အခန်း (၆၆၃-၆၆၄)

အခန်း (၆၆၃) ငွေဒင်္ဂါးတစ်ပြား

"အာ... နှုတ်ဆက်ပါတယ် အဘိုး။ အဘိုးက ဝိညာဉ်စစ်သည်တော် ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် စာရင်းပေးသွင်းတာကို လက်ခံပေးနေတာလားခင်ဗျာ" လုံချန်းက စားပွဲတွင် ထိုင်နေသော အဖိုးအိုကို မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ် ငါ့မြေး... မင်း စာရင်းသွင်းချင်လို့လား" အဖိုးအိုက မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ပြန်မေးလိုက်သည်။

အဖိုးအို၏ မျက်ဝန်းများမှာ လုံးဝ ဗလာဖြစ်နေပြီး မျက်မမြင်တစ်ဦးကဲ့သို့ပင်။

'ဪ... ဒီအဘိုးက မျက်စိမမြင်တာကိုး။ ငါ့အတွက်တော့ ကောင်းတာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ငါ့မျက်နှာကို မြင်တာနဲ့ သူ ငါ့ကို ပြန်ဖြေမှာ မဟုတ်ဘူး' လုံချန်းက အဖိုးအိုကို ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ပါဝင်ချင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သိချင်တာလေးတွေ ရှိလို့ပါ။ အဘိုးအနေနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သံသယလေးတွေကို ရှင်းပြပေးနိုင်မယ်ဆိုရင် ကျေးဇူးတင်မိမှာပါ" လုံချန်းက အဖိုးအိုကို ပြောလိုက်သည်။

အဖိုးအိုက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ရတာပေါ့... မေးပါကွယ်။ မင်းသိချင်တာမှန်သမျှ မေးနိုင်ပါတယ်"

"ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေဖို့အတွက် ဘာစည်းကမ်းချက်တွေ ရှိပါသလဲခင်ဗျာ။ ဆိုလိုတာက... အသက်ကန့်သတ်ချက်၊ မိသားစု အဆင့်အတန်း ဒါမှမဟုတ် နာမည်ကျော်ကြားမှု စတာတွေ လိုအပ်လား" လုံချန်းက စူးစမ်းစွာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

အဖိုးအိုက ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။

"ဝိညာဉ်စစ်သည်တော် ကောလိပ် ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲ ဖြေဖို့အတွက် မိသားစု အဆင့်အတန်း မလိုပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း လိုက်နာရမယ့် အချက်အချို့တော့ ရှိတယ်။ အသက် ၂၅ နှစ်အောက် ဖြစ်ရမယ်။ ပြီးတော့ စာရင်းသွင်းခအတွက် ငွေဒင်္ဂါးတစ်ပြား ပေးရမယ်။ စာမေးပွဲ အောင် မအောင် ဆိုတာကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ လုံးဝ မူတည်ပါတယ်။ ဒီမှာ စာရင်းသွင်းပြီးရင်တော့ မင်းက ဝင်ဖြေခွင့်လက်မှတ် ရမှာပါ" အဖိုးအိုက လုံချန်းကို ရှင်းပြသည်။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ... ငွေဒင်္ဂါးတစ်ပြားပေါ့..." လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

'ငါ အလုပ်ကြမ်းတွေ လုပ်ရမှာ ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒီပိုက်ဆံကိုတော့ ရအောင် ယူရမယ်' သူက တွေးလိုက်သည်။ 'ငါသာ ဝိညာဉ်စစ်သည်တော် ကောလိပ်ကို ဝင်နိုင်ရင် သူတို့အကြောင်း ပိုသိနိုင်မှာပဲ။ ပြောကြတာရှိတယ်မဟုတ်လား... မိတ်ဆွေအကြောင်း မသိခင်မှာ ရန်သူ့အကြောင်းကို အရင် သိထားရမယ်တဲ့။'

"ကျင့်ကြံသူတွေရော ဒီဝိညာဉ်စစ်သည်တော် ရွေးချယ်ပွဲကို ဝင်ပြိုင်လို့ ရပါသလားခင်ဗျာ" လုံချန်းက ထပ်မေးလိုက်သည်။

