တာအိုဆရာ အိုကြီး

အားကျောက်သည် ကုမင်တာ့၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို လုံးဝ မသိရှာပေ။ သူသည် တက်ကြွနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ထပ်မံ ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“ဖေဖေ... သားကို ကူပါဦး... ကူပါဦးလို့... သားက အရမ်း တော်တာနော်... ဖေဖေ့ ခေါင်းပေါ်မှာ မတ်တပ်ရပ်နေတာ ကြည့်စမ်းပါဦး...”

အားကျောက်သည် ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ကုမင်တာ့၏ တုံ့ပြန်မှုကို မစောင့်တော့ဘဲ ကုမင်တာ့အား သစ်ပင် တစ်ပင် ကဲ့သို့ သတ်မှတ်ကာ အတင်း တွယ်တက်လေတော့သည်။

ကုမင်တာ့သည် သူ၏ သားအရင်း၏ လက်ချက်ကြောင့် ခေါင်းကို အကြိမ်ကြိမ် အထုခံလိုက်ရသဖြင့် သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ ထို ကံဆိုးစေမည့် ကလေးကို အောက်သို့ ပြန်ဆွဲချလိုက်လေသည်။

အားကျောက်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေဆဲ ပင်။

“ဖေဖေ... သားက မတ်တပ်ရပ်ပြီး ကြည့်မှ အဝေးကြီး မြင်ရမှာလေ... ခုနက မြစ်ထဲမှာ ငါးတွေ ခုန်နေတာကို မြင်လိုက်ရသလိုပဲ...”

ကုမင်တာ့က တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

“မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်... မတ်တပ်ရပ် ကြည့်ရင် ပိုမြင်ရတာပေါ့... ဒါဆို မင်းက ဒီမှာ မတ်တပ်ရပ်နေလိုက်... ငါက မင်းခေါင်းပေါ် တက်နင်းမယ်လေ...”

အားကျောက် - "..."

အားကျောက်သည် ချက်ချင်းပင် မိခင်ဖြစ်သူ၏ အနောက်တွင် ပုန်းလိုက်လေသည်။

“သား မရပ်တော့ပါဘူး... စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့နော်...”

ကုမင်တာ့သည် ဤဆိုးသွမ်းသော ကလေးကို ဆက်လက်၍ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

သို့သော်လည်း ကျန်းယွင်နန်မှာမူ အားကျောက်၏ အပြုအမူမှာ မသင့်တော်ဟု ခံစားရသဖြင့် အားယန် အား မျက်ရိပ်ပြလိုက်၏။

အားယန်သည် မောင်နှမများကို ဆုံးမရမည့် တာဝန်ကို ကျင့်သားရနေသူ ဖြစ်ရာ မတတ်သာဘဲ သူ၏ ညီလေးကို ထောင့်တစ်နေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီး ညင်သာစွာ ဆုံးမလေတော့သည်။

အားကျောက်၏ မျက်နှာမှာမူ ရှုံ့မဲ့နေတော့၏။ သူသည် အားယန်၏ ဆုံးမစကားများကို နားထောင်ရခြင်းထက် အကြိမ်အနည်းငယ် အရိုက်ခံရခြင်းကို ပို၍ လိုလားနေမိသည်။

စကားအနည်းငယ် ကြားလိုက်သည်နှင့် သူသည် အိပ်ချင်စိတ်များ ပေါက်လာရလေသည်။

သို့သော်လည်း အားယန်မှာမူ အလွန်ပင် လေးနက်လှပေသည်။

“ငါ အခု ဘာပြောလိုက်လဲ... ပြန်ပြောစမ်းပါဦး...”

အားကျောက်သည် ပါးစပ်လေး ဟကာ မျက်လုံးများတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေတော့၏။

အားယန်သည် စိတ်ထားကောင်းသူ ဖြစ်ရာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း အာရုံပျံ့လွင့်နေရင်လည်း ကိစ္စမရှိပါဘူး... ကိုကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြောပြမယ်လေ...”

