အခန်း (၁၃၂၇-၁၃၂၉)

အခန်း (၁၃၂၇) သာလွန်လျှော့ချရေးကတ်

သာမန်လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်တစ်ခုဟု ထင်မှတ်ရသော်ငြား မည်သူမှသတိလက်လွတ်မနေရဲဘဲ ချက်ချင်းပင် ကာကွယ်သည့်အနေအထားဖြစ်သွားသည်။

ပညာရှင်များကြား တိုက်ပွဲတစ်ပွဲတွင် ၎င်းက လောကကိုဖျက်ဆီးဖို့က လွယ်ကူလှပေ၏။ တိုက်ပွဲနှင့် အနီးကပ်ဆုံးတွင် ရှိနေသည့်သူတို့က ပြင်းပြင်းထန်ထန် သက်ရောက်ခံရမည့် သူများလည်းဖြစ်သည်။

လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်နှစ်ခုက တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်တိုက်တွန်းကန်နေကြသည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် မဟာချင်၏ဧကရာဇ်အမူအရာက အနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ သူသည် လုကျိုး၏လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်အတွင်းထဲမှ အားကောင်းသည့် လျှို့ဝှက်နက်နဲသော စွမ်းအားတစ်ခုကို အာရုံခံမိသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်ကို အမြန်ရုတ်လိုက်၏။

“တိုင်းပြည်ကို စောင့်ကြပ်”

လက်ဝါးစည်းတံဆိပ် လှစ်ကနဲလက်လာပြီးနောက် ရုတ်တရက် ဧကရာဇ်၏လက်ဝါးကို တွန်းထုတ်ပြီး အလင်းတန်းက ထပ်မံပေါ်ထွက်လာပြန်၏။

လုကျိုးသည် ထိုအလင်းတန်းထဲမှ ဆန်းကြယ်သည့်ဖိအားကို ခံစားမိသည်။

ဖုန်း

အလင်းတန်းသည် သူ၏ကောင်းကင်စွမ်းအားနှင့် ပေါင်းစည်းထားသည့် လုကျိုး၏ လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်နှင့် တိုက်မိသွားသည်။ စွမ်းအင်လှိုင်းများ ပြန့်နှံ့လာပြီး ဆူနာမီပမာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့ ပြန့်နှံ့သွား၏။

မဟာချင်၏ဧကရာဇ်၊ ကျစ်ဝမ်ကျီ၊ ကျစ်ဝူကျီနှင့် စစ်သည်များက တပြိုင်နက်တည်းနောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။

“အားကောင်းလိုက်တဲ့စွမ်းအား”

“ကာကွယ်ကြ”

မိစ္ဆာ‌ဝေဟင်မျှော်နန်းဂိုဏ်းသားများကမူ သူတို့၏ကာကွယ်ရေးစွမ်းအင်များကို ထုတ်သုံးလျက် ထိပ်တိုက်တွေ့မှုမှ စွမ်းအင်ကို တောင့်ခံရန် လက်နက်ကိုသုံးလိုက်သည်။

မီတာတစ်ထောင်အတွင်းရှိ အဆောက်အအုံများက ချက်ချင်းပင်မြင့်တက်လာပြီး အရာအားလုံး ရှုပ်ထွေးနေ၏။ ကျောင်းစံအိမ်က ဤစွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုတည်းကနေ အပြည့်အဝ ပျက်စီးသွားပြီးဖြစ်သည်။

လုကျိုးနှင့် မဟာချင်၏ဧကရာဇ်သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အကွာအဝေးတစ်ခု ခြားထားလျက် မျက်နှာချင်း ဆိုင်နေကြသည်။

လုကျိုးသည် သူ၏ကောင်းကင်စွမ်းအား လေးပုံတစ်ပုံကို သူ၏လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်ထဲ မြှုပ်နှံထား၏။ ထိုသို့တိုင် ၎င်းက ဧကရာဇ်နှင့် လက်ရည်ညီရုံသာရှိသည်။ ဧကရာဇ်ကို ဒဏ်ရာရစေရန် ဝေးလွန်းနေသေးသည်။ ဤအချက်ကို ကြည့်လျှင် ဧကရာဇ်က ဆရာသခင်များထက် မလျော့မှန်း တွေ့နိုင်သည်။ တကယ်တော့ ဧကရာဇ်သည် ထောပါစစ်ချန်းထက် ပိုသန်မာပေ၏။ ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်သည်။

“ခင်ဗျားက မျှခြေမညီမျှမှုကို ဖြစ်စေခဲ့တဲ့သူ ဖြစ်လောက်တယ်။ ရွှေကြာနယ်မြေမှာ ပညာရှင် ပေါ်မလာတာ အချိန်အတော်ကြာသွားပြီ”

ထိုစဉ် မြေပြင်ပေါ်မှ ကျောင်းယွိက အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ခင်ဗျား ဘာလုပ်တာလဲ”

ဧကရာဇ်က ငုံ့ကြည့်ပြီး ကျောင်းယွိကို ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့အမေကို သွားကြည့်ဦး”

“သူ သေသွားရင် ခင်ဗျားက တာဝန်ရှိတဲ့သူ” ကျောင်းယွိက ပြန်ပြောလိုက်၏။ ၎င်းက ဧကရာဇ်ကို နှစ်ခေါက်တော့ ပြန်စဉ်းစားစေလိမ့်မည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ဧကရာဇ် ပြောလိုက်သည်က ... "သူ သေရင်လည်း သေပါစေတော့”

“မင်း ....”

ကျောင်းယွိ ငြင်းဆန်တော့မှာကို မြင်သောအခါ ဧကရာဇ်က မျက်မှောင်ကျုံ့လျက် သူ၏လက်ကိုဖိချလိုက်၏။

ဖုန်း

ဆန်းကြယ်သော စွမ်းအားက ကျောင်းယွိကို ရိုက်မိသွားပြီး သူ့ကို သွေးတစ်ပွက် အန်သွားစေသည်။

“သူ့ကိုခေါ်သွားကြ” မဟာချင်၏ဧကရာဇ်က အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“နားလည်ပါပြီ”

နန်းတော်မှ ပညာရှင်နှစ်ဦးသည် ကျောင်းယွိဆီ ချက်ချင်းပျံသန်းသွားသည်။

ကျောင်းယွိက ကြောက်လန့်မှုကြောင့် ဖြူဖျော့သွားကာ နာကျင်မှုကိုတောင့်ခံလျက် တောင်းပန်လိုက်၏။

“ဆရာကြီး ကယ်ပါ ... ကျွန်တော့်ကို ကယ်ပါဦး”

လုကျိုးက လှုပ်ရှားပါ့မလား ကျောင်းယွိသေချာမသိပေ။ ဆိုရလျှင် အပြင်လူများက သားအဖပဋိပက္ခတွင် ပုံမှန်ဆို ဝင်မစွက်ဖက်တတ်ပေ။ ဆိုရလျှင် ဆိုရိုးစကားရှိသည့်အတိုင်း ကျားတောင် သူ၏သားပေါက်ကို တကယ်မစား။ ယခုအချိန်ထိ ဧကရာဇ်က သူ့ကို တကယ် မထိခိုက်စေခဲ့ပေ။ အလွန်ဆုံးမှ သူ အကျဉ်းကျခံရုံလောက်သာရှိလိမ့်မည်။

ကျောင်းယွိအဖို့ အံ့ဩသွားရသည်က လုကျိုးသည် လက်ဝါးရိုက်ချက်နှစ်ခု ဆက်တိုက်ထုတ်လွှတ်ပြီး ပညာရှင်နှစ်ယောက်ဆီ ၎င်းက တိုးဝင်သွားတော့သည်။

ပညာရှင်နှစ်ယောက်က ကြောက်လန့်မှုကြောင့် ဖြူဖျော့သွားကာ အငိုက်မိသွား၏။ သူတို့သည် လက်ဝါးရိုက်ချက်ကို ကာကွယ်ရန် သူတို့လက်ကို အမြန်မြှောက်လိုက်လေ၏။

ဖုန်း

နန်းတွင်းပညာရှင်များက ချက်ချင်းပင် လွင့်ထွက်သွားလေ၏။

ထိုစဉ် ကျောင်းယွိသည် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှလူတို့ဆီ သွားရန် အလျင်အမြန် ပြေးသွားလေ၏။

ကျင့်ကြံသူများသည် စုတ်ပြတ်သပ်နေသော ကျောင်းယွိ၏နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချကာ ခေါင်းခါမိလေ၏။ သူ၏လုပ်ရပ်များက ဧကရာဇ်၏မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်ခြင်းနှင့် မခြားပေ။

ထင်သည့်အတိုင်း ဧကရာဇ်က ဒေါသထွက်သွားသည်။ “သူ့အတွက် ဒါမျိုးလုပ်တာ တန်လို့လား”

လုကျိုး၏ ကိုယ်ထဲမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များပေါ်လာကာ ခေါင်းခါကာ ပြောလိုက်တော့သည်။

“ကျုပ် ခင်ဗျားကို အခွင့်အရေးကို အများကြီးပေးပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားက တန်ဖိုးထားရမှန်း မသိဘူး။ လွယ်ကူတဲ့ လမ်းကြောင်းကို ငြင်းဆန်ပြီး ခက်ခဲတဲ့လမ်းကြောင်းကိုမှ သွားချင်တာကိုး”

တစ်ချိန်တည်းတွင် အဆင့်မြှင့်နှင့် တိုးမြှင့်လျှော့ချရေးကတ်က လုကျိုး၏လက်ထဲတွင် ပေါ်လာတော့သည်။

မဟာချင်၏ဧကရာဇ်က အမြင်အာရုံကောင်းလှသည်။ လုကျိုး၏ လက်အနည်းငယ် လှုပ်ရှားလိုက်ချိန်တွင် သူက လုကျိုး၏ အရှိန်အဝါ သိမ်မွေ့စွာ ပြောင်းလဲသွားတာကို ခံစားမိ၏။ ဤနည်းဖြင့် သူသည် ကျောက်စိမ်းဖြူဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်တော့သည်။

“ကျုပ် ခင်ဗျားနဲ့ မတိုက်ခိုက်ချင်ဘူး”

“နောက်ကျလွန်းသွားပြီ” လုကျိုးက ဆုံးဖြတ်ချက်ပြတ်သားကာ အဆင့်မြှင့်နှင့် တိုးမြှင့်လျှော့ချရေးကတ်ကို ချေမွလိုက်၏။ ဖောက်ထွင်းမြင်နေရသည့် လျှို့ဝှက်နက်နဲသော စွမ်းအင်တို့သည် သူ၏လက်ထဲ၌ ဖွဲ့တည်လာသည်။