သူသည် မနက်ဖြန်တွင် ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်တော့မည် ဖြစ်ရာ ၎င်းအား နောက်ဆုတ်ရန် စိတ်ကူး မရှိပေ။

"ကျင့်ကြံသူတွေလည်း ဝင်ပြိုင်လို့ ရပါတယ်။ သူတို့ ပါဝင်တာကို တားမြစ်ထားတဲ့ စည်းကမ်းမရှိပါဘူး" အဖိုးအိုက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောသည်။

"ကောင်းပါပြီ အဘိုး။ ကျွန်တော် စာရင်းသွင်းချင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ပိုက်ဆံက အိမ်မှာ ကျန်ခဲ့လို့ပါ။ ပိုက်ဆံသွားယူပြီး စာရင်းသွင်းဖို့ ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့ပါမယ်" လုံချန်းက လောလောဆယ် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် အကြောင်းပြချက် ပေးလိုက်သည်။

"ရပါတယ်ကွယ်။ အေးအေးဆေးဆေး သွားယူပါ။ ဝိညာဉ်စစ်သည်တော် ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲက နောက် ၂ ရက်နေမှ ရှိတာပါ။ စာရင်းသွင်းတာကတော့ မနက်ဖြန်မှ ပိတ်မှာ။ မင်းမှာ စာရင်းသွင်းဖို့ အချိန်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်" အဖိုးအိုက ပြောပြီးနောက် မျက်လုံးများကို ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။

"ရှင်းပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုး။ ကျွန်တော် သွားပါဦးမယ်" လုံချန်းက ပြောဆိုပြီးနောက် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သည်။

ကံကောင်းစွာပင် သူ လှည့်လိုက်သည်နှင့် ရင်းနှီးသော ကျောပြင်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ သူ လိုက်ရှာနေသော လူ၏ ကျောပြင်ပင် ဖြစ်သည်။

လုံချန်းသည် သူ လိုက်ရှာနေသော လူ၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုလူမှာ ဖူချန်း၏ မိခင်ကို ရိုက်နှက်ပြီးနောက် ရယ်မောနေခဲ့သည့်လူ ဖြစ်သလို လူအုပ်အား သူ့အပေါ် ရန်တိုက်ပေးခဲ့သော လူလည်း ဖြစ်သည်။

"ဟင်း... သူက တစ်ယောက်ယောက်ကို ရိုက်ဖို့အတွက် ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြားတောင် ပေးနိုင်တယ်ဆိုတော့ သူ့ဆီကနေ ရွှေဒင်္ဂါးအချို့ ရဖို့ကတော့ မခက်ခဲလောက်ပါဘူး" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူသည် ထိုလူနောက်သို့ မသိမသာ ခြေရာခံကာ လိုက်လာခဲ့သည်။

'လမ်းမတွေပေါ်မှာ လူတွေ အရမ်းများနေတာပဲ။ လူအများရှေ့မှာ တစ်ယောက်ယောက်ကို ပြန်ပေးဆွဲဖို့က မလွယ်ဘူး။ သူ လူပြတ်တဲ့နေရာ ရောက်တဲ့အထိ စောင့်သင့်လား' သူသည် ထိုလူနောက်မှ လိုက်ရင်း တွေးနေမိသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လုံချန်း အကြာကြီး စောင့်စရာ မလိုခဲ့ပေ။ ထိုလူကိုယ်တိုင်ကပင် လူနည်းသော အရပ်ဘက်သို့ ဦးတည် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

၁၀ မိနစ်ခန့် လမ်းလျှောက်ပြီးနောက် ထိုလူသည် လုံချန်း မမျှော်လင့်ထားသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ထိုနေရာမှာ မြို့၏ ပြည့်တန်ဆာရပ်ကွက် နှင့် တူလှသည်။ အဝတ်အစား ခပ်ဟော့ဟော့ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးများ အဆောက်အအုံများရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

လုံချန်းသည် အနောက်မှနေ၍ ထိုလူ အဆောက်အအုံတစ်ခုအတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်ကို စောင့်ကြည့်နေလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ အရိပ်အသွင် ပြောင်းလဲခြင်း စွမ်းရည်ကို အသုံးပြကာ ကိုယ်ဖျောက်လိုက်ပြီး ထိုလူနောက်သို့ အမှီလိုက်သွားတော့သည်။

