အခန်း (၁၃၆၀-၁၃၆၂)
Vol. 91 Ch. 1360-1362
အခန်း (၁၃၆၀) ပြစ်ချက်ကင်းခန္ဓာ
လုကျိုးက ကြောင်အမ်းသွားမိသည်။ သူက ထိုလူအိုကြီးကို ကြည့်လိုက်၏။ ထိုလူအိုကြီး၏ အသားအရည်က နီကျင့်ကျင့်ဖြစ်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ် ကျန်းမာနေသည်။ ထိုလူအိုကြီးက အိမ်ရာမဲ့တစ်ယောက် မဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးသည့်နောက်တွင် ပြောလိုက်၏။
“ခင်ဗျားကို မသိဘူး”
တစ်စုံတစ်ယောက်ကပင် ပိုမိုထူးဆန်းသည့်အရာက လုကျိုးရှေ့တွင် လူငယ်ကျင့်ကြံသူများ၏ သတင်းအချက်အလက် ပေါ်ထွက်လာသော်လည်း ထိုလူအိုကြီး၏ သတင်းအချက်အလက်ကို မမြင်ရပေ။
“ကျုပ်လား” ထိုလူအိုကြီး၏ အကြည့်များက တောက်ပလာလေ၏။
ထို့နောက် သူက ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။
“ဒါပေမဲ့ ကျုပ်က ခင်ဗျားကို သိတယ်”
“ဟမ်”
လုကျိုးက ထိုလူအိုကြီးသည် ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်မိ၏။ သူက အမြဲတမ်းဆိုသလို သတိကြီးကြီးထားကာ အသက်ရှင်ဖို့ အလေးထားလေ့ရှိသည်။
တခြားသောကျင့်ကြံသူများက လုကျိုးအတွက် ပြိုင်ဘက် မဟုတ်ပေ။ သူတို့က သူ့ကျင့်ကြံဆင့်၏ လေးပုံပုံတစ်ပုံရှိလျှင်ပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်၏။ သူတို့က သူ့ထူးခြားမှုတစ်ခု မဟုတ်သော်လည်း သူ့ရှေ့တွင်ရှိနေသည့် လူအိုကြီးတစ်ယောက်ကမူ သာမန်လူတစ်ယောက်နှင့် တူပေ၏။ ထိုသူသည် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ဖော်ပြနေသည့် စွမ်းအားအတက်အကျလှိုင်း မရှိပေ။ သို့သော်လည်း သာမန်သူတစ်ယောက်က ဤမျှမြင့်မြင့်တက်နိုင်မည်ဆိုလျှင် ကြာကြာနေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဆိုလိုသည်မှာ ထိုလူအိုကြီး၏ ကျင့်ကြံဆင့်က နက်ရှိုင်းလွန်းပြီး အထင်သေး၍ မရပေ။
သူက မွေးဖွားစမ်းသပ်ချက်ကို ရင်ဆိုင်နေစဉ်အတွင်း ချင်ရန်ယွဲ့အား သတိကြီးကြီးထားဖို့ ပြောလိုသည်။ သို့သော်လည်း ထိုသို့လုပ်ခြင်းက မေးခွန်းများစွာကိုသာ ဦးတည်သွားစေနိုင်၏။ ထို့ကြောင့် ထိုအရာက သက်တောင့်သက်သာ မဖြစ်လှပေ။
လုကျိုးက ထိုလူအိုကြီးသည် သူ့အား မည်သို့သိကြောင်း စဉ်းစားနေမိသည်။ ထိုလူအိုကြီးသည် သူ့ကို လေးစားပြီး အမှတ်ရနေသည့် ပရိသတ်တစ်ယောက်လား။
လူအိုကြီးက လုကျိုး၏ အတွေးများကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“ထိုင်ပါ”
လုကျိုးက ကောင်းကင်ချိတ်ကြိုးတန်းကို သွားဖို့ အလျင်လိုနေခြင်း မရှိပေ။ သူက သွားကာ လူအိုကြီးနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။ သူက မေးလိုက်သည်။
“ဒီကြိုးတန်းကို လာပြီးတော့ စိန်ခေါ်တာလား”
မကြာခဏဆိုသလို ထိုလူအိုကြီးက ခေါင်းကိုမော့ကာ ကြိုးတန်းကို ဖြတ်သန်းဖို့ ကြိုးစားနေသည့် ကျင့်ကြံသူများကို ကြည့်လေ့ရှိသည်။
ထိုလူအိုကြီးက ခေါင်းယမ်းကာ ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ဒါက ကျုပ်အတွက် အသုံးမဝင်ဘူး”
လုကျိုးက ထိုစကားများကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားနေ၏။ ထိုလူအိုကြီး၏ ပုံစံနှင့် အပြုအမူအရ သူသည် သာမန်သူတစ်ယောက် မဖြစ်သင့်ပေ။ သူက ပြောလိုက်၏။
“အဲဒါဆိုတော့ ခင်ဗျားက ပညာရှင်တစ်ယောက်ကိုး”
“ကျုပ်က အဲဒီဂုဏ်ပုဒ်နဲ့ မထိုက်တန်ပါဘူး” လူအိုကြီးက လုကျိုးထံ လက်နှစ်ဖက်ယှက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက ကျုပ်ကို သိတယ်လို့ ပြောပြီးတော့ ဒီနေရာမှာ စောင့်နေခဲ့တာလား” လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။
လူအိုကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။
လုကျိုးက သေသေချာချာ မှတ်ဉာဏ်များကို စဉ်းစားကြည့်သော်လည်း ထိုလူအိုကြီးနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဘာမှမသိပေ။ လူအိုကြီးက ရင်းနှီးသည့်အနံ့ပင် မရှိပေ။ သူက ထိုလူအိုကြီးနှင့် ပထမဦးဆုံး တွေ့ဖူးမှန်း သေချာနေလေ၏။ ထို့ကြောင့် သူက ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။
“ကျုပ်ကတော့ ခင်ဗျားကို တစ်ခါမှ မတွေ့ခဲ့ဖူးဘူး”
“ဒါက အရေးမကြီးပါဘူး” ထိုလူအိုကြီးက လက်ကိုမြှောက်ကာ ကြိုးတန်းကို လက်ညွှန်ပြလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။ ဒါက အရမ်းကို အရေးကြီးတယ်” လုကျိုးက ပြောလိုက်သည်။
“…”
လူအိုကြီးက ချက်ချင်းဆိုသလို ကြောင်အမ်းသွားမိသည်။ ထို့နောက် သူက ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့အမူအရာက လုကျိုးကို ကြည့်သည့်အခါ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးလာလေ၏။
ထို့နောက် သူက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက အတူတူပဲကိုး”
“လုထျန်းထုံလား” လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။
“အနက်ရောင်ကြာနယ်မြေရဲ့ ဆရာသခင်လုထျန်းထုံက တကယ်ကို ရှားပါးတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ စောင့်နေတဲ့ ကံစပ်တဲ့လူနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင်တော့ အလှမ်းဝေးနေသေးတယ်” လူအိုကြီးက ပြန်ဖြေလိုက်၏။
“ကံစပ်တဲ့သူလား”
“အဲဒါ မင်းပဲ”
“…”
လူအိုကြီးက စိတ်လိုလက်ရပြောလိုက်သည်။
“ငါ မင်းကို ဒီနေရာမှာ ဆယ်နှစ်လောက် စောင့်နေတာ။ အရင်ဆယ်နှစ်တုန်းက ဒီကို နေ့တိုင်းလာပြီးတော့ နေထွက်ကနေ နေဝင်အထိ လူငယ်လေးတွေ ဒီကြိုးတန်းဖြတ်တာကို စောင့်ကြည့်နေတာ အခုတော့ မင်းနဲ့ တွေ့ခဲ့ရပြီ”
လုကျိုးက ထိုလူအိုကြီးသည် ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်မိ၏။ သူက ခပ်တည်တည်ဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။
“လူငယ်လေး မင်းရဲ့ အရိုးတွေက ထူးဆန်းတယ်လို့ မြင်တယ်”
လူအိုကြီးကလည်း သူ့ရင်ဘတ်ထဲမှ အညိုရောင်အိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်လာကာ အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ကံစပ်တဲ့သူ … မင်းရဲ့ ပါရမီက သိပ်မဆိုးဘူးပဲ”
“တော်ပါတော့။ ခင်ဗျားနဲ့ ကစားနေဖို့ အချိန်မရှိဘူး” လုကျိုးက ချက်ချင်းဆိုသလို ထရပ်လိုက်သည်။
လူအိုကြီးက လုကျိုး ထွက်သွားသည်ကို မြင်သည့်အခါ အလျင်အမြန် ထရပ်ပြီး လုကျိုးအား တားဆီးလိုက်၏။
“မဟုတ်ဘူး။ ကျုပ်စကားကို နားထောင်ဦး။ မင်းကို ဒီလမ်းကို ဖြတ်သန်းဖို့ ကူညီပေးနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ရှိတယ်”
လုကျိုးက လူအိုကြီးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားကလား”
“ကောင်းကင်ချိတ်ကြိုးတန်းအပေါ် မင်းရဲ့ နားလည်နိုင်စွမ်းက ငါ့လောက် မကောင်းဘူး။ တကယ်တော့ အဲဒီကျင့်ကြံသူတွေလောက်တောင် ကောင်းမှာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းကိုယ်မင်း သိပြီး ရန်သူကို သိတာက တိုက်ပွဲအားလုံးကို အနိုင်ရရှိဖို့ နည်းလမ်းပဲ။ မင်းက ဒီကြိုးတန်းကို နားမလည်ရင် မင်းက ပါရမီထူးကဲတယ်ဆိုရင်တောင် ကျရှုံးမှာပဲ” လူအိုကြီးက ပြောလိုက်သည်။