ထိုစဉ် မဟာချင်၏ဧကရာဇ်က အန္တရာယ်ကို ခံစားမိသည်။ သူ၏နှလုံးခုန်နှုန်းမမြန်တာ ကြာလှပြီဖြစ်သည်။ သူ၏အလိုလိုသိစိတ်အရ သူ အရင်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရန် လိုအပ်ကြောင်း ပြောပြနေသည်။ သူ၏လက်ကို အမြန်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဆန်းကြယ်သောအလင်းတန်းက ပျောက်ကွယ်သွားပြန်၏။

ဝှစ်

ဧကရာဇ်သည် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး လုကျိုးပေါ်၌ ပြန်ပေါ်လာ၏။ သူ၏လက်ထဲရှိ အလင်းက မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေပြီး လူတိုင်းကို မျက်စိမှိတ်သွားစေသည်။ တစ်စက္ကန့်ခန့် အဖြူရောင် ပြောင်းလဲသွား၏။

ဧကရာဇ်၏ အရှိန်သည် လေဟာနယ်ကို ဖြတ်ကျော်နေသည်ဟု ထင်မိရလောက်သည့်အတိုင်းအတာထိ တိုးလာသည်။ ၎င်းက သူ့ကို ကိုယ်ပျောက်လုနီးပါးဖြစ်သွားစေသည်။ လုကျိုးကတောင် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို လိုက်မမှီနိုင်။

ယင်းသည် လေဟာနယ်နိယာမမှ စွမ်းအားပဲဖြစ်သည်။

အတိုက်အခိုက်ဒဏ်ပြင်းပိတ်ဆို့မှုကတ်တစ်ကတ်

လုကျိုးသည် ကောင်းကင်ကျမ်းစာ၏ အဆုံးမဲ့လျှော့ချရေးစွမ်းအားအတွက် မန္တန်ကို ချက်ချင်း ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ သူသည် အဆုံးမဲ့လျှော့ချရေးစွမ်းအားနှင့် သူ၏ကြွယ်ဝသောတိုက်ခိုက်ရေးအတွေ့အကြုံကို လေ့လာပြီးသောကြောင့် ဖြစ်ဟန်တူသည်။ သူသည် အလိုလိုပင် ထိုစွမ်းအားကို ရွတ်ဆိုနိုင်၏။

မကြာမီ၌ ဆန်းကြယ်သောအမြင်အာရုံတစ်ခု သူ၏မျက်စိရှေ့၌ ပေါ်လာသည်။

သူသည် မဟာချင်ဧကရာဇ်၏ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသည့် တည်နေရာအားလုံး အရှေ့၊ အနောက်၊ ဘယ်၊ ညာ၊ အပေါ်အောက်၊ မြောက်၊ တောင် စသည်တို့ ပေါ်လာ၏။ မြင်ကွင်းက မြန်ဆန်သောအရှိန်ဖြင့် လှစ်ကနဲပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူသည် မည်သည့်မြင်ကွင်းထဲမှာမှ လျှော့ချရေးကတ်၏စွမ်းအားကို မတွေ့ခဲ့ပေ။ သူက နောက်ဆုံးတော့ အပေါ်ဘယ်ဖက်ထောင့်ကို ကြည့်မိပြီးနောက် မြင်သွားလေ၏။ ထိုစဉ် အနန္တလျှော့ချရေးစွမ်းအားက ဖြတ်တောက်ခံလိုက်ရသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် ဧကရာဇ်၏အသံက လေထဲတွင် မြည်ဟည်းလာသည်။ “မင်းကို ဆင်းဖို့အမိန့်ပေးနေတာ”

လုကျိုးသည် ကောင်းကင်ကျမ်းစာစွမ်းအားမှ ဧကရာဇ်၏တည်နေရာကို ကောက်ချက်ချထားပြီး ဖြစ်သည်။ သူက လက်ထဲရှိလေပွေကို ထိုအရပ်မျက်နှာဆီညွှန်လိုက်၏။ တစ်ချိန်တည်းတွင် သူ နောက်သို့ဆုတ်လိုက်သည်။

ဧကရာဇ်က မျက်မှောင်ကျုံ့မိသွားလေ၏။ “အဲဒါဘာလဲ”

လေပွေငါးခုက ပေါ်ထွက်လာကာ ဧကရာဇ်ကို ဝိုင်းထားပြီး သူ့ကိုထိမှန်သွားလေ၏။ သူသည် အရိုးထိအောင် စိမ့်သည့်အအေးဓာတ်က သူ့တစ်ကိုယ်လုံး ဖြတ်ကျော်သွားတာကို ခံစားမိသည်။ သူ၏မဟာနည်းစနစ်ကို သုံးကာ ထွက်သွားချင်သော်ငြား သေခြင်းတရားသည် သူ၏ခြေထောက်ကို လက်မဲတစ်စုံဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားသည့်ပမာခံစားရပြီး သူ မထွက်သွားနိုင် ဖြစ်နေတော့သည်။ သူ၏ လက်များအတွက်လည်း တူညီပေ၏။ ကြီးမားသည့်လက်လေးဖက်က သူ၏ခြေလက်တစ်စုံကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး မလှုပ်မယှက်နိုင်ဖြစ်သွားစေသည်။ သူ တတ်စွမ်းသမျှရုန်းကန်သော်ငြား အချည်းနှီး ဖြစ်နေ၏။ ရုတ်တရက် ပိုတောင်ကြီးမားသောလက်တစ်ဖက်သည် လေဟာနယ်ထဲကနေ ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ၏နှလုံးဆီ ရုတ်တရက်ဦးတည်လာတော့သည်။

ထိုစဉ် လူတိုင်း၏အမြင်တွင် ဧကရာဇ်၏လက်တို့သည် မမြင်ရသည့်စွမ်းအားကြောင့် ထိန်းချုပ်ခံထားရသည်။ သူတို့က ယခုအချိန်တွင် သူတို့မျက်လုံးထဲရှိ ကြောက်လန့်မှု၊ ဒေါသ၊ အကြောက်တရား၊ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတို့ကို မြင်တွေ့နိုင်၏။

ဘီး

ဧကရာဇ်၏ကြယ်တာရာဒိုင်ခွက်က ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ကြယ်တာရာဒိုင်ခွက်က မကြီးမားသော်ငြား လူတိုင်းသည် ထိုအပေါ်ရှိ ပုံသဏ္ဌာန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းတွေ့လိုက်ရ၏။ တြိဂံ ၃၆ခုက လှစ်ကနဲပေါ်လာပြီး ထင်ရှားသည့်အလင်းတန်း ၂၂ခုပေါ်လာ၏။

“မွေးဖွားဇယားချပ် ၂၂ခုလား”

လူတိုင်းက ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။

ဝှစ် ဝှစ်

ထိုစဉ် အသက်ဓာတ်နှလုံးသားနှစ်ခုသည် ကြယ်တာရာဒိုင်ခွက်ထဲမှ ပြန်ထွက်လာ၏။ ပြီးနောက် အလင်းတန်း ငါးခုကလည်း ချက်ချင်းပင်မှေးမှိန်သွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူတို့ ယခင်က တစ်ခါမှမရှိခဲ့ဖူးသလိုပင်။

လုကျိုးက လက်ဝေ့ယမ်းလိုက်ရာ အသက်ဓာတ်နှလုံးသားနှစ်ခု သူ့လက်ထဲရောက်လာသည်။ ထိုစဉ် မဟာချင်၏ဧကရာဇ်က ယခုအချိန်တွင် သေခြင်းတရားမှလွတ်မြောက်မှုကို ပြန်လည်ရရှိသွားပြီးဖြစ်သည်။

ဧကရာဇ်၏ ခြောက်ခြားနေသော အမူအရာက အတော်လေးထင်ရှားနေ၏။ သူ၏လက်ထဲရှိ အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းက ရုတ်တရက် တုန်လှုပ်လာပြီး အဖြူရောင်အလင်းတန်းအသွင် ပြောင်းလဲသွားကာ တော်ဝင်နန်းတော်ဆီတိုးဝင်သွား၏။

“မဟာလေဟာနယ်က လူလား ... မင်းကို စောင့်နေမယ်”

တစ်ချိန်တည်းတွင် နဂါးဝတ်ရုံက တလူလူလွင့်နေလျက် ဝေဟင်မှပြုတ်ကျလာသည်။

“ဒီအတိုင်းဆက်လက်ပြုမူနေမယ်ဆိုရင် ရလဒ်ကောင်း ရှိမှာမဟုတ်ဘူးလို့ မပြောခဲ့ဘူးလား။ ကျုပ်ကို ဘာလို့မယုံတာလဲ"

လုကျိုးသည် မဟာချင်၏ဧကရာဇ်က ဉာဏ်ထက်မြက်ပြီးတွေးခေါ်တတ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ မလိုအပ်ပါက အစိမ်းရောင်ကြာနယ်မြေတွင် ရှိစဉ်ကာလအတွင်း ရန်သူမဖွဲ့ချင်ပေ။

လုကျိုးသည် နောက်ဆုံးတွင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြုတ်ကျသွားသည့် နဂါးဝတ်ရုံကိုကြည့်ကာ ကျစ်ဝမ်ကျီ၊ ကျစ်ဝူကျီနှင့် ကျန်သည့်ကျင့်ကြံသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျစ်ဝမ်ကျီနှင့် ကျစ်ဝူကျီသည် နောက်သို့ဆက်တိုက်ဆုတ်နေသည်။

ကျင့်ကြံသူများအတွက်မူ တချို့က မြေပြင်ပေါ်ထိုင်လျက်သား၊ တချို့က ကြောက်လန့်မှုကြောင့် ဖြူဖျော့ပြီး သတိလစ်သွားကြကာ တချို့ကမူ တုန်ယင်နေသော ခြေထောက်များဖြင့် ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။

လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။ "သူတို့ကို ထွက်သွားခွင့်မပေးနဲ့”

...

