမားနေကြခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဥပမာအားဖြင့် မောက်ကျန့်ရှင်းဆိုလျှင် ယခုအခါ တွေးမိတိုင်း သွေးအန်မတတ် နောင်တရနေတော့သည်။

သူ လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့သို့ သွားရောက်ခဲ့စဉ်က သူ၏ ဦးနှောက်ကို မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်က စားသောက်သွားခဲ့သလားဟုပင် တချို့အချိန်များတွင် သံသယဝင်မိသည်။ ထိုသို့မှမဟုတ်လျှင် အကောင်းကြီးရှိနေပါလျက်နှင့် ရှန်မော့အာကို ပြဿနာ သွားရှာရန် ဘာအကြောင်းရှိမည်နည်း။

ပြည်နယ်မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် မောက်ကျန့်ရှင်းသည် လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အကြိမ်ရေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ပြန်လည်စဉ်းစားမိခဲ့သည်။ တကယ်တမ်းတွင် အစမှအဆုံးတိုင်အောင် ရှန်မော့အာက သူ့ကို ပြဿနာ အရင်လာရှာခဲ့ခြင်း မရှိကြောင်းကို သူကိုယ်တိုင်ပင် ဝန်ခံရတော့မည်။ နဂါးက ဌာနေမြွေကို မယှဉ်နိုင်ဘူး ဆိုတဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေက တကယ်တော့ သူကိုယ်တိုင်၏ စိတ်ကူးယဉ်မှုတွေသာ ဖြစ်ပြီး အမှန်တရားက သူကိုယ်တိုင်က စိတ်မလုံခြုံမှု ဖြစ်နေခဲ့ခြင်းသာဟု နားလည်သွားခဲ့သည်။

အကယ်၍ သူသည် လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့သို့ ရောက်သွားပြီးနောက် ရှန်မော့အာနှင့် ဆက်ဆံရေး အဆင်ပြေအောင် နေထိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်... အကယ်၍ သူသည် ထိုမိုက်မဲသော လုပ်ရပ်များကို မလုပ်ဘဲ လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့တွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင်... သူသည် စက်ရုံခွဲ၏ စက်ရုံမှူး မဖြစ်နိုင်လျှင်တောင်မှ အနည်းဆုံးတော့ ဒုစက်ရုံမှူးတစ်နေရာ ရနိုင်လောက်သည်။

နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ ဤကမ္ဘာလောကတွင် နောင်တရပျောက်ဆေး မရှိခြင်းပင်။ အကယ်၍ ဆိုသော ကိစ္စရပ်များမှာလည်း ဘယ်သောအခါမျှ ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည် မဟုတ်ချေ။

ရှန်မော့အာကတော့ စက်ရုံခွဲ တည်ထောင်ခြင်းက လူအများအပြား၏ စိတ်အာရုံကို ဆွဲဆောင်သွားခဲ့ကြောင်းကို မသိရှိခဲ့ချေ။ သူမသည် ခြေထောက်နှင့် နောက်စေ့ တစ်သားတည်းကျမတတ် အလုပ်များနေခဲ့ပြီး ဤအရာများကို စဉ်းစားရန် အချိန်ပင် မရှိခဲ့ပေ။

ပြည်နယ်အမိန့်စာက သူမကို နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံ ဒုတိယစက်ရုံခွဲ၏ စက်ရုံမှူးအဖြစ် တိုက်ရိုက် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် သူမကို အလွန်ကြီးမားသော ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့် ပေးအပ်ထားပြီး ဒေသတွင်း၌ စက်ရုံခေါင်းဆောင်အဖွဲ့ကို ကိုယ်တိုင် ဖွဲ့စည်းခွင့် ပြုထားခဲ့၏။

ဒုတိယစက်ရုံခွဲသည် အဆင့်အတန်းအားဖြင့် နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံထက် အနည်းငယ် နိမ့်ကျသော်လည်း ခရိုင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အမှန်တကယ်တွင် အဆင့်အတန်း အလွန်မြင့်မားနေပြီ ဖြစ်သည်။ ကန်းလိမင်ကပင် ဒုတိယစက်ရုံခွဲ၏ ဒုစက်ရုံမှူးအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် မိမိကိုယ်ကို အဆိုပြုချင်ကြောင်း နောက်ပြောင်ပြောဆိုခဲ့သေး၏။

ခရိုင်နှင့် တပ်ဖွဲ့အတွင်းမှ လူများက ရှန်မော့အာကို လူတချို့ အဆိုပြုပေးခဲ့ကြသည်။ ရှန်မော့အာက နောက်ဆုံးတွင် ကန်းလိမင်၏ ယခင်ညာလက်ရုံး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော ဖုန်းဝေကို စီမံခန့်ခွဲရေးဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်များကို တာဝန်ယူရမည့် ဒုစက်ရုံမှူးအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရှင်းဖန်းကျဲကို လုပ်ငန်းပိုင်းဆိုင်ရာ တာဝန်ယူရမည့် ဒုစက်ရုံမှူးအဖြစ် တိုးမြှင့်ခန့်ထားခဲ့ပြီး ကျင်းချိုင်ဖေးကလည်း ဒုစက်ရုံမှူး ဖြစ်လာကာ ယခင်အတိုင်း ဝယ်ယူရေးနှင့် ရောင်းချရေးကိစ္စများကို တာဝန်ယူရသည်။

အောက်ခြေရှိ ဌာနအသီးသီးမှ တာဝန်ခံများမှာလည်း ထိုအလျောက် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံခဲ့ရ၏။ လီရှင်းမေမှာ အလုပ်ရုံမှူးဆိုသည့် အရေးကြီးသော ရာထူးကို ဝမ်းသာအားရ ရရှိခဲ့ပြီး လျိုယင်းရွှမ်းမှာလည်း ဒုအလုပ်ရုံမှူးအဖြစ် တိုးမြှင့်ခံရကာ တွမ့်ရှောင်ရွှမ်းကလည်း ဒုအလုပ်ရုံမှူးအဖြစ် တိုးမြှင့်ခံခဲ့ရသည်။

ပုံဆွဲဌာန၏ ဌာနမှူးနေရာကိုတော့ လူအားလုံး ထင်မှတ်မထားသော သူတစ်ဦးအား ရှန်မော့အာက လွှဲအပ်ပေးခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ ပန်းထိုးစာမေးပွဲကို တစ်ဦးတည်း အောင်မြင်ခဲ့သော အမျိုးသားရဲဘော် ပိုင်ကျွင်းဝမ်ပင်။