ထိုစဉ် လူငယ်လေးတချို့က သူတို့အား လှမ်းကြည့်လာလေ၏။
လုကျိုးက လှည့်ကာ ပြောလိုက်၏။
“ကျုပ်က နာမည်မဲ့တဲ့သူတွေနဲ့ မပတ်သက်ဘူး”
လူအိုကြီးက နားလည်သွားသည့်အလား အလျင်အမြန်ပြောလာလေသည်။
“ကျယ်ကျင့်အန်း”
လုကျိုးက ထိုနာမည်လည်း မသိပေ။ ထို့နောက် သူက မေးလိုက်၏။
“ကျုပ်က ခင်ဗျားစောင့်နေတဲ့ ကံစပ်တဲ့သူဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ်သေချာနေတာလဲ”
ကျယ်ကျင့်အန်းက ရယ်မောလိုက်သည်။
“မျှခြေမညီမျှမှုပေါ်လာကတည်းက ဆရာသခင်တွေက သေဆုံးသွားတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ဆရာသခင်အသစ် တစ်ယောက်ပေါ်လာတယ်ဆိုတာက သေချာသွားတယ်လေ။ ဆရာသခင်က ကံစပ်တဲ့သူပဲ”
“…”
လုကျိုးက အံ့အားသင့်သွားလေ၏။ ထိုလူအိုကြီး၏ အမြင်က မဆိုးလှပေ။ သူက တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။
“ ဒီစကားတွေကို ဒီနှစ်တွေမှာ လူများစွာကို ပြောပြီးတဲ့ပုံပဲ”
“အာ… အဲဒီကြိုးတန်းကို ကြည့်လိုက်။ ဘယ်လောက်ရှည်တယ်လို့ ထင်လဲ” ကျယ်ကျင့်အန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီးသည့်နောက်တွင် ခေါင်းစဉ်ကို ပြောင်းပြောလိုက်သည်။
“တစ်သောင်းလောက်ပေါ့” လုကျိုးက ခေတ္တမျှ လေ့လာပြီးသည့်နောက်တွင် ပြောလိုက်သည်။
“မင်း မှားနေပြီ။ ဒါက တစ်သောင်းရှည်တယ်လို့ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ ဒါက အဆုံးမဲ့ပဲ” ကျယ်ကျင့်အန်းက ပြောလိုက်သည်။
“အဆုံးမဲ့လား။ ဒီမှာ ပုံရိပ်ယောင်အစီအရင်တစ်ခု ရှိနေတာလား” လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။
“မဟုတ်ဘူး။ ပျံလွှားတောင်ထိပ်နဲ့ ဖျက်ဆီးခြင်းတိုင်လုံးတို့က ပုံသဏ္ဌာန်တော်တော်လေး ဆင်တူတယ်။ သူတို့က စိတ်နှလုံးသားကိုပဲ ကြည့်တာ။ မင်းက ဒီကြိုးတန်းကို ဖြတ်ချင်တယ်ဆိုရင် မင်းဆီမှာ ထူးကဲတဲ့ စွမ်းရည် ရှိရမယ်။ မင်းက မွေးဖွားဇယားချပ် ၁၈ ခု ရှိရမယ်”
လုကျိုးက ထိုအရာကို သိထားပြီးသား ဖြစ်၏။ ကျယ်ကျင့်အန်းက ဆက်ပြောလိုက်သည်။
“ထူးကဲတဲ့ စွမ်းရည်ဆိုတာက မင်းက မင်းရဲ့ စိတ်နတ်ဆိုးကို ကျော်လွှားနိုင်တယ်ဆိုတာကိုပဲ။ အဲဒီစွမ်းရည်မရှိဘဲနဲ့ မင်းက မွေးဖွားဇယားချပ် ၂၀ ရှိနေတယ်ဆိုရင်တောင် ကျရှုံးဦးမှာပဲ။ ဒါက ဆရာသခင်အများစုက ဒီနေရာကိုလာဖို့ ငြင်းဆန်ကြရတဲ့ အကြောင်းအရင်းပဲ။ ဘယ်သူကမှ သူတို့ရဲ့ အကြောက်တရားနဲ့ အားနည်းချက်ကို ရင်မဆိုင်ချင်ကြဘူးလေ”
လုကျိုးက ကောင်းကင်ချိတ်ကြိုးတန်းကို လှမ်းကြည့်ကာ ဘာမှမပြောတော့ပေ။
ကျယ်ကျင့်အန်းက ပြောလိုက်၏။
“ငါ စောင့်နေတာ ဆယ်နှစ်ရှိပြီ။ မင်းကို ကူညီဖို့ကလွဲရင် နောက်တစ်ခုလည်း ရှိသေးတယ်။ ပိုင်ရှင်ဆီ တစ်စုံတစ်ခု ပြန်ပေးဖို့ပဲ”
“နဂိုပိုင်ရှင်ဆီ တစ်စုံတစ်ခုပြန်ပေးဖို့တဲ့လား” လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။
“အား ငါ ပြောတာ မင်းအတွက် လက်ဆောင်ရှိတယ်လို့ ပြောတာ” ကျယ်ကျင့်အန်းက ပြောပြီးသည့်နောက်တွင် အိတ်တစ်လုံးကို ထပ်မံထုတ်ယူလာပြီး လုကျိုးဆီ ပေးလာသည်။
“အဲဒါက ဒီအိတ်ထဲမှာ”
လုကျိုးက ကျယ်ကျင့်အန်း အိတ်ဆီ လက်လှမ်းလိုက်သည့်အချိန် ထိုသူက တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
“အရင်ဆုံး ကြိုးတန်းကို ဖြတ်ရမယ်။ ဒီအရာက အရမ်းကို အဖိုးတန်လွန်းတယ်။ တကယ်လို့ မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် မင်းက ကံဆက်နွယ်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတာပဲ။ ဒါကို မြင်လိုက်တယ်ဆိုရင် မင်းကို အန္တရာယ်ပဲ ပေးလိမ့်မယ်”
“…”
လုကျိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ လွန်ခဲ့သည့် စက္ကန့်ပိုင်းက လူအိုကြီးသည် သူ့အား ကံစပ်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ ယခုလူအိုကြီးက စကားကို ထပ်မံပြောင်းလဲသွားလေ၏။ ထိုလူအိုကြီးက အလိမ်အညာသမားဟုပင် တွေးမိလာသည်။
ကျယ်ကျင့်အန်းက လုကျိုးကို ခေါ်ကာ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာလေ၏။
“မင်းဆီမှာ ပြစ်ချက်ကင်းခန္ဓာ ရှိတယ်။ အဲဒါကြောင့် ကြိုးတန်းကို လျှောက်ဖို့က မင်းအတွက် သာမန်ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ပိုပြီးတော့ ခက်ခဲတယ်။ မင်း ဂရုစိုက်ရမယ်”
“ပြစ်ချက်ကင်းခန္ဓာတဲ့လား”
“ပြစ်ချက်ကင်းခန္ဓာက ကပ်ဘေးတွေကို ဆယ်ဆပိုပြီး ဆွဲဆောင်တယ်လေ။ ငါ မင်းကို တောင်ထိပ်မှာ စောင့်နေမယ်” ကျယ်ကျင့်အန်းက ပြောပြီးသည့်နောက်တွင် ပျံသန်းသွားလေ၏။
ထို့နောက် လူငယ်ကျင့်ကြံသူ သုံးဦးက ရောက်ရှိလာကာ ပြောလိုက်သည်။
“မင်္ဂလာပါ ဒီကြိုးတန်းကို စိန်ခေါ်ဖို့ ရောက်လာတာလားဆိုတာ မေးပါရစေ”
“ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ” လုကျိုးက မေးလိုက်သည်။
“ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကျုပ်က အတွေ့အကြုံနဲ့ အသိအမြင် ရဖို့ မျှော်လင့်ရုံပါ။ ရန်စဖို့ မရည်ရွယ်ပါဘူး”
ထိုလူငယ်လေးက အရူး မဟုတ်ပေ။ လုကျိုးနှင့် ကျယ်ကျင့်အန်းတို့၏ စကားကို နားထောင်ပြီးသည့်နောက်တွင် သူက သူတို့ရှေ့တွင်ရှိနေသည့်သူသည် မွေးဖွားဇယားချပ် ၁၈ ခု ပညာရှင်ဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားကြ၏။ သူတို့က အတွေ့အကြုံနည်းသေးသည့် လူငယ်လေးမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။ သူတို့ရှေ့တွင်ရှိနေသည့် ပါရမီရှင်က တိုက်ပွဲများစွာ ဖြတ်သန်းလာသည့် ဆရာသခင်တစ်ယောက် ဖြစ်သည့်အတွက် မည်သို့ နှိုင်းယှဉ်နိုင်မည်နည်း။
လူငယ်လေးသုံးဦး၏ သတင်းအချက်အလက် ပေါ်ထွက်လာပြီးသည့်နောက်တွင် သူက မေးလိုက်သည်။
“အဲဒါက အရမ်းခက်လား”
တစ်ယောက်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။
“အရမ်းခက်တယ်။ ကျုပ် သွားနိုင်တာက လမ်းရဲ့ လေးပုံပုံ တစ်ပုံလောက်ပဲ”
“ကျုပ်က ငါးပုံပုံတစ်ပုံတောင် မရဘူး။ ပြုတ်ကျလာတာပဲ”
“ကျုပ်ကတော့ ခြောက်ပုံပုံတစ်ပုံအထိပဲ ရောက်ခဲ့တယ်လေ”
သုံးယောက်သားက စိတ်ဓာတ်ကျသွားကြသည်။
လုကျိုးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။
“လူငယ်လေးတွေက စိတ်ဓာတ်မကျပါနဲ့။ မင်းတို့တွေက ဝေးဝေးသွားနိုင်လေလေ ပိုပြီးတည်ငြိမ်လာလေလေပဲ။ မင်းတို့ စီစဉ်မထားဘူးလား”
လူငယ်လေးသုံးဦးက အချင်းချင်း အကြည့်ဖလှယ်ကာ တစ်ပြိုင်နက် ဦးညွှတ်လိုက်ကြသည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
လုကျိုးက ထိုသုံးယောက်ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ ခြေလှမ်းတစ်ဖျားဖြင့် သူက ပျံသန်းသွားလိုက်၏။
ထိုသုံးဦးကလည်း နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး ပညာရှင်တစ်ယောက် ကြိုးတန်းဖြတ်မည့် အခွင့်အရေးကို စောင့်ကြည့်ဖို့ စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။
လုကျိုးက တောင်ထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာလေ၏။
လူငယ်လေးသုံးယောက်ကလည်း ပျံသန်းရင်း ရောက်ရှိလာကြသည်။