အားကျောက်အတွက်မူ သူ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပျားပေါင်း တစ်ထောင်ခန့် မြည်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရလေသည်။

“ကောင်လေး... မင်းကတော့ ဒီလို သင်ပေးနေရင် မှတ်မိမှာ မဟုတ်ဘူးနော်...”

ရုတ်တရက် နက်ပြာရောင် တာအိုဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသော တာအိုဆရာ အိုကြီး တစ်ဦးက ပြောလိုက်လေသည်။

ထို တာအိုဆရာမှာ နတ်သား တစ်ပါး ကဲ့သို့ ပုံစံရှိသဖြင့် မြင်လိုက်သည်နှင့် တာအိုပညာရှင်ကြီး တစ်ဦးဟု ထင်မှတ်စရာ ပင်။

သို့သော်လည်း သူ မည်မျှပင် နတ်သား ကဲ့သို့ ရှိနေပါစေ၊ အားယန်သည် ထိုသူကို မြင်လိုက်သည်နှင့် သူ၏ ညီလေးကို အနောက်သို့ အမြန် ဆွဲပို့လိုက်ပြီး တာအိုဆရာ အား သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေမိလေသည်။

တာအိုဆရာ အိုကြီးမှာမူ ဘာမှ မကြားသကဲ့သို့ ဆက်လက် ပြောဆိုလေသည်။

“ကောင်လေး... မင်းရဲ့ ညီလေးကို စကားနဲ့တင် သင်ပေးလို့ မရဘူးလေ... ရိုက်မှပဲ ရမှာပေါ့...”

“မင်းက မရိုက်ရက်ဘူး ဆိုရင်လည်း... တခြားလူကို ရိုက်ခိုင်းလို့ ရတာပဲလေ...”

ကိုကိုဖြစ်သူ၏ အနောက်တွင် ပုန်းနေသော အားကျောက်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ၊ ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး တာအိုဆရာ အား စိုက်ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“လူဆိုးကြီး... ကိုကို့ကို သားကို ရိုက်ခိုင်းနေတယ်ပေါ့လေ...”

တာအိုဆရာ အိုကြီးမှာမူ ရှက်ရွံ့ခြင်း အနည်းငယ်မျှ မရှိဘဲ ရယ်မောနေလေသည်။

ကုမင်တာ့ နှင့် ဇနီးဖြစ်သူမှာ နျိုနျိုကို ခေါ်ကာ သိပ်မဝေးသော နေရာတွင် ရှိနေကြသဖြင့် ညီအစ်ကို နှစ်ဦးကို စောင့်ကြည့်နေကြခြင်း ပင်။

တာအိုဆရာ အိုကြီးက စကားလာပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်မယားနှစ်ဦးမှာ နျိုနျိုကို ပွေ့ချီလျက် ချက်ချင်းပင် လျှောက်လာခဲ့ကြကုန်၏။

“ဖေဖေ... ဒီ အဘိုးကြီးက သားကို အနိုင်ကျင့်တယ်...”

အားကျောက်သည် အားကိုးရာ ရရှိသွားသဖြင့် သူ၏ ဖခင်အား ချက်ချင်းပင် တိုင်တန်းလေတော့သည်။

ကုမင်တာ့သည် သူ၏ သားနှစ်ဦးကို အနောက်တွင် ကာကွယ်ထားပြီး တာအိုဆရာ အိုကြီးအား ဘာလုပ်မလို့လဲဟု မေးရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း တာအိုဆရာ အိုကြီးက ဦးအောင် ပြောလိုက်၏။

“လူကြီးမင်း... လူကြီးမင်းရဲ့ သားသုံးယောက်စလုံးကတော့ ထူးခြားတဲ့ ကံဇာတာတွေ ရှိကြတာပဲနော်...”