အခန်း (၁၃၂၈) မဟာချင်ဧကရာဇ်၏ လျှို့ဝှက်ချက်

လုကျိုးက အမိန့်ပေးပြီးသည့်နောက်တွင် ချုံးချီက ဝှီးခနဲရှေ့တိုးကာ လူအုပ်ကြား ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ထိုအရာက အစွယ်ဖြဲကာ သူတို့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်၏။

မင်ရှစ်ရင်က ချုံးချီ၏ ကျောပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး လူအုပ်ကြီးကို အပြုံးဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အထဲတွင်ရှိနေသည့် ခွဲခွာချိတ်ကောက်က အေးစက်စက် တောက်ပနေလေ၏။

ကျစ်ဝမ်ကျီနှင့် ကျစ်ဝူကျီတို့၏ ကျင့်ကြံဆင့်တို့က မင်ရှစ်ရင်ထက် ပိုမိုမြင့်မားသောကြောင့် သူတို့က သူ့ဆီမှ သေချာပေါက် လွတ်မြောက်နိုင်လိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သူတို့က နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်စဉ်အချိန်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှအရာများကို မမေ့ကြသေးပေ။

သူတို့က ထပ်မံထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားသည့် တန်ကြေးကို မခံယူနိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း စောစောလေးကအထိ သူတို့က မဟာချင်ဧကရာဇ်၏ ထောက်ခံမှုကို ရရှိဆဲသာ ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း ယခု သူတို့ကို ထောက်ပံ့ပေးမည့်သူဟူ၍ မရှိတော့ပေ။ အားလုံးက ဧကရာဇ် ထွက်ပြေးသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

ခဏအကြာတွင် ကျစ်ဝမ်ကျီနှင့် ကျစ်ဝူကျီတို့က ဒူးထောက်ကာ နာနာခံခံ အညံ့ခံလိုက်ကြသည်။

“ဒီလိုမှပေါ့” မင်ရှစ်ရင်က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။

“သူတို့ကို ချည်နှောင်ထားလိုက်။ တခြားသူတွေအားလုံး ထွက်သွားကြ”

ကျင့်ကြံသူများက ထိုစကားများကို ကြားသည့်အခါ ဆွံ့အနေကြ၏။ သူတို့က ထွက်သွားသင့်လား၊ ထွက်မသွားသင့်လား မသိကြပေ။ ကြီးကျယ်မြင့်မြတ်သည့် သူများက ထူးဆန်းသည့် သဘောထားမျိုး ရှိကြလေသည်။ သူတို့က ထွက်သွားဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ပြီး အသတ်ခံရလျှင် မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။

“ငါ့ရှစ်စွင်းက သက်ညှာမှုကို ပြပြီးသွားပြီ။ ဘာလို့ ဒီမှာရှိနေသေးတာလဲ။ မြန်မြန်ထွက်သွားကြ” ရှောင်ယွမ်အာက ခက်ထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ကျစ်ဝမ်ကျီနှင့် ကျစ်ဝူကျီတို့ကလွဲ၍ တခြားသူများက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထွက်ခွာသွားကြ၏။

အားနည်းသူများက ဓားစာခံအနေဖြင့် အသုံးမချနိုင်ပေ။ တကယ်တော့ ကျစ်ဝမ်ကျီနှင့် ကျစ်ဝူကျီတို့ကို ဓားစာခံအနေဖြင့် ဖမ်းဆီးထားသည်ကပင် အသုံးဝင်မှုမရှိပေ။

လုကျိုးက ဆင်းသက်လာပြီး ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ဧကရာဇ်ရဲ့ မွေးဖွားဇယားချပ် ၂၂ခုက မင်းတို့ရဲ့ ယုံကြည်ချက်ကို တိုးမြှင့်ပေးလိုက်တာလား”

ကျစ်ဝမ်ကျီနှင့် ကျစ်ဝူကျီတို့က လက်ယမ်းကာ ပြောလိုက်ကြသည်။

“မဟုတ်ပါဘူး။ သူက ဧကရာဇ်ဆိုတော့ ကျုပ်တို့က သူ့အမိန့်ကို နာခံရုံပါပဲ။ သူက ကျုပ်တို့ကို သေစေချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ကျုပ်တို့က နာခံရုံပဲ တတ်နိုင်တာပါ”

“မင်းတို့က မဟာကျင်းတိုင်းပြည်ရဲ့ ပညာရှင်တွေလေ။ မဟာချင်ဧကရာဇ်က မဟာကျင်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့တုန်းက မင်းတို့တွေက သူ့အပေါ်မှာ ရန်ငြိုးထားသင့်တာပေါ့” လုကျိုးက ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် ဘက်ပြောင်းသွားသည့်အကြောင်းအရင်းကို နားမလည်ပေ။

“ဉာဏ်ကောင်းသူတွေက ဘယ်သူ့နောက်ကိုလိုက်ဖို့ ရွေးချယ်ရမယ်ဆိုတာ သိကြတယ်လေ။ တကယ်လို့ ကျုပ်တို့ကို လက်ခံပေးမယ်ဆိုရင် ကျုပ်တို့က တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သေသည်အထိ နောက်ကနေ လိုက်ပါ့မယ်” ကျစ်ဝမ်ကျီက ပြောလိုက်သည်။

“မင်း အထင်လွဲနေပြီ။ မင်းတို့က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို ဝင်ရောက်ဖို့ အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူး” လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။

“…”

အကယ်၍ ဖြစ်နိုင်ပါက ကျစ်ဝမ်ကျီနှင့် ကျစ်ဝူကျီတို့က ယခင်ကပင် ပိုမိုခံစားချက် ဆိုးသွားကြသည်။ သူတို့က စဉ့်နီတုံးပေါ်၌ အသတ်ခံရမည့် ငါးများသဖွယ် ဖြစ်နေလေ၏။

လုကျိုးက အမူအရာ မသက်မသာဖြစ်နေသည့် ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“အမှန်အတိုင်းပြော။ ဧကရာဇ်က ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးဆီ သွားတာလား”

ကျစ်ဝမ်ကျီက ထိုအခိုက်အတန့်၌ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ အသေးစိတ်အဖြေရှာလိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်။ သူက ပုရှစ်မှာရှိတဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးဆီကို သွားပြီးတော့ အဲ့ကနေ မဟာလေဟာနယ် မြေကြီးကို ရလာတာပါ”

“တခြားရော” လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။

“လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် အသက်ဓာတ်မြက်အများကြီးနဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ကျောက်တုံးငယ်တွေရယ် ပြီးတော့ မီးတောက်ကြာပွင့်၊ နှင်းတောင်ကြာပွင့်၊ သွေးဂျင်စင်း၊ ကောင်းကင်ဝိညာဉ်များ ပုံရိပ်ယောင်ကျောက်တုံးနဲ့ မဟာလေဟာနယ်မြေကြီးပါ” ကျစ်ဝမ်ကျီက ဆက်တိုက်ပြောလိုက်သည်။ သူက အရေးမပါသည့် အသေးစိတ် အချက်အလက်ကိုပင် လစ်ဟာခြင်း မရှိပေ။

ထိုစကားများကို ကြားကာ ကျောင်းယွီက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“သူ့ဆီမှာ မီးတောက်ကြာပွင့်၊ နှင်းကြာပွင့်နဲ့ သွေးဂျင်စင်းတွေ အများကြီးရှိတယ်လို့ ပြောလိုက်တာလား”

ကျစ်ဝမ်ကျီက ကျောင်းယွီ ဒေါသထွက်နေရသည့် အကြောင်းအရင်းကို နားလည်လေသည်။ သူက ကျောင်းယွီကို ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီးက ကျုပ်တို့ကို ဒီအကြောင်းမပြောဖို့ တားထားလို့ပါ။ သခင်လေးကျောင်း စိတ်ငြိမ်ငြိမ်ထားပါ”

ကျားတစ်ကောင်က သူ့ကလေးကို ပြန်မစားကြောင်း ပြောကြသော်လည်း မဟာချင်၏ ဧကရာဇ်ကမူ သူ့သားကို သတ်သည်ထက်ပင် ပိုမိုဆိုးရွားသည့်ကိစ္စကို ပြုလုပ်ခဲ့လေသည်။

ကျစ်ဝမ်ကျီက ဘာမှမပြောတော့ပေ။ တကယ်တော့ သူက ဧကရာဇ်အပြုအမူ၏ နောက်ကွယ်မှ အကြောင်းအရင်းကိုပင် မသိရပေ။ သူက ကျောင်းယွီ၏ ဒေါသကိုသာ ခံယူလိုက်ရ၏။

မင်ရှစ်ရင်က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“မင်းက ဘာလို့ အဲ့လောက် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ။ မင်းရဲ့ ယုံကြည်ချက်၊ မောက်မာမှုတွေက ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ”

လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။

“ဧကရာဇ်က ဆရာသခင်ဆိုတော့ တခြားဆရာသခင်လေးယောက်ကို ဖယ်ရှားပြီးတော့ မဟာချင်ရဲ့ တိုင်းပြည်အောက်မှာ စုစည်းဖို့ ဘာလို့ မကြိုးစားတာလဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အတော်လေး ရည်မှန်းချက်ကြီးတဲ့သူဆိုတာ သိသာတယ်”

“မဟာလေဟာနယ်ရဲ့ မျှခြေထိန်းညှိသူတွေက အဟန့်အတားအနေနဲ့ ဖြစ်နေလို့ပါ။ အရင်တုန်းက သူက ရှေးဟောင်းနည်းစနစ်တချို့ကို လေ့လာပြီးတော့ သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်ကို မွေးဖွားဇယားချပ် ၁၇ ခုအထိ ဖိနှိပ်ထားခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ မျှခြေမညီမျှမှု ပြီးတဲ့နောက်မှာ သူက ဆက်ပြီးတော့ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက ဆရာသခင်ထုံပါနဲ့ ဆရာသခင်ယဲ့တို့က သေဆုံးသွားမယ်လို့တော့ ထင်မထားခဲ့မိဘူး” ကျစ်ဝမ်ကျီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“သူ့လက်ထဲက အဖြူရောင်ကျောက်စိမ်းပြားက ဘာလဲ” လုကျိုးက‌ မေးလိုက်သည်။

“အဲဒါက နဂါးဖြူကျောက်စိမ်းလို့ ခေါ်ပါတယ်။ အဲဒါက ပေါင်းစည်းရေးအဆင့် အထွတ်အမြတ် အသုံးအဆောင်ပစ္စည်းတစ်ခုပါ” ကျစ်ဝမ်ကျီက ပြောလိုက်သည်။ ထို့နောက်သူက လုကျိုးကို ခိုးကြည့်ကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

အဲဒါကလွဲပြီး ကျန်တာကိုတော့ မသိပါဘူး”

“တခြားဘာရှိသေးလဲ” လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။

ကျစ်ဝမ်ကျီက ပြန်ဖြေလိုက်၏။

“နန်းဆောင်ထဲမှာ ရှေးဟောင်းအစီအရင်တစ်ခု ရှိတယ်။ တကယ်လို့ မလိုအပ်ဘူးဆိုရင်တော့ ကျုပ်…”

“ဘာအကြံပြုချင်တာလဲ။ ဘယ်သူက အဲဒီအစီအရင်ကို ဂရုစိုက်နေလို့လဲ။ အဲဒါက ငါ့ရှစ်စွင်းရဲ့ အမြင်မှာ စာရွက်တစ်ရွက်လိုပဲ။ ဘယ်သူက ကြောက်နေရမှာလဲ။ မင်းတို့က အကြံဉာဏ်ပေးဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ရေတွင်းထဲက ဖားသူငယ်လိုပဲ”

မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းမှ လူများက ဆွံ့အကာ ခေါင်းယမ်းလိုက်ကြသည်။ သူတို့က မင်ရှစ်ရင်သည် အစိမ်းရောင်ကြာနယ်မြေသို့ ရောက်လာပြီးသည့်နောက်တွင် မည်မျှပင် ဒေါသထွက်လွယ်ကြောင်း မြင်တွေ့နိုင်လေ၏။ အားလုံးက သူ့ကို ဒေါသထွက်စေပြီး သူက အမြဲလိုလို ဒေါသထွက်နေလေ့ရှိသည်။ သို့သော်လည်း သူ့ဇစ်မြစ်၊ မုန့်မျိုးနွယ်နှင့် ဆက်ဆံရေးနှင့် တခြားသူများက သူ့ကို လုပ်ခဲ့သည့်ကိစ္စများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလိုက်ပါက သူတို့က သူ့အား နားလည်နိုင်သည်။

“ဟုတ်တယ် ဟုတ်တယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး လောင်ချန်းပေ့ ကျုပ်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”

လုကျိုးက ဆက်မေးလိုက်သည်။

“နန်းဆောင်မှ တခြားပညာရှင်တွေ ရှိသေးလား”

“ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်ကလွဲရင် အစောင့်အရှောက်လေးယောက်နဲ့ မိန်းမစိုးခေါင်းဆောင် ကောင်းချန်တို့တော့ ရှိပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ စွမ်းအားက အဲဒီလွတ်လပ်သူတို့ထက် နိမ့်ကျမှာတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ လောင်ချန်းပေ့ရဲ့ ရှေ့မှာတော့ သူတို့က ညွှန်းဆိုဖို့ မထိုက်တန်ပါဘူး” ကျစ်ဝမ်ကျီက ပြောလိုက်သည်။

လုကျိုး၏ အမူအရာထဲ အပြောင်းအလဲဟူ၍ မရှိပေ။ သို့သော် စိတ်ထဲ၌မူ သူက ထိုပညာရှင်များစွာကို မည်သို့ဖြေရှင်းရမလဲ တွေးနေလေ၏။ ဤကိစ္စကို အလျင်လို၍ မရကြောင်း သိထားလေသည်။ သူက အရာအားလုံးကို သေသေချာချာ စဉ်းစားဖို့ လိုအပ်နေ၏။ ယခု သူက ပျားအုံကို တုတ်နှင့် ထိုးဆွပြီးပြီဖြစ်သည့်အတွက် ဤကိစ္စကို သေသေချာချာဖြေရှင်းရမည်။ မဟုတ်ပါက ရွှေကြာနယ်မြေသည် အန္တရာယ်ကြား ကျရောက်သွားနိုင်၏။

နောက်ဆုံးတွင် လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့ရဲ့ အပြုအမူကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီးတော့ အခုတော့ မင်းတို့ရဲ့ အသက်ကိုချမ်းသာပေးမယ်”

ကျစ်ဝမ်ကျီက ပျော်ရွှင်သွားလေ၏။

“လောင်ချန်းပေ့ ကျုပ်တို့ကို ဘာလို့လက်မခံတာလဲ။ ကျုပ်တို့က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို အကောင်းဆုံး ကြိုးစားပြီးတော့ သစ္စာရှိဖို့ ကတိပေးပါတယ်”

လုကျိုးက လေသံ အတက်အကျမရှိ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံးကို အသာထား။ မဟာချင်ရဲ့ ဧကရာဇ်က ဒူးထောက်ပြီး ငါ့ဆီမှာ တောင်းဆိုရင်တောင် သူ့ကို လက်ခံမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ မင်းတို့က မဟာကျင်းနဲ့ မဟာဧကရာဇ်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာလေ။ မင်းတို့က သစ္စာရှိမှုဆိုတာကိုရော သိလို့လား”

“…”

ကျစ်ဝမ်ကျီက ဆွံ့အသွားလေ၏။ ယခု သူ့စရိုက်နှင့် သစ္စာရှိမှုတို့ကို သက်သေပြဖို့က ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်လာလေရာ မည်သူကများ သူ့ကို ဘေးတွင် ထားရဲမည်နည်း။

လုကျိုးက ဧကရာဇ်သည် ထိုသူနှစ်ယောက်ကို သူ့ဘေးတွင်ထားသည့် အချက်ကိုပင် နားမလည်သေးပေ။

“သူတို့ကို ခေါ်သွားလိုက်” လုကျိုးက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

“ခဏနေပါဦး” ကျစ်ဝမ်ကျီက လက်မြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

လုကျိုးက ကျစ်ဝမ်ကျီသည် လျှို့ဝှက်ချက်တချို့ကို ထိန်းသိမ်းထားကြောင်း ခံစားမိကာ မေးလိုက်သည်။

“ပြော”

ကျစ်ဝမ်ကျီက တံတွေးမျိုချကာ ပြောလိုက်သည်။

“လောင်ချန်းပေ့နဲ့ ညှိနှိုင်းချင်လို့ပါ။ ညှိနှိုင်းဖို့ အရည်အချင်း မပြည့်မီဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့ ကျုပ်အသက်ရှင်ချင်တယ်။ တကယ်လို့ ကျုပ်ကို သတ်လိုက်တယ်ဆိုရင် ဘာမှရမှာ မဟုတ်ဘူးမလား”

မင်ရှစ်ရင်က ကျိန်ဆဲတော့မည် ဖြစ်၏။ သူက ထိုအရှက်မဲ့သည့်သူဆီမှ စကားများကို မယုံပေ။

လုကျိုးက လက်ကိုမြှောက်ကာ မင်ရှစ်ရင်အား တားလိုက်၏။

“မင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးမယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းပေးတဲ့ သတင်းအချက်အလက်က အဖိုးမတန်ဘူးဆိုရင် သေရမယ်”

ကျစ်ဝမ်ကျီက ဘယ်နှင့်ညာကို ကြည့်ပြီး မင်ရှစ်ရင်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ ပြောလိုက်သည်။

“သူ့ကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်ပါ”

“…”

မင်ရှစ်ရင်က ဒေါသတကြီး ပြုမူတော့မည့်ဆဲဆဲတွင် လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။

“ထွက်သွားလိုက်”

“ဟုတ်ကဲ့ပါ။ ရှစ်စွင်းစကားကို နားထောင်ပါမယ်။ တကယ်လို့ လိုအပ်တယ်ဆိုရင် ခေါ်လိုက်ပါ။ ချက်ချင်းလာခဲ့ပါမယ်”

မင်ရှစ်ရင်က အဝေးတစ်နေရာဆီ ထွက်ခွာသွားလေ၏။

ကျစ်ဝမ်ကျီက သူ့အရှိန်အဝါကို ဖိနှိပ်ပြီး အသံကို ပို့ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“တစ်ခါတုန်းက ဧကရာဇ်ကို တွေ့ဖို့ နန်းဆောင်ဆီ သွားဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူက ရေချိုးပြီးကာစ အဝတ်လဲမလို့ပဲ ရှိသေးတယ်။ အဲဒီအနံ့က မုန့်စံအိမ်က အနံ့နဲ့ တော်တော်လေးတူတယ်”

“မုန့်စံအိမ်က ရနံ့လား” လုကျိုးက ကျစ်ဝမ်ကျီကို ဆက်ပြောဖို့ လက်ဟန်ပြလိုက်သည်။

“ကျုပ်ဘဝမှာ ဘယ်တော့မှ အဲဒီအနံ့ကို မမေ့နိုင်ခဲ့ဘူး။ အဲဒါက မရဏနဲ့ သေခြင်းတရားအနံ့ပဲ။ ကံဆိုးတာက ကျုပ်ထပ်ပြီး အနံ့မခံနိုင်ခင် အပြီးတိုင် ပျောက်ကွယ်သွားတာ” ကျစ်ဝမ်ကျီက ပြောလိုက်သည်။

“ဧကရာဇ်က မုန့်စံအိမ်ထဲက လူအားလုံးကို သတ်ခဲ့တယ်လို့ ပြောတာလား”

ရနံ့အပြင် ဧကရာဇ်က ရေချိုးပြီး အဝတ်လဲတော့မည့်ကိစ္စ ပြသနေခြင်းက သူသည် သွေးများဖြင့် စွန်းထင်းနှင့်ကြောင်း ပြသနေသည်။

ကျစ်ဝမ်ကျီက ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်၏။

“ကျုပ်လည်း အဲ့လိုပဲ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးက ကျုပ်ကို အခန်းထဲ ဆင့်ခေါ်လိုက်တယ်။ ဘာမှ မူမမှန်တာတော့ မတွေ့ရဘူး”

လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ရနံ့ခံနှုန်းက အတော်လေး ကောင်းတယ်လား”

ထိုကျမှ ကျစ်ဝမ်ကျီက ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။

“ကျုပ်က မွေးဖွားဇယားချပ် ၁၄ ခုရှိတယ်။ ၇ခုက ရနံ့ခံနှုန်းနဲ့ ပတ်သက်နေတာ”

“အဲဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ မွေးဖွားနန်းဆောင်ထဲက နေရာတွေကို ဖြုန်းတီးသလို ဖြစ်နေတာ”

“ဒါက စွမ်းရည်တစ်ခုပဲဆိုပေမဲ့ အများကြီး အသုံးချလို့ ရတယ်” ကျစ်ဝမ်ကျီက ပြောလိုက်သည်။

အကယ်၍ ထိုအရာများသည် ထူးကဲသည့် စွမ်းရည်တစ်ခုဖြစ်နေပါက လုကျိုးသည် သူကိုယ်တိုင် ယူဆောင်မိလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သူ့တွင် ကောင်းကင်ကျမ်းဆီမှ ရနံ့စွမ်းအား ရှိထားရုံသာမကပေ။ အကယ်၍ သူက မရှိလျှင်ပင် မွေးဖွားနန်းဆောင်မှ နေရာအများစုကို စွမ်းရည်တစ်ခုကို အားဖြည့်ပေးဖို့ စတေးဖို့ ထိုက်တန်သည်ဟု မထင်ပေ။

ကျစ်ဝူကျီက ဝင်ပြောလိုက်၏။

“ကျုပ်အစ်ကိုကြီးက တစ်ခါတုန်းက တောင်ပိုင်းတောင်ပေါ်က ကြာကန်အနီးမှာ ပိအန်းကို မြင်ခဲ့တယ်။ ပိအန်းက အနံ့ကောင်းပြီးတော့ ပြိုင်ဖက်ကင်းတယ်လို့ မှတ်ယူလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်အစ်ကိုကြီးအတွက် ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ဘူး”