ကျင့်ကြံသူရာချီက ကျောက်တုံးကို ဝိုင်းထားလေ၏။ ကြိုးအဆုံးသတ်က နောက်ကျောက်တုံးကြီးနှင့် ဆက်နွယ်နေပြီး တခြားတောင်ထိပ်တွင် ရှိနေသည်။
သူ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ ကျင့်ကြံသူ ဒါဇင်ချီက ကြိုးမှ ပြုတ်ကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ သေချာသည့် အကွာအဝေးတစ်ခုအပြီးတွင် သူတို့က နိုးထလာကာ သူတို့၏ ကနဦးချီကို အလျင်အမြန် အသက်သွင်းလိုက်ကြသည်။ သူတို့က ကြောက်လန့်နေသည့်အတွက် ချွေးများပင် ရွှဲနစ်နေလေ၏။ သူတို့က အနီးနားကျောက်တုံးဆီ အနားယူကာ ထပ်မံ ကြိုးစားကြည့်လိုက်သည်။
လူငယ်ကျင့်ကြံသူအများစုက တူညီစွာ ထပ်မံထပ်မံ လုပ်ဆောင်နေကြလေ၏။ ထိုအခိုက်အတန့်၌
“လမ်းဖယ်ကြ။ ပညာရှင်က ဒီလမ်းကို ဖြတ်မလို့”
“ပညာရှင်လား”
“အလောင်းအစား ထပ်မယ်။ ဘယ်လောက် အလောင်းအစားထပ်ချင်လဲ” ထိုအရာကို နေသားကျနေသည့်အလား ကျင့်ကြံသူက ချက်ချင်းဆိုသလို အော်ပြောလိုက်သည်။
“သူက သုံးပုံတစ်ပုံတောင် မဖြတ်နိုင်ဘူးဆိုတာကို မီးတောက်ကျောက်တုံးတစ်တုံးနဲ့ လောင်းမယ်”
“သူက လမ်းရဲ့ သုံးပုံတစ်ပုံတောင် မဖြတ်နိုင်ဘူးဆိုတာကို မီးတောက်အဆီအနှစ် ဆယ်ခုနဲ့ လောင်းမယ်”
ဝှစ်
ထို့နောက် အဝေးတစ်နေရာမှ အနီရောင်ပစ္စည်းတစ်ခု ပြုတ်ကျလာသည်။
အားလုံးက ထိုအရာကို သိသည့်အခါ အံ့အားသင့်သွားကြ၏။
“သွေးဂျင်စင်းပဲ”
ကျယ်ကျင့်အန်း၏ အသံက အဝေးတစ်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“သူက ဒီကောင်းကင်ချိတ်ကြိုးတန်းကို ဖြတ်ကျော်နိုင်လိမ့်မယ်ဆိုတာကို သွေးဂျင်စင်းနဲ့ လောင်းမယ်”
“…”
အားလုံးက ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြလေသည်။
စာရင်းမှတ်သူက ရောက်ရှိလာသည့် လုကျိုးအား ကြည့်လိုက်၏။
ဒါက ဖြတ်ဖို့ စီစဉ်ထားတဲ့ ပညာရှင်လား…
စာရင်းမှတ်သူက တံတွေးမျိုချလိုက်သည်။ သူက သူ့ရှေ့တွင် ရှိနေသည့်သူသည် အောင်မြင်မည်ဟု မထင်သော်လည်း သွေးဂျင်စင်းကို အလောင်းအစားအနေဖြင့် လက်မခံရဲပေ။ ထိုအရာအတွက် ကြီးမားလွန်းလှ၏။
“လူကြီးမင်းရဲ့ အလောင်းအစားကို ကျုပ်လက်မခံနိုင်ဘူး”
ကျယ်ကျင့်အန်း၏ အသံက အဝေးတစ်နေရာမှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
“ကိစ္စမရှိဘူး။ မင်း ရှုံးသွားတယ်ဆိုရင်လည်း ကံစပ်တဲ့သူကို ငါ့အစား ဂုဏ်ပြုလိုက်ပေါ့။ ကောင်းကင်ဆီကို ဂုဏ်ပြုစကား ဆယ်ကြိမ် ပြောလိုက်။ အဲဒီဂုဏ်ပြုစကားကတော့ မင်းဆီပဲ အပ်ထားလိုက်တော့မယ်။ ငါ ကျရှုံးသွားရင်တော့ သွေးဂျင်စင်းက မင်းအပိုင် ဖြစ်ပြီ”
“…”
ဒီလောက်ကောင်းတဲ့ အပေးအယူ ရှိသေးတယ်လား…
သူက မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“လူကြီးမင်းက ကျုပ်ကို သွေးဂျင်စင်း အလကားပေးနေသလို မဖြစ်ဘူးလား”
“ဒါက ဘယ်လိုလုပ်ရိုးရှင့်ပါ့မလဲ။ သူသာ ဖြတ်သန်းသွားတဲ့အချိန် မင်းတို့တွေအားလုံး ဝေးဝေးနေပြီး တိတ်တိတ်နေကြ”
ကျယ်ကျင့်အန်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
ထိုလူနှင့် အကြည့်များ တောက်ပလာကာ ပြောလိုက်သည်။
“လွယ်လွယ်လေးပါ”
ပျံလွှားတောင်ထိပ်ပေါ်တွင် နေနိုင်သည့်သူများက အားမနည်းကြပေ။ သူတို့က တစ်ယောက်နှင့် တစ်ယောက်ကြည့်ဖို့ရာ မခက်ခဲသင့်ပေ။
ထိုသူက ပြောလိုက်သည်။
“ကျုပ် အနိုင်ရမယ်ဆိုရင် သွေးဂျင်စင်းရဲ့ ငါးပုံပုံတစ်ပုံကို ပေးမယ်။ မွေးဖွားဇယားချပ် ၅ခုနဲ့အထက် ကျင့်ကြံသူတွေကြားမှာ ခွဲဝေပေးမယ်”
“သဘောတူတယ်”
ထိုနေရာတွင် ငြင်းဆန်မှုဟူ၍ မရှိပေ။ အနိုင်အရှုံးကို အသာထား မည်သူကများ ဤသို့ ပျော်ရွှင်ဖို့ကောင်းသည့် လှုပ်ရှားမှုမျိုးတွင် မပါဝင်မဆင်နွှဲဘဲ နေမည်နည်း။
မွေးဖွားဇယားချပ်ငါးခုနှင့်အောက်သူများကမူ အားကျစွာသာ ကြည့်နေကြ၏။ အားနည်းသူများက ပြောဆိုခွင့် မရှိပေ။
လုကျိုးက မြောက်ဘက်ရှိ ပျံလွှားတောင်ထိပ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက အတော်လေးကို ရက်ရောတာပဲ။ ကျုပ် အောင်မြင်မယ်ဆိုတာ သေချာလား”
“မဟုတ်ဘူး။ မင်း ပထမဆုံးကြိုးစားတာနဲ့ အောင်မြင်မယ်လို့တော့ မထင်ဘူးပေါ့။ မင်းကို မျှော်လင့်ချက် များများထားရုံပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်း ဒီနေ့ အောင်မြင်မယ်လို့တော့ မထင်ဘူး” ကျယ်ကျင့်အန်းက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။
“အဲ့လိုလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ကျုပ် လိုအပ်တာက တစ်ခါ ကြိုးစားကြည့်ဖို့ပဲ” လုကျိုးက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။
စာရင်းမှတ်သူက ထိုကိစ္စကို အတော်လေး မြှုပ်နှံထားလေသည်။
“ခင်ဗျားကြည့်ရတာ ကောင်းကင်ချိတ်ကြိုးတန်းအကြောင်း ဘာမှမသိသေးတဲ့ပုံပဲ။ သခင်ဖန်တောင်မှပဲ အောင်အောင်မြင်မြင် ဖြတ်ဖို့ နှစ်နှစ်ကြာမြင့်ခဲ့တာ။ သူက တစ်လကို တစ်ကြိမ် ကြိုးစားတယ်လေ။ အဲဒါဆိုတော့ သူ ၂၄ ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့ရတာ။ ဆရာသခင်က ၁၃ လနဲ့ ကြာမြင့်ခဲ့တာ။ အဲဒါဆိုတော့ ၁၃ကြိမ် ကြိုးစားခဲ့တာပေါ့။ သခင်ထုံပါကတော့ ၈ ကြိမ်။ ဆရာသခင်ယဲ့ကတော့ ၅လထဲမှာ ၁၁ ကြိမ်။ အဲဒါဆိုတော့ တစ်လမှာ ၂ကြိမ် ကြိုးစားမှုနဲ့ တူတယ်”
လုကျိုးက စိတ်ထဲတွင် ညည်းတွားလိုက်သည်။
အဲ့လိုအရာမျိုး ရှိသေးတယ်လား။ အဲဒါဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ စွန့်စားစကားတွေက စိတ်ကြီးဝင်သလို ဖြစ်မနေဘူးလား…
ကျယ်ကျင့်အန်းက ပြောလိုက်၏။
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါစောင့်နေတဲ့ ကံစပ်တဲ့သူကတော့ ကြိုးစားမှု သုံးကြိမ်ကနေ ငါးကြိမ်အတွင်းမှာ သေချာပေါက် အောင်မြင်လိမ့်မယ်”
အားလုံးက ထိုစကားများကို ကြားသည့်အခါ ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြစ်သွားကြလေ၏။
ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က လေးလေးစားစား ပြောလိုက်၏။
“ဒီကြိုးတန်းကို အကြိမ်ရေအနည်းငယ်လောက်နဲ့ ဖြတ်သန်းနိုင်လောက်မဲ့သူ ရှိမယ်လို့တော့ မထင်ဘူး”
ကျယ်ကျင့်အန်းက ပြုံးရုံသာပြုံးပြီး ဘာမှမပြောတော့ပေ။
လုကျိုးက တခြားသူများကို အာရုံမစိုက်တော့ပေ။
ကျယ်ကျင့်အန်းက ပြုံးရုံသာ ပြုံးပြီး ဘာမှမပြောတော့ပေ။
သူတို့က တခြားသူများကို အာရုံမစိုက်တော့ပေ။ ထိုအစား သူက လက်နောက်ပစ်ကာ ကြိုးတန်းပေါ် လျှောက်လှမ်းလိုက်၏။
သူ့ခြေထောက်က အင်မတန် တုတ်ခိုင်သည့် သံကြိုးပေါ် ကျရောက်လာသည်နှင့် သူ့ခြေထောက်ထဲ အေးစက်မှုတို့ စိမ့်ဝင်လာသည်။ အေးစက်မှုက တိမ်တိုက်တောင်ရှိ နှင်းတောင်တန်းပေါ်တွင် အေးခဲကန်ထက် မလျော့နည်းလှပေ။
ဒီလောက်တောင် အေးတယ်လား…
လုကျိုးက အံ့အားသင့်သွားလေ၏။
ပြစ်ချက်ကင်းခန္ဓာကိုယ်က တကယ်ကို ခက်ခဲတာလား…
အေးခဲကန်ထဲတွင် အအေးဓာတ်က အတော်လေး အေးခဲနေပြီ ဖြစ်၏။ ထိုနေရာက သူ့အနေဖြင့် မွေးဖွားစမ်းသပ်ချက်ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့သည့်နေရာလည်း ဖြစ်ပေသည်။
လုကျိုးက အံ့ဖွယ်စွမ်းအား အနည်းငယ်ကို အသက်သွင်းပြီးနောက်တွင် ရှေ့တိုးလိုက်သည်။