လုံချန်းသည် အဆောက်အအုံအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ ထိုလူနှင့် ၅ မီတာခန့် အကွာမှ ကပ်လိုက်လာခဲ့သည်။

ထိုလူသည် ဧည့်ကြိုကောင်တာသို့ သွားကာ ငွေဒင်္ဂါးတစ်ပြားကို ဧည့်ကြိုအမျိုးသမီးထံ ပေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးက ထိုလူကို သော့တစ်ချောင်း ပေးလိုက်သည်။

"နံပါတ် ၃ အခန်းကို သွားပြီး အထဲမှာ စောင့်နေပါ။ မိနစ်ပိုင်းအတွင်းမှာ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး ဒီညအတွက် အဖော်ပြုပေးလိမ့်မယ်" အမျိုးသမီးက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ထိုလူက ခေါင်းညိတ်ကာ သော့ကို ယူပြီး အဆောက်အအုံ အထဲဘက်သို့ ဝင်သွားသည်။

လုံချန်းကလည်း ထိုလူနောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်သွားသည်။

ထိုလူသည် နံပါတ် ၃ ဟု ရေးထွင်းထားသော အခန်းရှေ့တွင် ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

လုံချန်းသည် တံခါးပွင့်သွားချိန်ကို စောင့်ကြည့်နေပြီး တံခါးပွင့်သွားသည်နှင့် ထိုလူ၏ ရှေ့မှပင် အခန်းထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်လိုက်သည်။

ထိုလူသည်လည်း အခန်းထဲသို့ ဝင်ကာ တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

ထိုလူသည် တံခါးကို ပိတ်လိုက်သော်လည်း လော့ခ်မချခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ့ထံသို့ အမျိုးသမီး လာမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူသည် သော့ကို တံခါးတွင်ပင် ထားခဲ့သည်။ သူ မသိလိုက်သည်မှာ လုံချန်းက တံခါးကို လော့ခ်ချလိုက်ပြီး သော့ကို အိတ်ထဲ ထည့်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လုံချန်း တံခါးလော့ခ်ချပြီးနောက် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုလူမှာ အဝတ်အစားများကို ချွတ်ပြီးနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်သွားသည်။ ထိုလူမှာ အတွင်းခံဘောင်းဘီတစ်ထည်တည်းဖြင့် ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲကာ အမျိုးသမီးကို စောင့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

'ဒီကောင်က ဘယ်လောက်တောင် ကာမစိတ် ပြင်းထန်နေတာလဲ။ အဝတ်ချွတ်တာ တော်တော်မြန်တာပဲ' လုံချန်းက စိတ်ပျက်စွာဖြင့် တွေးလိုက်မိသည်။

'မင်း ဒီလောက်အမြန် အလုပ်လုပ်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး' သူက တွေးရင်း အဝတ်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော ဓားကိုကိုင်ကာ ထိုလူအနားသို့ တိုးသွားလိုက်သည်။

လုံချန်းသည် ထိုလူ၏ အနားတွင် ရပ်လိုက်ပြီး ငုံ့ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ကော ဘယ်လိုလဲ။ တော်တော် ပျော်ဖို့ကောင်းခဲ့တယ် မဟုတ်လား"

"အင်း... အဆင်ပြေပါတယ်" ထိုလူက သတိမထားဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်သွားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မေးလိုက်သည့်အသံမှာ အမျိုးသားအသံ ဖြစ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုလူသည် ထိတ်လန့်တကြား ထိုင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူ မထနိုင်ခင်မှာပင် ဓားတစ်ချောင်းက သူ၏ ပခုံးကို ထိုးစိုက်လိုက်သဖြင့် ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်လဲကျသွားတော့သည်။

ထိုလူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့သွားကာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်ရန် ပါးစပ်ကို ဟလိုက်သော်လည်း လက်တစ်ဖက်က သူ၏ ပါးစပ်ကို လာရောက် ပိတ်ဆို့လိုက်သည်။