သူတို့က ပိအန်း၏ စွမ်းရည်များကို ကောင်းကောင်းသိထားလေ၏။ ထိုအရာ၏ ရနံ့ခံနှုန်းက အတော်လေး ထူးကဲလှသော်လည်း ရနံ့ခံနှုန်းက ခုခံကာကွယ်မှုနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ဒုတိယသာ ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်၏။ ထိုအရာသည် များစွာဖြစ်သည်ဟု မထင်သည့်အတွက် ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်၌သာ ချန်ထားခဲ့သည်။

လုကျိုးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

“ဧကရာဇ်က မတုံးအဘူး။ တကယ်လို့ မုန့်စံအိမ်ကသူတွေကို သတ်ခဲ့တယ်ဆိုရင် သူက မင်းရှေ့မှာ ဘာလို့ သဲလွန်စတွေကို ထုတ်ပြနေမှာလဲ။ တကယ်လို့ မင်းပြောတာအမှန်ဆိုရင်လည်း သူက မုန့်စံအိမ်ထဲမှာ ရှိတဲ့သူအားလုံးကို သတ်ပစ်လိုက်နိုင်ခြေရှိတယ်”

ကျစ်ဝမ်ကျီက ကြောင်အမ်းသွားလေ၏။ သူက လုကျိုး၏ စကားများကို ပြန်လည်မတုံ့ပြန်နိုင်တော့ပေ။ သို့သော်လည်း ဧကရာဇ်၏ အတွေးကို နားမလည်ပေ။

ဧကရာဇ်က ရံဖန်ရံခါတွင် ရူးသွပ်ပြီး ပုံမှန်နှင့် ကွဲထွက်နေလေ့ ရှိသည်။ နမူနာအနေဖြင့် သူက သူနှင့် သူ့ညီအစ်ကို၏ လက်မောင်းများကို ဖြတ်တောက်ခဲ့စဉ်အခါကကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဧကရာဇ်က သူ့လက်နက်ဟု ယုံယုံကြည်ကြည် အသိအမှတ်ပြုထားသည့် ကျိုးဖျင့်လည်း ရှိသည်။ သို့သော်လည်း ဧကရာဇ်ကဲ့သို့သူမျိုးက ကျိုးဖျင့်သည် အားကောင်းနေလျှင်ပင် သူတစ်ယောက်တည်းနှင့် မလုံလောက်ကြောင်း သိထားရလေသည်။

အဆုံးသတ်၌ ကျစ်ဝမ်ကျီက ပြောလိုက်၏။

“ထပ်ပြီးတော့ မခန့်မှန်းရဲပါဘူး။ ကျုပ်ကို ပြောပြရုံပါ”

ကျစ်ဝမ်ကျီနှင့် ကျစ်ဝူကျီတို့က ဆက်လက်ဒူးထောက်နေကြသည်။

လုကျိုးက လက်ဝှေ့ကာ ပြောလိုက်၏။

“ထွက်သွားကြ”

ကျစ်ဝမ်ကျီက ပျော်ရွှင်နေမိ၏။ သူက ကျစ်ဝူကျီကို ဆွဲကာ အလျင်အမြန် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားသည်။

လုကျိုးက မင်ရှစ်ရင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။ သူက ဘာမှမပြောဘဲ အခန်းဆီ ပျံသန်းသွားလိုက်သည်။

ညနေဖက်၌

လုကျိုးက မဟာချင်၏ ဧကရာဇ်ဆီမှ ရရှိထားသော အသက်ဓာတ်နှလုံးသားနှစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်၏။ သူက ခုံဝမ်သည် သူတို့ကို မကြည့်ခင်အချိန်အထိ မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ပေ။

သိပ်သည်းသည့် စွမ်းအားနှင့် အားကောင်းသည့် အရှိန်အဝါတို့ ရှိနေသည့်အရာက ဟယ်လော့ယွီဖြစ်သည့် သားရဲဧကရာဇ်ဆီမှ ဖြစ်ပေသည်။ တစ်ယောက်ကမူ သားရဲဘုရင်ဖြစ်သည့် ကျူးဟွိုက်ဆီမှ ဖြစ်၏။

မဟာချင်၏ ဧကရာဇ်တွင် မွေးဖွားဇယားချပ် ၂၂ ခုရှိပြီး လျှော့ချရေးကဒ်က သူ့အား ဧကရာဇ်၏ ၂၁ ခုမြောက်နှင့် ၂၂ ခုမြောက် အသက်ဓာတ်နှလုံးသားများကို ရယူစေခဲ့သည်။

လုကျိုးက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။ သူက အတော်လေး ကံကောင်းနေပုံရသည်။ ၂၂ခုမြောက် အသက်ဓာတ်နှလုံးသားက သားရဲဧကရာဇ်၏ အသက်ဓာတ်နှလုံးသား ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ပြောရမည်ဆိုလျှင် မွေးဖွားဇယားချပ်က မွေးဖွားစမ်းသပ်ချက်နှင့် နီးကပ်လာလေလေ သူတို့ကို အသက်သွင်းနိုင်မည့် နှလုံးသားက ပိုမိုအားကောင်းလာလေလေဖြစ်၏။ တခြားတစ်ဖက်တွင်မူ မွေးဖွားဇယားချပ်ကို အသက်သွင်းပေးနိုင်သည့် အသက်ဓာတ်နှလုံးသားများက မွေးဖွားစမ်းသပ်ချက်ပြီးသည့်နောက်တွင် သိသိသာသာ အားလျော့သွားကြသည်။ နမူနာအနေဖြင့် ၆ခုမြောက် မွေးဖွားဇယားချပ်၏ အသက်ဓာတ်နှလုံးသားသည် ၇ခုမြောက်မွေးဖွားဇယားချပ်၏ အသက်ဓာတ်နှလုံးသားထက် အနည်းငယ်ပိုကောင်း၏။

မဟာချင်၏ ဧကရာဇ်က မွေးဖွားစမ်းသပ်ချက် ၃ခုကို ဖြတ်ကျော်ထားသည့်အတွက် သူ့အားအကောင်းဆုံး အသက်ဓာတ်နှလုံးသားက သူ့ ၁၈ခုမြောက် မွေးဖွားဇယားချပ်ကို အသက်သွင်းဖို့ အသုံးပြုထားသည့် အသက်ဓာတ်နှလုံးသား ဖြစ်လိမ့်မည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ လုကျိုးက သားရဲဘုရင်နှင့် သားရဲဧကရာဇ်တို့၏ အသက်ဓာတ်နှလုံးသားနှင့် ပတ်သက်ပြီး ကျေနပ်နေမိ၏။

ဆက်တိုက်ဆိုသလို လုကျိုးက ကျန်ရှိနေသည့် အံ့ဖွယ်စွမ်းအားကို အသုံးပြုပြီး မတည်မြဲခြင်းတိုင်လုံးကို အသက်သွင်းကာ အရှိန်အား မြန်ဆန်စေလိုက်သည်။ ပိုမိုမြန်ဆန်လျှင်ပင် သူ့ကျင့်ကြံရေးအတွက် များစွာ အကျိုးကျေးဇူးရှိမည်မဟုတ်ပေ။ သူက အချိန်ကို ထိန်းချုပ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ လည်ပတ်နှုန်းကိုသာ ထိန်းချုပ်နေလေ၏။

ထို့နောက် မွေးဖွားနန်းဆောင်ကို ထုတ်ကာ ကျူးဟွိုက်၏ အသက်ဓာတ်နှလုံးသားကို ထားရှိလိုက်သည်။

ကျူးဟွိုက်၏ အသက်ဓာတ်နှလုံးသားက မွေးဖွားနန်းဆောင်အထက် မြောလွင့်လာပြီးသည့်နောက်တွင် ဖြည်းဖြည်းချင်း နစ်မြုပ်သွားပြီး သူ့ ၁၄ခုမြောက် မွေးဖွားဇယားချပ် အသက်သွင်းမှု စတင်လာခဲ့သည်။

သူက မွေးဖွားစမ်းသပ်ချက်ကို ဖြတ်ကျော်ထားသည်မှာ မကြာမြင့်သေးသည့်အတွက် မွေးဖွားဇယားချပ် အသက်သွင်းသည့် နာကျင်မှုက သိပ်မများပြားပေ။ သူ လုပ်ဖို့ လိုအပ်သည့်အရာက စောင့်ဆိုင်းဖို့ရာသာ ဖြစ်၏။ မတည်မြဲခြင်းတိုင်လုံး၏ သက်ရောက်မှုဖြင့် သူက နှစ်ရက်တွင်း ပြီးမြောက်လိမ့်မည်။

ထို့နောက် သူက မွေးဖွားဇယားချပ်ကို အသက်သွင်းဖို့ အာရုံစိုက်ဖို့ မလိုတော့ပေ။ ထိုအစား သူက အပြာရောင်ပွင့်ချပ်၅လွှာ ဒုက္ခမိုင်တစ်ရာရှုခင်းသဏ္ဌာန်ကိုသာ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

၁၄ခုမြောက် မွေးဖွားဇယားချပ်ကို အသက်သွင်းပြီးသည့်နောက် သူက နောက်ထပ် နှစ်သုံးထောင် သက်တမ်း ရရှိလိုက်သည်။ စုစုပေါင်းအနေဖြင့် သူ့တွင် နှစ် ၁၆၀၀၀ ရရှိထားလေပြီ။

“ငါ့ရဲ့ အသက်တွေကို စတေးပြီးတော့ အပြာရောင်စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ဖို့က မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မတည်မြဲခြင်းတိုင်လုံးကိုတော့ ပေးလို့ ရလောက်တယ်”

“မိုးကြိုးစမ်းသပ်ချက်လား”

လန်ရှီဟယ်က အဖြူရောင်မျှော်စင်ပေါ်တွင် ရေးထွင်းထားသည့် တာအိုသင်္ကေတ သုံးသောင်းကို အသုံးပြုပြီး မိုးကြိုးစမ်းသပ်ချက်ကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ထိုအရာက နေမင်း၊ လမင်းနှင့် ကြယ်စင်စက်ဝန်းတို့ကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် လှုံ့ဆော်နိုင်လေသည်။

“အခု ငါ့ရဲ့ အပြာရောင်စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကို လှုံ့ဆော်ဖို့ နည်းလမ်းကောင်းပဲ” လုကျိုးက သူ့ဘာသာသူ ရေရွတ်လိုက်သည်။ မိုးကြိုးစမ်းသပ်ချက်က သူ့အပြာရောင်စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်ကို အဆင့်မြှင့်တင်ရုံသာမကဘဲ သူ့ကိုပင် တိုးမြှင့်နိုင်လိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း သူ့နောက်ထပ် မွေးဖွားစမ်းသပ်ချက်ကို အောင်မြင်ပြီးသည့်နောက်မှသာ ကြိုးစားရ၏။ ထိုအခိုက်အတန့်၌ မွေးဖွားဇယားချပ် ၄ ခုကို အသက်သွင်းဖို့ လိုအပ်သေးသည်။ သူက အလျင်လိုနေခြင်း မရှိပေ။

………………………………..