သုံးလှမ်းလှမ်းပြီးသည့်နောက်တွင် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိသည့် မြင်ကွင်းက ပြောင်းလဲသွားလေ၏။ ကျင့်ကြံသူအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
“ဟမ်”
လုကျိုးက သူသည် ဗလာကျင်းနေသည့် လမ်းပေါ် လျှောက်လှမ်းနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
“ပုံရိပ်ယောင် အစီအရင်လား” သူက ရှေ့တစ်လှမ်းတိုးလိုက်၏။ သူ့အလိုလိုသိစိတ်က ပုံရိပ်ယောင်အစီအရင်ထက် ပိုမိုရှုပ်ထွေးမှုရှိကြောင်း ပြောပြနေသည်။ ပထမစမ်းသပ်ချက်နှင့် ဒုတိယစမ်းသပ်ချက်တို့က မွေးဖွားနန်းဆောင်ကို အားဖြည့်ပေးစဉ် တတိယမြောက်စမ်းသပ်ချက်ကမူ လူတစ်ယောက်၏ ဆန္ဒကို လေ့ကျင့်ပေးလိမ့်မည်။
လုကျိုးက ဆက်လက် လျှောက်လှမ်းလာ၏။
ဝုန်း
မြင်ကွင်းက ပြောင်းလဲသွားပြီး မြင်ကွင်းက ဖန်စများလို ကြေမွသွားလေသည်။ ထို့နောက် လူများက ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာလေ၏။ သို့သော်လည်း ထိုအရာက အင်မတန် အေးစက်လွန်းလှသည်။
လုကျိုးက ဆက်လက် ရှေ့တိုးလာစဉ် မြင်ကွင်းက ထပ်မံပြောင်းလဲသွားလေ၏။
“ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်လား” လုကျိုးက သူသည် ယခုအခါ ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ခြေသို့ ရောက်ရှိနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
သူက ငေးမောနေစဉ် ပုံရိပ်တစ်ခုက ဧရာမဓားမော့ကြီးနှင့် တိုက်ခိုက်လာလေသည်။
“ဒီလောက်ကြာကြာနေတာ တော်သင့်ပြီ။ အခု ရှစ်စွင်း ထွက်သွားသင့်တဲ့ အချိန်ပဲ”
လုကျိုးက ခေါင်းကိုမော့ကာ သူ့အကြီးဆုံးတပည့် ယွီကျန့်ဟိုင်အကြောင်း တွေးလိုက်ရသည်။ သူက လက်ဝါးချပ်ကို ချက်ချင်းဆိုသလို ထုတ်လွှတ်လိုက်၏။
ဘန်း
လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်က ယွီကျန့်ဟိုင်အား လွင့်စဉ်သွားစေသည်။
“ရှစ်စွင်း” ယွီကျန့်ဟိုင်က တအံ့တဩရေရွတ်လိုက်၏။
လုကျိုး၏ သွေးနှင့် ချီတို့က ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်သွားလေသည်။ သူ့စွမ်းအင်ဗဟိုချက်၏ ချီပင်လယ်ထဲမှ စွမ်းအားတို့ကလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားလေ၏။
ငါ့လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်က တန်ပြန်သက်ရောက်လာတာလား…
ဒါက ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု၊ စမ်းသပ်ချက်တစ်ခုပဲ…
လုကျိုးက သူ့ကိုယ်သူစိတ်ထဲမှ ဆက်တိုက်သတိပေးနေကာ သူက အသက်အောင့်ထားပြီး သတိကြီးကြီးထားကာ စွမ်းအင်ဗဟိုချက်ရှိ ချီပင်လယ်ကို ကာကွယ်ထားလိုက်သည်။
ကောင်းကင်ကျမ်းကြောင့် သူ့အနေဖြင့် အာရုံထွေပြားမှုတို့ကို လျစ်လျူရှုထားဖို့ လွယ်ကူလှသည်။ သူက အမြင်စွမ်းအားနှင့် အကြားစွမ်းအားအတွက် မန္တန်များကို ရွတ်ဖတ်လိုက်၏။
ထို့နောက် လုကျိုး၏ မျက်ဝန်းနှင့် နား၌ အံ့ဖွယ်စွမ်းအားတို့ တောက်ပလာလေသည်။
သူ့မျက်ဝန်းက ပတ်ဝန်းကျင်တို့ကို ထိုးဖောက်သွားလေ၏။ သို့သော်လည်း ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထိုအရာက ကောင်းကင်ချိတ်ကြိုးတန်းပေါ် မဟုတ်သေးပေ။
ကောင်းကင်ကျမ်းရဲ့ စွမ်းအားတောင်မှပဲ သက်ရောက်မှု မရှိဘူးလား…။
…
အခန်း (၁၃၆၁) တာအိုရဖို့ တပည့်တွေကို သတ်တာလား
လုကျိုးသည် ကောင်းကင်စွမ်းအား၏ စီးဆင်းမှုကို ခံစားမိပြီး ၎င်းက သူ့ကို အမြင်အာရုံနှင့်အကြားအာရုံ ချီးမြှင့်ပေးနေကြောင်း သိလိုက်သည်။ ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်တွင်ရှိ မြက်၊ သစ်ပင်၊ တောင်တန်းနှင့် မြစ်တို့၏ ဓားသွားတိုင်းသည် သူ၏အမြင်နှင့်အကြားမှ မလွတ်နိုင်ပေ။ သို့သော်ငြား အားလုံးက ပုံရိပ်ယောင်များဆိုတာ သိသာနေ၏။ ကောင်းကင်စွမ်းအားသည် ယခင်က သူ့ကိုတစ်ခါမှ မကျရှုံးစေခဲ့ဖူးပေ။ ယခုအချိန်တွင် ၎င်း၏ကျရှုံးမှုကြောင့် သူ မည်ကဲ့သို့မထိတ်လန့်ဘဲနေမည်နည်း။
“ရှစ်စွင်း အသက်ကြီးလာပြီပဲ”
ထိုစဉ် ယွီကျန့်ဟိုင်က ပြေးကာလျက် သူ၏ဓားမော့ကို လွှဲယမ်းလိုက်သည်။ မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း သူ့နား၌ ယွီကျန့်ဟိုင်၏ကိုယ်ခွဲများစွာ ဝိုင်းထားလေ၏။
လုကျိုးသည် သူ့နားရှိပုံရိပ်များကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ မျက်လုံးမှိတ်ထားလျက် သူ့ကိုယ်သူ သတိပေးလိုက်ပြန်သည်။ “အားလုံးက ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုတွေပဲ”
သူ့မျက်လုံး ပြန်ဖွင့်လိုက်ချိန်တွင် ယွီကျန့်ဟိုင်၏ စွမ်းအင်ဓားမော့က သူ့ဆီဦးတည်လာတာကို တွေ့လိုက်ရ၏။ ပုံရိပ်ယောင်ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ စွမ်းအင်ဓားမော့များဆီမှ အန္တရာယ်ကို သူ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားခဲ့မိသည်။ သူ စွမ်းအင်ဓားမော့များကို အလွယ်တကူ ရှောင်လိုက်၏။
ဘန်း
စွမ်းအင်ဓားမော့များက ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ပေါ် ကျရောက်သွားတော့သည်။
လုကျိုးသည် ယွီကျန့်ဟိုင်နောက်၌ ပြန်ပေါ်လာပြီး သူ၏လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။ လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်က ယွီကျန့်ဟိုင်၏ကိုယ်ပေါ် ရောက်လျှင်ရောက်ချင်း သူ၏စွမ်းအင်များ လောင်ကျွမ်းသွားကာ သူ၏စွမ်းအားဗဟိုချက် ချီပင်လယ်ထဲ လည်ပတ်နေတာကို ခံစားမိသည်။
ယခုအခေါက်တွင် ယွီကျန့်ဟိုင်သည် နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားပြီးနောက် ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။
ဘယ်လိုကြိုးတန်းလဲ ... လုကျိုးသည် သူ၏ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာလိုက်ပြီး ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုကို ဖြိုခွဲရန် နည်းလမ်းတချို့ရှာနေ၏။ သူ မည်မျှကြိုးစားရှာစေကာမူ ဟာကွက် မတွေ့ခဲ့ပေ။ ယင်းက အစီအရင်တစ်ခုသာဆိုလျှင် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အပြီးပြည့်စုံသော အစီအရင်တစ်ခုဖြစ်လိမ့်မည်။
သူ၏မဟာနည်းစနစ်ကို ထုတ်သုံးပြီး မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းဆီ လှစ်ကနဲသွားလိုက်သည်။ သူက အရှေ့၊ တောင်၊ မြောက်နှင့် အနောက်ဖက်မျှော်နန်းများကို ဖြတ်ကျော်သွား၏။ သူတို့အားလုံး လူသူကင်းမဲ့နေသည်။
အရာအားလုံးက အစစ်အမှန်ဟု ထင်မှတ်ရသဖြင့် ကောင်းကင်ကြိုးတံတားကသာ အိပ်မက်တစ်ခု ဖြစ်နေသလားဟု သူ့ဖာသာသူ တွေးမိသွားတော့သည်။
ငါ မြန်မြန်လုပ်ရမယ်။ မဟုတ်ရင် အမှန်နဲ့အမှားခွဲဖို့ ခက်ခဲလာလိမ့်မယ်။ လုကျိုးက တွေးလိုက်လေ၏။
လုကျိုးသည် ကောင်းကင်စွမ်းအားကို သုံးလိုက်ပြန်သော်ငြား အသုံးမဝင်ပေ။
အဆုံးကျ သူသည် ရွှေကြာပွင့်ဖြင့် ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ခြေဆီ ပျံသွားလိုက်၏။
“ရှစ်စွင်း”