သူ၏ ပန်းထိုးလက်ရာမှာလည်း အမှန်တကယ်ပင် မဆိုးလှချေ။ သို့သော် စက်ရုံသို့ ဝင်ရောက်ပြီး မကြာမီမှာပင် သူက ပန်းချီဆွဲခြင်းကိုလည်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် လေ့လာနေကြောင်း ရှန်မော့အာ တွေ့ရှိခဲ့သည်။ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် အလုပ်ရုံ၌ လက်ရှိ ထုတ်လုပ်နေသော ပန်းထိုးဒီဇိုင်းအချို့ကို သူ တတ်မြောက်သွားခဲ့လေသည်။

ရှန်မော့အာက သူ စိတ်ဝင်စားနေသည်ကို မြင်သောအခါ သူမကိုယ်တိုင် စုဆောင်းထားသော သင်ခန်းစာအချို့ကို သူ့ကို ငှားရမ်းကာ ကိုယ်တိုင်လေ့လာစေခဲ့သည်။ အမှန်တကယ် ပါရမီပါ၍ ဖြစ်ဟန်တူသည်။ ပိုင်ကျွင်းဝမ်၏ လက်ရှိ ပန်းချီဆွဲနိုင်စွမ်းမှာ ယခင်က ခေါ်ယူထားသော ပန်းချီဆွဲသူများထက်ပင် ပိုမိုကောင်းမွန်နေလေပြီ။

ဤသို့ဖြင့် ရာထူးနေရာ တစ်ခုပြီးတစ်ခုကို လူရွေးချယ်ခန့်ထားရသည်မှာ တိုင်းပြည်တစ်ခုကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် ဘုရင်များနှင့် မြို့စားနယ်စားများကို ဘွဲ့ထူးခံပေးနေရသည့် ဟန်ပန်မျိုး ရှိနေကြောင်းကို ရှန်မော့အာ ကိုယ်တိုင်ပင် ခံစားနေရ၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူမသည် ရက်အနည်းငယ် အချိန်ယူကာ စက်ရုံအတွင်းရှိ လူအင်အားဖွဲ့စည်းမှုကို စီစဉ်လိုက်ပြီးနောက် ကိစ္စရပ်များ အားလုံးကို အောက်ခြေသို့ ခွဲဝေချထားပေးလိုက်သည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် အလုပ်သမားခေါ်ယူခြင်း ဖြစ်သည်။ ပန်းထိုးသမားများ၊ ပန်းချီဆွဲသူများနှင့် အခြားသော အထွေထွေလုပ်သားများ အားလုံးကို တိုးချဲ့ခေါ်ယူရမည်။

ယခုတစ်ကြိမ် အလုပ်သမားခေါ်ယူမှုသည် ခရိုင်တစ်ခုလုံးကို ဦးတည်ထားသည်။ လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့နှင့် အနီးအနားရှိ တပ်ဖွဲ့အချို့မှာ ပထဝီဝင်အနေအထားအရ အားသာချက် ရှိနေသဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် လူဦးရေ ပိုမိုရရှိမှာတော့ သေချာသည်။

လူ ၃၀ ၊ ၅၀လောက်သာ မဟုတ်တော့ချေ။ ပန်းထိုးသမားများကို ပထမအကြိမ်မှာပင် လူ ၄၀၀ ခေါ်ယူခဲ့ပြီး ပန်းချီဆွဲသူ ၃၀ နှင့် အခြားဌာနများမှ လူ ၅၀ ကို ခေါ်ယူခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စီမံခန့်ခွဲရေးနှင့် ထောက်ပံ့ပို့ဆောင်ရေး ဝန်ထမ်း ၃၀ ကိုလည်း ခေါ်ယူခဲ့၏။

စက်ရုံတိုးချဲ့တည်ဆောက်ခြင်း မပြီးဆုံးမီ ပန်းထိုးသမားများ အားလုံးကို တပ်ဖွဲ့အလိုက် ခွဲကာ သင်တန်းပေးခဲ့ပြီး ပန်းချီဆွဲသူများကိုတော့ လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့ အလယ်တန်းကျောင်းသို့ စုစည်းခေါ်ဆောင်ကာ ဗဟိုပြုသင်တန်းများ ဖွင့်လှစ်ပေးခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျိုယင်းရွှမ်းက ဦးဆောင်ပြီး တပ်ဖွဲ့အသီးသီးမှ နောက်ခံရာဇဝင် မကောင်းသော်လည်း ပန်းထိုးအခြေခံရှိသော အမျိုးသမီးတစ်စုကို စုစည်းခဲ့သည်။ ဤလူများမှာ သဘာဝကျစွာပင် အစိုးရပိုင် စက်ရုံများတွင် အလုပ်သမားအဖြစ် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် ဒုတိယစက်ရုံခွဲ၏ အမည်ဖြင့် သူတို့ကို စုစည်းကာ "လုပ်အားပေး ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေး" ပြုလုပ်စေခဲ့သည်။

ယန်လျို ကုန်ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးမှ အခန်း ၁၀ ခန်းကျော်ကို ဖယ်ပေးခဲ့ပြီး ရွာထဲမှ အထောက်အပံ့ခံ အိမ်ထောင်စုများ ချန်ထားရစ်ခဲ့သော အိမ်လွတ်တချို့နှင့် မူလက ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေသော အိမ်ဟောင်းတချို့ကိုလည်း ပြုပြင်ပေးခဲ့သည်။ ဤလူများကို နေရာချထားပေးရန်အတွက် အဆောင်ကြီး ၅ ဆောင်နှင့် "အလုပ်ခန်း" ၁၀ ခန်းကျော်ကို ဖန်တီးပေးခဲ့၏။

သည်လူစုတွင် စုစုပေါင်း လူ ၅၀ ကျော် ပါဝင်ပြီး လူဦးရေ အလွန်များပြားလှသည်။ ယန်လျို ကုန်ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့က ယခင်နှစ်များက စုပေါင်းထမင်းစားပွဲ ပြုလုပ်စဉ်က နေရာနှင့် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းများကို ပြန်လည်ရှာဖွေထုတ်ယူကာ သူတို့ဘာသာ ထမင်းစားရုံ တစ်ရုံ ဖွင့်လှစ်ခွင့် ပြုလိုက်လေသည်။

တရားဝင် အမည်မတပ်ထားသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ယန်လျို ကုန်ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့၌ "ကျွမ်းကျင်လုပ်သား" များဖြင့်သာ ဖွဲ့စည်းထားသော "အရန်အလုပ်ရုံ" တစ်ခုကို တည်ထောင်လိုက်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်။