ထိုလူမှာ ပါးစပ်ပိတ်ခံထားရသဖြင့် အော်ပင် မအော်နိုင်တော့ပေ။ သို့သော် သူ ပို၍ ကြောက်လန့်သွားရသည့် အရာတစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ ရှေ့မှ လူ၏ မျက်နှာပင် ဖြစ်သည်။ လုံချန်းက သူ၏ ကိုယ်ဖျောက်စွမ်းရည်ကို ရပ်တန့်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ထိတ်လန့်နေရတာလဲ။ မင်း တစ်နေ့လုံး ငါ့ကို လိုက်ရှာနေတယ်လို့ ကြားမိပါရဲ့။ ငါ့ကို ရှာမတွေ့တော့ ငါ့အမေ အထိတောင် သွားရှာခဲ့သေးတယ် မဟုတ်လား" လုံချန်းက ပြုံးရင်း မေးလိုက်ရာ ထိုလူမှာ ပို၍ပင် ကြောက်လန့်သွားတော့သည်။

"အွန်း... အွန်း..." ထိုလူမှာ ရုန်းကန်ရင်း စကားပြောရန် ကြိုးစားသော်လည်း မလွတ်မြောက်နိုင်ပေ။ သူ ရုန်းလေလေ ပခုံးမှ ဓားဒဏ်ရာက ပို၍ နာကျင်လေလေ ဖြစ်သည်။

"ဟေး... မလှုပ်နဲ့။ မင်း ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒီနေ့ မင်း ငါ့အမေကို အများကြီး ကူညီပေးခဲ့တယ်လေ... အဲဒါကြောင့် ငါက အဲဒီကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်ဖို့ လာခဲ့တာပါ။ မစိုးရိမ်ပါနဲ့... ငါက သူတစ်ပါးရဲ့ ကျေးဇူးကို တင်နေတတ်တဲ့ လူမျိုး မဟုတ်ဘူး။ အတိုးနဲ့အတူ အကုန် ပြန်ဆပ်ပေးမှာပါ" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်ပြီး ပခုံးမှ ဓားကို ဆွဲထုတ်ကာ ထိုလူ၏ ညာဘက်လက်ဖဝါးသို့ ထပ်မံ ထိုးစိုက်လိုက်ပြန်သည်။

"အွန်း..." ထိုလူမှာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း ပါးစပ်ပိတ်ခံထားရသဖြင့် ညည်းသံလေးသာ ထွက်လာတော့သည်။

"ငါ ပြောတာ မကြားဘူးလား။ အော်တာတွေ၊ လှုပ်တာတွေ မလုပ်ပါနဲ့လို့ ငါ ပြောထားတယ်လေ။ မင်းက ဘာလို့ နားမလည်တာလဲ သူငယ်ချင်းလေးရယ်" လုံချန်းက ပြောရင်း ဓားကို ပြန်ဆွဲထုတ်ကာ ထိုလူ၏ ဘယ်ဘက်ပခုံးအား ထပ်မံ ထိုးစိုက်လိုက်ပြန်သည်။

ထိုလူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်လာပြီး မျက်ရည်များ စီးကျလာတော့သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးကြောများမှာလည်း ထောင်ထွက်လာပြီး နီမြန်းနေသော မျက်ဝန်းများဖြင့် လုံချန်းကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

အိပ်ရာခင်းမှာလည်း ဒဏ်ရာများမှ ထွက်လာသော ထိုလူ၏ သွေးများဖြင့် ရွဲစိုနေတော့သည်။

"အခုကော နားလည်ပြီလား။ နောက်တစ်ခါ အော်သံ ထပ်ကြားရရင်တော့ နောက်ထပ် ဓားတစ်ချက်က မင်းရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ နှလုံးသားထဲကို တိုက်ရိုက် ရောက်သွားလိမ့်မယ်" လုံချန်းက ပြုံးနေရာမှ မျက်နှာတည်ကာ သတိပေးလိုက်သည်။

"အွန်း... အွန်း" ထိုလူမှာ ခေါင်းတညိတ်ညိတ်ဖြင့် ပြန်ဖြေရှာသည်။

"လိမ္မာတယ်။ အခု ငါ့လက်ကို ဖယ်ပေးမယ်။ တကယ်လို့ မလိုအပ်တဲ့ အသံထွက်လာရင်တော့ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာ မင်း အသံထွက်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး" လုံချန်းက ပြောဆိုရင်း လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်ပေးလိုက်သည်။