သူလှည့်လာချိန်တွင် ယွီကျန့်ဟိုင်က ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်အပြည့်မျက်နှာထားဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် လက်ဗလာဖြင့် ဒူးထောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လုကျိုးက ဖြတ်လျှောက်သွား၏။ ဤယွီကျန့်ဟိုင်က အတုအယောင်မှန်း သူ သိနေသည်။
သူ ယွီကျန့်ဟိုင်ကို ဖြတ်ကျော်သွားသောအခါ ယွီကျန့်ဟိုင်က ကန်တော့လျက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ပြောလိုက်သည်။ "ရှစ်စွင်း ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်”
လုကျိုးသည် ယွီကျန့်ဟိုင်ကို လျစ်လျူရှုထားလျက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟာကွက်များကို ဆက်လက်ရှာဖွေနေ၏။ သူ ဘာမှရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။
သူ လှည့်လာချိန်တွင် ယွီကျန့်ဟိုင်က မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသေးဆဲဖြစ်သည်။ သူက ယခုအချိန်တွင် ဆယ်ကျော်သက်တစ်ယောက်နှင့်တူနေ၏။ သူ၏မျက်လုံးတွင် မျက်ရည်စများရှိနေကာ မျက်နှာတွင် သွေးများစွန်းထင်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်၌ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များပြည့်နေသည်။ ယင်းသည် ယွီကျန့်ဟိုင်က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းသို့ ဝင်စဉ်က သူ၏သွင်ပြင်ပဲဖြစ်၏။ သူ့၌ ဝေဝါးဝါးမှတ်ဉာဏ်တစ်ခု ရှိခဲ့သော်ငြား ယခုတွင်မူ ယင်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပေါ်လာပြီဖြစ်၏။
ဘန်း ဘန်း ဘန်း
ယွီကျန့်ဟိုင်က သုံးကြိမ်သုံးခါတိုင်တိုင် ကျယ်လောင်စွာ ဦးတိုက်ခဲ့လေ၏။
“ရှစ်စွင်း ကျွန်တော်လက်စားချေဖို့ သူတို့ကိုသတ်ချင်တယ်”
ကြယ်ပွင့်များသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲလာ၏။ အရာအားလုံးက အတိတ်ဆီ ပြန်ရောက်သွားပုံပေါ်သည်။ ဒါ ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်တာလား။ အိပ်မက်လား။ သူ့ရဲ့စိတ်င်းနတ်ဆိုးလား။ စိတ်နတ်ဆိုးက ဒီလောက်အစစ်အမှန် ဖြစ်နိုင်သလား။ သူ အချိန်မီ ပြန်လာနိုင်မလား။
သူ အချိန်နောက်ပြန်လှည့်ခဲ့တာလား။
လေပြေလေညင်းများ သူ၏နားကိုဖြတ်တိုက်သွားချိန်တွင် လက်သီးကျစ်ကျစ်ဆုပ်ထားမိကာ သွေးကျလာ၏။
တာအိုကိုရဖို့ တပည့်တစ်ယောက်ကိုသတ်တာလား။
လုကျိုးက ယွီကျန့်ဟိုင်ရှေ့၌ လျစ်ကနဲပေါ်လာ၏။ သူ့ကိုယ်သူ ထပ်သတိပေးလိုက်သည်။ ဒါ ငါရဲ့မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ငါ့ရဲ့စိတ်နတ်ဆိုးပဲ။
သူသည် တာအိုကိုရရှိရန် ဤတပည့်အတုကို သတ်ရလိမ့်မည်။ သူ့လမ်းတွင်ရှိသမျှ အရာအားလုံးကို သတ်မည်။
သူ လက်မြှောက်လိုက်ချိန်တွင် ယွီကျန့်ဟိုင်က ခေါင်းမော့လျက် သူ၏ညှိုးငယ်သောမျက်နှာကို ထုတ်ပြနေသေးဆဲဖြစ်၏။ သူ့ရှစ်စွင်းလက်မြှောက်လိုက်တာကို မြင်သောအခါ မျက်လုံးထဲတွင် မယုံနိုင်မှုများ ထင်ဟပ်သွားတော့သည်။ သူ မသေချာမရေရာခေါ်လိုက်လေ၏။ “ရှစ်စွင်း”
စိတ်နတ်ဆိုးကို မင်းကို အာရုံမလွှဲစေနဲ့။
ရွှေရောင်လက်ဝါးစည်းတံဆိပ်က ပေါ်ထွက်လာပြီးနောက် ယွီကျန့်ဟိုင်၏မျက်နှာနှင့် လက်မဝက်ခန့်အကွာတွင် အတားခံလိုက်ရသည်။
လုကျိုးလက်က အနည်းငယ်တုန်ယင်နေ၏။ သူက သက်ပြင်းချကာပြောလိုက်တော့သည်။ “ငါ မင်းကို ကူညီနေရင် မင်းကိုထိခိုက်စေမှာ။ မင်း လက်စားချေချင်တယ်ဆိုရင် မင်းကိုယ်မင်းအားကိုးရမယ်။ မင်း လက်စားချေဖို့အရည်အချင်းမရှိရင် ငါ မင်းကို မကူညီနိုင်ဘူး”
ယွီကျန့်ဟိုင်က ဆက်ကန်တော့နေလေ၏။
ဘန်း ဘန်း ဘန်း ဘန်း ဘန်း
“မင်း ပိုသန်မာလာရမယ်။ မင်း ကျင့်ကြံရမယ်။ အရှက်ကွဲမှုနဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေကို သည်းခံရမယ်။ မင်း ခံနိုင်ရည်ရှိမှပဲ မင်း ရင့်ကျက်လာမှာ” လုကျိုးက ပြောလိုက်၏။
ယွီကျန့်ဟိုင်သည် သူ့ဖာသာသူရေရွတ်ပြောလိုက်သည်။ "ခံနိုင်ရည်ရှိမှပဲ သန်မာလာမှာ။ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို သည်းခံ။ အရှက်ကွဲမှုကို သည်းခံ”
ထိုစဉ် တောအုပ်ထဲကနေ လက်မခံသည့်အသံတစ်သံပေါ်ထွက်လာ၏။ “တာ့ရှစ်ရှိုး နာကျင်မှုကို သည်းခံနိုင်လို့လား”
ခါတိုင်းလိုပင် ဝတ်ရုံစိမ်းဝတ်ထားသည် ယွီရှန်းရုန်က ပျံလွှားတစ်ကောင်ပမာ ပေါ့ပါးမှုဖြင့် ရောက်လာသည်။
လုကျိုးက ယွီကျန့်ဟိုင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ယွီကျန့်ဟိုင်က လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားလေသည်။ ထိုစဉ် သူ၏နဂါးသွဲ့ကျောက်ဓားမော့ကို ဆွဲထုတ်လျက် ယွီရှန်းရုန်နှင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်လေ၏။
“တာ့ရှစ်ရှိုး၊ အာ့ရှစ်ရှိုး တိုက်ခိုက်တာရပ်တော့” တွမ့်မူရှန်းက အဝေးကနေပျံသန်းလာလျက် လှမ်းအော်ပြောလိုက်သည်။
ဘန်း ဘန်း
စွမ်းအင်ဓားမော့နှင့် စွမ်းအင်ဓားတို့သည် တွမ့်မူရှန်းကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားစေ၏။ သူ သွေးတစ်ပွက်အန်လိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ် ပြုတ်ကျသွားပြီးနောက် အကူအညီ တောင်းလိုက်၏။ “ရှစ်စွင်း”
လုကျိုး မျက်မှောင်ကျုံ့မိသွားသည်။
ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်၏ တောင်ခြေ၌ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။
မင်ရှစ်ရင်က ပြောလိုက်တော့သည်။ “ဒါ ကျုပ်နဲ့ဘာမှမဆိုင်ဘူး”
ကျောင်းယွဲ့က ခေါင်းခါပြီး ပြောလိုက်လေ၏။ “တိုက်ခိုက်ကြရအောင်။ အနိုင်ရသူကို ဆုံးဖြတ်ပြီးတာနဲ့ ဒါကို ဖြေရှင်းပြီးသွားမှာပဲ”
ယဲ့ထျန်းရှင်း၊ ကျူးဟုန်ကုန်း၊ စီးဝူယာ့၊ ရှောင်ယွမ်အာနှင့် ခရုလေးတို့ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ပေါ်လာသည်။ သူတို့၏အမူအရာများက ရှုပ်ထွေးနေကြပြီး အတွေးကိုယ်စီရှိနေကြလေ၏။
တပည့်များအားလုံးသည် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းသို့ ဝင်ခဲ့သည့်အချိန်က မတူညီကြပေ။ သူတို့အားလုံး တပြိုင်နက်တည်း ပေါ်လာဖို့က မဖြစ်နိုင်။ လုကျိုးက မျက်လုံးပြန်မှိတ်ထားပြီးနောက် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ကာ သူတို့က ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်မှုဟု ကိုယ့်ကိုကိုယ်သတိပေးနေသည်။
မြင်ကွင်းက ပြောင်းလဲသွားပြန်၏။
သူက မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်း၏ခန်းမထဲတွင် ရှိနေသည်။ သူ မြင်ကွင်းကို ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် သူက ဆံပင်ဖြူနေလေ၏။ ယင်းက သူ ပထမဆုံး ကူးပြောင်းလာစဉ်က သူ၏သွင်ပြင်ပဲ ဖြစ်သည်။ ခဏအကြာ၌ တပည့်များ၏အသံက ခန်းမထဲရောက်လာတော့သည်။
“ရှစ်စွင်းက ဘာလို့ မသေသေးတာလဲ”
“ငါ နယ်ရှင်လှံကို မရသေးဘူး။ ဘယ်လိုလုပ် ထွက်သွားနိုင်မှာလဲ”
“ရှစ်ရှိုး ဒီအကြံက မကောင်းဘူးမလား”
“ရှစ်မေ့ မင်းက ငယ်သေးတယ်။ ရှစ်စွင်းက ငါတို့ကိုသုံးပြီး ကျင့်ကြံနေတာ။ ဒီတော့ နဝမမြောက်ပွင့်ချပ်ဖူးပွင့်ဖို့ ငါတို့ကို သတ်နိုင်တယ်”
“...”