သင်တန်းပေးရန် လိုအပ်နေသေးသော အသစ်ခေါ်ယူထားသည့် ပန်းထိုးသမား ၃၀၀ ကျော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤလူများမှာ ရက်အနည်းငယ် သင်တန်းပေးလိုက်ရုံဖြင့် ကုန်ထုတ်လုပ်မှုတွင် ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် သူတို့သည် ယခင်က ကိုယ်ပိုင်တပ်ဖွဲ့များတွင် အပင်ပန်းဆုံးနှင့် အခက်ခဲဆုံး အလုပ်များကိုသာ လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသဖြင့် ဤနေရာသို့ ရောက်လာပြီးနောက်တွင် ရခဲလှသော ဤအခွင့်အရေးကို အထူးတလည် တန်ဖိုးထားကြသည်။ လူတိုင်းက ခွန်အားစိုက်ထုတ်ကာ အလုပ်လုပ်ကြပြီး အလွန်ကောင်းမွန်မြန်ဆန်လှသဖြင့် အမှတ်(၉)အလုပ်ရုံမှ မူလအလုပ်သမားများနှင့်ပင် မခြားနားတော့ချေ။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် လျိုချောင်တပ်ဖွဲ့သည် တိုးတက်ဖြစ်ထွန်းကာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်နေသော မြင်ကွင်းတစ်ရပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့၏။

ခရိုင်၏ အစွမ်းကုန် ပံ့ပိုးကူညီမှုအောက်တွင် ဒုတိယစက်ရုံခွဲ၏ စက်ရုံအဆောက်အအုံ တိုးချဲ့တည်ဆောက်ရေး လုပ်ငန်းမှာ ၂ လခန့် အချိန်ယူရုံဖြင့် အလုံးစုံ ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။ လဝက်ခန့်အကြာတွင် စက်ရုံဝင်းအတွင်းရှိ အဆောင်များလည်း အားလုံး ပြီးစီးသွားခဲ့၏။

ရာနှင့်ချီသော အရာရှိများနှင့် အလုပ်သမားများသည် ကျယ်ဝန်းလင်းထိန်နေသော စက်ရုံအသစ်ကြီးထဲသို့ ပြောင်းရွှေ့ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ စက်ရုံတံခါးဝတွင်လည်း ပြည်နယ်နှင့် မြို့တော်မှ ခေါင်းဆောင်များ၏ သက်သေအဖြစ် "နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံ၊ စက်ရုံခွဲ(၂)" ဆိုသည့် ဆိုင်းဘုတ်ကို ချိတ်ဆွဲလိုက်ကြလေသည်။

နန်ပြည်နယ် ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံ စက်ရုံခွဲ(၂)ကို တရားဝင် ဆိုင်းဘုတ်တင်လိုက်ခြင်းနှင့်အတူ ၁၉၇၂ ခုနှစ်သည်လည်း နောက်ဆုံးတွင် နှစ်ကုန်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ။ ဗြောက်အိုးဖောက်သံများကြားတွင် နှစ်ဟောင်းကုန်ဆုံး၍ နောက်ထပ် နှစ်သစ်တစ်နှစ်သို့ ကူးပြောင်းသွားခဲ့ပြန်လေသည်။

အချိန်များက မြားတစ်စင်းလို မြန်ဆန်စွာ ကုန်လွန်သွားခဲ့ရာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ၄ နှစ် ကုန်လွန်သွားခဲ့ပြီး အချိန်ကာလမှာ ၁၉၇၆ ခုနှစ်သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေတော့သည်။

...

အပိုင်း (၁၀၀)

၁၉၇၆ ခုနှစ်၊ ဆောင်းဦးရာသီ။

ဆောင်းဦးကောက်ရိတ်သိမ်းချိန်ဖြစ်သည်။ ယန်လျို ကုန်ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့၏ လယ်ကွင်းများတွင် အလုပ်များနေကြ၏။ ရှန်မော့အာသည် စက်ဘီးစီးပြီး စပါးခင်းကို ဖြတ်သွားချိန်တွင် မျက်စိရှင်သော ချန်ယွီက မြင်သွား၏။ အရပ်ရှည်လာပြီး လူပျိုပေါက်လေးဖြစ်နေပြီဖြစ်သော မောင်းမောင်(ချန်ယွီ)က ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ တံစဉ်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "အစ်မမော့အာ၊ အစ်မမော့အာ"

ရှန်မော့အာက ဘရိတ်ကို ညှစ်လိုက်ပြီး စက်ဘီးလက်ကိုင်မှ ပိုက်ကွန်အိတ်တစ်လုံးကို ဖြုတ်ယူလိုက်၏။ "လာ လိမ္မော်သီး လာယူ"

ချန်ယွီက အော်ဟစ်ဝမ်းသာကာ သမင်ငယ်လေးတစ်ကောင်လို လယ်ကွင်းထဲမှ ခုန်ထွက်လာခဲ့သည်။

အခြားစပါးခင်းတစ်ခုတွင် ခေါင်းငုံ့ပြီး စပါးရိတ်နေသော ကျိုးကျောက်တိသည်လည်း အသံကြားသဖြင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ရွာလမ်းမပေါ်ရှိ ရှန်မော့အာကို မြင်တွေ့သွားပြီးနောက် ယုန်ငယ်လေးတစ်ကောင်လို ချက်ချင်း ခုန်ထွက်လာခဲ့၏။ "အား၊ ဆရာမ ပြန်ရောက်လာပြီ"

ကျိုးကျောက်တိသည်လည်း အရပ်အတော်လေး ရှည်လာခဲ့ပြီး အသားအနည်းငယ် မည်းသော်လည်း မျက်နှာပေါက်က ရှင်းလင်းပွင့်လင်းလာကာ ရဲရင့်ပြတ်သားသော အလှတစ်မျိုး ရှိနေပြီး ချောမောလှပသော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး ဖြစ်နေလေပြီ။

ကျန်းပေခရိုင်၏ ပညာရေးစနစ်မှာ ယခုအချိန်ထိ မူလတန်း ၅ နှစ်၊ အလယ်တန်း ၂ နှစ်၊ အထက်တန်း ၂ နှစ်စနစ် ဖြစ်ဆဲပင်။ ယခုနှစ် ဆောင်းဦးမှစတင်၍ ကျိုးကျောက်တိနှင့် ချန်ယွီတို့ နှစ်ဦးစလုံးသည် ချင်ကျင့်အလယ်တန်းကျောင်းမှ ပထမနှစ် ကျောင်းသား၊ ကျောင်းသူများ ဖြစ်နေကြပြီ။

ကျိုးကျောက်တိသည် ပွင့်လင်းရွှင်လန်းသော ချန်ယွီနှင့် နှစ်အတန်ကြာ ပေါင်းသင်းခဲ့ရသဖြင့် သူ၏ စိတ်နေသဘောထားမှာလည်း များစွာ သွက်လက်ရွှင်လန်းလာခဲ့၏။

လွန်ခဲ့သော ၂ နှစ်က အလယ်တန်းစတက်ချိန်တွင် ဤမိန်းကလေးက ရဲစွမ်းသတ္တိမွေးကာ ရှန်မော့အာကို သူမအား ကျိုးဖျင်အန်းကဲ့သို့ လက်ဖက်ရည်ဆက်သပြီး တရားဝင် ဂါရဝပြုရသော တရားဝင် တပည့်အဖြစ် လက်ခံနိုင်မလားဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။