"ကျွန်... ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ" ထိုလူမှာ မျက်ရည်များ စီးကျရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ လက်များကိုပင် မလှုပ်နိုင်တော့ပေ။ သူသည် လွတ်မြောက်ရန် လမ်းစမရှိမှန်း သိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပြန်လည် မတိုက်ခိုက်နိုင်သလို အကူအညီ လှမ်းတောင်းလျှင်လည်း လုံချန်းက သူ့ကို ချက်ချင်း သတ်မည် ဖြစ်သည်။ အသက်ရှင်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ လုံချန်း ခိုင်းသမျှကို လုပ်ဆောင်ပြီး အသက်ချမ်းသာခွင့် ရရန် မျှော်လင့်ခြင်းသာ ရှိတော့သည်။

"လိမ္မာတယ်... ငါ မင်းဆီကနေ အချက်နှစ်ချက်ပဲ လိုချင်တာပါ။ ငါ ပြောသလို လုပ်ရင် မင်းကို လွှတ်ပေးပြီး ငါ ထွက်သွားမယ်" လုံချန်းက ထိုလူ၏ ခေါင်းကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဟု... ဟုတ်ကဲ့။ ကျေးဇူးပြုပြီး အမြန်လုပ်ပေးပါ။ တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော့်ကို အမြန် မကူညီရင် ကျွန်တော် သေတော့မှာ" ထိုလူက လုံချန်းကို တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည်။

"မစိုးရိမ်ပါနဲ့။ မင်း ငါ့ကို ကူညီရင် မိနစ် နည်းနည်းပဲ ကြာမှာပါ။ အဲဒီနောက်မှာ ငါ ထွက်သွားမယ်၊ မင်းလည်း အကူအညီ လှမ်းတောင်းပေါ့။ ဒီနေရာက လူတွေက မင်းကို ကူညီကြမှာပါ။ ဒါက မင်း အသက်ရှင်ဖို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော လမ်းပဲလေ" လုံချန်းက ထိုလူကို ပြောလိုက်တော့သည်။

အခန်း (၆၆၄) ကမ္ဘာသစ်တွင် သတ်ဖြတ်ခြင်း

"ကောင်းပြီ... ပထမဆုံး မင်းလုပ်ပေးရမှာက ငါ့အဖေအကြောင်း ပြောပြဖို့ပဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ စစ်ပွဲကြီးတုန်းက ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲ။ မင်း ဘာတွေသိထားလဲ" လုံချန်းက ထိုလူကို မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် သိတာကတော့ ခင်ဗျားနဲ့ ဒီမြို့ထဲက လူတိုင်းသိထားတဲ့ အချက်အလက်တွေပါပဲ။ အပို ဘာမှမသိပါဘူး" ထိုလူက ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆိုရင်လည်း မင်းနဲ့ တခြားလူတွေ သိထားတာကိုပဲ ပြောပြတော့။ အဲဒါ ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး ခိုင်းစေချက်ပဲ" လုံချန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဟ... ဟုတ်ကဲ့။ ကျွန်တော် ပြောပါ့မယ်" ထိုလူသည် ကြောက်ကြောက်လန့်လန့်ဖြင့် နောက်ဆုံးစစ်ပွဲကြီးအကြောင်းကို စတင်ပြောပြတော့သည်။