လုကျိုးသည် မြေပြင်ပေါ်မှ ပျံသန်းလျက် ခန်းမထဲက ထွက်လာသည်။ တစ်စက္ကန့်အတွင်း သူ တောင်ခြေသို့ ရောက်လာပြန်၏။
စွမ်းအင်စည်းတံဆိပ်များပေါက်ကွဲသွားကာ လူဆယ်ယောက်ကို တပြိုင်နက်တည်း လွင့်ထွက်သွားစေသည်။
လုကျိုးက မြေပြင်ပေါ်ဆင်းသက်လျက် သူသည် တာအိုကိုရရှိရန် တပည့်များကို တကယ် သတ်ရတော့မည်လားဟု တွေးမိနေ၏။
“ရှစ်စွင်း ဘာလို့မလုပ်တာလဲ”
“ရှစ်စွင်း အားလုံးကို သတ်ချင်နေခဲ့တာမဟုတ်လား”
“ရှစ်စွင်း”
“ခင်ဗျား ကျုပ်တို့ကို မသတ်ရင် ကျုပ်တို့ ခင်ဗျားကိုသတ်မယ်”
ယွီကျန့်ဟိုင်၊ ယွီရှန်းရုန်၊ တွမ့်မူရှန်းနှင့် ကျန်သည့်သူများက လေထဲခုန်တက်လိုက်လေ၏။
လုကျိုးက သူတို့ကိုကြည့်လျက် လေးနက်သောအသံဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ "မိုက်မဲလိုက်တာ”
ဖုန်း
လူဆယ်ယောက်က လွင့်ထွက်သွားပြန်၏။
တစ်ချိန်တည်းတွင် လုကျိုးသည် သူ၏စွမ်းအားဗဟိုချက် ချီပင်လယ်က ပိုပိုပြီး မတည်မငြိမ် ဖြစ်လာသည်ဟု ခံစားမိသည်။ ခေါင်းမော့လိုက်ချိန်တွင် တပည့်ဆယ်ယောက်လုံးက ပျံသန်းလာ၏။ ဤအတိုင်းပင် သူက တပည့်များကို နောက်သို့ဆက်လက်လွင့်ထွက်စေသည်။
ပြင်းထန်မှုသော တန်ပြန်မှုသည် သူ၏စွမ်းအားဗဟိုချက် ချီပင်လယ်ပေါ် ဖိအားတစ်ခုဖြစ်စေသည်။ သူ၏ခွန်အားက နှလုံးထဲကနေ ထွက်သွားသလိုခံစားလိုက်ရ၏။
ထိုစဉ် သူ့စိတ်ထဲ အသံတစ်သံပေါ်ထွက်လာသည်။ “မင်းမှာ ရွေးချယ်စရာတစ်ခုပဲရှိတယ်။ သတ်မလား အသတ်ခံမလား”
လုကျိုး “...”
သူ ခေါင်းမော့လျက် အရပ်မျက်နှာအနှံ့ကနေပျံသန်းလာသည့် သူ၏တပည့်များကို ကြည့်လိုက်သည်။
ပြီးနောက် ဆန်းကျယ်သောအသံသည် အခြားဖက်ကနေ ပေါ်ထွက်လာပြန်၏။
“မင်းမှာ ပြစ်ချက်မဲ့ဆင်းလုံးချော ခန္ဓာကိုယ်ရှိတယ်။ ဒါက မင်းရဲ့ဆရာသခင်စမ်းသပ်မှုက တခြားသူတွေထက် ပိုခက်ခဲတယ်ဆိုတာပဲ”
လုကျိုးက အင်္ကျီလက်ကို ခါလျက် သူ့တပည့်ဆယ်ယောက်ကို လွင့်ထွက်သွားစေပြန်သည်။ ယခုအခေါက်တွင် တန်ပြန်မှုက သူ့ကိုသွေးအန်စေတော့၏။ ပြီးတော့ သူ ခေါင်းမော့လျက် မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်လိုစင်းလုံးချောတာလဲ"
“ဘယ်သူမှ မသိဘူး။ မင်းမှာပဲ အဖြေရှိတာ။ မင်းရဲ့နှလုံးသားကို ငါ မမြင်နိုင်ဘူး။ ဒါကြောင့် မင်းရဲ့စိတ်နတ်ဆိုးကို မကူညီနိုင်ဘူး”
ပျံလွှားတောင်ထွက်၏ မြောက်ဖက်နှင့်တောင်ဖက်တွင် ဖြစ်သည်။
လူတိုင်းက လုကျိုးကို တအံ့တဩကြည့်နေလေ၏။ သူတို့မြင်နေရသည့်အရာက လုကျိုး မြင်နေရသည့်အရာနှင့် မတူညီပေ။ ထိုစဉ် သူတို့က လုကျိုးသွေးအန်သွားပြီး ကောင်းကင်ကြိုးတန်းအလယ်၌ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။
လေပြင်းများက တိုက်ခတ်နေပြီး နှင်းများသည်းထန်စွာကျနေ၏။
လုကျိုးသည် သူ၏စိတ်နတ်ဆိုးကို ရှုံးနိမ့်သွားပုံပေါ်ပြီး ပုံရိပ်ယောင်ထဲနစ်နေပုံပေါ်၏။
ကျင့်ကြံသူလေးတစ်ယောက်က စိုးရိမ်ပူပန်စွာပြောလိုက်တော့သည်။ “သူ သေတော့မယ့်ပုံပဲ”
“သူ ကျော်ဖြတ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်။ ကြိုးတန်းတဝက်ကို ဖြတ်ကျော်နိုင်တဲ့အတွက် သူ့ကို ငါ တကယ် လေးစားမိတယ်”
“အဟုတ်ပဲ ကြိုးတန်းတဝက်ကိုဖြတ်ကျော်နိုင်တာအထင်ကြီးစရာ ကောင်းနေပြီးပြီ။ သူ ကျရှုံးခဲ့ရင်တောင် သူ အချိန်တချို့ကြိုးစားပြီးအောင်နိုင်သေးတယ်။ ဆရာသခင်အသစ်ရဲ့မွေးဖွားမှုကို မျက်မြင်တွေ့ခွင့်ရတာ ငါ တကယ်ကံကောင်းတာပဲ”
ကျင့်ကြံခြင်းလမ်းစဉ်က ရှည်ကြာပေ၏။ ကျင့်ကြံသူများအားလုံးသည် သန်မာသူများဖြစ်ဖို့ ဆန္ဒရှိကြသည်။ လုကျိုးကိုမြင်ပြီး သူတို့သူ့ကို အထင်ကြီးမိကြသည်။
ဒိုင်ကတောင် လုကျိုးကို အားပေးနေသည့်ပမာ စိတ်ပြင်းပြမှုဖြင့် စိုက်ကြည့်နေ၏။ လုကျိုး သွေးအန်ပြီး စွမ်းအားဗဟိုချက် ချီပင်လယ်ဒဏ်ရာရသွားတာကိုမြင်ပြီး သူက ပြောလိုက်၏။
"ကြိုးတန်းအောက်မှာစောင့်နေဖို့ လူနှစ်ယောက်လွှတ်လိုက်”
“ဟုတ်ပြီ ကျုပ်သွားမယ်”
လူငယ်နှစ်ယောက်က ကောင်းကင်ကြိုးတန်းအောက်သို့ ပျံသန်းသွား၏။ လုကျိုးပြုတ်ကျလာသည်နှင့် သူတို့သူ့ကို ဖမ်းလိုက်မှာပဲဖြစ်သည်။
တစ်ချိန်တည်းတွင် ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်၏တောင်ခြေ၌ လုကျိုးသည် တပည့်ဆယ်ယောက် သူ့ဆီပျံသန်းလာတာကို ကြည့်နေပြန်၏။
...
အခန်း (၁၃၆၂) မဟာဆရာသခင်
လုကျိုးက အနည်းငယ် ဒေါသထွက်လာမိသည်။ နောက်တစ်ကြိမ်ဆိုသလို သူက စွမ်းအင်စည်းတံဆိပ်များကို ထုတ်လွှတ်လာ၏။
စွမ်းအင်စည်းတံဆိပ်များက ရောင်ဝါတစ်ခု ဖွဲ့စည်းလာပြီး သူ့တပည့်ဆယ်ဦးလုံးကို လွင့်စဉ်သွားစေသည်။ ဤသို့ဖြင့် သူတို့က အစအနမရှိ ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။
ဆရာက ဆရာတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး တပည့်က တပည့်မျှသာ ဖြစ်လေသည်။ ဘိုးဘေးနှင့် ဆရာကို သစ္စာဖောက်ခြင်းနှင့် အကြီးအကဲကို စော်ကားခြင်းက ဘယ်သောအခါမှ မကျူးလွန်သင့်သည့် ကိစ္စရပ်မျိုးဖြစ်လေသည်။
သို့သော်လည်း ထိုတိုက်ကွက်က သူ့ဆီ တန်ပြန်သက်ရောက်မှုရှိလာလေ၏။ သူက ခန္ဓာကိုယ်ကို ကွေးညွှတ်ကာ ခြေသုံးလှမ်းနောက်ဆုတ်လိုက်ရသည်။ ထိုသုံးလှမ်းက သူသည် တောင်နှင့် မြစ်ထောင်ချီကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရသလိုမျိုး ဖြစ်ကာ မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကိုသာ အဝေး၌ ချန်ထားခဲ့သည်။ သူက သွေးတစ်ပွက်အန်လိုက်ရပြီးသည့်နောက်တွင် စွမ်းအင်ဗဟိုချက်၏ ချီပင်လယ်က ကြေမွသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ့နားများက အူနေပြီး စိတ်က ဗလာကျင်းနေလေ၏။
ထို့နောက် လေထဲ၌ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။
“မြန်မြန်နောက်ဆုတ်”
လုကျိုးက အသက်ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။ သူက ရင်ဘတ်ကို ကိုင်ကာ ကွေးညွှတ်ထားပြီး အသက်လုရှူနေရ၏။ သူက တစ်နည်းနည်းဖြင့် လယ်အလုပ်လုပ်ကာ အနားယူဖို့လိုအပ်နေသည့် လူအိုကြီးသဖွယ် ဖြစ်နေသည်။ စွမ်းအင်ဗဟိုချက်၏ ချီပင်လယ်ကြေမွသွားပြီးသည့်နောက်တွင် သူက နာကျင်မှုဖြင့် ထုံထိုင်းလာလေ၏။
လုကျိုးက ခေါင်းအသာယမ်းပြီးသည့်နောက်တွင် မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။
မင်းပြောတာ မှန်နိုင်တယ်။ ဆရာသခင်တစ်ယောက်ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာက ငါ ထင်ထားသလို မလွယ်ဘူးပဲ။ ဒါက ပြစ်ချက်ကင်းခန္ဓာလား…
“ဘာဆရာသခင်လဲ။ ဘာပြစ်ချက်ကင်း ခန္ဓာလဲ။ သူတို့အားလုံးက ကျင့်ကြံရေးလမ်းစဉ်အတွက် အဟန့်အတားတွေပဲ။ ဆက်ပြီးလျှောက် … မင်း လိုအပ်တဲ့အခါ နား။ ကျရှုံးသွားရင်တောင် ထပ်ပြီးတော့ လျှောက်”
……………………………………………………….