ရှန်မော့အာက မိန်းကလေး၏ ကြည်လင်တောက်ပနေသော မျက်ဝန်းများထဲတွင် မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့ခြင်းနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ အနည်းငယ် ရောယှက်နေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီးနောက် စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှ တိတ်ဆိတ်သွားကာ သူမ၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း ခေါင်းညိတ်လက်ခံလိုက်လေသည်။

ထိုအချိန်မှစပြီး ကျိုးကျောက်တိသည် "ဆရာမ" ဆိုသော စကားလုံးကို ပါးစပ်ဖျားတွင် အမြဲချိတ်ထားတော့၏။

နေလောင်၍ မျက်နှာများ နီမြန်းနေသော ကျိုးကျောက်တိနှင့် ချန်ယွီတို့ကို ကြည့်ကာ ရှန်မော့အာက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ကဲပါ၊ လိမ္မော်သီးတွေကို အားလုံးကို ခွဲကျွေးလိုက်နော်။ ပြီးရင် ငါ့အိမ်ကို ထမင်းလာစားကြ။ နင်တို့ကို အားရှိအောင်လို့ အသား ဝယ်လာတယ်"

သူတို့နှစ်ဦးက ချက်ချင်းပင် ထပ်ပြီးအော်ဟစ်ကာ ဝမ်းသာသွားကြပြန်၏။

ချန်ယွီက အကင်းပါးစွာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။ "အစ်မမော့အာ၊ ပညာတတ်လူငယ်ဖုက နောက်ကျောဘက်က တောင်ခြေက လယ်ကွင်းမှာ ရှိတယ်။ အဲဒီလယ်ကွင်းက မျိုးစေ့ကောင်းလို့ အထွက်နှုန်းက အောက်ဘက်က လယ်ကွင်းတွေထက်တောင် ပိုကောင်းတယ်တဲ့။ အစ်မက ခရီးကပြန်ရောက်ရောက်ချင်း ရွာကို တန်းလာတာဆိုတော့ သေချာပေါက် ပညာတတ်လူငယ်ဖုကို အသားဟင်း ချက်ကျွေးချင်လို့မလား" သူက ပြောရင်း မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သေး၏။

ရှန်မော့အာ စကားမပြောရသေးမီမှာပင် ကျိုးကျောက်တိက ချန်ယွီ၏ ကျောကို ဖြတ်ရိုက်လိုက်ကာ "ငါ့ဆရာမကိစ္စကို နင်က ဘာဝင်ရှုပ်စရာ လိုလို့လဲ။ လိမ္မော်သီး စားရတာတောင် နင့်ပါးစပ်ကို မပိတ်နိုင်ဘူးလား။ နင်က တကယ်ပဲ သူများကိစ္စ ဝင်ပါလွန်းတယ်"

ကလေးမလေးက ရှန်မော့အာကို လေးစားအားကျသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ "ဆရာမ၊ ဒီတစ်ခေါက် ကွမ်ကျိုးကုန်စည်ပြပွဲမှာရော အမှာစာတွေ အများကြီး ရခဲ့တယ်မလား"

ရှန်မော့အာက ရယ်မောလိုက်၏။ "အင်း၊ မနှစ်ကထက်တော့ နည်းနည်း ပိုရတယ်"

ကျိုးကျောက်တိက ချက်ချင်း လက်သီးဆုပ်ပြလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့၊ ဒါဆို သမီးလည်း စပါးတွေ အများကြီး ပိုရိတ်မယ်။ ဆရာမ၊ ခဏနေမှ တွေ့မယ်နော်"

ချန်ယွီကလည်း စပါးခင်းထဲသို့ ပြေးဝင်သွားခဲ့၏။ "အစ်မမော့အာ၊ ခဏနေမှ တွေ့မယ်နော်"

ရှန်မော့အာက အားမာန်အပြည့်ရှိသော လူငယ်နှစ်ဦး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းခါကာ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ ထို့နောက် စက်ဘီးနင်းကာ မိမိအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့လေသည်။

ကျိုးကျောက်တိနှင့် ချန်ယွီတို့ စပါးခင်းထဲသို့ ပြန်ရောက်သွားသောအခါ ချန်ယွီက အော်ပြောလိုက်၏။ "အဘွား၊ သား နေ့လယ်ကျရင် အစ်မမော့အာအိမ်မှာ သွားစားမယ်နော်"

မလှမ်းမကမ်းတွင် ကောက်ရိုးပုံ စီနေသော အဒေါ်ကြီးချန်က စကားမပြောနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။ "ဒီကလေးကတော့ မျက်နှာပြောင်လိုက်တာ။ ပါးစပ်ဟလိုက်တာနဲ့ စက်ရုံမှူးရှန်အိမ်မှာ ထမင်းသွားစားမယ်လို့ ပြောထွက်တယ်နော်"

ချန်ယွီက ပခုံးတွန့်ပြလိုက်ပြီး "စက်ရုံမှူးဆိုတော့ ဘာဖြစ်လဲ။ စက်ရုံမှူးက သားရဲ့ အစ်မမော့အာပဲလေ။ သူက အသားတွေ ဝယ်လာပြီး သားတို့ကို အားရှိအောင် ကျွေးမယ်လို့ ပြောတာကို"

အဒေါ်ကြီးချန်က ပိုလို့ပင် ဆွံ့အသွားရ၏။ "အဲဒါ နင့်ကို အားရှိအောင် ကျွေးဖို့ ဝယ်လာတာတဲ့လား။ အဲဒါ ပညာတတ်လူငယ်ဖုကို အားရှိအောင် ကျွေးဖို့ ဝယ်လာတာ ရှင်းနေတာပဲ။ ပညာတတ်လူငယ်ဖုက ဒီရက်ပိုင်း အလုပ်များလွန်းလို့ ပိန်တောင် ပိန်သွားပြီ။ နင့်အစ်မမော့အာ ကွမ်ကျိုးမြို့ကနေ ပြန်လာတာတောင် သူ အိမ်ပြန်ဖို့ အချိန်မရဘူးလေ"

ချန်ယွီက ဟီးဟီးရယ်လိုက်သည်။ "အစ်မမော့အာက အများကြီး ဝယ်လာတာပါ။ ပညာတတ်လူငယ်ဖုက အဲဒီလောက် အများကြီး ဘယ်စားနိုင်ပါ့မလဲ။ အလွန်ဆုံးရှိ နောက်မှ အမေ့ကို အသားနည်းနည်း ရောင်းခိုင်းပြီး ပညာတတ်လူငယ်ဖုအတွက် နောက်တစ်နပ် ချက်ကျွေးခိုင်းလိုက်မှာပေါ့"