နောက်တစ်ရက် နေ့ခင်းဖက်၌

လုကျိုးက ကျွတ်ဆတ်ဆတ် အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။

ကျူးဟွိုက်၏ အသက်ဓာတ်နှလုံးသားက မွေးဖွားနန်းဆောင်အတွင်း အပြီးတိုင်နစ်မြုပ်သွားကာ ယခုအခါ သိသာထင်ရှားသည့် ပုံစံတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။

သူက လုကျိုးထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုကြာမြင့်နေလေ၏။ မတည်မြဲခြင်းတိုင်လုံးဆီမှ အဆတစ်ရာ အရှိန်မြှင့်တင်ထားမှုအပေါ်မူတည်ပြီး သူ့အနေဖြင့် မနက်နှင့် ညတစ်ရာ အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ရသည်။

မွေးဖွားဇယားချပ်ကို အသက်သွင်းသည့်အခါ အဆင့်သုံးဆင့် ရှိ၏။ ကနဦး၊ အလယ်အလတ်နှင့် နှောင်းပိုင်းအဆင့်တို့ ဖြစ်လေသည်။ ကနဦးအဆင့်၌ မွေးဖွားဇယားချပ်များကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ အနားမယူဘဲ အသက်သွင်းဖို့က မသင့်တော်ပေ။ မွေးဖွားဇယားချပ်ကို အသက်သွင်းဖို့ အကောင်းဆုံးအချိန်က နှောင်းပိုင်းအဆင့်တွင် ဖြစ်၏။

သူက မွေးဖွားဇယားချပ် ၁၃ခုကို အသက်သွင်းပြီးသည့်နောက်တွင် လုကျိုးက အလယ်အလတ်အဆင့်တွင် ရှိနေဆဲသာ ဖြစ်၏။ သို့သော်လည်း မတည်မြဲခြင်းတိုင်လုံးနှင့် အံ့ဖွယ်ပုလဲတို့ကြောင့် သူက မွေးဖွားဇယားချပ်များကို ချောချောမွေ့မွေ့ အသက်သွင်းပြီး ဒုတိယမြောက် စမ်းသပ်ချက်ကို အောင်မြင်သွားခဲ့သည်။ ထိုအရာအပြင် သူက မွေးဖွားနန်းဆောင်ကိုပင် အားဖြည့်နိုင်ခဲ့၏။

ယခု မွေးဖွားဇယားချပ် အသက်သွင်းမှုက နောက်အဆင့်သို့ တိုးမြှင့်သွားသည့်အခါ မွေးဖွားနန်းဆောင်အထက် ဝဲကတော့တစ်ခု ဖြစ်တည်လာသည်။

လုကျိုးက မျက်လုံးကို မှိတ်ထားပြီး ဆက်လက် ကျင့်ကြံလိုက်၏။

……………………………………….

တစ်ချိန်တည်းဆိုသလို

နန်းဆောင်အတွင်း

ဖူး

မဟာချင်၏ ဧကရာဇ်က ဆေးရည်ထဲတွင် ထိုင်နေရင်း ရေပူပူတို့ကို ပုတ်ထုတ်ကာ ဒေါသတကြီးပြောလိုက်သည်။

“လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် အသက်ဓာတ်မြက်တွေကို ယူခဲ့”

“အရှင်မင်းကြီး။ အသက်ဓာတ်မြက်တွေ အကုန်လုံးကို ဒီကန်ထဲ ထည့်လိုက်ပါပြီ” ကောင်းချန်က ကြောက်ကြောက်ရွံ့ရွံ့ ပြောလိုက်သည်။

ဧကရာဇ်က ဆေးရည်ထဲ နှစ်ရက်တာ စိမ်နေသော်လည်း သူ့အနေဖြင့် မွေးဖွားဇယားချပ်ကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်မည့် အရိပ်အယောင် မရှိသေးပေ။

ခဏအကြာတွင် ဧကရာဇ်က အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“အဲ့လိုဆိုရင် ဘာလို့သက်ရောက်မှု မရှိရတာလဲ။ အဲဒီလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် အသက်ဓာတ်မြက်က အတုတွေလား”

“သူတို့က အစစ်အမှန်ပါ အရှင်မင်းကြီး။ စိတ်အေးအေးထားပါ” ကောင်းချန်က ပြောလိုက်သည်။

“မွေးဖွားဇယားချပ်ကို ပြန်လည်ပြုပြင်တဲ့ ဖြစ်စဉ်ကို အလျင်လိုလို့ မရပါဘူး”

ဧကရာဇ်က အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အစတုန်းက ငါ သူ့အင်အားကိုပဲ စမ်းသပ်ချင်ခဲ့တာ။ မထင်ထားတာက…”

“ရွှေကြာနယ်မြေက လူရဲ့ ကျင့်ကြံဆင့်က အတော်လေးကို နက်နဲတယ်။ သူ့ကို ရှောင်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ တကယ်လို့ အရှင်မင်းကြီးက ဒေါသကို ဖြေဖျောက်ချင်တယ်ဆိုရင် ကျုပ်တို့တွေ လူတချို့ကို လွှတ်ပြီး သူ့တပည့်တွေကို သတ်ခိုင်းလို့ရပါတယ်” ကောင်းချန်က ပြောလိုက်သည်။

ဧကရာဇ်က သူ့စကားများကို မတုံ့ပြန်ပေ။ ထိုအစား သူက မျက်လုံးထောင့်မှ ကောင်းချန်ကိုကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

“ကျစ်ဝမ်ကျီနဲ့ ကျစ်ဝူကျီတို့ ပြန်မလာသေးဘူးလား”

“အရှင်မင်းကြီး သူတို့တွေ ပြန်မလာနိုင်လောက်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်” ကောင်းချန်က ပြောလိုက်သည်။

“ပိုင်ယီကို ကျောင်းစံအိမ်ဆီ လွှတ်လိုက်။ ဘယ်လိုနည်းလမ်းသုံးသုံး ကိစ္စမရှိဘူး။ သူတို့ရဲ့ ခေါင်းတချို့ကို ယူခဲ့ရမယ်” ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ အရှင်မင်းကြီး”

နောက်တစ်ရက်ည

ရှန်းရန်မြို့နှင့် အလှမ်းဝေးနေသည့် ပိုင်ယီက ရုတ်ခြည်းဆိုသလို အမိန့်ကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်။ သူက ဓားပျံကို စီးနင်းရင်းဖြင့် ကျောင်းစံအိမ်ဆီ အလင်းတန်းသဖွယ် ချဉ်းကပ်လာလေသည်။

...

အခန်း (၁၃၂၉) ပညာရှင်က နံရံနှင့်တိုက်မိခြင်း

ပိုင်ယီနှင့် ရှီချီရှုတို့သည် စစ်သူကြီးများဖြစ်ပြီး မဟာချင်ဧကရာဇ်၏ယုံကြည်ရသည့်သူများဖြစ်သည်။

ရှောင်တောင်ပေါ်ရှိတိုက်ပွဲပြီးနောက် ပိုင်ယီသည် တပ်ထဲတွင် မြင့်မားသည့်ရာထူးကို ထိန်းထားနိုင်သည့် အရည်အချင်းရှိသည်ထက်ပိုခဲ့၏။ သို့သော် ပိုင်ယီ၏ဓားရေးကျွမ်းကျင်မှုအရ မဟာချင်၏ ဧကရာဇ်သည် ပိုင်ယီကို တပ်ထဲမှထုတ်ပြီး ပိုင်ယီကို သူ၏လက်ပါးစေထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်စေခဲ့သည်။ အပေါ်ယံတွင် ပိုင်ယီက အရာရှိတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်ရသော်ငြား တကယ်တော့ပိုင်ယီသည် သူ့ဖက်ခြမ်းရှိဆူးများကို ဖယ်ရှားပေးရန် တိတ်တဆိတ်ကူညီပေးသည့်သူဖြစ်သည်။

အတိတ်တုန်းက ရှောင်တောင်ပေါ်ရှိတိုက်ပွဲကာလအတွင်း ပိုင်ယီ၏အောင်မြင်မှုများကို အထင်ကြီးခဲ့သည့်အရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူက ပိုင်ယီကို ချုပ်နှောင်ရန်ကြိုးစားချိန်တွင် ပိုင်ယီသတ်တာခံလိုက်ရ၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ ဧကရာဇ်သည် ပိုင်ယီကို သူ၏လက်ရုံးအဖြစ်ရှုမြင်ခဲ့သည်။

ပိုင်ယီသည် ကျောင်းစံအိမ်ပတ်ဝန်းကျင်နား ရောက်သည့်အချိန်တွင် လရောင်ကမှိန်နေပြီး လေပြင်းနေပြီး ဖြစ်သည်။

သူသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာနေချိန် မုဆိုးတစ်ယောက်ပမာ စိတ်ရှည်လက်ရှည် ဂရုတစိုက်ရှိနေ၏။

ကျောင်းယွိသည် အမှန်တရားကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီးနောက် သူသည် စံအိမ်ထဲရှိလူများအားလုံးကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ပိုင်ယီကို ကူညီပေးမည့်အတွင်းလူမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် သူကိုယ်တိုင် အခွင့်အလမ်းရှာရုံသာ တတ်နိုင်၏။

ပိုင်ယီသည် ကျောင်းစံအိမ်အပြင်ဖက်ရှိ တောအုပ်အပြင်ဖက်ရှိ သစ်ပင်ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။

သူက ရေရွတ်ပြောလျက် စဉ်းစားဆင်ခြင်သောအမူအရာကပေါ်လာသည်။ “အရှင်မင်းကြီးက ဘာလို့ရှုံးသွားတာလဲ”

သူ ဤနေရာသို့ မလာခင် မဟာချင်၏ဧကရာဇ်က ကျောင်းစံအိမ်ရှိပညာရှင်နှင့် တိုက်ပွဲခြင်း ဖလှယ်ပြီးနောက် ထွက်ပြေးရန် ဖိအားပေးခံခဲ့ရကြောင်း သတင်းရထားပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် ဧကရာဇ်၏ အင်အားအစစ်အမှန်ကို မြင်တွေ့ဖူးသည့် လူနည်းစုထဲမှ တစ်ယောက်ဖြစ်သောကြောင့် ဧကရာဇ်က ထွက်ပြေးရန်ဖိအားပေးခြင်းခံရသည် ဟူသည့်အချက်က ပညာရှင်သည် ဆရာသခင်တစ်ပါးထက် ပိုသန်မာကြောင်း ပြောပြနေတာပဲဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ အင်မတန် သတိထားနေ၏။