ကုမိသားစုဝင်များမှာ ထိုစကားကြောင့် ထိတ်လန့်သွားကြကုန်၏။

ဤနေရာမှာ ကွမ်အန်းမြို့နယ် မဟုတ်သည်မှာ အမှန် ပင်။ ကုမင်တာ့ တို့ လင်မယားသည် သားနှစ်ဦးနှင့် သမီးတစ်ဦးကိုသာ ခေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တာအိုဆရာ အိုကြီးက သားသုံးယောက် ရှိကြောင်း တိုက်ရိုက် ပြောဆိုလိုက်သည် မဟုတ်ပါလား။

တာအိုဆရာ အိုကြီးက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“လူကြီးမင်းကတော့ သာမန်လူ မဟုတ်ပါဘူး... မြို့တော်ကို ရောက်တဲ့အခါကျရင်... တကယ်ကို အောင်မြင်ကျော်ကြားလာမယ့်သူ ဖြစ်ရမယ်...”

သာမန်လူများသာ ဆိုလျှင်မူ တာအိုဆရာ သို့မဟုတ် ဘုန်းကြီးများက ထိုသို့ ပြောလျှင် ဝမ်းသာကြမည် ဖြစ်သော်လည်း ကုမင်တာ့ မှာမူ အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်စွာဖြင့် သတိထားနေဆဲ ပင်။

“တာအိုဆရာ ရဲ့ မင်္ဂလာစကားအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျာ...”

ကုမင်တာ့က ယဉ်ကျေးသော စကားများကို ပြောဆိုပြီးနောက် သူ၏ ဇနီးနှင့် ကလေးများကို ခေါ်ကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်လေသည်။

သို့သော်လည်း တာအိုဆရာ အိုကြီးက သူတို့ကို ထပ်မံ၍ တားဆီးလိုက်ပြန်သည်။

“ခဏလောက် စောင့်ပါဦး...”

ကုမင်တာ့သည် မတတ်သာဘဲ ခြေလှမ်း ရပ်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မိခင် မှာကြားခဲ့ဖူးသော တာအိုဆရာများကို သတိထားရန် ဟူသော စကားကို သတိရနေမိ၏။

“လူကြီးမင်းရဲ့ သားသုံးယောက်စလုံးက ပါရမီရှိကြသလို... အထူးခြားဆုံးကတော့ သမီးငယ်လေး ပါပဲ...”

ကုမင်တာ့သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် အေးစက်သွားရ၏။

တာအိုဆရာ အိုကြီးသည် တဖက်လူ၏ စူးရှလှသော အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်ရင်းမှပင် နောက်သို့ တစ်လှမ်းမျှ မဆုတ်ဘဲ ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“ဒီ သမီးလေး ရဲ့ မျက်နှာကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ခွင့် ပြုပါဦး...”

နျိုနျိုသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် တာအိုဆရာ အား လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။

ကျန်းယွင်နန်သည် ကလေးကို ချက်ချင်းပင် လှည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် သမီးဖြစ်သူ၏ မျက်နှာကို ဖိထားလိုက်ကာ အနောက်ဘက်ကသာ မြင်တွေ့နိုင်အောင် လုပ်ဆောင်လိုက်လေသည်။

တာအိုဆရာ အိုကြီး - "..."

တာအိုဆရာ၏ မျက်လုံးများတွင် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်မှုများ ဖြတ်သန်းသွားရ၏။ သူ ဘာမှားလုပ်မိလို့ ဤမိသားစုက ဤမျှအထိ သတိထားနေရသနည်း ဆိုသည်ကို သူ စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေတော့သည်။

“မျက်နှာလေး တစ်ချက်လောက် ကြည့်ရုံပါပဲ... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော်က လူဆိုး မဟုတ်ပါဘူး...”

တာအိုဆရာ အိုကြီးက သနားစရာကောင်းအောင် ပြောဆိုရှာ၏။

အားကျောက်သည် ထိုစကားကြောင့် ဒေါသထွက်ကာ ခြေဆောင့်လိုက်သည်။

“ခင်ဗျားက လူဆိုးကြီးပဲလေ... ခုနတင် ကိုကို့ကို သားကို ရိုက်ခိုင်းနေတာ မဟုတ်လား...”