အဒေါ်ကြီးချန်က ခေါင်းခါလိုက်၏။ "နင်ကတော့လေ၊ နောက်မှ နင့်အဖေနဲ့ အမေက နင့်ကို အပြစ်ပေးလိမ့်မယ်"

မြေးအဘွား နှစ်ယောက် စကားပြောနေကြစဉ် လယ်ကန်သင်း တစ်ဖက်ခြမ်းတွင် ချောင်မေက သူမ၏ မြေးနှစ်ယောက်ဖြစ်သော ရှန်ရှောင်ဝေနှင့် ရှန်ရှောင်ကျဲတို့ကို မျက်စောင်းထိုးရင်း တီးတိုးပြောနေခဲ့သည်။ "ကြည့်စမ်း၊ နင်တို့နှစ်ယောက်က မောင်းမောင်နဲ့ ရွယ်တူလောက်ပဲ ရှိတာ။ သူတို့က ဆွေမျိုးလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ သွားရောနှောလို့ ရတယ်။ နင်တို့က အရင်းအချာ တူတွေဖြစ်ပြီးတော့ ဘယ်လို ရင်းနှီးအောင် နေရမလဲဆိုတာတောင် မသိဘူး"

ရှန်ရှောင်ဝေသည် ၁၄ နှစ်အရွယ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ဆန့်ကျင့်တတ်သည့်အရွယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်၏။ "အဲဒါ ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်ရမှာလဲ။ အဘွားကိုပဲ အပြစ်တင်ရမှာပေါ့။ အဘွားက အဒေါ်မော့အာအိမ်က ဆန်တွေကို သွားလုလို့ သူ လယ်ကွင်းထဲမှာ မူးလဲမတတ် ဖြစ်ခဲ့ရတာလေ။ သူက ကျွန်တော်တို့ကို ဂရုစိုက်ပါ့မလား။ တော်ပါတော့ အဘွားရယ်၊ မဖြစ်နိုင်တာတွေလည်း တွေးမနေပါနဲ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဒေါ်မော့အာက ပြောထားပြီးသားပဲ။ ပညာအရည်အချင်းနဲ့ အရည်အချင်း ပြည့်မီရင် လူတိုင်း ပန်းထိုးစက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတယ်တဲ့။ အဘွားသာ ပြဿနာမရှာဘဲ ကျွန်တော်တို့ကို ဒုက္ခမပေးရင် ရပါပြီ"

ချောင်မေမှာ မြေးအကြီးဆုံး၏ စကားကြောင့် ဆွံ့အသွားရတော့သည်။

သူနှင့် ရှန်ဟုန်ပင်းတို့မှာ အကြံအစည်ကြီးသူများ မဟုတ်သလို တစ်ဦးတည်းသောသားဖြစ်သည့် ရှန်ကျန့်ဟွေးမှာလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သည်မြေးအကြီးဆုံးကတော့ မိသားစုဝင်များနှင့် လုံးဝမတူညီချေ။ ငယ်စဉ်က ထူးထူးခြားခြား မရှိခဲ့သော်လည်း ဤ ၂ နှစ်အတွင်း အလယ်တန်းစတက်ပြီးနောက်တွင် ရုတ်တရက်ဆိုသလို များစွာ ဉာဏ်ကောင်းကာ တည်ငြိမ်လာခဲ့၏။

ချောင်မေသည် ယခင်က ထျန်းဖန်၏ လှည့်စားမှုကို မကြာခဏ ခံခဲ့ရသဖြင့် သားမြေးများပါ ဒုတိယအိမ်ထောင်စုမှ လူများ၏ လှည့်စားမှုကို ခံရမည်ကို အကြောက်ဆုံး ဖြစ်သည်။ အိမ်တွင် ဉာဏ်ကောင်းသူ တစ်ဦး ပေါ်ထွက်လာသဖြင့် ဤမြေးအကြီးဆုံး၏ စကားကို အရာရာ နားထောင်လေ့ရှိ၏။

မြေးအကြီးဆုံး၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူမသည် အတန်ကြာ စဉ်းစားလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ကောင်းပြီ၊ အဘွား နင့်စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်။ တကယ်တော့ ဒီနှစ်တွေအတွင်းမှာ အဘွားလည်း သဘောပေါက်လာပါပြီ။ နင့်အဒေါ်မော့အာက စိတ်သဘောထား ကြီးမြတ်တဲ့သူပါ။ အဘွားက သူ့ဆန်တွေကို လုခဲ့ဖူးတော့ သူက အဘွားကို ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ပေမယ့် နင်တို့အပေါ်ကိုတော့ ဒေါသမထားပါဘူး။ နင်တို့ကိုယ်တိုင် အရည်အချင်းရှိလို့ စက်ရုံအလုပ်သင်စာမေးပွဲ အောင်ရင် သူက နင်တို့ကို နှောင့်ယှက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

သည်နှစ်များအတွင်း သူတို့ရွာမှ အလုပ်သမား အများအပြား ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ တခြားသူများ၏ သားသမီးများ အလုပ်သမားဖြစ်ကာ လစာရနေကြသည်ကို မြင်နေရပြီး မိမိတို့အိမ်ကတော့ နေပူကျဲကျဲတွင် လယ်လုပ်နေရဆဲဖြစ်သည်တွင် ချောင်မေ၏ ရင်ထဲတွင် နောင်တမရပါဟုတော့ ပြောလို့မရနိုင်ချေ။

ထိုစဉ်က သူမ ဘာကြောင့်များ အသိဉာဏ်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ရှန်လောင်ချီ သားအဖနှစ်ယောက်ကို ထိုမျှလောက် အနိုင်ကျင့်ခဲ့မိပါသနည်း။

သို့သော် နောင်တရလည်း အလကားပင်။ သူမ လုပ်ခဲ့သော လုပ်ရပ်များကြောင့် ရှန်လောင်ချီ သားအဖနှစ်ယောက်က သူမကို ခွင့်လွှတ်မည် မဟုတ်ချေ။ ယခုအခါ ချောင်မေ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ သူမ၏ မြေးများ အလုပ်ခေါ်စာမေးပွဲ အောင်မြင်ပြီး အလုပ်သမားများ ဖြစ်လာရန်သာ ဖြစ်တော့သည်။

တိုက်ဆိုင်စွာပင် တခြားစပါးခင်းတစ်ခုတွင် ရှန်လောင်အာ့ခေါ် ရှန်ယုံကျွင်းတို့ မိသားစုကလည်း ရှန်မော့အာအကြောင်းကို ပြောနေကြလေသည်။