သူတို့တွေ ရှီချီရှုကို သတ်ရဲတာ အံ့ဩစရာမရှိဘူးပဲ။ ကံကောင်းပြီး ဒီနေရာအထိ ကျစ်ဝမ်ကျီနောက် လိုက်မလာမိလို့ပေါ့ ... ပိုင်ယီက သူ့ဖာသာသူတွေးပြီး စိတ်အေးသွားတော့သည်။

ကျစ်ဝမ်ကျီနှင့် ကျစ်ဝူကျီ၏ကျင့်ကြံဆင့်များက မဆိုးရွားသော်ငြား သူတို့သည် ကျန်သည့်သူများကို အသုံးချပြီး သူတို့၏ညစ်ပတ်သောအလုပ်များလုပ်ခိုင်းရတာ သဘောကျသည်။ ပိုင်ယီသည် သူတို့နှင့် တန်တာရသွားသည်ဟု တွေးမိသွားသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်က သန်မာသောပြိုင်ဖက်ကို တွေ့တာ သူတို့ကိုယ်သူတို့ အပြစ်တင်သင့်သည်။

ရုတ်တရက် ပိုင်ယီက စွမ်းအင်ဓားများ ဆူညံသံကို ကြားလိုက်ရပြီး ဆူညံသံလာရာဖက်ကို အမြန်ပျံသန်းသွားလျက် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ပိုင်ယီသည် ဓားများကို ချစ်သောစိတ်ဖြင့်မွေးဖွားလာတာပဲဖြစ်သည်။ သူက ရှန်းယန်မြို့ထဲ၌ အရည်အချင်းရှိသော ဓားသမားအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံထားရသည်။ စွမ်းအင်ဓားမှအသံများကို သူ မည်ကဲ့သို့ မပြောနိုင်ဘဲနေမည်နည်း။ တောအုပ်အစွန်းကနေ ခရီးနှင်လာပြီး အရှေ့ဖက်ကို ဦးတည်လာ၏။ ညအမှောင်ယံထဲတွင် သူက ဝံပုလွေတစ်ကောင်နှင့်တူလှပေသည်။

သူသည် တောင်ပူစာလေးပေါ်တွင် ရပ်လျက် အသံလာရာဖက်ကို ကြည့်မိချိန်တွင် မျက်မှောင်ကျုံ့မိသွားသည်။ “ဟမ် ... ကျောင်းစံအိမ်ဖက်ကနေလာတာမဟုတ်ဘူးလား” ပြီးနောက် သူ၏မျက်နှာထက်တွင် အားပါးတရအပြုံးပေါ်လာ၏။ “ကောင်းကင်ဘုံကတောင် ငါ့ဖက်မှာရှိနေတဲ့ပုံပဲ။ မင်းရဲ့ခေါင်းကို အရှင်မင်းကြီးဆီ ယူသွားမယ်” ပိုင်ယီက အရှေ့တောင်အရပ်ဆီပျံသန်းသွားလေ၏။ လက်ဖက်ရည်တစ်အိုးကျက်စာ မပြည့်မှီ၌ သူသည် ကျောင်းစံအိမ်၏အရှေ့တောင်ဖက်ခြမ်းရှိ တောင်ခြေမှ ရေစီးဆင်းသံကို ဝေဝါးဝါးကြားရ၏။

ပိုင်ယီက မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ သူ လေထဲခုန်တက်ကာ တောင်ပေါ်ပျံသန်းသွား၏။ သူက ခပ်မြင့်မြင့် ပျံသန်းနေသောကြောင့် အဝေးကို မြင်နိုင်သည်။ ပြီးနောက် သူက ကျောက်ဆောင်ပေါ် ဆင်းသက်လိုက်၏။

ဧရာမကျောက်ဆောင်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များကြောင့်ကွယ်နေသည်။ ပိုင်ယီက ငုံ့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် လေထဲတွင် စွမ်းအင်ဓားများ ပြန့်လွင့်နေစဉ် မီးခိုးရောင်ပုံရိပ်တစ်ခု အရှေ့အနောက် သွားနေတာ တွေ့လိုက်ရသည်။ မှေးမှိန်မှိန်အလင်းများကြောင့် ယင်းသည် ဝတ်ရုံစိမ်းဓားသမားတစ်ယောက်ဆိုတာ မမြင်နိုင်ပေ။ ဝတ်ရုံစိမ်းဓားသမားက ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွား၏။

လေထဲတွင် လေဆင်နှာမောင်းပမာ လှည့်ပတ်နေသည့် မရေအတွက်နိုင်သော စွမ်းအင်ဓားတို့ကအေးခဲသွားသည့်ပမာ ရပ်တန့်သွားလေ၏။

ပိုင်ယီက ယင်းကိုမြင်သောအခါ ဆွံ့အသွားပြီး စိတ်ထဲချီးကျူးမိသွားသည်။ ကောင်းလိုက်တဲ့ ထိန်းချုပ်မှု။

ဝတ်ရုံစိမ်းဓားသမားက အနည်းငယ်လှည့်လာလျက် တစ်ချိန်တည်းတွင် စွမ်းအင်ဓားများ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ပြီးနောက် အနီရောင်အလင်းတန်းက ဓားအိမ်ထဲတိုးဝင်သွားလေ၏။

ဝတ်ရုံစိမ်းဓားသမားက ကြည့်ပြီးပြောလိုက်သည်။ “ငါ့ရဲ့ဒီအကွက်က စွမ်းအင်ဓားတစ်သန်းကျော်ကို အလွယ်တကူ ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်။ ဘယ်လိုထင်လဲ တာ့ရှစ်ရှိုး”

နောက်ထပ်လူတစ်ယောက်ရှိနေတာလား ... ပိုင်ယီက ကြည့်လိုက်မိ၏။

အရိပ်ထဲကနေ လူတစ်ယောက်ထွက်လာ၏။ သူက ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။ “မင်းရဲ့ကျင့်ကြံဆင့်က ငါ့ထက် သာနေပြီးသား။ ဒါပေမဲ့ ဒါအရေးမကြီးဘူး။ ငါ မင်းကို လိုက်မှီဖို့ သိပ်မလိုတော့ဘူး။ ဒါကိုကြည့်ရင် ရွှေကြာဖြတ်တောက်တဲ့လမ်းစဉ်က ပိုလွယ်ကူနေသလိုပဲ”

“သူတို့ရဲ့ကြာပွင့်ကို ဖြတ်တောက်ထားတဲ့လူအများစုက မဖြတ်တောက်ထားတဲ့လူတွေထက် နောက်ကောက်ကျတယ်” ယွီရှန်းရုန်က ပြောလိုက်၏။

“ဘယ်ဟာပိုလွယ်လဲ ပိုခက်လဲ ဆွေးနွေးနေတာ အကျိုးမထူးဘူး။ စွမ်းအင်ဓားမော့နဲ့ မင်းရဲ့အကွက်ကို တုပနိုင်တယ်” ယွီကျန့်ဟိုင်က ပြောပြီး သူ၏ခါးကနေပျံသန်းလာ၏။

နဂါးသွဲ့ကျောက်ဓားမော့က ဖြူဖျော့ဖျော့အလင်းတန်းဖြင့် တောက်ပလာပြီး ၎င်းသည် လရောင်အောက်တွင် ပိုတောင်ဆန်းကြယ်ပြီး ထူးဆန်းနေတော့သည်။ ၎င်းက ‌ရွှေရောင်အလင်း လှစ်ကနဲပေါ်လာ၏။

ဝှစ်၏

စွမ်းအင်ဓားပေါင်းသန်းချီက လေထဲတွင်ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် လရောင်အောက်၌ လှပစွာတောက်ပနေ၏။ ခဏအကြာတွင် အစီအရင်တစ်ခုထဲ ဝင်ရောက်သွားကာ နဂါးတစ်ကောင်ကို ဖွဲ့တည်လိုက်သည်။ ထိုနဂါးသည် ယွီကျန့်ဟိုင်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လှည့်ပတ်ပြီးနောက် တစ်ဖက်ခြမ်းရှိသစ်ပင်ဆီတိုးဝင်သွားလေ၏။

ဘန်း ဘန်း ဘန်း ဘန်း ဘန်း

စွမ်းအင်ဓားမော့များသည် သစ်ပင်ကို ဆက်တိုက်ထိမှန်သွားပြီးနောက် သူတို့သည် ယွီကျန့်ဟိုင်ဆီ ပျံသန်းသွားကာ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။ ခဏအကြာတွင် ...

ဂျွတ် ...

သစ်ပင်က မြေပြင်ပေါ်လဲကျသွားသည်။ ၎င်း၏ပင်စည်သည် ကိတ်မုန့်များကဲ့သို့ ညီညီညာညာ လှီးဖြတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် ယွီရှန်းရုန်နှင့် ယွီကျန့်ဟိုင်၏ ခြေထောက်ဆီလိမ့်သွားတော့သည်။ သူတို့အရွယ်အစားက တူညီပြီး ဖြတ်ထားသည်က ချောမွတ်သည်။

ယွီကျန့်ဟိုင်က ပြုံးလျက်ပြောလိုက်၏။ "တကယ်တော့ဓားမော့က လွှမ်းမိုးနိုင်ရုံမကဘူး ဓားလိုမျိုး ပိုသန့်စင်တဲ့လုပ်ရပ်တွေ ဆောင်ရွက်နိုင်စွမ်းလည်းရှိတယ်” ယွီရှန်းရုန်က ထိုစကားများကို ပြန်မပြောတော့ပေ။ ထိုအစား သူက ပြောလိုက်၏။

“တာ့ရှစ်ရှိုး တစ်ချက်ကြည့်ပါဦး”

ဝှစ်

သက်တော်ရှည်ဓားက လေထဲပျံသန်းသွား၏။

၁၀မီတာ

မီတာ ၁၀၀

၁ကီလိုမီတာ

သက်တော်ရှည်ဓားသည် ဆက်လက်မြင့်တက်သွားကာ ပိုင်ယီရှိနေရာ အမြင့်ကို ဖြတ်ကျော်သွား၏။

ပိုင်ယီသည် သူ၏ဓားကို တင်းကြပ်စွာဆုပ်ကိုင်ထားပြီး အရိပ်ထဲ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ သူက ခေါင်းမော့လျက် အနီရောင်အလင်းတောက်ပနေသည့် ဓားကိုမော့ကြည့်မိပြီး ထိတ်လန့်ကာ မယုံနိုင်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။ “ဓားပျံလား”

သက်တော်ရှည်ဓားသည် ညအမှောင်ယံကောင်းကင်ထဲပြည့်နေသည့် စွမ်းအင်ဓားများ ထုတ်လွင့်ပေး၏။ ယင်းတို့က ဝေဟင်ထဲ၌ မြင့်မားသော ကွင်းတစ်ခုခုဖွဲ့တည်လျက် နာရီကဲ့သို့နေရာ ၁၂ခုကို ပိုင်းချလိုက်၏။ ယင်းက အတော်လေးမျက်စိဖမ်းစားနိုင်စွမ်းရှိသည်။ ပြီးနောက် သူတို့က စီတန်းလျက် သက်တော်ရှည်ဓားဆီ ပြန်ရောက်သွားသည်။ ပြီးနောက် သက်တော်ရှည်ဓားက ဓားအိမ်ထဲပြန်လာလေ၏။

ပိုင်ယီ “...”