မြောက်ပိုင်းနှင့် တောင်ပိုင်း ပျံလွှားတောင်ထိပ်မှ ကျင့်ကြံသူများက အချင်းချင်းကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။
“သွားပြီ။ သူ ပူးကပ်ခံရတာလား။ ဒါက သူ့အနာဂတ်ကျင့်ကြံရေးအတွက် သက်ရောက်မှုရှိလာနိုင်တယ်”
“သူ့ကို ပြန်ခေါ်လိုက်တော့”
မြောက်ဘက် ပျံလွှားတောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ကျယ်ကျင့်အန်း၏ အမူအရာကလည်း အနည်းငယ်ပျက်ယွင်းနေ၏။ သူက ကြိုးတန်းအလယ်ရှိ လုကျိုးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ပြင်းထန်သည့် လေကြမ်းနှင့် ပြင်းထန်သည့် နှင်းကျမှုတို့ဖြင့် လုကျိုးက သူသည် အချိန်မရွေးလွင့်ပျောက်သွားတော့မလိုမျိုး ဖြစ်နေလေ၏။
လူသားများက တကယ်ကို သေးနုတ်လွန်းလှသည်။ သူတို့အတွက် မိုးမြေကို ဆန့်ကျင်ဖို့ရာအတွက် အင်မတန် ခက်ခဲလွန်းလှ၏။
“နောက်ဆုတ်လိုက်တော့” ကျယ်ကျင့်အန်းက ထပ်မံ အသံပို့ဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။ ထိုအရာက ကြိုးတန်းအလယ်သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အခါ မိုးခြိမ်းလုမတတ် အော်သံကြီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေ၏။
…………………………………………….
လုကျိုးက မလှုပ်မယှက် ရှိနေပြီး လေသံအတက်အကျ မရှိ မေးလိုက်သည်။
“ဆရာသခင်ဆိုတာက ဘာလဲ…”
တောင်ပိုင်းနှင့် မြောက်ပိုင်း ပျံလွှားတောင်ထိပ်ပေါ်တွင်ရှိသည့် မည်သူကမှ လုကျိုး၏ မေးခွန်းကို မဖြေကြပေ။ ဤတစ်ကြိမ် လုကျိုး၏ ပုံရိပ်က လေနှင့် နှင်းများကြားတွင် မှုန်ဝါးလာ၏။
……………………………………………..
သူတို့က လုကျိုး၏ ပုံရိပ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရတော့ပေ။ မြင်နိုင်သည်က လေနှင့် နှင်းများကြားတွင်ရှိသည့် မှုန်ဝါးဝါးပုံရိပ်မျှသာ ဖြစ်၏။
“ရှေးဟောင်းဆရာသခင်တွေက အိပ်စက်ခြင်းမရှိသလို အိပ်မက်မက်ခြင်းလည်း မရှိဘူး။ သူတို့က လွတ်လပ်တဲ့ဘဝမှာ နေထိုင်ပြီးတော့ ခံစားချက်မရှိ စားသုံးကြတယ်။ သူတို့က မိုးကောင်းကင်မှာ မွေးဖွားလာပြီးတော့ ဆရာသခင်အဖြစ် သိကြတယ်။ ဆရာသခင်တွေဆိုတာက မိုးကောင်းကင်နဲ့ တစ်သားတည်းပဲ။ သူတို့ရဲ့ အတွင်းကိုယ်ကို ကျင့်ကြံနိုင်တဲ့သူတွေကို ဝိဇ္ဇာအဖြစ် သိကြတယ်။
ရှေးခေတ်အချိန်ကတည်းက မိုးမြေကို သိမ်းပိုက်ပြီး ယင်ယန်ကိုဖမ်းဆုပ်ရင်း စိတ်ဝိညာဉ်ကို စောင့်ကြပ်ထားပြီး အနှစ်သာရကို ရှူသွင်းကြတဲ့သူတွေက ဆရာသခင်တွေပဲ။ အဲဒါတွေနဲ့ သူတို့က အချိန်အဆုံးသတ်အထိ နေထိုင်နိုင်ကြတယ်။ ဆရာသခင်တွေက မသေဆုံးသလို မရှင်သန်ဘူး၊ မတည်ရှိဘူး…”
“…”
ကျယ်ကျင့်အန်းက လုကျိုးသည် အဘယ်ကြောင့် ရုန်းကန်နေရသည်ကို နားမလည်ပေ။ လုကျိုးက ထပ်မံကြိုးစားလိုက်၏။ အတွေ့အကြုံနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပြင်ဆင်မှုများက လုကျိုးအတွက် နောက်တစ်ကြိမ်အောင်မြင်ဖို့ရာ ပိုမိုလွယ်ကူလာသည်။
အကယ်၍ ဤသို့ဆက်ဖြစ်နေပါက လုကျိုးသည် စိတ်နတ်ဆိုးကြောင့် ဒဏ်ရာရရှိသွားလျှင်ပင် သူ့အတွက် အဆင့်မြှင့်ဖို့ ခက်ခဲလာလိမ့်မည်။ အဆိုးရွားဆုံးအနေဖြင့် သူသည် ကျင့်ကြံဆင့် ဆုံးရှုံးသွားနိုင်၏။ သူ့အတွက် နောင်အနာဂတ်၌ ခြေလှမ်းဝက်မျှ တိုးတက်ဖို့ရာအတွက်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။
………………………………….
ထိုစဉ် လုကျိုး၏ အကြည့်များက ရုတ်ချည်း တောက်ပလာလေ၏။ လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း သူက နောက်ထပ် သုံးပုံတစ်ပုံကို ရှေ့တက်လိုက်သည်။
ထိုအရာကို မြင်ကာ အားလုံးက အံ့အားသင့်သွားကြ၏။ သူတို့က သူ့ကို မမြင်ရတော့ဘဲ မှုန်မှုန်ဝါးဝါး ပုံရိပ်သာ ရွေ့လျားနေသည်ကို မြင်ရသည်။
“တန်ပြန်သက်ရောက်မှုက အားကောင်းလွန်းတာကို သူက ကနဦးချီကို ဘယ်လိုများ လှုံ့ဆော်နိုင်သေးတာလဲ”
မည်သူကမှ ထိုအဖြေကို မသိကြပေ။
ကျယ်ကျင့်အန်းကလည်း လုကျိုးကို နောက်ဆုတ်ဖို့ မဖျောင်းဖျတော့ပေ။ ထိုအစား သူက စိတ်ရှည်လက်ရှည်ဖြင့်သာ စောင့်ကြည့်နေလေ၏။ ခဏအကြာတွင် သူက ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ဒါက အတူတူပဲ”
……………………………………..
လုကျိုးက ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ရှေ့ဆီ ထပ်မံ ရောက်ရှိလာသည်။ သူ့စွမ်းအင်ကို အတင်းအကြပ် လှုံ့ဆော်ခြင်းက သူ့အပြာရောင်စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်၏ နောက်ဆုံးသော ကြိုးပမ်းမှု ဖြစ်၏။ သူ့စွမ်းအင်ဗဟိုချက်၏ ချီပင်လယ် ပြိုလဲသွားပြီးသည့်နောက်တွင် သူက ကျင့်ကြံရေး၊ စိတ်ဝိညာဉ်သဏ္ဌာန်နှင့် စွမ်းအားတို့ကို ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်။
ကောင်းကင်ယံထက် ပုံရိပ်များ ပေါ်ထွက်လာပြီး အဖက်ဖက်မှ တိုက်ခိုက်လာလေသည်။
ယွီကျန့်ဟိုင်၊ ယွီရှန်းရုန်၊ တွမ့်မူရှန်း၊ မင်ရှစ်ရင်…
လုကျိုးက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။
“ရှေးကတည်းက စကားပုံတစ်ခုရှိတယ်။ ကလေးတစ်ယောက်ကို ပြုစုပြီး မသင်ကြားပေးနိုင်တာက ဖခင်တစ်ယောက်ရဲ့ အပြစ်ပဲတဲ့။ ကလေးတစ်ယောက်ကို မတင်းကြပ်ပဲနဲ့ ပညာသင်ပေးတာက ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ လျစ်လျူရှုမှုပဲ”
လုကျိုးက ရပ်တန့်လိုက်ပြီးသည့်နောက်တွင် သူ့အသက်ဓာတ်စွမ်းအင်များကို လှုံ့ဆော်မှုအား ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ့ချီသွေးကြော ၈ခုရှိ အသက်ဓာတ်စွမ်းအားနှင့် စွမ်းအင်ဗဟိုချက်၏ ချီပင်လယ်တို့က ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
လုကျိုးက မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်၏။
ရွှေနန်းဥယျာဉ်တောင်ရှိ လေသံက ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝေးကွာသွားလေသည်။
“ရှစ်စွင်း”
သူ့တပည့်များ၏ အသံများက ပိုမိုတိုးလာလေသည်။
“ရှစ်စွင်း ကျွန်တော်ရဲ့ အရိုအသေပေးမှုကို လက်ခံပေးပါ” မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းဆီ ဝင်ရောက်လာကာစ ယွီကျန့်ဟိုင်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို ဆရာအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
“တပည့်တစ်ဘဝလုံး ကတိစကားကို စောင့်ထိန်းပါ့မယ်” ဤသည်က မိစ္ဆာဝေဟင်မျှော်နန်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးသည့်နောက်တွင် ကတိစကားဆိုခဲ့သည့် ယဲ့ထျန်းရှင်း ဖြစ်၏။
တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက်ဆိုသလို အသံများက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။
ချီသွေးကြော ၈ခုတို့က သာမန်သွေးကြောများဖြစ်လာပြီး သူ့စွမ်းအင်ဗဟိုချက်ရှိ ချီပင်လယ်ကလည်း သာမန်အသွေးအသားမျှသာ ဖြစ်လာလေသည်။
ဆရာသခင်တစ်ယောက်ဆိုတာက ဘာလဲ…
လုကျိုးက သူ့ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်မှ နှုတ်ယူခံလိုက်ရသလိုမျိုး ခံစားနေမိပြီး စကြဝဠာကြီးထဲ ဦးတည်ရာမရှိ မြောလွင့်နေသလို ခံစားနေမိသည်။ သူက မိုးမြေ၏ စွမ်းအားကို ခံစားမိလိုက်သည်။
သူ့ချီသွေးကြောထဲတွင် သွေးများက စီးဆင်းနေသည်မှ ရပ်တန့်သွားလေ၏။ နှလုံးခုန်နှုန်းကလည်း ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူ့ကိုယ်အပူချိန်ကလည်း ကျဆင်းသွားလေ၏။