ချွေးမကြီးဖြစ်သူ မာတုန်းရှန်းက နှုတ်ခမ်းကို ရွဲ့ကာ တီးတိုးပြောလိုက်၏။ "ဘာတွေများ ဂုဏ်ယူနေတာလဲ မသိဘူး။ စက်ရုံမှူး ဖြစ်သွားတာလေးများ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဖြစ်သွားသလား မှတ်ရတယ်။ နေ့တိုင်း မာနကြီးတဲ့ပုံစံနဲ့"

ချွေးမလတ်ဖြစ်သူ လီဖျင်ကတော့ ခေါင်းပင်မမော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ နေနေ၏။

မာတုန်းရှန်း၏ သားအကြီးဆုံး ရှန်မင်ပင်းသည် ယခင်က ရှန်မော့အာတို့အိမ်မှ အုတ်ခဲများကို ခိုးယူခဲ့သဖြင့် ရဲစခန်းသို့ အပို့ခံခဲ့ရပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ခိုးမှုမှတ်တမ်းရှိသဖြင့် နောက်ကြောင်းရာဇဝင် စစ်ဆေးရာတွင် မအောင်မြင်သောကြောင့် ထိုစဉ်က အမှတ်(၉)အလုပ်ရုံမှ ထုတ်ပယ်ခံခဲ့ရသည်။

ရှန်မင်ပင်း "ဒုတိယအကြိမ် ရဲစခန်းရောက်" ပြီးနောက် ပြန်လည်လွတ်မြောက်လာချိန်တွင် လယ်ထဲပင် မဆင်းချင်တော့ချေ။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း စုန်းရှုတပ်ဖွဲ့မှ လူဆိုးတစ်ဦးနှင့် ပေါင်းသင်းကာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်လုပ်ပြီး မကောင်းမှုများသာ ပြုလုပ်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရှန်မင်ပင်းသည် အသက် ၂၀ ကျော်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အိမ်ထောင်ဖက် ရှာမရသေးချေ။

စဉ်းစားကြည့်လျှင်လည်း သဘာဝကျလေသည်။ မည်သည့် မိသားစုကောင်းမှ မိန်းကလေးက လူဆိုးတစ်ဦးကို လက်ထပ်ချင်ပါမည်နည်း။

သို့သော် မာတုန်းရှန်းကတော့ မိမိသားတွင် ပြဿနာရှိသည်ဟု လုံးဝမထင်မှတ်ဘဲ တာဝန်အားလုံးကို ရှန်မော့အာ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပုံချကာ နောက်ကွယ်တွင် ရှန်မော့အာကို အံကြိတ်ကာ မုန်းတီးနေခဲ့သည်။

သို့သော် လီဖျင်ကတော့ မာတုန်းရှန်းနှင့် လုံးဝ စိတ်တူကိုယ်တူ မရှိချေ။

သူမ၏ ယောက်ျား ရှန်ကျန့်ရှဲ့သည် ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံတွင် ဂိုဒေါင်စောင့်အဖြစ် အမြဲလုပ်ကိုင်နေခဲ့သည်။ ဤ ၂ နှစ်အတွင်း လုပ်သက်ရလာသဖြင့် လစာအနည်းငယ် တိုးလာခဲ့၏။ သူမ၏ ယောက်ျားပြောပြချက်အရ ရှန်မော့အာသည် စက်ရုံတွင် အလုပ်ကိုသာ အဓိကထားပြီး တခြားကိစ္စများကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြောင်း၊ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ဆက်ဆံရေး ကောင်းသည်ဖြစ်စေ၊ မကောင်းသည်ဖြစ်စေ အားလုံးကို တန်းတူညီမျှ ဆက်ဆံကြောင်း သိရသည်။

ရှန်ကျန့်ရှဲ့က အလုပ်ကို ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ကိုင်သဖြင့် စက်ရုံမှ ရရှိသော ခံစားခွင့်များ အားလုံးကို သူ အပြည့်အဝ ရရှိသည်။

ရှန်ကျန့်ရှဲ့တွင် လစာရှိသဖြင့် အိမ်သို့ အနည်းငယ် ပေးရသော်လည်း အများစုမှာ သူတို့၏ မိသားစုငယ်လေးအတွက်သာ ဖြစ်သောကြောင့် ဤနှစ်များအတွင်း သူတို့ မိသားစု၏ ဘဝအခြေအနေမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။

အကယ်၍ လီဖျင်ကို အမှန်အတိုင်း ပြောခိုင်းလျှင် သူမက ရှန်မော့အာကို ကျေးဇူးတင်လို့ မလုံလောက်နိုင်သည်တွင် နောက်ကွယ်တွင် ရှန်မော့အာကို အတင်းပြောရန်ဆိုသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။

ထို့အပြင် မိမိလက်ထဲတွင် ငွေရှိလာသဖြင့် ဤနှစ်များအတွင်း လီဖျင်မှာ အခြေအနေများကို ပိုမို ရှင်းလင်းစွာ မြင်လာခဲ့သည်။ ယောက္ခမဖြစ်သူက စကားပြောကောင်းသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် စိတ်ထားယုတ်မာကြောင်း၊ ထို့ပြင် လုပ်ရပ်များကလည်း ပိုပိုပြီးအထိန်းအကွပ်မဲ့လာသည်ကို သူမ သိလာခဲ့၏။ ယောက္ခထီးဖြစ်သူက ထွက်မပြောသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်တော့ ယောက္ခမဖြစ်သူနှင့် အတူတူပင်။ အဘိုးကြီး၊ အဘွားကြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာ လူကောင်းများ မဟုတ်ကြချေ။ လီဖျင်သည် ယခုအခါ အိမ်ခွဲပြီး သီးခြားနေထိုင်ရန်သာ အာရုံစိုက်နေတော့သည်။

လီဖျင် စကားမပြောသည်ကို မြင်သောအခါ မာတုန်းရှန်းက စိတ်ထဲတွင် 'အကျိုးအမြတ်ရှိမှ အမေခေါ်မယ့်သူ' ဟု တိတ်တဆိတ် ဆဲဆိုလိုက်ပြီး ဖင်ရွှေ့ကာ ထျန်းဖန်ဘက်သို့ သွားပြီး ထိုစကားများကို ထပ်မံပြောဆိုလိုက်ပြန်သည်။

ထျန်းဖန်သည် အသက် ၅-၆ နှစ်အရွယ် ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ကောက်ရိုးပုံ စီနေလေသည်။ တခြားနေရာသို့ ပြေးသွားချင်နေသော ကောင်လေးကို သူမက မကြာခဏ ဆွဲထားရ၏။ "ဖန့်ဖန့်၊ မပြေးနဲ့၊ ဒီမှာပဲ ထိုင်နေ"

ကောင်လေး၏ မျက်နှာပေါက်မှာ ကျန်းကျွင့်လျန်နှင့် ၆၊ ၇ ပုံခန့် တူညီသော်လည်း အတူဆုံးမှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ အထင်မကြီးသော မျက်နှာအမူအရာပင်။ သူက နှုတ်ခမ်းစူကာ ပြောလိုက်သည်။ "သားက တောသူတောင်သားမှ မဟုတ်တာ၊ လယ်အလုပ်တွေ မလုပ်ချင်ဘူး"