ပိုင်ယီသည် သူ၏ဓားရေးကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် သူ့ကိုယ်သူအမြဲတမ်း ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားခဲ့တာပဲဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ယုံကြည်ချက်နှင့် ဂုဏ်ယူမှုတို့သည် ယွီရှန်းရုန်၏ ပြီးပြည့်စုံသော ထိန်းချုပ်မှုကို မြင်တွေ့ပြီးနောက် ထိုးနှက်ခံလိုက်ရ၏။ ထိုစဉ် သူ၏ဓားကိုဆုပ်ကိုင်ထားသည့်လက်က စိုထိုင်းထိုင်း စေးကပ်ကပ်ဖြစ်နေပြီး သူ၏စိတ်၌ ရှုပ်ထွေးသောအတွေးများဖြင့် ပြည့်နေသည်။

“အဲ့လိုလုပ်နိုင်လား တာ့ရှစ်ရှိုး” ယွီရှန်းရုန်က ခနဲ့မှုအရိပ်အယောင်ဖြင့် မေးလိုက်၏။

ယွီကျန့်ဟိုင်က ပြောလိုက်သည်။ "ဒါက မြင့်မြင့်ပျံသန်းသွားရုံပါပဲ။ အသုံးဝင်တာမဟုတ်ဘူး။ ငါက ငါ့ရန်သူဆီလျှောက်သွားပြီး သူ့ကို တစ်ချက်တည်းနဲ့သတ်နိုင်တယ်”

“အသုံးဝင်တာပေါ့”

“ဟမ်”

ဝှစ်

ယွီရှန်းရုန်ပြောပြီးသည်နှင့် သက်တော်ရှည်ဓားသည် သူ၏ဓားအိမ်ထဲမှထွက်လာပြီး ပိုင်ယီပုန်းနေရာ အရပ်မျက်နှာအနှံ့မရေအတွက်နိုင်သော စွမ်းအင်ဓားများ တိုးဝင်သွားသည်။

ပြီးနောက် ပြက်ရယ်ပြုနေသော အသံတစ်သံက ပေါ်ထွက်လာသည်။

“မိတ်ဆွေ ... ကြည့်လို့ဝပြီလား”

သေစမ်း ... ငါ့ကို တွေ့သွားကြပြီ။ ... ပိုင်ယီက အမြန်ဓားကို လွှဲယမ်းလိုက်၏။

ဘန်း ဘန်း ဘန်း

ပိုင်ယီက သူတို့နှစ်ယောက်သားကို ငုံ့ကြည့်နိုင်သည်အထိပျံလျက် စွမ်းအင်ဓားကို ပြန်ပို့လိုက်သည်။ ပြီးနောက် သူက ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်ကို ရန်စဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး။ ကျုပ်က ဖြတ်သွားရုံပါ။ နှုတ်ဆက်ပါတယ်” ပိုင်ယီသည် ဤလူနှစ်ယောက်ကို မသတ်နိုင်မှန်း သိနေ၏။ ကြိုးစားကြည့်မိပါက အသတ်ခံရသည့်သူက သူသာဖြစ်သွားလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူက တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ဆုတ်ခွာချင်၏။ သူ လှည့်ထွက်တော့မည့်အချိန်တွင် ဘေးဖက်ကနေ ကောင်းကင်းခွင်းစွမ်းအင်ဓားမော့ ပေါ်ထွက်လာ၏။

ယွီကျန့်ဟိုင်က လက်နှစ်ဖက်ဖြင့်ဓားမော့ကို ကိုင်ထားကာ မီတာ တစ်ထောင်ရှိသည့် စွမ်းအင်ဓားမော့ကို ထုတ်လွင့်လိုက်သည်။

ပိုင်ယီက မျက်မှောင်ကျုံ့မိသွားကာ သူ၏ဓားဖြင့်ကာလိုက်သည်။

ဖုန်း

ပိုင်ယီက နောက်သို့လွင့်ထွက်သွားလေ၏။ ထိုထိပ်တိုက်တွေ့မှုက သူ၏သွေးနှင့်ချီတို့ကို လောင်ကျွမ်းသွားစေကာ အနည်းငယ်မသက်မသာဖြစ်သွားစေသည်။

ယွီကျန့်ဟိုင်က ပြုံးလျက်ပြောလိုက်သည်။ “ရလဒ်က တူတူပဲ” ယွီရှန်းရုန်ကလည်း ပြုံးလိုက်၏။ “ဒီလူရဲ့ကျင့်ကြံဆင့်က မဆိုးဘူး။ သူက ဓားရေးကျွမ်းကျင်ပုံပဲ။ ငါ့တို့ရဲ့စွမ်းရည်တွေကို သူ့ဆီမှာစမ်းကြည့်ရအောင်လား”

“ဟုတ်ပြီလေ”

နှစ်ယောက်သားက တညီတညွတ်တည်းပျံသန်းသွားလေ၏။ ယင်းကို မြင်သောအခါ ပိုင်ယီက ကြောက်လန့်တကြားခုန်သွားကာ ထွက်ပြေးတော့၏။

ဝှစ် ဝှစ် ဝှစ်

ပိုင်ယီသည် သူ၏မဟာနည်းစနစ်ကိုရွတ်ဆိုလျက် တစ်ချက်တောင်မစဉ်းစားဘဲ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းထဲပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ယွီရှန်းရုန်နှင့် ယွီကျန့်ဟိုင်က မှင်သက်သွားပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်မိ၏။

“သူဘာလို့ အဲ့လောက်ကြောက်သွားတာလဲ”

“ငါ့ရဲ့စွမ်းအင်ဓားမော့ကို ကြောက်ရင်ကြောက်သွားတာ ဖြစ်မှာပေါ့” ယွီကျန့်ဟိုင်က မျက်နှာထားတည်တည်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“...”

ပိုင်ယီသည် ယွီရှန်းရုန်တို့နှင့်အဝေးမှ တောအုပ်လေးဆီရောက်သွား၏။ သူ စိတ်တည်ငြိမ်အောင်ထိန်းပြီးနောက် ကျောင်းစံအိမ်ဖက်ကို ကြည့်ပြီး ရေရွတ်ပြောလိုက်သည်။

"ဘာတွေဖြစ်ဖြစ် အရှင်မင်းကြီး ပေးတဲ့တာဝန်ကို ပြီးအောင် ဆောင်ရွက်ရမယ်”

သူသည် ပညာရှင်နှစ်ယောက်နှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့တာ ကံဆိုးလှသည်ဟု ထင်မိသွားသည်။ တာဝန်မပြီးမစီးဘဲ ထွက်လာတာ သူ့ပုံစံမဟုတ်။ သူ လက်ခံနိုင်သည့်အရာမဟုတ်ပေ။

ပိုင်ယီသည် သူ၏အမှားမှ သင်ယူမိသွားသည်။ ယခုအခေါက်တွင် သူက ပညာရှင်နှင့်တွေ့သည်နှင့် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ထွက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

ပိုင်ယီက ထပ်မံထွက်ခွာလာသည်။ ၁၅မိနစ်မပြည့်မီ၌ ကျောင်းစံအိမ်သို့ရောက်လာကာ အနောက်မြောက်အရပ်မှ ချဉ်းကပ်လာ၏။

အရှေ့တောင်အရပ်သည် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများနေရာ နေရာဖြစ်လိမ့်မည်။ အနောက်မြောက်ဖက်ခြမ်းကနေ ချဉ်းကပ်တာ ပိုပြီးဘေးကင်းလိမ့်မည်။ ဤဖက်ခြမ်းက ကျင့်ကြံဆင့်နိမ့်သည့်သူများသာ ရှိလိမ့်မည်။

သို့သော် ကံဆိုးသည်မှာ အနောက်မြောက်ဖက်ရှိ ခြံဝန်းက လူနေထိုင်တာမရှိတာကို ရှာတွေ့ခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် သူ တောင်ပိုင်းသာသွားနိုင်၏။ သူ၏အရှိန်အဝါကိုထိန်းထားပြီး အသက်ရှုနှုန်းကိုထိန်းညှိကာ သူ့ကိုယ်သူ သက်မဲ့ပမာပြောင်းလဲလိုက်သည်။

အမှောင်ထုထဲတွင် သူက မြေပြင်ပေါ်အိမ်ပျော်နေသည့် ချုံးချီကိုတွေ့လိုက်ရ၏။ သူသည် အလိုလိုနောက်ဆုတ်လိုက်မိသည်။

ချုံးချီ၏အာရုံခံမှုက အလွန်ထက်မြေ့ပြီး သတ်ဖြတ်ရန်လည်းမလွယ်ကူပေ။ သူ သတ်နိုင်ခဲ့ရင်တောင် ကျောင်းမိသားစုထဲရှိ ပညာရှင်များကို သတိပေးရာရောက်သွားပြီး သူ့အသက်ဆုံးလိမ့်မည်။

“သွားမယ်” သူက ပြတ်ပြတ်သားသားအရပ်မျက်နှာပြောင်းလိုက်၏။ သူသည် စံအိမ်၏ကျန်သည့်အရပ်မျက်နှာဆီ သွားလိုက်၏။ သူ မြေပြင်ပေါ်ဆင်းသက်ချိန်တွင် ဆူညံသံတစ်သံကြားလိုက်ရသည်။ သူ မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် မင်္ဂလာချီများလွှမ်းခြုံနေသည့် နတ်ခြင်္သေ့ကို တွေ့လိုက်ရ၏။ နတ်ခြင်္သေ့က သူ၏ဧရာမမျက်လုံးများဖြင့် စိုက်ကြည့်နေကာ သိချင်စိတ်ကြောင့် ထရပ်လိုက်၏။

“နတ် နတ် နတ်ခြင်္သေ့”

ပိုင်ယီက နောက်ဆုတ်စဉ် အံ့ဩမှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်နေသည်။ ထိုစဉ် သူက ဓားပညာရှင်တစ်ယောက်နှင့် မတူတော့ပေ။