နတ်ဆိုးသည် အရှေ့ဘက်ခံစစ်ကို တာဝန်ယူထားရစဉ် သူ၏ အဖွဲ့ဝင်များအား မည်သို့သစ္စာဖောက်ခဲ့ကြောင်းနှင့် ထို့နောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ကြောင်း သူက ပြောပြသည်။ ထိုဖြစ်ရပ်တစ်ခုတည်းကပင် နိုင်ငံတော်အတွက် မည်မျှ အဆုံးအဖြတ်ပေးခဲ့ပုံ၊ တစ်နှစ်ကြာ အကြိတ်အနယ် ဖြစ်နေသော စစ်ပွဲမှာ ဖီးနစ်အဖွဲ့အစည်းနှင့် နဂါးတပ်ဖွဲ့တို့အကြား အင်အားကွာဟချက် ရုတ်တရက် ကြီးမားသွားပုံတို့ကိုလည်း ထည့်သွင်းပြောဆိုသွားသည်။ ထိုဖြစ်ရပ်ပြီးနောက်တွင် နဂါးတပ်ဖွဲ့ က ဖီးနစ်အဖွဲ့အစည်းကို အသာစီးရယူသွားနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုသို့ ဖြစ်ပွားပြီးနောက်တွင်မူ ဗာမီလီယံပင်လျှင် မလွဲမသွေ ကြုံတွေ့ရမည့် ရှုံးနိမ့်မှုကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ။ မင်းပြောပုံအရဆိုရင် နတ်ဆိုးက သူ့အဖွဲ့ဝင်တွေကို သတ်တာကို အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့ ကင်းစောင့်နှစ်ယောက်ကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မမြင်ခဲ့ကြဘူးပေါ့။ နတ်ဆိုးက လူတိုင်းကို သစ္စာဖောက်ပြီးတော့မှ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာ ပြန်ပြောပြဖို့ လူနှစ်ယောက်ကို အသက်ချန်ထားခဲ့တယ်ဆိုတာကတော့ တကယ့်ကို ရယ်စရာပဲ" လုံချန်းက ပြုံးရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ မီလီယာယီ ပြောခဲ့သည့် စကားများမှာ မှန်ကန်ကြောင်း သူ ပို၍ သေချာသွားသည်။ မိမိနိုင်ငံကို သစ္စာဖောက်မည့်သူတစ်ဦးက မည်သူ့ကိုမျှ အရှင်ထားခဲ့မည်မဟုတ်သလို ထိုသို့ အရှင်ထားခဲ့ပြီးမှ ပျောက်ကွယ်သွားလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

"တကယ်လို့ သူက အဲဒီလူနှစ်ယောက်ကို သတ်ပြီးမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရင် လူတွေက သူလည်း သေသွားပြီ ဒါမှမဟုတ် စစ်သုံ့ပန်းအဖြစ် အဖမ်းခံရပြီလို့ ထင်ကြမှာပဲ။ သစ္စာဖောက်အဖြစ် အမည်တပ်ခံရမယ့်အစား သူက အာဇာနည်တစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ သူ့လိုလူမျိုးက လူတစ်ယောက်ကို အသက်ချန်ထားခဲ့တဲ့ တုံးအတဲ့ လုပ်ရပ်မျိုးကို လုပ်လိမ့်မလား။ မဖြစ်နိုင်တာ" သူက ခေါင်းခါရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"သူ... သူက အဲဒီလူနှစ်ယောက် သေပြီလို့ ထင်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့က အသက်ငွေ့ငွေ့ ကျန်နေသေးတာ။ ဖီးနစ်အဖွဲ့အစည်းရဲ့ နောက်ထပ်အဖွဲ့တွေ ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ သူတို့ကို သေအံ့မူးမူး အခြေအနေနဲ့ တွေ့ခဲ့တာပါ။ ခင်ဗျားအဖေက သူတို့ကို အသက်ချန်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ သေပြီလို့ ထင်ခဲ့တာပဲ" ထိုလူက လုံချန်းကို ရှင်းပြသည်။

'ငတုံးတွေပဲ ဒါကို ယုံမှာပေါ့။ စစ်ပွဲတွေအများကြီး တိုက်ခဲ့တဲ့ ကျွမ်းကျင်သူတစ်ယောက်က သူ့ရဲ့ သူရဲကောင်း ဂုဏ်သတင်းက အတုအယောင် မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဒီလို အခြေခံကျတဲ့ အမှားမျိုး လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီနောက်ကွယ်မှာ မြင်ရတာထက် ပိုတဲ့ တစ်ခုခု ရှိနေမှာပဲ။ ဗာမီလီယံကလည်း ဒါကို မသိဘဲ မနေပါဘူး။ သူက နတ်ဆိုးနဲ့ အတူအလုပ်လုပ်ခဲ့တာဆိုတော့ ဒီဇာတ်လမ်းက ယုတ္တိမရှိမှန်း သူ သိရမယ်။ ဒါကို သိပါလျက်နဲ့ မီလျာယီ နှိပ်စက်ခံနေရတာကို သူ လွှတ်ထားခဲ့တယ်။ သူက ဒီအစီအစဉ်မှာ ပါဝင်ပတ်သက်နေတဲ့သူ ဖြစ်နိုင်သလို၊ ဒါမှမဟုတ်လည်း ဒါကို မသိလောက်အောင် တကယ့်ကို ငတုံးတစ်ယောက် ဖြစ်နေမှာပဲ' လုံချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း တွေးနေမိသည်။