ထျန်းဖန်က သည်းခံကာ အချိန်အတော်ကြာ ချော့မြူလိုက်မှသာ သူ့ကို ချော့နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက်မှ ချွေးမကြီးကို အာရုံစိုက်နိုင်တော့၏။ နှုတ်ခမ်းကို ရွဲ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ "စက်ရုံမှူးဖြစ်တော့ ဘာထူးခြားလို့လဲ။ မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ကလေးတစ်ယောက်တောင် မမွေးနိုင်တာ၊ သူ ခရိုင်အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဖြစ်ရင်တောင် အလကားပဲ။ စောင့်ကြည့်နေလိုက်၊ ဒီပညာတတ်လူငယ်တွေက တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် မြို့ကို ပြန်နေကြတာ။ ပညာတတ်လူငယ်ဖုက မြို့တော်ကလာတာဆိုတော့ သူက ဒီမှာ နေချင်ပါ့မလား။ ကလေးမမွေးနိုင်တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို သူက လိုချင်ပါ့မလား။ သူ့ကို ပစ်သွားမှာက အနှေးနဲ့အမြန်ပဲ"

မာတုန်းရှန်းက အလွန်သဘောကျသွားပြီး ရှန်မော့အာ ရက်စက်စွာ စွန့်ပစ်ခံရမည့် မြင်ကွင်းကို တွေးကာ မနေနိုင်ဘဲ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်လေသည်။

လယ်ကန်သင်း တစ်ဖက်ခြမ်းရှိ ကျိုးကျောက်တိနှင့် ချန်ယွီတို့က အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြ၏။ ကျိုးကျောက်တိက မိမိ၏ လက်မောင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "အမယ်လေး၊ ငါတောင် ကြက်သီးထသွားတယ်။ အဒေါ်တုန်းရှန်း ရယ်တာက တကယ်ကို ကြောက်စရာကြီး"

ချန်ယွီက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "စုန်းမကြီးကျနေတာပဲ"

အဒေါ်ကြီးချန်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်၏။ "အကြံဆိုးတွေ တွေးနေတာ သေချာတယ်"

ရှန်မော့အာက စက်ဘီးစီးကာ မိမိအိမ်ဝင်းလေးထဲသို့ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော ၂ နှစ်က အိမ်ဝင်းလေးကို ထပ်မံပြုပြင်ခဲ့သေး၏။ ရှန်ရှောက်ယွမ် အိပ်သော အခန်းခေါင်မိုးက နေရာအတော်များများတွင် ယိုစိမ့်နေသဖြင့် ဖျက်ချကာ အသစ်ပြန်လည်ဆောက်လုပ်ခဲ့ပြီး အပြာရောင် အုတ်ကြွပ်မိုးအိမ်အဖြစ် ပြောင်းလဲဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးမှာ ပိုမို သပ်ရပ်သွားခဲ့လေပြီ။

ရှန်မော့အာက ယူဆောင်လာသော အသား၊ ငါးနှင့် ပဲပြားတို့ကို မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ထားလိုက်သည်။ လက်ဆေးပြီးနောက် ဘေးရှိ ကုန်ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့ရုံးမှ ဖယ်ပေးထားသော အခန်းထဲသို့ သွားရောက်ကာ "အရန်အလုပ်ရုံ" ၏ ကုန်ထုတ်လုပ်မှု အခြေအနေများကို ကြည့်ရှုလိုက်၏။

သည် ၂ နှစ်အတွင်း မူဝါဒများ ဖြေလျှော့လာသဖြင့် မြေရှင်၊ သူဌေး၊ တန်ပြန်တော်လှန်ရေးသမား၊ လူဆိုးနှင့် လက်ယာယိမ်းသမားဟု ခေါ်ဆိုခံရသူများ၏ ဘဝမှာ များစွာ သက်သာလာခဲ့သည်။

ဥပမာအားဖြင့် သူတို့အိမ် ညာဘက်ရှိ နွားတင်းကုပ်ထဲမှ အဘိုးအိုဝမ်မှာ အေးခဲလှသော ဆောင်းရာသီများကို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရပြီးနောက် ပြီးခဲ့သည့် ဆောင်းရာသီ မတိုင်မီမှာပင် အမှုမှန်ပေါ်ပေါက်ကာ မြို့တော်သို့ ပြန်သွားနိုင်ခဲ့လေပြီ။

အခြားတစ်ဖက်မှ မြေရှင်ငယ်လေး သားအမိမှာလည်း တပ်ဖွဲ့၏ အညစ်ပတ်ဆုံးနှင့် အပင်ပန်းဆုံး အလုပ်များကို အချိန်ပြည့် လုပ်ကိုင်ရန် မလိုတော့ချေ။ မြေရှင်ငယ်လေး လင်းခိုင်ချန်မှာ ယခုအခါ အခြားသော သာမန်တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့်အတူ လယ်အလုပ်များကို လုပ်ကိုင်နေပြီး လုတုန်းယွင်ကတော့ "အရန်အလုပ်ရုံ" ၏ အမာခံလူတစ်ဦး ဖြစ်နေလေပြီ။

လူတိုင်းက အလုပ်များနေကြစဉ် မည်သူက အရင်မြင်လိုက်သည်မသိ၊ "စက်ရုံမှူးရှန်" ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လူတိုင်းက တံခါးအပြင်ဘက်သို့ တညီတညွတ်တည်း လှမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီး မကြာမီမှာပင် လူတိုင်းက မတ်တတ်ရပ်ကာ ရှန်မော့အာကို ဝမ်းသာအားရ နှုတ်ဆက်ကြလေသည်။

"မကြာသေးခင်က အသစ်ချပေးထားတဲ့ ပန်းထိုးဒီဇိုင်းတွေ ထိုးနေတာမလား။ ဘယ်လိုလဲ၊ ဘာပြဿနာမှ မရှိဘူးမလား"

လုတုန်းယွင်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်၏။ "ပြဿနာမရှိပါဘူး။ အရင်က သေသေချာချာ သင်ပေးထားပြီးသားဆိုတော့ ဘာပြဿနာမှ မရှိနိုင်ပါဘူး။ စက်ရုံမှူးရှန် ခရီးက ပြန်ရောက်လာတာမလား။ ကျွန်မတို့ စက်ရုံရဲ့ ဒီနှစ် အလုပ်ရလဒ် ဘယ်လိုနေလဲဟင်"