တာအိုဆရာ အိုကြီးက ပြောလိုက်သည်။

“အဲ့ဒါက မင်းက အရိုက်ခံရဖို့ ထိုက်တန်လို့လေ... မင်းကိုကို က စကားတွေကို အခါခါ ပြောနေတာတောင်... မင်းက အာရုံပျံ့လွင့်နေတာကိုး...”

ကုမင်တာ့က ပြောလိုက်သည်။

“တို့ မိသားစုမှာ ကလေးတွေကို ရိုက်နှက် ဆုံးမတဲ့ အလေ့အထ မရှိပါဘူး...”

သူ ပြောလိုက်သည်နှင့် သူ၏ သားအရင်းက နေရာမှာတင် အရှက်ခွဲလေတော့သည်။ အားကျောက်က အံ့သြသော မျက်နှာထားဖြင့် မေးလိုက်၏။

“တကယ်ကြီးလားဟင်...”

ကုမင်တာ့၏ လက်သီးမှာ ထပ်မံ၍ တင်းမာသွားရပြန်သည်။

တာအိုဆရာ အိုကြီးက ထပ်ပြောလိုက်ပြန်သည်။

“ဒီ တာအိုဆရာ အိုကြီးက မျက်နှာကြည့်ပြီး အနဂတ်ဟောရတာ ကျွမ်းကျင်သူပါ... တစ်ချက်လောက် ကြည့်လိုက်ရုံနဲ့တင် အတိတ်နဲ့ ပစ္စုပ္ပန် ကို သိနိုင်တာလေ... ပိုက်ဆံလည်း တစ်ပြားမှ မယူပါဘူး...”

တာအိုဆရာ အိုကြီးသည်လည်း ရင်ထဲတွင် ထူးဆန်းနေမိ၏။ သာမန်လူများသာ ဆိုလျှင်မူ သူ ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် ကလေးကို ချက်ချင်း လာပြကြမည်။ သို့သော်လည်း ကုမင်တာ့ မှာမူ အလွန်ပင် ခေါင်းမာပြီး သတိကြီးစွာ ထားနေဆဲ ပင်။

တာအိုဆရာ အိုကြီးသည် ကုမင်တာ့အား ဖျောင်းဖျ၍ မရမှန်း သိလိုက်သောအခါ ကျန်းယွင်နန် ဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မရယ်... သခင်မ ရဲ့ ဘဝ ပထမတစ်ဝက်ကတော့ ဆင်းရဲဒုက္ခတွေ များခဲ့တာ မှန်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒုတိယတစ်ဝက်မှာတော့ ကံကောင်းခြင်းတွေ ခံစားရမှာပေါ့... မင်းသမီး တစ်ပါးလို စံစားရမှာပါ...”

သို့သော်လည်း ကျန်းယွင်နန်အား လိမ်ညာရန်မှာမူ ပို၍ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။ သူမက တိုက်ရိုက်ပင် မေးလိုက်၏။

“တာအိုဆရာ က အဲ့ဒီလောက်အထိ တော်တယ် ဆိုရင်တော့... ကျွန်မရဲ့ သားလတ် အခု ဘယ်မှာလဲ ဆိုတာကို တွက်ပေးပါဦး... သူ ဒုက္ခရောက်နေလားဟင်...”

တာအိုဆရာ အိုကြီးသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမှန်တကယ်ပင် တွက်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“အချိန်တန်ရင်တော့... ပြန်ဆုံကြမှာပါ...”