'ငါ ထင်ထားသလိုပဲ... ဗာမီလီယံက ငါ့ရဲ့ ရှေ့ခရီးအတွက် ရန်သူ ဒါမှမဟုတ် အဟန့်အတားကြီး တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်။ ငါ ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတွေ လုပ်ထားမှ ဖြစ်မယ်။'

"ကျွန်... ကျွန်တော် ပထမတစ်ခု လုပ်ပေးပြီးပြီ။ အခု တခြား ဘာလိုချင်သေးသလဲ ပြောပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး အမြန်လုပ်ပေးပါ" ထိုလူက ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ သွေးများ ပို၍ ထွက်လာသည်နှင့်အမျှ ခန္ဓာကိုယ် အားနည်းလာသည်ကို ခံစားနေရသဖြင့် အလောတကြီး တောင်းပန်လိုက်သည်။

"နောက်တစ်ခုကတော့ ပိုတောင် ရိုးရှင်းပါသေးတယ်။ ငါ့ကို ရွှေဒင်္ဂါးတစ်ပြား ပေးပါ" လုံချန်းက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဘာ... ဘာ၊ ကျွန်တော့်မှာ အဲဒီလောက် ပိုက်ဆံမရှိပါဘူး" ထိုလူက ပြောလိုက်သော်လည်း ပြောပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် နောင်တရသွားသည်။ အကြောင်းမှာ လုံချန်းက ဓားကိုယူကာ သူ၏ ဒူးခေါင်းသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လုံချန်းသည် ထိုလူ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ထားရန်လည်း မမေ့ခဲ့ပေ။

"အွန်း..." ထိုလူမှာ ဝိညာဉ်ပင် ထွက်မတတ် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ လုံချန်းက ဓားကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"မင်း တစ်ခုခု ပြောလိုက်သလား" သူက ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။

"မင်း... မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော် ဘာမှ မပြောပါဘူး" ထိုလူမှာ လုံချန်း လက်ဖယ်ပေးလိုက်သည်နှင့် ဆဲရေးရန် ဟန်ပြင်လိုက်သော်လည်း လုံချန်းက သူ၏ အခြားဒူးခေါင်းကို ကြည့်လိုက်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားတော့သည်။

"ကျွန်... ကျွန်တော် ခင်ဗျား တောင်းတာ ပေးပါ့မယ်။ ရစေရပါ့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ထပ်ပြီး နာအောင် မလုပ်ပါနဲ့တော့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ဆီမှာ အခု ရွှေဒင်္ဂါး မပါဘူး။ ငွေဒင်္ဂါး ၅ ပြားပဲ ပါတာပါ။ ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်ရင် ရွှေဒင်္ဂါး ပေးပါ့မယ်။ ကတိပေးပါတယ်" ထိုလူက ငိုယိုရင်း တောင်းပန်ရှာသည်။

"အဲဒါလား... ကောင်းပြီလေ။ အရင်ဆုံး ငွေဒင်္ဂါး ၅ ပြားကို အရင်ပေး" လုံချန်းက အပြစ်ကင်းစင်သော အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့် လက်ကို မလှုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ခင်ဗျားပဲ ကျွန်တော့် အိတ်ထဲကနေ နှိုက်ယူလိုက်ပါ"