သူတို့အားလုံးသည် ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံ၏ တရားဝင်ဝန်ထမ်းများ မဟုတ်ကြသော်လည်း ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံအတွက် ပန်းထိုးအလုပ်များကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လုပ်ကိုင်ပေးခဲ့ကြသဖြင့် လုတုန်းယွင်သည် မိမိကိုယ်ကို ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် စောစောစီးစီးကတည်းက သတ်မှတ်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံ၏ အလုပ်ရလဒ်ကောင်းမှသာ သူတို့ အလုပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ပန်းထိုးအထည်စက်ရုံ၏ အလုပ်ရလဒ်ကောင်းလျှင် သူတို့လည်း ဂုဏ်ယူရမည် ဖြစ်၏။

ရှန်မော့အာက ပေါ့ပါးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေါ့။ အရင်ကလိုပဲ အရမ်းကောင်းတာပေါ့"

သူမသည် ထိုနေရာတွင် လုတုန်းယွင်တို့နှင့် အတန်ကြာ စကားပြောပြီးနောက် မိမိအိမ်၏ ကိုယ်ပိုင်စိုက်ခင်းထဲသို့ သွားရောက်ကာ ဟင်းသီးဟင်းရွက် အနည်းငယ် နုတ်ယူပြီး အိမ်ပြန် ထမင်းချက်လေသည်။

အသားများကို အတုံးလေးများတုံးကာ အိုးထဲတွင် ဆီသတ်ပြီးနောက် မုန်လာဥဖြူနှင့် မှိုများ ထည့်ကာ စတူးဟင်း ချက်လိုက်သည်။ စတူးဟင်း ရှိပြီးဖြစ်သဖြင့် ငါးကို ဆီပြန်ဟင်း ချက်လိုက်ပြီး ပဲပြားကိုတော့ ရွှေဝါရောင်သန်းလာသည်အထိ မီးအေးအေးဖြင့် ကြော်ပြီးနောက် အိမ်ချက်ပဲပြားဟင်း ချက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟင်းရွက်ကြော် ၂ မျိုး ကြော်လိုက်သောအခါ လုံလောက်သွားခဲ့သည်။

ဟင်းချက်နေစဉ် ရှန်မော့အာသည် အပြင်ဘက်မှ အလျင်စလို ခြေသံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရပြီး မကြာမီမှာပင် သူမ၏ ပညာတတ်လူငယ်ဖုမှာ ချွေးသံတရွဲရွဲဖြင့် မီးဖိုချောင်တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

"ရှင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရွာထဲ ရောက်လာတာလဲ"

ပညာတတ်လူငယ်ဖုက ဇနီးဖြစ်သူကို အသေအချာ ကြည့်ရှုလိုက်သည်။ လဝက်ကျော်မျှ မတွေ့ရဘဲ အလွန် အလုပ်ပင်ပန်းခဲ့သဖြင့် သဘာဝအရဆိုလျှင် ပိန်သွားသင့်ပေသည်။ သို့သော် သူ သေချာကြည့်လေလေ၊ ဇနီးဖြစ်သူက အနည်းငယ်ပင် ဝလာသကဲ့သို့ ခံစားရလေလေ ဖြစ်နေ၏။

ကွမ်ကျိုးမြို့၏ အစားအသောက်များက သူ့ဇနီးဖြစ်သူ အကြိုက်နှင့် အမှန်တကယ် ကိုက်ညီနေပုံရသည်။

ရှန်မော့အာက ဟင်းများကို ပန်းကန်ထဲသို့ သွက်လက်စွာ ခူးထည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ရှင့်ဘက်မှာ အလုပ်အရမ်းများနေတယ် မဟုတ်လား။ ရှင် ပိန်သွားတယ်လို့ အဖေပြောတာ ကြားလို့ ကျွန်မ အမြန်ပြေးပြီး အသားဝယ်လာတာ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ပညာတတ်လူငယ်ဖုကို အားရှိအောင် ကျွေးမလို့လေ"

သည်နှစ်များအတွင်း ပညာတတ်လူငယ်ဖုသည် ယန်လျို ကုန်ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့မှ အဖွဲ့ဝင်များကို ဦးဆောင်ကာ စမ်းသပ်လယ်ကွင်းများ ဖော်ထုတ်ခဲ့ပြီး ရေနှင့် မြေဩဇာ အသုံးပြုမှု အစီအစဉ်များကို ပိုမိုကောင်းမွန်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ အထွက်နှုန်းကောင်းပြီး ရောဂါဒဏ်ခံနိုင်ရည်ရှိသော မျိုးစေ့ကောင်း အများအပြားကိုလည်း ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့၏။ အချုပ်အားဖြင့်ဆိုရသော် ရလဒ်များမှာ သိသာထင်ရှားလှပြီး ယန်လျို ကုန်ထုတ်လုပ်ရေးအဖွဲ့သည် ယခုအခါ မြို့တော်အဆင့် စမ်းသပ်လယ်ကွင်း ဧကရာချီ တည်ဆောက်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

ရှန်မော့အာက ပညာတတ်လူငယ်ဖုကို ခေါင်းလှည့်ကြည့်ကာ အပြင်သို့ မောင်းထုတ်လိုက်၏။ "အမြန်သွားရေချိုးလိုက်ဦး။ ချွေးတွေ ရွှဲနေတာပဲ။ ရေချိုး သန့်ရှင်းပြီးမှ လာခဲ့။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ပြောစရာ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိတယ်"

ပညာတတ်လူငယ်ဖုက အထဲသို့ ဝင်ရန် ပြင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခြေလှမ်းများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ "ကောင်းပြီ၊ ကို အရင်ရေသွားချိုးလိုက်မယ်"

မတွေ့ရသည်မှာ လကျော်နေပြီဖြစ်ကာ တွေ့တွေ့ချင်း ဇနီးဖြစ်သူကို သူ၏ ချွေးနံ့များကို ရှူရှိုက်ခိုင်းလို့တော့ မဖြစ်ချေ။

ပညာတတ်လူငယ်ဖုက ဇနီးဖြစ်သူနှင့်အတူ အချိန်ဖြုန်းရန် တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက်ခန့် အချိန်ဆွဲထုတ်နိုင်မလားဟု စိတ်ထဲတွင် စဉ်းစားရင်း အမြန်ရေချိုးလိုက်သည်။

ရေစိုစိုဖြင့် ထွက်လာချိန်တွင် ရှန်မော့အာမှာ ဟင်းချက်ပြီးနေပြီဖြစ်ကာ ဟင်းများကို အပြင်သို့ သယ်ထုတ်နေသည်။ ပညာတတ်လူငယ်ဖုက ကူညီသယ်ဆောင်ပေးရင်း မေးလိုက်၏။ "မင်း ကို့ကို ပြောစရာ အရေးကြီးကိစ္စ ရှိတယ်ဆိုတာ ဘာလဲ"

ရှန်မော့အာက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။ "ရှင် ခန့်မှန်းကြည့်လေ"

...