ဝှစ်
ထို့နောက် လုကျိုး၏ ဆံပင်၊ မျက်နှာ၊ ခန္ဓာကိုယ်အထက် ပါးလွှာသည့် ရေခဲလွှာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။
သူ့ဝိညာဉ်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဆွဲယူခံလိုက်ရသလိုမျိုး သူက မျက်လုံးဖွင့်ဖို့ ရုန်းကန်နေရသည်။ နူးညံ့သည့် ပိုးမျှင်နှင့်တူသည့် စွမ်းအားက သူ့အလိုဆန္ဒကို နာခံပြီး အဖက်ဖက်မှ စုဝေးလာ၏။
ဝုန်း
ထို့နောက် ရေခဲလွှာက ကြေမွသွားခဲ့သည်။
သာမန်ချီသွေးကြောများက ထူးကဲ ချီသွေးကြော ၈ခု ပြန်လည်ဖြစ်တည်လာ၏။ ထို့နောက် သွေးများက စတင်စီးဆင်းလာသည်။ တစ်ချိန်တည်းဆိုသလို သူ့စွမ်းအင်ဗဟိုချက်၏ ချီပင်လယ်ကလည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်သွားကာ ယခင်ကထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းပြီး ကျယ်ပြန့်လာသည်။
ကနဦးချီက နွေဦးရေစင်ကဲ့သို့ သူ့ချီပင်လယ်ထဲ စီးဆင်းလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ပျံ့နှံ့သွားကာ အအေးဓာတ်ကို ချက်ချင်းဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။
လုကျိုးက ချက်ချင်းဆိုသလို မျက်လုံးဖွင့်လိုက်၏။ သူ ကြည့်လိုက်သည့်အခါ သူ့စိတ်နတ်ဆိုးနှင့် ပုံရိပ်ယောင်တို့က မရှိတော့ပေ။ သူက ကြိုးတန်းဆီ ပြန်လည်ရောက်ရှိနေလေ၏။
မိုးမြေကြားတွင် ကနဦးချီက မုန်တိုင်းသဖွယ် စုဝေးလာပြီး လုကျိုးကို ဗဟိုချက်အနေဖြင့် ထားရှိကာ စုဝေးလာလေသည်။
“အောင်မလေး တကယ်ကို အဆုံးသတ်သွားပြီပဲ”
“သူက သေရာကနေ ပြန်ပြီးရှင်သန်လာတဲ့ ပထမဦးဆုံးသူပဲ ဖြစ်ရမယ်။ သူက ဆရာသခင်လား”
“မဆူနဲ့။ ဒါက အရေးကြီးတဲ့ အခိုက်အတန့်ပဲ”
အားလုံးက အသက်အောင့်ကာ စောင့်ဆိုင်းလိုက်ကြသည်။ သူတို့က ဆရာသခင်တစ်ယောက်၏ မွေးဖွားလာမှုကို မျက်မှောင်ကိုယ်တွေ့ မြင်လိုကြသည်။
ထိုစဉ် အဖြူရောင်ပုံရိပ်တစ်ခုက ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာလေ၏။
“မျှခြေထိန်းညှိသူ”
“နောက်ဆုတ်ကြ”
အဖြူဝတ်ကျင့်ကြံသူက သူ့မဟာနည်းစနစ်ကို နှစ်ကြိမ်ထုတ်သုံးပြီး အားလုံးရှေ့မှောက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာလေသည်။ ထို့နောက် သူက လေသံအတက်အကျမရှိ ပြောလိုက်၏။
“နောက်ဆုံးတော့ မင်းကို တွေ့ပြီ”
အဖြူဝတ်ကျင့်ကြံသူက ပုဆိန်လှံရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး လုကျိုးကို ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
ပုဆိန်လှံရှည်က လုကျိုး၏ မျက်နှာကို ထိုးစိုက်တော့မည့်ဆဲဆဲတွင် ကျယ်ကျင့်အန်း၏ ပုံရိပ်က ပေါ်ထွက်လာပြီး သူ့ကို ကာကွယ်ပေးလိုက်သည်။ ကျယ်ကျင့်အန်းက လက်ကိုမြှောက်ကာ ထိုပုဆိန်လှံရှည်ကို တားဆီးလိုက်၏။
ဘန်း
စွမ်းအင်များက ထွက်ပေါ်လာကာ ကောင်းကင်ယံထက် ထွက်ပေါ်သွားပြီး ကုန်းမြေကိုပင် နှစ်ပိုင်း ပိုင်းသွားစေသည်။
ကျယ်ကျင့်အန်းက အပြုံးဖြင့် မေးလိုက်၏။
“ဘာကိစ္စများရှိလို့ အလျင်စလို ပြုမူနေရတာလဲ”
အဖြူဝတ်ကျင့်ကြံသူက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
“မင်းက ဘယ်သူလဲ”
“ကျုပ်က လူသားတစ်ယောက်ပါပဲ”
“မျှခြေထိန်းညှိသူရဲ့ ကိစ္စကို ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်တာ ကောင်းလိမ့်မယ်” အဖြူဝတ်ကျင့်ကြံသူက ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက နောက်ထပ် ဆရာသခင်တစ်ယောက်ပါပဲ။ ဆရာသခင်လေးယောက်တုန်းကတော့ လှုပ်ရှားတာကို မမြင်ဖူးပါဘူး။ အခုမှ ဘာလို့ အလျင်စလို လှုပ်ရှားနေရတာလဲ” ကျယ်ကျင့်အန်းက နားလည်ရခက်စွာ မေးလိုက်သည်။
အဖြူဝတ်ကျင့်ကြံသူက အသံကူးပြောင်းပို့ဆောင်မှုကို လက်ခံရရှိသည့်အလား ပြောလိုက်သည်။
“သူက ယင်ကောနဲ့ ဆက်ဆံမှုရှိတယ်။ အဲဒါကြောင့် သူက နတ်ဆိုးတစ်ကောင်လို့ သံသယရှိတယ်” ကျယ်ကျင့်အန်းက ရယ်ရမလား၊ ငိုရမလား မသိတော့ပေ။
“ခင်ဗျားက တကယ်ကို ရယ်ဖို့ကောင်းတာပဲ။ ခင်ဗျားတို့တွေက အဲဒီအကြောင်းကို ပြောနေတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားပြီလဲ။ နှစ်တစ်သိန်းတောင်ရှိပြီပဲ။ ဒီနှစ်တွေကျမှ ခင်ဗျားတို့က အဲ့လိုဟာမျိုးကို တစ်ခါတောင် မြင်တွေ့ဖူးလို့လား။ ထွက်သွား”
ကျယ်ကျင့်အန်းက သူ့လက်ကို တွန်းပို့လိုက်၏။
ဘန်း
အဖြူဝတ်ကျင့်ကြံသူက ကျယ်ကျင့်အန်းကြောင့် လွင့်စဉ်သွားလေသည်။
သူက သူ့လည်ချောင်းထဲ ချိုမြိန်ကာ သတ္တုဓာတ်အရသာတစ်မျိုးကို ခံစားမိလိုက်ပြီး သွေးအန်လိုက်သည်။ သူက ကျယ်ကျင့်အန်းကို ကြည့်ကာ တုန်လှုပ်တကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက ဘယ်သူလဲ”
“မျှခြေထိန်းညှိသူတွေက လူတစ်ယောက်ကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်စွမ်းရှိတယ်လို့ ထင်တယ်။ မင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးမယ်” ကျယ်ကျင့်အန်းက လက်ကို ဖြန့်ကာ ပြောလိုက်သည်။
အဖြူဝတ်ကျင့်ကြံသူက သူ့ပုဆိန်လှံရှည်ကို သိမ်းဆည်းပြီးသည့်နောက်တွင် ဒေါသကို ဖိနှိပ်လျက် ပြောလိုက်သည်။
“ဒီကိစ္စကို အထွတ်အမြတ်ခန်းမဆောင်ဆီ တင်ပြရလိမ့်မယ်။ အခုတော့ ကာကွယ်ထားဦးပေါ့။ သူ့ကို ထာဝရကာကွယ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”
ကျယ်ကျင့်အန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
“အတော်လေးကို ပြဿနာကြီးပြီ”
ဝှစ်
အနောက်ဖက်မှ ထူးဆန်းသည့် စွမ်းအင်လှိုင်းလုံးတို့က ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
ကျယ်ကျင့်အန်းက လှည့်ကြည့်လိုက်သည့်အချိန် လုကျိုးက ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။ သူက ရှေ့ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ လုကျိုးက အဖြူဝတ်ကျင့်ကြံသူရှေ့ ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ နှင်းများကြားမှတဆင့် လုကျိုး၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ခပ်ဖျော့ဖျော့အပြာရောင်အလင်း တောက်ပနေသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
လုကျိုးက အဖြူဝတ်ကျင့်ကြံသူကို ဆွဲပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ခင်ဗျားက တင်ပြချင်တာလား။ အဲဒါဆိုရင်တော့ ထွက်သွားလို့ မရဘူး”
လုကျိုးက လက်တစ်ဖက်မြှောက်ကာ အပြာရောင် စွန့်ပစ်ခံဉာဏ်ပညာကို အံ့ဖွယ်စွမ်းအားဖြင့် ရောနှောလျက် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
အဖြူဝတ်ကျင့်ကြံသူက ရုန်းကန်နေရသော်လည်း မလှုပ်ရှားနိုင်ကြောင်း တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။
ဘန်း
လက်ဖဝါးစည်းတံဆိပ်က အဖြူဝတ်ကျင့်ကြံသူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ် ကျရောက်လာလေသည်။ သူက မြေကြီးပေါ် ကျဆင်းလာသည့် ဥက္ကာပျံဖြင့် ထိမှန်ခံရသလို ခံစားနေရသည်။
ဝုန်း
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း အဖြူဝတ်ကျင့်ကြံသူက တောင်ခြေသို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။ ကျယ်ကျင့်အန်းက တအံ့တဩရေရွတ်လိုက်၏။
“မဟာဆရာသခင်လား”