သူသည် အမှန်တရားကိုသာ ပြောဆိုခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ နားထောင်သူ အားလုံးမှာမူ စိတ်ပျက်သွားကြကုန်၏။ သူ ပြောလိုက်သော စကားမှာ ဘာမှ မပြောလိုက်သကဲ့သို့ပင် ရှိနေပြီး၊ လမ်းဘေးမှ သာမန် ဗေဒင်ဆရာများ၏ ပေါက်ကရ စကားများနှင့် တူနေသည် မဟုတ်ပါလော။

ကျန်းယွင်နန်၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်မှုများ လျှံထွက်နေပြီး လူလိမ် တစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သော အကြည့်မှာ တာအိုဆရာ အိုကြီး၏ ရင်ကို နာကျင်စေခဲ့လေသည်။

“မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်တော် တကယ်ပဲ... တကယ်ပဲ တတ်ကျွမ်းတာပါ...”

သို့သော်လည်း ထိုစကားများမှာ အသုံးမဝင်တော့ပေ။ ကုမင်တာ့ တို့ လင်မယားသည် ကလေးများကို ခေါ်ကာ အလျင်အမြန်ပင် ထွက်ခွာသွားကြပြီ မဟုတ်ပါလား။

တာအိုဆရာ အိုကြီးသည် လိုက်သွားရန် ပြင်သော်လည်း သူ၏ ခြေထောက်ကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ခလုတ်တိုက်လိုက်လေသည်။ ပိုးထည်ဝတ်စုံနှင့် ခံ့ညားလှသော သခင်လေး တစ်ဦးက သူ့အား ဆွဲထားပြီး ပြောလိုက်၏။

“တာအိုဆရာကြီး... သူတို့က မယုံရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့... ကျွန်တော့်အတွက်ကိုသာ တွက်ပေးပါဦး... ကျွန်တော်ကတော့ ဆရာ့ကို ယုံပါတယ်...”

တာအိုဆရာ အိုကြီးသည် ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထို သခင်လေး ခေါ်ဆောင်လာသော အခြွေအရံများမှာ များပြားလှသဖြင့် သူ၏ လမ်းကို လုံးဝ ပိတ်ထားကြလေတော့သည်။

ပိုးထည်ဝတ် သခင်လေးက မောက်မာစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က ဗေဒင် ဟောတာကို အကြိုက်ဆုံးပဲလေ... မြန်မြန် တွက်ပေးစမ်းပါ... သေချာ မဟောနိုင်ရင်တော့... ဆရာ့ကို ဒီကနေ လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူးနော်...”

သူသည် စိတ်ထဲမှနေ၍ တွေးတောနေမိသည်မှာ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ပိုက်ဆံချမ်းသာတာပဲလေ... အလိမ်ခံရမှာကို မကြောက်ပါဘူး... ဟို မိသားစုကြီးကို ကူညီပေးလိုက်တယ်လို့ပဲ သဘောထားလိုက်မှာပေါ့... ဒီနေ့လည်း ကုသိုလ် တစ်ခု ရပြီပေါ့လေ... ဟူ၍ ပင်။

တည်းခိုခန်းသို့ အပြန်လမ်းတွင် နျိုနျိုက တိုးတိုးလေး မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ဖေဖေ... မေမေ... ဖေဖေတို့က တာအိုဆရာတွေကို မုန်းလို့လားဟင်... ဖေဖေတို့က မုန်းတယ် ဆိုရင်တော့... နျိုနျို လည်း မုန်းပါတယ်နော်...”

ကုမင်တာ့သည် အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားပြီးနောက်မှ ပြောလိုက်သည်။

“နျိုနျိုလေး... ဖေဖေ က တာအိုဆရာတွေကို မနှစ်သက်တာဟာ... အိမ်က ကိစ္စဟောင်းတွေကြောင့်ပါ... သမီးက ငယ်ပါသေးတယ်... လူတစ်ယောက်ကို ချစ်တာ၊ မုန်းတာက သမီးကိုယ်တိုင်ပဲ ဆုံးဖြတ်ရမှာလေ... ဖေဖေတို့ရဲ့ အကြိုက်နဲ့ လိုက်ပြီးတော့ မဆုံးဖြတ်သင့်ဘူး...”