လုံချန်းက ထိုလူ၏ အိတ်ထဲသို့ လက်နှိုက်ကြည့်လိုက်ရာ ပိုက်ဆံများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ငွေဒင်္ဂါး ၅ ပြားနဲ့ ကြေးနီဒင်္ဂါး ၁၀ ပြား။ ဒါဆိုရင် ငါ့အတွက် လုံလောက်ပြီ" လုံချန်းက ခေါင်းညိတ်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဟု... ဟုတ်ကဲ့၊ ခင်ဗျား ခိုင်းတာ နှစ်ခုလုံးကို ကျွန်တော် လုပ်ပေးပြီးပြီ။ ကျေးဇူးပြုပြီး အခု ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပြီး ထွက်သွားပေးပါတော့" ထိုလူက နာကျင်စွာ ငိုယိုရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူသည် သေတော့မည်ဟု ခံစားနေရသည်။

"ဪ... ဟုတ်သားပဲ။ ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးမယ်လို့ ပြောခဲ့တာပဲ။ ငါ့ကတိအတိုင်း လုပ်ပေးရမှာပေါ့" လုံချန်းက မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ထိုလူ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ကာ သူ၏ လည်ပင်းအား ဓားဖြင့် လှီးချလိုက်တော့သည်။ ထိုလူ၏ ပါးစပ်မှာ ဟောင်းလောင်းပွင့်သွားပြီး လည်ပင်းမှာလည်း ပြတ်တောက်သွားသည်။ သူသည် မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာဖြင့် မျက်လုံးအပြူးသား သေဆုံးသွားတော့သည်။

ဤနိုင်ငံတွင် လူသတ်ခြင်းကို တားမြစ်ထားသည်။ လုံချန်းမှာ ရူးသွပ်သွားပြီး သူ့ကို တကယ်သတ်လိမ့်မည်ဟု သူ စိုးရိမ်ခဲ့သော်လည်း လုံချန်းက လွှတ်ပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သဖြင့် သူ အသက်ရှင်နိုင်ဦးမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် အသက်ရှင်သွားပါက လုံချန်းကို နောက်မှ ပြန်လည် လက်စားချေရန် ကြံစည်ခဲ့သည်။ သူ အသက်ရှင်နိုင်မည်ဟု တကယ်ယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း သူ၏ မျှော်လင့်ချက်မှာ လုံးဝ မှားယွင်းသွားခဲ့သည်။ လုံချန်း ပြောသော လွှတ်ပေးခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ နားလည်မှု လွဲခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လုံချန်းသည် ထိုလူ၏ အလောင်းကို ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"နှိပ်စက်တာကတော့ ရှိမှာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ နှိပ်စက်တဲ့အခါမှာ လူသားဆန်မှုကိုတော့ မပျောက်ကွယ်သင့်ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်ကို နှိပ်စက်လို့ မရလို့ဆိုပြီး သူ့ရဲ့ အမေကို လိုက်ပြီး ရိုက်နှက်တာကတော့ လူတစ်ယောက် လုပ်နိုင်တဲ့ အောက်တန်းအကျဆုံး အလုပ်ပဲ" လုံချန်းက ရေရွတ်ရင်း ထိုလူ၏ အလောင်းကို ကုတင်ပေါ်မှ ကန်ချလိုက်သည်။

သူသည် သူ၏ ကိုယ်ဖျောက်စွမ်းရည်ကို ပြန်လည် အသက်သွင်းလိုက်ပြီး တံခါးဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တံခါးလော့ခ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

လုံချန်း ထွက်ခွာရန် တံခါးကို ဖွင့်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးပွင့်လာပြီး အဝတ်အစား ခပ်ဟော့ဟော့နှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦး အခန်းထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

လုံချန်းသည် ဘေးသို့ အမြန်ရှောင်လိုက်သဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးနှင့် မတိုက်မိဘဲ အခန်းထဲမှ ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။

သူ အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး စက္ကန့်အနည်းငယ်အကြာတွင် အမျိုးသမီး၏ ကျယ်လောင်လှသော အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူသည် အနောက်သို့ လှည့်မကြည့်ဘဲ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

လုံချန်းသည် ဝိညာဉ်စစ်သည်တော် ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲအတွက် စာရင်းပေးသွင်းနေသော အဖိုးအိုရှိရာသို့ ပြန်လည် လျှောက်လှမ်းလာခဲ့တော့သည်။